Przejdź do treści
Klub Podróżników – Śródziemie – portal podróżniczy | Polska, Europa, Świat
  • Slajdowiska
    • Spotkania autorskie
  • Relacje
    • Europa
      • Albania
      • Austria
      • Bułgaria
      • Chorwacja
      • Czarnogóra
      • Czechy
      • Dania
      • Francja
      • Hiszpania
      • Holandia
      • Kosowo
      • Litwa
      • Luksemburg
      • Macedonia
      • Malta
      • Niemcy
      • Norwegia
      • Portugalia
      • Rosja
      • Rumunia
      • Serbia
      • Slowacja
      • Slowenia
      • Szwajcaria
      • Ukraina
      • Wegry
      • Wielka Brytania
      • Włochy
    • Polska informacje i fotorelacje
      • Forty i twierdze
      • Góry
      • Kolej
        • Parowozownie
      • Miasta
      • Miejsca wyjątkowe
      • Muzea
      • Podziemia turystyczne w Polsce
      • Polska na weekend
      • Skanseny w Polsce
      • Woda
      • Województwa
        • Dolny Śląsk
        • Kujawsko-pomorskie
        • Łódzkie
        • Lubelskie
        • Lubuskie
        • Małopolskie
        • Mazowieckie
        • Opolskie
        • Podkarpackie
        • Podlaskie
        • Pomorskie
        • Śląskie
        • Świętokrzyskie
        • Warmińsko-mazurskie
        • Wielkopolskie
        • Zachodniopomorskie
      • Zabytki sakralne
      • Zamki i pałace
    • Świat
      • Afryka
      • Ameryka Południowa
      • Ameryka Północna
      • Ameryka Środkowa i Karaiby
      • Antarktyda
      • Australia i Oceania
      • Azja
    • Schroniska Górskie
  • Filmy
  • Sprzęt
    • Polecamy
    • Recenzje sprzętu
    • Testy sprzętu
  • Autorzy
    • Albin Marciniak
    • Karolina Zięba-Kulawik
    • Redakcja
  • Forum
  • Fundacja Aleja Podróżników
  • Kontakt Klub Podróżników Śródziemie
środa, 4 listopada, 2026
Klub Podróżników – Śródziemie – portal podróżniczy | Polska, Europa, Świat
  • Slajdowiska
    • Spotkania autorskie
  • Relacje
    • Europa
      • Albania
      • Austria
      • Bułgaria
      • Chorwacja
      • Czarnogóra
      • Czechy
      • Dania
      • Francja
      • Hiszpania
      • Holandia
      • Kosowo
      • Litwa
      • Luksemburg
      • Macedonia
      • Malta
      • Niemcy
      • Norwegia
      • Portugalia
      • Rosja
      • Rumunia
      • Serbia
      • Slowacja
      • Slowenia
      • Szwajcaria
      • Ukraina
      • Wegry
      • Wielka Brytania
      • Włochy
    • Polska informacje i fotorelacje
      • Forty i twierdze
      • Góry
      • Kolej
        • Parowozownie
      • Miasta
      • Miejsca wyjątkowe
      • Muzea
      • Podziemia turystyczne w Polsce
      • Polska na weekend
      • Skanseny w Polsce
      • Woda
      • Województwa
        • Dolny Śląsk
        • Kujawsko-pomorskie
        • Łódzkie
        • Lubelskie
        • Lubuskie
        • Małopolskie
        • Mazowieckie
        • Opolskie
        • Podkarpackie
        • Podlaskie
        • Pomorskie
        • Śląskie
        • Świętokrzyskie
        • Warmińsko-mazurskie
        • Wielkopolskie
        • Zachodniopomorskie
      • Zabytki sakralne
      • Zamki i pałace
    • Świat
      • Afryka
      • Ameryka Południowa
      • Ameryka Północna
      • Ameryka Środkowa i Karaiby
      • Antarktyda
      • Australia i Oceania
      • Azja
    • Schroniska Górskie
  • Filmy
  • Sprzęt
    • Polecamy
    • Recenzje sprzętu
    • Testy sprzętu
  • Autorzy
    • Albin Marciniak
    • Karolina Zięba-Kulawik
    • Redakcja
  • Forum
  • Fundacja Aleja Podróżników
  • Kontakt Klub Podróżników Śródziemie
Klub Podróżników – Śródziemie – portal podróżniczy | Polska, Europa, Świat
Klub Podróżników – Śródziemie – portal podróżniczy | Polska, Europa, Świat
  • Home
Copyright 2025 - All Right Reserved
Azja

Jais Sledder – najdłuższy tor saneczkowy w Ras Al Khaimah

przez Redakcja 2026-01-29
Napisane przez Redakcja
Jais Sledder – najdłuższy tor saneczkowy w Ras Al Khaimah

Jais Sledder – najdłuższy tor saneczkowy w Ras Al Khaimah

   Wybierając się do Zjednoczonych Emiratów Arabskich pierwszym skojarzeniem jest oczywiście Dubaj. Owszem, to miasto robi wrażenie ale ZEA składa się z 7 Emiratów a najbardziej różnorodnym jest zapewne Ras Al Khajmah. Pasmo górskie Al-Hadżar z jego najwyższym szczytem Jebel Jais przyciąga od kilku lat turystów z całego świata.

 

Jais Sledder - najdłuższy tor saneczkowy w Ras Al Khaimah

 

    Przyjeżdżając w góry można skorzystać z różnych ekscytujących i wielokrotnie nagradzanych atrakcji, w tym z Jais Flight, najdłuższej tyrolki na świecie, Jais Sky Tour i noclegu w Bear Grylls Explorers Camp. Najwyżej położona restauracja w ZEA, 1484 by Puro która działa od niespełna roku, przezywa prawdziwe oblężenie. Będąc w tym miejscu przed rokiem miałem okazję zjechać na najdłuższej tyrolce świata a pozostałe atrakcje były dopiero w planach. Tym razem mogłem skorzystać zarówno z kuchni jak i panoramy wspomnianej restauracji, oraz zupełnie nowej inwestycji której nie ma jeszcze nawet na mapach Google. Ta nowość to tor saneczkowy dający niemniej frajdy co zjazd na sąsiedniej tyrolce.

 

Czy tor jest bezpieczny a szybkość faktycznie wbija w fotel ? Co do bezpieczeństwa to widać to na każdym kroku. Wyprofilowane zakręty, siatki ochronne, kamery co kilka metrów i coś co mi się początkowo bardzo nie spodobało, to absolutny zakaz fotografowania podczas jazdy. Dlaczego ? ano dlatego że nie wolno zabierać ze sobą absolutnie niczego. Jak jest to istotne, przekonałem się osobiście w trakcie zjazdu. Prędkość i przeciążenia spowodowane siłą odśrodkową bardzo szybko opróżniły by nasze kieszenie a jakakolwiek torebka czy czapka sprawdziły by swoje umiejętności lotu na stromych skalnych zboczach. Utrzymanie czegokolwiek w rękach nie jest możliwe z innego powodu. W Trakcie zjazdu sami decydujemy o maksymalnej prędkości zjazdu, trzymając a właściwie cały czas odpychając dźwignie znajdujące się po bokach sanek. Wypychanie dźwigni daje swobodę zjazdu natomiast puszczenie dźwigni spowalnia a pociągnięcie może zahamować i całkowicie zatrzymać sanki.

Jak zabawa to zabawa i nie miałem zamiaru zwalniać. Szybkość i zabawa była tak dobra, że na kilku ciasnych zakrętach, wbijany w siedzenie miałem wrażenie ze za chwilę wyskoczę z torów i poszybuję razem ze swoim sprzętem. Dałem upust tym emocjom i zapewne kilka razy byłem słyszany na tarasie restauracji.

Jais Sledder jest zawiłą konstrukcją, solidnie osadzoną na nisko zawieszonym torze. Zjeżdżając w dół pasma górskiego Al-Hadżar i pokonując kolejne zakręty z prędkością do 40 km na godzinę, ma się okazję podziwiać najbardziej spektakularne widoki na wybrzeże oraz na rozległe grzbiety górskie już po stronie Omanu. Prędkość wydaje się wielokrotnie większa, ponieważ tor jest bardzo blisko ziemi. W pełni kontrolowana jazda trwa około ośmiu minut, a sama trasa liczy sobie 1840 metrów zakrętów i fal. Nie ma nudy.

Tor saneczkowy jak i zjeżdżających można oglądać z tarasu restauracji. Co chwilę ciszę przerywa krzyk pędzących w dół. Całość konstrukcji jest tak zbudowana, że z atrakcji można skorzystać zarówno z dolnego jak i z górnego parkingu. W obu przypadkach droga do góry prowadzi także torem saneczkowym wyciąganym linami. Dopiero po dojechaniu do najwyższego punktu następuje swobodny zjazd w dół.

Godziny otwarcia:

Obiekt jest otwarty od wtorku do niedzieli: od 9:00 do 18:00.

Ostatni przejazd kończy się o godzinie 17:30. Kasa biletowa zamykana jest jednak pomiędzy 16:30 a 17:00, w zależności od kolejki.

Prosimy o zabranie ze sobą ważnego dowodu tożsamości.

Cennik:

Dorośli: 45 AED (pojedynczy przejazd); 100 AED (trzy przejazdy)

Dorosły + dziecko: 60 AED (pojedynczy przejazd); AED 125 (trzy przejazdy)

opracowanie i foto: Albin Marciniak

https://www.facebook.com/marciniak.albin
Views: 468
2026-01-29 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Lotniska i powietrze

Air France-KLM wprowadza „Flying Blue Experiences”

przez Redakcja 2026-01-29
Napisane przez Redakcja

Nowe korzyści dla członków Flying Blue

Air France-KLM wprowadza  „Flying Blue Experiences”  

Wielkie wydarzenia kulturalne i sportowe w Paryżu – dostępne za Mile

.

 

  Program lojalnościowy Flying Blue, należący do grupy Air France-KLM, wprowadza nową usługę Flying Blue Experiences, która umożliwia uczestnikom wymianę zgromadzonych Mil na udział w prestiżowych wydarzeniach kulturalnych i sportowych w Paryżu. To nowy sposób na wykorzystanie milowych oszczędności, a jednocześnie świetna okazja, aby odwiedzić Paryż i zobaczyć największe gwiazdy światowej sceny muzycznej i sportowej.

.

W ramach oferty Flying Blue Experiences członkowie programu lojalnościowego Air France-KLM mogą rezerwować bilety na wybrane wydarzenia odbywające się w Accor Arena oraz na Stade de France, które znajdują się w Paryżu i okolicach. Oba obiekty regularnie goszczą największe koncerty gwiazd światowego formatu, jak m.in. Ed Sheeran, Céline Dion czy Madonna i imprezy sportowe o randze międzynarodowej, takie jak Paris Masters, mecze ligi NBA i wiele innych.

Uczestnicy Flying Blue mają teraz możliwość rezerwacji biletów w 16-osobowych lożach VIP na wybrane wydarzenia sportowe i koncerty. Zarówno Accor Arena, jak i Stade de France zaoferuje około dziesięciu eventów rocznie, na które bilety będzie można kupić za Mile Flying Blue poprzez Flying Blue store tutaj. Przykładowo już teraz trwa rezerwacja m.in. na koncert Hansa Zimmera 22 marca b.r., Guns n’Roses 3 lipca b.r. i inne wydarzenia. Bilet w loży VIP obejmuje nie tylko lepszy widok na scenę, ale też posiłek i dedykowane wejście.*

Oferta Flying Blue Experiences będzie stopniowo rozszerzana o kolejne, unikalne doświadczenia podczas wydarzeń organizowanych w dwóch wspomnianych obiektach.

Prezes programu Flying Blue – Benjamin Lipsey skomentował nową usługę: „Dzięki Flying Blue Experiences chcemy zaoferować naszym członkom jeszcze większą wartość z posiadanych Mil, wykraczającą poza same podróże. To możliwość uczestnictwa w najbardziej pożądanych imprezach – od największych koncertów prawdziwych gwiazd po emocjonujące wydarzenia sportowe. Jako program lojalnościowy chcemy dostarczać jego uczestnikom spersonalizowanych, ekskluzywnych korzyści i niezwykłych wrażeń. Dlatego stworzyliśmy Flying Blue Experiences.” 

.

Program lojalnościowy – w podróży i na co dzień

Flying Blue, który już drugi rok z rzędu został uznany przez serwis Point.me za „Najlepszy Program Lojalnościowy Linii Lotniczych na Świecie”, wyróżnia się szerokim wachlarzem różnorodnych korzyści oraz wysoką jakością obsługi.

Flying Blue Experiences doskonale wpisuje się w filozofię programu, której celem jest umożliwienie uczestnikom maksymalnego wykorzystania zgromadzonych Mil – zarówno podczas podróży, jak i w codziennym życiu – dzięki współpracy z 40 liniami i ponad 100 partnerami komercyjnymi.

.

Flying Blue w skrócie

Flying Blue to program lojalnościowy dla często podróżujących klientów Grupy Air France-KLM. Program powstał w 2005 roku i liczy obecnie 30 milionów członków na całym świecie. Cztery główne poziomy uczestnictwa – Explorer, Silver, Gold i Platinum uprawniają do szeregu zróżnicowanych przywilejów w podróży i nie tylko. Członkowie gromadzą Mile za przeloty liniami należącymi do programu, za zakup dodatkowych usług lotniczych, jak i usługi oferowane przez partnerów. Zgromadzone Mile Flying Blue można wykorzystać m.in. na bilety nagrodowe i różne usługi związane z podróżą jak np. upgrade do wyższej klasy, czy zakup specjalnego miejsca, a także pobyty hotelowe, czy cały szereg nagród rzeczowych w ramach Flying Blue Store – w tym „Experiences”. Co więcej Mile można gromadzić wspólnie na jedno konto rodzinne, co oznacza szybsze nagrody. Ponadto program umożliwia inne wygodne opcje, jak dokupowanie brakujących Mil (jeśli np. niewiele nam brakuje do zamówienia biletu nagrodowego) lub łączenie form płatności za nagrody jako „Cash & Miles” i wiele innych.

.

*szczegółowe warunki biletów są dostępne na stronie https://store.flyingblue.com/experiences

.

Views: 493
2026-01-29 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Lotniska i powietrze

Tak 50 lat temu wystartował Concorde

przez Redakcja 2026-01-28
Napisane przez Redakcja
Concorde Air France

Air France upamiętnia rocznicę pierwszego komercyjnego lotu swoim samolotem naddźwiękowym i przypomina jego historię.

 

  21 stycznia 1976 roku Air France zrealizowały swój pierwszy komercyjny lot Concorde’em na trasie z Paryża przez Dakar do Rio de Janeiro. Pięćdziesiąt lat później linia upamiętnia kultowy symbol awiacji i ważny element swojego dziedzictwa. Z okazji okrągłego jubileuszu powstał film dokumentalny prezentujący historię legendy francuskiego lotnictwa, który można oglądać tutaj. Ponadto Air France wypuści na rynek serię okolicznościowych gadżetów, które będą dostępne w sprzedaży w sklepie internetowym shopping.airfrance.com.  50 rocznica pierwszego komercyjnego lotu Concorde’a Air France jest też okazją, aby oddać hołd pamięci ofiar tragicznego wypadku z 25 lipca 2000 roku.

.

Concorde Air France w powietrzu

.\

.

Concorde – naddźwiękowa odyseja

 

21 stycznia 1976 roku o godzinie 12:40 samolot Concorde w barwach Air France, o rejestracji F-BVFA, wykonał swój pierwszy komercyjny lot z Paryża do Rio de Janeiro z międzylądowaniem w Dakarze. Tym wyjątkowym rejsem, zrealizowanym w rekordowym czasie jedynych 7 godzin i 26 minut, francuska linia zainaugurowała swoją erę lotów naddźwiękowych, która trwała przez 27 lat, aż do 2003 roku. Lecąc na wysokości 60 tysięcy stóp (około 18,3 kilometra) – dwukrotnie wyższej niż ta, na której latają zwykłe samoloty – pasażerowie mogli podziwiać wyjątkowy widok za oknem – zakrzywiony horyzont Ziemi. Smukła maszyna o charakterystycznej sylwetce mogła zabrać na pokład 100 pasażerów, a jej prędkość przelotowa osiągała 2,02 macha, czyli blisko 2 200 km/h. 

50 lat temu, w latach 70-tych XX wieku, Concord był arcydziełem innowacji i efektem zaawansowanej technologii. Dziś stanowi symbol francusko-brytyjskiego kunsztu inżynierii lotniczej i niewyczerpane źródło inspiracji.

.

Szczyt podniebnego luksusu

 

Concorde był synonimem perfekcji i elegancji. Jego wąska kabina była ultranowoczesnym symbolem złotej ery lotnictwa, a każdy detal na pokładzie miał znaczenie w tworzeniu luksusowego doświadczenia podróży. 

Air France od początku przykładał dużą wagę do wystroju kabiny Concorde’a, współpracując z uznanymi projektantami i ikonami designu. Na przestrzeni lat, wnętrze samolotu było kilkakrotnie modernizowane. Nadając mu nowe style, kolory i nowocześniejszy charakter, linia zawsze podążała za współczesnymi trendami. Concorde pozostawał symbolem luksusu i elegancji w powietrzu, zarówno dzięki dopracowanemu wyposażeniu kabiny, w tym meblom, zastawie stołowej, tacom na posiłki, jak i starannie zaprojektowanym elementom serwisu pokładowego. Pasażerowie byli częstowani między innymi szampanem i świeżymi wypiekami truflowymi ze słynnej paryskiej restauracji Lenôtre. Podobnie mundury personelu pokładowego, tworzone przez czołowych francuskich projektantów mody – miały podkreślać prestiż naddźwiękowych podróży. Na cześć kultowego samolotu i aby uwiecznić nową erę, stewardesy Air France nosiły specjalnie zaprojektowaną sukienkę „Concorde” od Jeana Patou.

.

Film dokumentalny 

 

Jubileusz zainspirował Air France do pracy nad specjalnym filmem dokumentalnym zatytułowanym „Concorde Air France: Oni sprawili, że legenda wzniosła się w przestworza”. 40-minutowy film zabiera widza wprost na pokład latającej legendy, po ponad 20 latach od wycofania go z eksploatacji. Dokument stanowi prawdziwe historyczne kompendium i zawiera bezpośrednie relacje pracowników linii, którzy aktywnie przyczynili się do lotów Concorde’a. Pilot, dwie stewardesy, mechanik oraz pracownik dedykowanego salonu lotniskowego dla pasażerów Concorde, którzy dzielą się swoimi wspomnieniami, anegdotami i prywatnymi fotografiami, „zabierają” widzów na pokład i do salonu lotniskowego z widokiem wprost na samolot, opowiadają o tajnikach lotu i prestiżowym doświadczeniu. Z bohaterami filmu rozmawia Benjamin Smith – Dyrektor generalny AIR FRANCE-KLM oraz przewodniczący Rady Dyrektorów Air France.

 

Zdjęcia realizowano w Muzeum Lotnictwa i Kosmonautyki w Le Bourget, gdzie samolot jest jednym z eksponatów. Film zapewnia rzadką możliwość zwiedzenia samolotu – od specjalnie otwartego na tę okazję kokpitu, po elegancką kabinę projektu Andrée Putmana. To wyjątkowa okazja, dzięki której widzowie mogą zajrzeć za kulisy prawdziwej legendy lotnictwa. Film można obejrzeć na kanale Air France na YouTube tutaj.

.

Jubileuszowa kolekcja gadżetów 

 

Aby uczcić okrągły jubileusz, Air France zaplanował też specjalną kolekcję pamiątkowych gadżetów inspirowanych legendarnym samolotem. Modele samolotu, jedwabne apaszki, szale, notesy oraz breloki będą stopniowo pojawiać się w sprzedaży od lutego b.r. w sklepie internetowym Air France – shopping.airfrance.com.

.

Więcej informacji o Concorde tutaj

.

materiał prasowy Air France – 27.01.2026

 

Views: 322
2026-01-28 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Muzea

Niemieckie obozy koncentracyjne w Polsce

przez Redakcja 2026-01-27
Napisane przez Redakcja
Niemieckie obozy koncentracyjne w Polsce

Państwowe Muzea  Byłych Niemieckich Nazistowskich  Obozów Koncentracyjnych i Zagłady w Polsce

  Określenie „polskie obozy koncentracyjne” jest błędnym i historycznie nieprawdziwym sformułowaniem, które niestety pojawia się w niektórych mediach, publikacjach, a czasem nawet w opracowaniach naukowych. Dotyczy ono niemieckich, nazistowskich obozów koncentracyjnych, które znajdowały się na terenie okupowanej Polski w czasie II wojny światowej. Choć określenie to pierwotnie miało odnosić się jedynie do ich geograficznego położenia, jego użycie wprowadza mylące sugestie, jakoby Polacy byli odpowiedzialni za ich zakładanie i zarządzanie.

Źródła błędu i jego konsekwencje

Błędne sformułowanie „polskie obozy koncentracyjne” wynika z uproszczeń językowych, jednak niektórzy badacze i komentatorzy sugerują, że używanie go może być także celowym elementem propagandy, wymierzonej w Polskę i Polaków. Użycie takich wyrażeń, jak „polskie obozy zagłady” (ang. Polish death camps), „Polski Holocaust” (ang. Polish Holocaust), czy niemieckiego wyrażenia „polnische Häuser des Todes” (Polish death houses), wzmacnia fałszywe narracje, które mogą prowadzić do zafałszowania historii II wojny światowej i roli Polski w tym okresie.

 

Niemieckie obozy koncentracyjne w Polsce

absolutny zakaz kopiowanie i używania grafiki na innych stronach i profilach.

Historyczny kontekst

Niemieckie obozy koncentracyjne, takie jak Auschwitz-Birkenau, Treblinka, Sobibór czy Majdanek, były zakładane i zarządzane przez nazistowskie Niemcy w czasie okupacji Polski w latach 1939–1945. Były one częścią hitlerowskiego planu eksterminacji ludności żydowskiej, Polaków, Romów oraz wielu innych narodowości.

Określenie „polskie” w tym kontekście jest nie tylko mylące, ale również krzywdzące dla Polski, która była pierwszym krajem zaatakowanym przez III Rzeszę i przez cały okres wojny znajdowała się pod brutalną niemiecką okupacją. Polacy stanowili jedną z największych grup ofiar nazistowskiego terroru, a polski ruch oporu aktywnie informował świat o zbrodniach popełnianych w niemieckich obozach.

Reakcje i działania w obronie prawdy

W odpowiedzi na użycie tych określeń, polskie władze i organizacje międzynarodowe wielokrotnie podejmowały działania mające na celu prostowanie fałszywych informacji i edukowanie społeczeństwa na temat rzeczywistego kontekstu historycznego. Przykładem jest kampania „German Death Camps”, która miała na celu uświadomienie opinii publicznej, że odpowiedzialność za te zbrodnie ponoszą nazistowskie Niemcy, a nie Polska.

W 2018 roku polski parlament przyjął ustawę o Instytucie Pamięci Narodowej, która początkowo przewidywała kary za przypisywanie Polsce odpowiedzialności za zbrodnie III Rzeszy, choć później zmieniono jej zapisy, aby skupić się na działaniach edukacyjnych i dyplomatycznych.

Wnioski

Określenia takie jak „polskie obozy koncentracyjne” czy „Polski Holocaust” są nie tylko błędne, ale również obraźliwe wobec ofiar i całego narodu polskiego. Właściwe przedstawianie faktów historycznych jest kluczowe, aby zapobiegać rozpowszechnianiu fałszywych narracji oraz aby pamięć o ofiarach nazistowskich zbrodni była uczciwie i godnie pielęgnowana.


1

Obóz Koncentracyjny Stutthof – Konzentrationslager Stutthof

Konzentrationslager Stutthof (znany również pod nazwami: Zivilgefangenenlager Stutthof, Durchgangslager Stutthof, Sonderlager Stutthof, Arbeitserziehungslager Stutthof) był niemieckim nazistowskim obozem koncentracyjnym, założonym na anektowanych terenach Wolnego Miasta Gdańska (niem. Freie Stadt Danzig), w miejscowości Sztutowo, około 36 kilometrów od Gdańska. Obóz ten funkcjonował od 2 września 1939 roku – dzień po wybuchu II wojny światowej – aż do 9 maja 1945 roku.

Stutthof był pierwszym obozem koncentracyjnym założonym przez nazistów na terenach, które obecnie wchodzą w skład Polski, oraz najdłużej działającym tego typu obozem w regionie.

Rola obozu w systemie nazistowskiej eksterminacji

Na obszarze Okręgu Rzeszy Gdańsk – Prusy Zachodnie (niem. Reichsgau Danzig-Westpreussen), obóz Stutthof pełnił kluczową rolę w nazistowskiej polityce masowej eksterminacji ludności. Początkowo był używany do więzienia Polaków, szczególnie inteligencji i elit społecznych, a także członków ruchu oporu. Z czasem jego funkcje ewoluowały, stając się istotnym elementem planów eksterminacyjnych III Rzeszy.

W czerwcu 1944 roku obóz został włączony do realizacji programu „Ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej” (niem. Endlösung), co nadało mu charakter obozu zagłady. Od tego momentu Stutthof stał się miejscem masowego mordowania ludności żydowskiej, Romów, a także więźniów innych narodowości.


Nazwy używane w korespondencji

Obóz Stutthof funkcjonował pod różnymi nazwami, które zmieniały się w zależności od jego przeznaczenia i statusu administracyjnego:

  • Zivilgefangenenlager Stutthof – Obóz Jeńców Cywilnych Stutthof,
  • Gefangenen-Sammellager Stutthof – Zbiorczy Obóz Jeńców Stutthof,
  • Konzentrationslager Stutthof – Obóz Koncentracyjny Stutthof,
  • Gefangenenlager Stutthof – Obóz Jeńców Stutthof.

Charakterystyka obozu

Obóz Stutthof składał się z kilku sekcji, w tym baraków mieszkalnych, obszarów pracy przymusowej, krematoriów i komór gazowych. Na jego terenie prowadzono brutalne praktyki wobec więźniów, w tym przymusową pracę, głodzenie oraz masowe egzekucje.

Według różnych szacunków przez obóz przeszło około 110 000 więźniów, z których 65 000 straciło życie w wyniku rozstrzeliwań, wyniszczającej pracy, chorób i innych brutalnych metod stosowanych przez nazistów.


Znaczenie historyczne

Obóz koncentracyjny Stutthof pozostaje jednym z najbardziej przerażających świadectw nazistowskich zbrodni na terenach Europy Środkowej. Jego historia ukazuje skalę niemieckiego terroru i brutalność polityki okupacyjnej wobec narodów podbitych przez III Rzeszę. Dziś na terenie dawnego obozu działa muzeum, które pełni funkcję edukacyjną i przypomina o tragicznych wydarzeniach, jakie miały tam miejsce.

9 maja obchody rocznicy wyzwolenia obozu koncentracyjnego

foto: Albin Marciniak

Dojazd do Muzeum z Gdańska:
Przez Sobieszewo, promem przez Wisłę w Świbnie, Mikoszewo, Stegnę – trasa liczy ok. 40 km. Trasa aktualna w okresie kursowania promu.
Trasą krajową nr 7 przez Kiezmark, Nowy Dwór Gdański, Stegnę – trasa liczy ok. 65 km. Trasą jak wyżej do Kiezmarku i po zjechaniu z mostu na Wiśle w kierunku Drewnicy, Mikoszewa, Stegny – trasa liczy 55 km.

Wstęp do Muzeum jest bezpłatny.
http://stutthof.org/
Muzeum Stutthof; 82-110 Sztutowo ul. Muzealna 6

 



2
Państwowe Muzeum Auschwitz-Birkenau – Konzentrationslager Auschwitz

Konzentrationslager Auschwitz (KL Auschwitz), zwany także Stammlager, to niemiecki nazistowski obóz koncentracyjny i zagłady, który działał w latach 1940–1945. Został założony przez nazistów na okupowanych terenach Polski w miejscowości Oświęcim, znanej w języku niemieckim jako Auschwitz. Dziś funkcjonuje jako Państwowe Muzeum Auschwitz-Birkenau, będące symbolem Holokaustu i jednym z najważniejszych miejsc pamięci na świecie.


Auschwitz I – „Obóz macierzysty”

Pierwszy z obozów, znany jako Auschwitz I, powstał w 1940 roku w granicach miasta Oświęcim. Pełnił głównie funkcję obozu pracy przymusowej oraz był administracyjnym centrum zarządzającym dla całego kompleksu Auschwitz-Birkenau. Na terenie Auschwitz I znajdowały się także budynki wykorzystywane do eksperymentów medycznych oraz miejsca pierwszych masowych egzekucji.


Auschwitz-Birkenau na Liście UNESCO

W 1979 roku kompleks Auschwitz-Birkenau został wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO pod oficjalną nazwą:
„Auschwitz-Birkenau. Niemiecki nazistowski obóz koncentracyjny i zagłady (1940–1945)”.
Jest to jedyny obóz koncentracyjny znajdujący się na tej prestiżowej liście, co podkreśla jego wyjątkowe znaczenie historyczne i symboliczne w kontekście globalnej pamięci o Holokauście.

Kompleks Auschwitz

Kompleks Auschwitz składał się z trzech głównych obozów:

  1. Auschwitz I – obóz macierzysty, miejsce administracji oraz pracy przymusowej,
  2. Auschwitz II-Birkenau – największy obóz w kompleksie, pełniący funkcję obozu zagłady, gdzie znajdowały się komory gazowe i krematoria,
  3. Auschwitz III-Monowitz – obóz pracy związany z niemieckim przemysłem, w szczególności zakładami IG Farben.

W szczytowym okresie funkcjonowania kompleks Auschwitz mógł jednorazowo przetrzymywać setki tysięcy więźniów, z których zdecydowana większość straciła życie w wyniku masowych mordów, pracy ponad siły, chorób lub eksperymentów medycznych.


Znaczenie historyczne i współczesne

Państwowe Muzeum Auschwitz-Birkenau to nie tylko miejsce pamięci, ale również instytucja edukacyjna, której misją jest przypominanie o zbrodniach nazistowskich i ich ofiarach. Muzeum odwiedzają miliony osób rocznie, co czyni je jednym z najważniejszych miejsc refleksji nad tragedią II wojny światowej i ludobójstwem.

 

 

 

https://www.klubpodroznikow.com/wp-content/uploads/2025/01/DSC_0273-2a7.JPG

foto: Albin Marciniak

Wstęp na teren Miejsca Pamięci Auschwitz-Birkenau jest bezpłatny

 



3

Auschwitz II – Birkenau (Brzezinka)

Auschwitz II – Birkenau, znany także jako Brzezinka, był drugim obozem w kompleksie KL Auschwitz. Pierwotnie funkcjonował jako obóz koncentracyjny, lecz szybko przekształcił się w największe miejsce masowej eksterminacji w systemie niemieckich obozów nazistowskich. To właśnie tutaj zginęła zdecydowana większość ofiar Auschwitz – ponad milion osób, w tym głównie Żydów, Romów, Polaków, a także przedstawicieli innych narodowości.


Miejsce masowej zagłady

Birkenau było największym niemieckim obozem zagłady. Na jego terenie powstały specjalnie zaprojektowane komory gazowe i krematoria, które służyły do systematycznej eksterminacji ludzi. Początkowo ofiary były mordowane w zaadaptowanych domach chłopskich, które przekształcono w prowizoryczne komory gazowe. W późniejszym okresie wybudowano specjalne zespoły komór gazowych i krematoriów, które umożliwiały masowe mordy na niespotykaną wcześniej skalę.


Symbol Holocaustu

Kompleks Auschwitz, w tym Auschwitz II – Birkenau, stał się jednym z najważniejszych symboli Holocaustu i nazistowskiego terroru. Nazwy Auschwitz i Birkenau pochodzą z języka niemieckiego, zastępując polskie nazwy Oświęcim i Brzezinka, używane przed agresją Niemiec na Polskę w 1939 roku.


Dziedzictwo i upamiętnienie

Dziś teren Auschwitz II – Birkenau jest częścią Państwowego Muzeum Auschwitz-Birkenau, które składa się z dwóch głównych części byłego kompleksu obozowego:

  1. Auschwitz I – Stammlager (obóz macierzysty),
  2. Auschwitz II – Birkenau (Brzezinka).

Muzeum obejmuje ponad 150 zachowanych budynków, około 300 ruin, rampę kolejową, oryginalne drogi i ogrodzenia. Na jego terenie znajdują się także archiwalia oraz zbiory zawierające ponad sto tysięcy obiektów, takich jak walizki, buty, ubrania więźniarskie, przedmioty codziennego użytku oraz rzeczy pozostawione przez SS-manów.


Znaczenie historyczne

Auschwitz II – Birkenau to miejsce, które upamiętnia tragedię milionów ludzi. Jego teren odwiedzają co roku miliony turystów i badaczy z całego świata, aby uczcić pamięć ofiar i zrozumieć skalę zbrodni popełnionych przez nazistów w czasie II wojny światowej.

 

https://www.klubpodroznikow.com/wp-content/uploads/2025/01/DSC_1319-446.JPG

 

Auschwitz III – Monowitz

Auschwitz III – Monowitz, znany również jako obóz pracy przymusowej w zakładach Buna-Werke, był częścią kompleksu obozów KL Auschwitz. Został założony w październiku 1942 roku jako podobóz Auschwitz I. W okresie od listopada 1943 do listopada 1944 funkcjonował jako obóz niezależny, skupiający podobozowe jednostki przemysłowe Auschwitz I.


Charakter obozu

Monowitz powstał na potrzeby niemieckiego koncernu chemicznego IG Farben, który prowadził na jego terenie zakłady Buna-Werke. Od momentu założenia aż do likwidacji obóz pełnił funkcję ciężkiego, niewolniczego miejsca pracy. Więźniowie byli „wynajmowani” niemieckim firmom, które wykorzystywały ich w morderczej pracy przy produkcji materiałów chemicznych i innych towarów przemysłowych.


Eksploatacja i warunki

Więźniowie Monowitza byli zmuszani do pracy w skrajnie trudnych warunkach, bez odpowiedniego wyżywienia, odzieży czy opieki medycznej. Ich siły były systematycznie wyczerpywane, a wycieńczenie organizmu często prowadziło do śmierci. Obóz stał się jednym z symboli niewolniczej pracy przymusowej w czasie II wojny światowej, ukazując zbrodniczy sojusz niemieckich koncernów przemysłowych z reżimem nazistowskim.


Bilans ofiar Auschwitz

Cały kompleks obozowy Auschwitz, w tym Auschwitz III – Monowitz, przyjął co najmniej 1,3 miliona osób. Spośród nich około 1,1 miliona osób zostało zamordowanych, głównie w Auschwitz II – Birkenau. Monowitz, choć głównie obozem pracy, również był miejscem cierpienia i śmierci tysięcy więźniów w wyniku nieludzkiego traktowania i morderczej eksploatacji.


Znaczenie historyczne

Auschwitz III – Monowitz stanowi istotny przykład roli przemysłu w niemieckiej machinie wojennej i eksterminacyjnej. Jego historia uwidacznia, w jaki sposób systematyczne zniewolenie i wyniszczanie ludzi stało się elementem gospodarki wojennej III Rzeszy. Dziś jest to miejsce, które przypomina o skali zbrodni i cierpienia milionów ofiar systemu nazistowskiego.

 

 

http://pl.auschwitz.org/m/

 
Muzeum położone jest na obrzeżach miasta Oświęcim przy drodze krajowej nr 933 (uwaga: wjazd na parking od ulicy St. Leszczyńskiej 11). Muzeum znajduje się też w odległości ok. 2 km od stacji kolejowej, skąd istnieje możliwość dojazdu komunikacją miejską.  Auschwitz I i Auschwitz II-Birkenau położone są w odległości ok. 3,5 km od siebie.
Pomiędzy byłymi obozami co godzinę kursuje wahadłowy autobus. Odjazdy z b. obozu Auschwitz 30 minut po każdej pełnej godzinie. Odjazdy z b. obozu Birkenau o każdej pełnej godzinie. Przejazd jest darmowy. Trzykilometrowy odcinek pomiędzy byłym obozami można pokonać pieszo (ulicami: Leszczyńskiej i Wyzwolenia), przechodząc przez teren przyobozowy, na którym w okresie okupacji znajdowały się niemieckie zakłady przemysłowe i warsztaty, magazyny, biura i zaplecze techniczne obozu, będące miejscami pracy i śmierci więźniów. Zachowały się tu pozostałości po kilku bocznicach kolejowych i rampach [link do Judenrampe], na które przywożono pociągi z ludźmi deportowanymi do obozu i gdzie esesmani dokonywali selekcji.

4

Vernichtungslager Sonderkommando Kulmhof (Waldlager Kulmhof)

Nazistowski obóz zagłady założony przez Niemców we wsi Chełmno nad Nerem. Funkcjonował od jesieni 1941 roku do kwietnia 1943, oraz na krótko w 1944 roku. Podstawowe miejsce zagłady ludności żydowskiej z Kraju Warty oraz więźniów łódzkiego getta. Kulmhof był przede wszystkim ośrodkiem zagłady dla ludności żydowskiej z wcielonego do III Rzeszy „Kraju Warty”. W obozie stosowano komory gazowe na ciężarówkach. Stosowano dwa typy ciężarówek – o długości 5,8 m i 4,5 m, obydwie o szerokości 2,5 m i wysokości 1,7 m. Większa mieściła 130-150 osób, mniejsza 80-100. Ciężarówki dostarczono na przełomie listopada i grudnia 1941, pierwsza egzekucja miała miejsce 8 grudnia. Początkowo przerobiono ciężarówki wyprodukowane przez firmy Dodge, Mercedes i Saurer, natomiast w 1942 firma Gaubschat Fahrzeugwerke GmbH (Willi Walter Strasse 32-38; obecnie Karl-Marx-Straße 259/263, Berlin-Neukölln) dostarczyła ok. 30 ciężarówek z komorami gazowymi.


Ustalono liczbę zamordowanych na 350 tys. Najniższą – 152 tys. ofiar ustalono na procesie w Bonn w latach 60. XX wieku. Najbardziej prawdopodobną jest liczba ok. 200 tys. zamordowanych.
Muzeum byłego niemieckiego Obozu Zagłady Kulmhof w Chełmnie nad Nerem.
Dojazd: Z Koła lub Łodzi liniowymi autobusami. Autostrada A2 – zjazd w Dąbiu. Droga 92 – zjazd w Kole w kierunku Dąbie – Uniejów

Wstęp na terem Muzeum oraz zwiedzanie ekspozycji jest bezpłatne.
Chełmno 59A, 62-660 Dąbie

http://www.chelmno-muzeum.eu


5
Obóz zagłady Treblinka I oraz Treblinka II
Arbeitslager Treblinka, SS-Sonderkommando Treblinka, Vernichtungslager Treblinka – wymiennie stosowane nazwy kompleksu dwóch niemieckich obozów, pracy i zagłady, istniejących w latach 1941-1944/1942-1943 w lasach nad Bugiem, wzdłuż linii kolejowej Siedlce – Małkinia, niedaleko wsi Poniatowo. Nazwa pochodzi od nazwy stacji kolejowej znajdującej się 6 km od obozu.
W latach 1941-1944 funkcjonował obóz pracy przymusowej Treblinka I, a w 1942-1943 ośrodek zagłady Żydów Treblinka II. Pomiędzy Warszawą a Treblinką codziennie kursowały wahadłowe pociągi z rzekomymi przesiedleńcami z gett polskich i europejskich (głównie z Niemiec, Czechosłowacji, Austrii, Belgii). W 13 komorach gazowych Niemcy uśmiercali jednocześnie 2 tys. ofiar. Ogółem ośrodek w Treblince pochłonął około 800-920 tys. Żydów. Po likwidacji obozu Niemcy zniszczyli wszystkie zabudowania i skrupulatnie zataili ślady mordu.
Treblinka I
Karny obóz pracy (niem. Arbeitslager) w Treblince powstał latem 1941 roku, po ataku Niemiec na Związek Radziecki (zob. Operacja Barbarossa) przy istniejącej tutaj odkrywkowej kopalni żwiru. Otoczony był ogrodzeniem z drutu kolczastego. W obozie osadzeni byli zarówno Polacy, jak i Żydzi. Kierowano tu „elementy kryminalne”, a także ludność cywilną łapaną w odwecie za akcje zbrojne podziemia. Obóz rozciągał się na 17 ha.
Treblinka II
Powstał późną wiosną 1942 roku, w ramach Einsatz Reinhardt, obok istniejącego już karnego obozu pracy. Istniał do listopada 1943. Pod względem liczby ofiar był to drugi – po Birkenau – obóz zagłady. Obóz miał kształt trapezu o wymiarach 400 × 600 metrów, otoczonego dwoma rzędami ogrodzenia i zasiekami z drutu kolczastego.


Makieta obozu zagłady w Treblince w Muzeum Bojowników Getta w Izraelu

http://www.treblinka.bho.pl/

 


6
Sobibor
SS-Sonderkommando Sobibor – nazwa niemieckiego obozu zagłady funkcjonującego w ramach „Einsatz Reinhardt” w latach 1942—1943, w lasach 4 kilometry od wsi Sobibór, niedaleko od linii kolejowej łączącej Chełm z Włodawą.

 

Budowa obozu rozpoczęła się w marcu 1942 w ramach „Aktion Reinhardt”, analogicznie do obozów Belzec i Treblinka. Obóz powstał przy małej stacji kolejowej Sobibór, 5 km od wschodniej granicy Generalnego Gubernatorstwa. Pierwsze transporty więźniów zaczęły docierać w maju 1942.
Sam obóz zajmował z początku obszar ok. 12 ha, a po rozbudowie ok. 60 ha. Składał się z części garnizonowej i czterech ponumerowanych podobozów.
W latach 1942-1943 Niemcy zamordowali w Sobiborze co najmniej 250 tys. Żydów z Lubelszczyzny, Galicji i państw Europy Zachodniej (m.in. Holandii.).
Obóz zagłady w Sobiborze powstał jako drugi, po Bełżcu, ośrodek eksterminacji Żydów w ramach „Akcji Reinhardt”. Decyzja o jego budowie zapadła prawdopodobnie pod koniec października 1941 r., w związku z planowaną zagładą Żydów na terenie Generalnego Gubernatorstwa oraz deportacją tysięcy Żydów ze Słowacji na teren dystryktu lubelskiego. Przygotowania do budowy rozpoczęły się późną jesienią tego samego roku, ale zasadnicze prace budowlane przeprowadzono wiosną 1942 r. Obóz wybudowano przy Stacji Kolejowej Sobibór, w obrębie lasów, które gwarantowały odizolowanie tego miejsca od ewentualnych świadków.

Plan obozu
20 stycznia 1942 roku SS-Obergruppenfiihre Reinhard Heydrich zwołał spotkanie najwyższych urzędników państwowych. Spotkanie to znane jest obecnie jako „Konferencja w Wannsee”, od nazwy przedmieścia Berlina, gdzie miało miejsce. Przedmiotem konferencji, której przewodniczył Heydrich, były kwestie organizacyjne „Ostatecznego Rozwiązania” i koordynacja działań różnych instytucji, zgodnie z zaleceniami Goeringa z l lipca 1941. Część współczesnych historyków wiąże bezpośredni początek ludobójstwa z Konferencją Wannsee.
W rezultacie w tym samym roku, pod kryptonimem „Operacja Reinhard” pospiesznie zbudowano trzy obozy eksterminacji: Bełżec, ukończony w marcu; Sobibór, budowany w marcu i kwietniu; oraz Treblinkę, ukończoną w lipcu. Nazwy te, poza Treblinka, – gdzie większość warszawskich Żydów została zamordowana – nie są tak dobrze znane jak Auschwitz, Dachau czy Ravensbrück z prostego powodu: z około 1.750.000  ofiar uratowało się około 100 Żydów i to tylko dzięki powstaniom. Poza tym obozy te zostały zamknięte na długo przed zakończeniem wojny, co pozwoliło Nazistom na usuniecie siadów ich zbrodni. W dokumentach mówiono o nich jako Durchgangslagers (obozy tranzytowe).Muzeum Byłego Obozu Zagłady w Sobiborze zlokalizowane jest przy osadzie Stacja Kolejowa Sobibór, 18 km od Włodawy.

 

Muzeum Byłego Obozu Zagłady w Sobiborze
Oddział Państwowego Muzeum na Majdanku
Stacja Kolejowa Sobibór 1
22-200 Włodawa

http://www.sobibor-memorial.eu/articles.php?acid=270

Wstęp na teren Muzeum Miejsca Pamięci w Sobiborze oraz zwiedzanie ekspozycji jest bezpłatne. Muzeum otwarte jest codziennie z wyjątkiem poniedziałków i dni ustawowo wolnych od pracy.


7

Niemiecki Obóz Zagłady w Bełżcu

Sonderkommando Belzec der Waffen-SS) – niemiecki nazistowski obóz zagłady funkcjonujący od marca do grudnia 1942 roku. Obóz położony był na południe od wsi Bełżec, nieopodal linii kolejowej Lublin – Lwów.

Niemiecki Obóz Zagłady w Bełżcu był ośrodkiem eksterminacji ludności żydowskiej, w którym od marca do grudnia 1942 roku wymordowano około 500 tysięcy osób, przede wszystkim Żydów z Polski, ale także obywateli żydowskich z Niemiec, Austrii, Czech i Słowacji. Data pierwszych deportacji do Bełżca – 17 marca 1942 r. – to także początek „Akcji Reinhardt”, czyli operacji mającej na celu deportację, zagładę i grabież mienia Żydów z Generalnego Gubernatorstwa. Obóz w Bełżcu powstał jako pierwszy spośród trzech tego typu ośrodków. Na jego terenie naziści wykonywali z użyciem różnych środków eksperymenty, za pomocą których planowali uśmiercenie tysięcy Żydów. Decyzja o Akcji „Reinhardt”, a tym samym o budowie obozu zapadła najprawdopodobniej na konferencji 13 października 1941 roku w kwaterze głównej Hitlera w „Wilczym Szańcu” koło Kętrzyna w Prusach Wschodnich. Wzięli w niej udział, oprócz Heinricha Himmlera, wyżsi dowódcy SS i Policji w Generalnym Gubernatorstwie, między innymi Odilo Globocnik, dowódca SS i Policji w dystrykcie lubelskim, którego jurysdykcji podlegać miał obóz w Bełżcu.

Budowa obozu zagłady została rozpoczęta przez Niemców w dniu 1 listopada 1941 roku. Lokalizacja obozu podyktowana była kilkoma czynnikami. Przede wszystkim przez miejscowość przebiegła linia kolejowa, łącząca Lublin z węzłową stacją w Rawie Ruskiej, do której można było doprowadzić transporty z dystryktów krakowskiego i Galicji. Bełżec był miejscem dobrze znanym nazistom. W 1940 roku funkcjonował tu obóz pracy dla Żydów, z którego więźniowie budowali wał przeciwczołgowy, tzw. linię Otto na granicy ZSRR i Generalnego Gubernatorstwa. Znajdowała się tu również gotowa rampa kolejowa dawnego przedsiębiorstwa eksploatacji lasów.

Obóz zagłady w Bełżcu był pierwszym ośrodkiem, gdzie wykorzystano stacjonarne komory gazowe do mordowania ludności żydowskiej. Zarządzany był przez komendanta wspieranego przez załogę SS, przez którą przeszło maksymalnie 37 osób. Komendantami byli Christian Wirth oraz Gottlieb Hering. Zadania nadzorczo – ochronne sprawowane były przez oddział zwerbowanych radzieckich jeńców wojennych, przeważnie Ukraińców, przeszkolonych w obozie w Trawnikach, których liczba w zależności od okresu oscylowała wokół 100 osób.
W historii funkcjonowania obozu można wyróżnić dwie fazy. Pierwsza rozpoczęła się w dniu 17 marca 1942 zagładą dwóch pierwszych transportów Żydów z Lublina i Lwowa. W okresie tym na terenie obozu funkcjonowała prymitywna drewniana komora gazowa, w której do czerwca 1942 roku zamordowano około 80.000 ludzi. Druga faza przypada na okres wzmożonych deportacji z kierunku Lwowa i Krakowa w lipcu 1942 roku. W tym czasie w centralnej części obozu przygotowano większą, betonową komorę gazową o większej wydajności. W ciągu kilku miesięcy jej funkcjonowania do grudnia 1942 zamordowano w niej około 350-400 tysięcy osób. Zarówno pierwsza prymitywna drewniana komora gazowa jak i jej ulepszona betonowa wersja zostały przygotowane w ten sposób, aby swoim wyglądem przypominały łaźnię. Do ich sufitów zamocowane zostały imitacje natrysków a napisy znajdujące się przy wejściu informowały, że są to pomieszczenie kąpielowe i inhalacyjne. Wszystkie czynności związane z grzebaniem ciał ofiar oraz segregacją ich mienia wykonywała grupa więźniów żydowskich, licząca około 500 osób. Co jakiś czas Niemcy przeprowadzali selekcje, w wyniku których rozstrzeliwane był osoby nie nadające się według nich do dalszej pracy. Z kolejnych transportów wybierano nową grupę do pracy w obozie.
Transporty z ludnością żydowską przywożono do Bełżca w wagonach bydlęcych. Średnio w jednym wagonie transportowanych było około 100 osób. Ekstremalne warunki przewozu – przepełnienie, upał, brak wody i pożywienia powodowały śmierć wielu ludzi już w czasie drogi do Bełżca.

Obóz zakończył funkcjonowanie w grudniu 1942 roku, najprawdopodobniej z powodu braku miejsca na kolejne masowe groby. Do wiosny 1943 roku trwała akcja spalania zwłok i zacierania śladów. Wszystkie budynki oraz urządzenia obozowe zostały rozebrane do czerwca 1943 r. Członkowie ostatniego Sonderkommando biorącego udział w likwidacji obozu zostali wywiezieni do obozu zagłady w Sobiborze i tam zamordowani.

Przez wiele lat miejsce, gdzie dokonano tak strasznej zbrodni, było zapomniane i zaniedbane. Odsłonięcie pierwszego pomnika na terenie byłego obozu zagłady miało miejsce w 1963 r. Pomnik, który stanął na celowo zalesionym przez nazistów terenie, nie był właściwym memoriałem dla wielu tysięcy ludzi tu pomordowanych i w żaden sposób nie zabezpieczał miejsca ich pochówku.

 

Muzeum – Miejsce Pamięci w Bełżcu
ul. Ofiar obozu 4
22-670 Bełżec

http://www.belzec.eu


8
Państwowe Muzeum na Majdanku / State Museum at Majdanek
Niemiecki obóz koncentracyjny w Lublinie, nazywany potocznie Majdankiem, powstał na mocy decyzji Heinricha Himmlera. Wizytując Lublin w lipcu 1941 roku, powierzył on dowódcy SS i policji w dystrykcie lubelskim Odilowi Globocnikowi zadanie zbudowania obozu „dla 25-50 tys. więźniów, którzy byliby wykorzystywani w warsztatach oraz na budowach SS i policji”. Obóz miał stanowić rezerwuar darmowej siły roboczej dla realizacji planów budowy imperium germańskiego na Wschodzie.


 

Obozem zarządzał komendant, wspierany przez załogę, której liczebność dochodziła do 1200 osób. Więźniowie pochodzili prawie z 30 państw. Dominowali obywatele Polski (głównie Polacy i Żydzi), Związku Radzieckiego oraz Czechosłowacji (Żydzi). Poza Żydami i Polakami najliczniejszymi grupami narodowościowymi byli Rosjanie, Białorusini i Ukraińcy. Przedstawiciele innych narodowości stanowili niewielki odsetek ogółu więźniów (m.in. Francuzi, Niemcy).
Od pierwszych chwil pobytu w obozie więźniom nieodłącznie towarzyszyły głód, strach, katorżnicza praca i choroby. Za wszelkie rzeczywiste czy wyimaginowane przewinienia spadały na nich dotkliwe kary i szykany. Życie więźnia było nieustannie zagrożone. Więźniowie umierali w następstwie tragicznych warunków bytowych, ginęli w egzekucjach, mordowano ich w komorach gazowych. Spośród prawdopodobnie 150 tys. więźniów, którzy przeszli przez Majdanek, wg najnowszych ustaleń życie straciło blisko 80 tysięcy osób, w tym około 60 tysięcy Żydów. Dla zatarcia śladów zbrodni zwłoki pomordowanych i zmarłych palono na stosach spaleniskowych i w krematorium.
Tragiczna historia lubelskiego obozu koncentracyjnego dobiegła końca 23 lipca 1944 roku, po wkroczeniu do Lublina Armii Czerwonej. Wkrótce na terenie Majdanka zorganizowano obóz NKWD dla aresztowanych członków polskiego Państwa Podziemnego. W barakach byłego obozu przetrzymywano także przez pewien czas wziętych do niewoli żołnierzy niemieckich.

Wstęp do Muzeum jest bezpłatny

http://www.majdanek.eu/
Państwowe Muzeum na Majdanku
Droga Męczenników Majdanka 67
20-325 Lublin


9

KL Warschau
(niem. Konzentrationslager Warschau) – nazistowski niemiecki obóz koncentracyjny na terenie Warszawy, będący jednym z elementów realizacji planu zniszczenia 95% powierzchni zabudowanej stolicy, określanego jako tzw. „Plan Pabsta”, który przewidywał ostateczne zniszczenie Warszawy jako stolicy Polski. W miejscu miasta hitlerowcy zamierzali wybudować „Nowe niemieckie miasto Warszawa” (niem. „Die neue deutsche Stadt Warschau” ) przeznaczone dla elity niemieckiej. KL Warschau podlegał bezpośrednio Głównemu Urzędowi Gospodarki i Administracji SS a także Głównemu Urzędowi Bezpieczeństwa Rzeszy.
Obóz ten był ewenementem: był bowiem jedynym obozem koncentracyjnym zlokalizowanym w centrum miasta-stolicy państwa europejskiego pod okupacją niemiecką.

Plik:Pomnik ofiarom KL Warschau na Skwerze im. Alojzego Pawełka w Warszawie (2).JPG

Pomnik ofiarom KL Warschau na Skwerze im. Alojzego Pawełka w Warszawie
Zespół obozowy miał gromadzić więźniów, głównie Żydów pracujących w niemieckich zakładach przemysłowych, a ci mieli być rozsyłani stąd do obozów zagłady. Plan ten nie został do końca zrealizowany wobec różnic zdań i interesów wśród samych Niemców. Z getta warszawskiego wywieziono do końca 1942 ok. 300 tysięcy ludzi, w dniu wydania przez Himmlera rozkazu w Warszawie przebywało ok. 1 mln ludzi, a liczba pozostałych przy życiu Żydów warszawskich w dniu wybuchu powstania w getcie warszawskim 19 kwietnia 1943 (w dwa miesiące po wydaniu rozkazu) wynosiła ok. 68 000 osób – zatem oprócz ludności żydowskiej, rozkaz dotyczący likwidacji 500 000 mieszkańców dotyczył w większości pozostających w stolicy Polaków. Rozmiar KL Warschau podlega kontrowersjom. Według nielicznych świadków i kilku polskich historyków, częścią obozu miała być olbrzymia komora gazowa, którą miano urządzić w tunelu przy ul. Bema, nieopodal dzisiejszego dworca Warszawa Zachodnia. W toku śledztwa prowadzonego przez IPN jeden ze świadków, w zeznaniu z 1989 relacjonował o dużej liczbie ofiar bez śladów postrzału z broni ostrej wynoszonych z tunelu (co może sugerować, iż uśmiercano ich w inny sposób, np. gazem). Niemcy mieli przystosować do tego celu betonowe tunele pod linią kolejową. Wedle niepotwierdzonych i budzących kontrowersje tez (dotyczących m.in. możliwości technologicznych domniemanych obiektów) w tej komorze zginęłoby ok. 200 000 osób. Według zwolenników tej hipotezy, wskazują na to zeznania niemieckich oficerów mówiące o instrukcjach nakazujących uśmiercanie w Warszawie 400 osób dziennie, co ich zdaniem wymagałyby zastosowania metod lub urządzeń masowej zagłady.

Tunele przy dworcu Warszawa Zachodnia – w drugim od lewej strony miałaby znajdować się komora gazowa
Dochodzenie z 1945 zostało bardzo szybko przerwane wobec faktu utworzenia obozu pracy na terenie KL Warschau. W 1946 podczas częściowej ekshumacji szczątków ludzkich z terenu obozu zebrano ponad 2 tony prochów, a we wszystkich miejscach egzekucji i kremacji w Warszawie wg danych PCK ogółem 22 tony. W sierpniu 1946 odbył się wielki i symboliczny pogrzeb tysięcy zamordowanych mieszkańców Warszawy – prochy przewieziono na Cmentarz Wolski w 117 trumnach 9 ton prochów ludzkich skremowanych na terenie całej Warszawy. Z prochów usypano kurhan, na którym w latach 70. stanął pomnik Polegli Niepokonani.

info: https://pl.wikipedia.org/wiki/Warschau

10
KL Gross-Rosen w Rogoźnicy

Historia KL Gross-Rosen
Obóz Gross-Rosen powstał w sierpniu 1940 roku jako filia KL Sachsenhausen, której więźniowie przeznaczeni byli do pracy w miejscowym kamieniołomie granitu. Pierwszy transport przybył tam 2 sierpnia 1940 roku. 1 maja 1941 roku Arbeitslager Gross-Rosen uzyskał status samodzielnego obozu koncentracyjnego. W pierwszych dwóch latach istnienia KL Gross-Rosen był małym obozem nastawionym w dalszym ciągu na obsługę kamieniołomu.

W Muzeum w Rogoźnicy można zwiedzić tereny poobozowe, a także kamieniołom – miejsce pracy więźniów.

Dojazd do Muzeum:
Rogoźnica leży 7 km od Strzegomia, przy trasie Strzegom – Legnica (droga krajowa nr 374). We wsi znajduje się stacja kolejowa oraz przystanek PKS.

 


11
Płaszow

Nniemiecki obóz pracy przymusowej (niem. Zwangsarbeitslager Plaszow des SS- und Polizeiführers im Distrikt Krakau), później przekształcony w obóz koncentracyjny (niem. Konzentrationslager Plaszow bei Krakau). Założony dla ludności żydowskiej ze zlikwidowanego 14 marca 1943 getta, na terenie dawnych podkrakowskich gmin Podgórze i Wola Duchacka. Powstał jesienią 1942 na terenach dwóch żydowskich cmentarzy. Był jednym z trzech „Żydowskich Obozów Pracy” (niem. Judenarbeitslager), utworzonych pod Krakowem i nosił wówczas nazwę Julag I (pozostałe dwa zbudowano w Prokocimiu – Julag II, i w Bieżanowie – Julag III).

Widok obozu Plaszow w 1942 roku

Liczba więźniów sięgnęła nawet 25 tysięcy, mieszkających i pracujących w 180 różnego rodzaju budynkach i barakach. Na terenie obozu szyto mundury (zakłady Madritsch), drukowano dokumenty, rozkazy i inne druki władz hitlerowskich. Były w obozie warsztaty samochodowe, elektryczne, stolarskie, ślusarskie i liczne inne. Więźniowie obozu zatrudnieni też byli m.in. w pobliskich kamieniołomach byłej firmy „Liban & Ehrenpreis”.

 

Liban – potoczne określenie karnego obozu pracy Służby Budowlanej (niem. Straflager des Baudienstes im Generalgouvernement) utworzonego przez Niemców na terenie przedsiębiorstwa „Krakowskie Wapienniki i Kamieniołomy Ska Akc.” (od nazwiska założyciela przedsiębiorstwa – Bernarda Libana, zwanego potocznie Libanem) w krakowskiej dzielnicy Podgórze w południowym wzgórzu Krzemionek Podgórskich

Filie obozu Płaszów umiejscowione były przy większych zakładach przemysłowych; była wśród nich znana z filmu „Lista Schindlera” Fabryka Naczyń Emaliowanych, własność Oskara Schindlera.

 


12
Piaśnica. Miejsce martyrologii i pamięci.


Masowe egzekucje w Piaśnicy rozpoczęły się pod koniec października 1939 i były kontynuowane do początków kwietnia 1940. Stanowiły element tzw. akcji „Inteligencja”, a ich wykonawcami byli funkcjonariusze SS oraz członkowie paramilitarnego Selbstschutzu. Historycy oceniają, że ofiarą ludobójstwa dokonanego w lasach piaśnickich padło od 12 tys. do 14 tys. ludzi. W gronie ofiar znaleźli się liczni przedstawiciele polskiej inteligencji z Pomorza Gdańskiego, a także osoby narodowości polskiej, czeskiej i niemieckiej przywiezione z głębi Rzeszy. Piaśnica stanowi największe, po KL Stutthof, miejsce kaźni ludności polskiej na Pomorzu w okresie II wojny światowej. Nazywana jest czasem „pomorskim Katyniem” lub „Kaszubską Golgotą”.

Jeden z masowych grobów w Piaśnicy foto: Paweł Marynowski

 

Niektórzy przyrównują Piaśnicę – jako miejsce męczeństwa przesiąknięte krwią tysięcy niewinnych ofiar – do Katynia. Jest jednak kilka różnic pomiędzy tymi dwoma miejscami. W Katyniu zamordowano oficerów Wojska Polskiego, w Piaśnicy ginęła ludność cywilna: kobiety, mężczyźni, dzieci i niemowlęta. Tragedię tysięcy osób jej sprawcom również udało się okryć tajemnicą. O Katyniu w powojennej Polsce nie wolno było mówić ze względu na uzależnienie od b. ZSRR. Lecz również i o Piaśnicy nie informowano powszechnie społeczeństwa polskiego, pomimo że zbrodniarzami byli hitlerowcy – pisze Elżbieta Grot, kustosz Państwowego Muzeum Stutthof i kierownik Działu Naukowego Muzeum Stutthof (oddział Sopot)
http://rebelya.pl/post/4653/piasnica-1939-1940-zbrodnia-wciaz-okryta-tajemn

 

Piaśnica – moment egzekucji

 


13
Niemiecki obóz przesiedleńczy w Potulicach – Lebrechtdorf

Niemiecki obóz przesiedleńczy i pracy, zbudowany w 1941 w Potulicach, jako podobóz Stutthofu (od jesieni 1941 do początku 1942). W styczniu 1942 r. obóz w Potulicach został organizacyjnie usamodzielniony. Szacuje się, że na terenie obozu przebywało około 25 tys. osób.

 

Obóz w został założony 1 lutego 1941 r. jako obóz zbiorczy dla polskich rodzin wysiedlanych z Pomorza, a następnie kierowanych na teren Generalnego Gubernatorstwa. Obóz początkowo mieścił się w budynkach miejscowego folwarku. W okresie od jesieni 1941 do początku 1942 r. pełnił funkcję „wychowawczego” obozu pracy. W tym czasie rozpoczęto rozbudowę, która trwała aż do końca 1944 r. Od 1 września 1942 r. podporządkowano mu obozy Centrali Przesiedleńczej w Smukale i Toruniu. Do obozu Niemcy kierowali wysiedlane rodziny polskie, których gospodarstwa zostały przekazane osadnikom niemieckim. Więźniowie obozu początkowo kierowani byli do prac w gospodarstwach rolnych i dużych zakładach przemysłowych na terenie okręgu Gdańsk – Prusy Zachodnie. Po rozbudowie obozu, na jego terenie powstawały także filie przedsiębiorstw przemysłowych. Na terenie obozu funkcjonował również wydzielony obóz dla dzieci ze wschodu (Ostjugendbewahrlager). W dniu 21 stycznia 1945 r. w obozowej ewidencji było odnotowanych 11 188 osób. Na terenie obozu przebywało 5339 osób, w tym 660 dzieci i 189 chorych. Poza obozem w komandach na terenie przedsiębiorstw Gdańska, Gdyni, Elbląga, Bydgoszczy i Piły były 4552 kolejne osoby, a w gospodarstwach rolnych – 1327 osób. Przyjmuje się, że ogółem w obozie było więzionych około 25 tys. osób. W ewidencji zgonów odnotowano 1297 osób, w tym 767 dzieci.

Cmentarz wojenny zlokalizowany jest na terenie byłego obozu przesiedleńczego i pracy. Na cmentarzu spoczywa blisko 1300 więźniów. W 1969 r. odsłonięto na cmentarzu pomnik, upamiętniający miejsce spoczynku ofiar obozu hitlerowskiego

 


Zgodnie z Zarządzeniem Ministra Edukacji Narodowej dzieciom do lat 13 wstęp do muzeów martyrologii jest zabroniony.
Uczniowie powinni zwiedzać Muzeum pod opieką osób dorosłych.

 

Views: 1088
2026-01-27 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
WĘGRY

Podróż w czasie przez odrestaurowane zamki i pałace Węgier

przez Redakcja 2026-01-25
Napisane przez Redakcja

Podróż w czasie przez odrestaurowane zamki i pałace Węgier

  Chcesz na własnej skórze doświadczyć najbardziej ekscytujących momentów węgierskiej historii, odwiedzić wspaniałe siedziby dawnych królów i królowych, spacerować po murach, na których toczono niegdyś krwawe walki? Jeśli odpowiedź brzmi „tak”, to mamy w zanadrzu wiele miejsc, których odwiedzenie możemy Ci zasugerować. Na Węgrzech znajduje się ponad dwa tysiące zamków, pałaców, kościołów i fortec. A w ramach prowadzonego obecnie narodowego planu ochrony zabytków od roku 2020 odrestaurowywanych jest 17 zamków i 12 fortec. Poniżej przedstawiamy najbardziej spektakularne spośród nich. Wybierz się tam, a poczujesz się, jakbyś przeniósł się w czasie do pełnych chwały czasów królów, królowych i cesarzy.

.

.

Zamek Królewski w Budapeszcie

W stolicy na turystów czeka wpisany na listę światowego dziedzictwa Zamek Królewski Budavári. Dawna rezydencja królów jest obecnie jednym z najważniejszych ośrodków kultury. To tutaj znajduje się Węgierska Galeria Narodowa, Muzeum Historyczne Budapesztu i Biblioteka Narodowa.

.

.

Wewnątrz pałacu można zajrzeć do Sali Św. Stefana, będącej pierwszym ważnym etapem programu Hauszmanna, którego celem jest zrekonstruowanie zniszczonej w trakcie II Wojny Światowej dzielnicy otaczającej zamek. Sala została drobiazgowo odtworzona, a projekt odnowy opierał się na oryginalnych planach, szkicach i fotografiach, które przetrwały próbę czasu. Prace prowadzone były przez rzemieślników z całego kraju – odtworzyli oni bogato zdobione wnętrze jak najdokładniej to było możliwe, z użyciem oryginalnych materiałów.

Więcej na temat samego zamku: https://budacastlebudapest.com/

Więcej informacji na temat Sali Św. Stefana: https://szentistvanterem.hu/en/the-story

Leżący w ogrodzie zamkowym Várkert Bazaar to jedna z najbardziej znanych turystycznych atrakcji Budapesztu. Zwiedzający znajdą tam historyczne mury, malowniczy widok na Dunaj oraz zieloną oazę spokoju w samym centrum miasta. Spacer po murach zamkowych pozwoli odkryć nieznane do tej pory oblicze zamkowej dzielnicy w Budzie.

Więcej informacji na temat Várkert Bazaar: https://budacastlebudapest.com/buda-castle-garden-bazaar/

.

.

Pałac w Gödöllő

Zaledwie 30 kilometrów od Budapesztu leży jeden z najpiękniejszych barokowych pałaców na Węgrzech, królewski pałac Grassalkovichów w Gödöllő. Romantyczny, wydający się nie mieć końca pałacowy park zaprasza już z daleka, a kiedy już znajdziesz się w jego wnętrzu, utrzymane w biało-złotej tonacji królewskie apartamenty czy też królewski teatr po prostu zapierają dech w piersiach. Pałac był darem koronacyjnym państwa węgierskiego dla cesarzowej Sisi i cesarza Franciszka Józefa. Od tamtej pory pełnił rolę ulubionego miejsca wypoczynku cesarzowej, gdzie spędzała ze swoją rodziną między innymi Święta Bożego Narodzenia. Stała ekspozycja mieszcząca się w tym imponującym budynku i obejmująca kilka pokoi (salon, gabinet, garderoba, sypialnia) pozwala poznać nieco bliżej gust cesarzowej.

Więcej informacji: https://kiralyikastely.hu/royal-palace-of-godollo.html

.

.

.

.

 

Pałac Esterházych w Tata

Nieco dalej, 70 kilometrów i 50 minut jazdy od Budapesztu, znajduje się przywrócony do dawnej świetności późnobarokowy pałac Esterházych, położony nad brzegiem jeziora Öreg w miejscowości Tata. Odrestaurowane w 2020 r. autentyczne wnętrza posiadłości prezentują dawną architekturę i ożywiają czasy, kiedy to  członkowie rodziny Esterházych przechadzali się korytarzami budynku. 

.

.

Pałac był miejscem wielu ważnych wydarzeń dyplomatycznych, takich jak traktat pokojowy Schönbrunn podpisany przez Napoleona Bonaparte. Duch tamtej epoki wciąż żyje w jego murach. Wystawa, zatytułowana „Wyspa wolności”, ukazuje codzienne życie i międzynarodowe znaczenie rodziny Esterházych, a jej interaktywne elementy zabierają zwiedzających w podróż za kulisy historii.

Więcej informacji: https://tataikastely.hu/en/main-page/

.

.

Rezydencja Festeticsów w Dég

Inna szlachecka węgierska rodzina, rodzina Festeticsów, została z czasem jednym z największych właścicieli ziemskich w Kraju Zadunajskim w XVIII w. Rezydencja Festeticsów w Dég, położona o godzinę jazdy samochodem od Budapesztu, to jeden z najwcześniejszych neoklasycystycznych pałaców na Węgrzech.

.

.

Okalający ją park jest największym ogrodem w stylu angielskim na Węgrzech, rozmiarem równającym się z nowojorskim Central Parkiem. Znajdują się w nim prastare drzewa, botaniczne unikaty, jest też często wybierany jako plan filmowy. Okoliczne strumienie zostały spiętrzone, aby utworzyć długie na 2 kilometry jezioro, wijące się po parku. To znakomite miejsce na spacer, który może tu trwać nawet kilka godzin.  Rezydencja ta została wybudowana w latach 1810-1815 jako jeden z pierwszych węgierskich pałaców neoklasycystycznych na polecenie Antala Festeticsa, cesarsko-królewskiego szambelana. Pałac posłużył za wzór dla przyszłego Muzeum Narodowego i wielu innych budynków na Węgrzech. Znany jest również jako tajny ośrodek wolnomularzy na Węgrzech, jako że przez ponad sto lat znajdowały się w nim sekretne masońskie archiwa, a zleceniodawca jego budowy, Antal Festetics, sam był wolnomularzem. Umieszczona na parterze wystawa prezentuje wszechstronne zainteresowania rodziny Festeticsów, ich styl życia, sposób spędzania wakacji, życie codzienne i rolę, jaką odegrali w historii, ze szczególnym uwzględnieniem dziejów samego pałacu. Położone na piętrze pokoje prezentują początki węgierskiego ruchu wolnomularskiego i jego powiązania z Festeticsami i Dég, bazując na autentycznych źródłach i artefaktach.

Więcej informacji: https://degikastely.hu/en/main-page/

.

.

Zamek Pipo Ozorai

Porośnięty dzikim winem dziedziniec, naturalnej wielkości posągi jeźdźców, bogato zdobiona sala tronowa, renesansowa kuchnia i kolekcja broni: oto, co czeka na turystów w zamku Pipo Ozorai. Pipo z Ozory (Filippo Scolari) był zręcznym urzędnikiem pochodzącym z florenckiej klasy średniej. Jego umiejętności zachwyciły Zygmunta, króla Węgier. Młody człowiek okazał się utalentowanym wojskowym przywódcą, powierzono mu więc obronę południowej granicy zagrożonej przez częste najazdy Imperium Osmańskiego. W 1416 r. zezwolono mu na wybudowanie fortecy lub zamku w Ozorze. Potężnym wysiłkiem strome wzgórze zostało przekształcone w liczący kilka poziomów olśniewający zamek otoczony twierdzą na planie kwadratu, z okrągłymi wieżami w rogach. Surowo wyglądający budynek różnił się od innych węgierskich zamków ze względu na swój rozkład, majestatyczny wygląd i przytulny charakter.

.

.

Niedawno odrestaurowany renesansowy zamek oferuje ciekawe programy i doświadczenia o każdej porze roku. Zwiedzający mogą przechadzać się po wewnętrznym dziedzińcu i zabytkowych pokojach położonych na piętrze, gdzie zobaczyć można sypialnię żony Pipa, bogato zdobioną salę tronową, renesansową jadalnię i dekoracyjną zamkową kaplicę. Wizyta w tym miejscu przeniesie Cię do czasów rycerzy i możnowładców. Na gości czeka nie tylko wystawa, prezentująca renesansowe wnętrza, ale również pięć pokoi, które można wynająć, aby spędzić kilka dni w wiekowych murach zamku w Ozorze.

Więcej informacji: https://nof.hu/en/ozora-pipo-palace/

.

Pałac Károlyich

Na północno-wschodniej granicy Węgier, niedaleko winiarskiego regionu Tokaj, leży pałac Károlyich, duma Füzérradvány. Charakterystyczna ośmiokątna wieża pałacu wyróżnia go spośród innych tego typu budowli na Węgrzech. Pałac, otoczony lasami Füzérradvány, zachował atmosferę swoich czasów. 

.

.

Pokoje przywołujące dawną świetność prezentują autentyczne wnętrza w stylu włoskiego renesansu. Rozległy pałacowy park tchnie szczególną atmosferą, a odnowiony historyczny ogród zadziwia zwiedzających swoimi promenadami, strumieniami, mostkami, stawami, sosnami, rozłożystymi lipami, majestatycznymi tulipanowcami i okazałymi dębami. Po parku można przechadzać się godzinami nie trafiając dwa razy na tę samą ścieżkę.

Więcej informacji: https://fuzerradvanyikastely.hu/en/main-page/

Narodowy Program Ochrony Dziedzictwa na Węgrzech obejmuje renowację 30 budynków, w tym 17 zamków i 12 fortec. Budynki są odrestaurowywane zgodnie z ich autentycznym charakterem, ożywiając historię dla tych, którzy szukają kulturalnej rozrywki połączonej z eksperymentalnymi wystawami, atrakcyjnymi programami, kawiarniami i muzealnymi sklepami. Od 2022 r. odnowiono i otwarto dla publiczności już 50 budynków. Dzięki programowi, odwiedzający mogą poszerzyć swoją wiedzę na temat ważnych okresów węgierskiej i europejskiej historii.

Dzięki nowoczesnej technologii, takiej jak interaktywne wystawy i instalacje, wizyta w zamkach i pałacach staje się jeszcze bardziej ekscytująca. Zbiory opowiadają historię rodzin, które je zbudowały – Grassalkovichów, Esterházych lub Festeticsów. Spotkasz tam słynnych możnowładców w postaci wirtualnej, poznasz ich bliżej dzięki wystawom lub odwiedzając ich sypialnie, kuchnie i korytarze, którymi niegdyś chadzali. Doświadczysz oblężeń i spokoju życia codziennego w pełnej chwały przeszłości. W otwartych na nowo pałacach, otaczających je ogrodach i parkach, turyści poczują się jak u siebie.

Więcej informacji na temat węgierskich zamków i pałaców: https://nof.hu/en/

.

informacja prasowa: https://visithungary.com/

Views: 439
2026-01-25 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
LUKSEMBURG

Zamki Luksemburga

przez Redakcja 2026-01-25
Napisane przez Redakcja

Zamki Luksemburga

   Luksemburg, mały kraj w Europie, słynie z pięknych zamków, które są atrakcją turystyczną dla odwiedzających. Zamki te mają bogatą historię, a każdemu z nich towarzyszą ciekawe historie związane z ich powstaniem i funkcjonowaniem. Poniżej przedstawiam kilka z najważniejszych zamków w Luksemburgu.

.

.

Zamek Vianden


Zamek Vianden jest jednym z najbardziej imponujących i najlepiej zachowanych zamków w Europie. Samo miasto Vianden, położone w północno-wschodniej części Luksemburga, w pobliżu granicy z Niemcami jest warte zwiedzenia. Zamek góruje nad miastem i dla Luksemburczyków jest więcej niż tylko budowlą. Jest symbolem kultury, historii i tożsamości kraju. Dla turystów to atrakcja numer 1 – rocznie aż 200,000 osób odwiedza zamek.

.

.

Pierwsze wzmianki o zabudowie wzgórza w Vianden pochodzą z roku 400, kiedy powstała tu rzymska strażnica strzegąca drogi do Trier (obecnie Niemcy). Wtedy, wśród zabudowań, wyróżniała się duża wieża i mały budynek; oba otoczone fosą. Fosa została zabudowana, ale jej ślady odnaleziono niedawno w podziemiach obecnych budowli. Po upadku Cesarstwa Rzymskiego aż przez 300 lat strażnica była porzucona. Potem odbudowano wieże i dostawiono drewniane zabudowania. Pierwszy zamek powstał w 1000r. i był otoczony przez mury w kształcie pierścienia o grubości jednego metra. W tym czasie istniała wewnątrz murów także mała kaplica. Do kompleksu wchodziło się bocznym wejściem, które chroniły drewniane drzwi; co ciekawe, drzwi te zachowały się do naszych czasów. Rok 1100 to moment, w którym jesteśmy w stanie określić pierwszych mieszkańców: był to Berthold ze swoją świtą. Potem, już na stałe, zamieszkały na zamku rodziny arystokratyczne.

.

.

W roku 1170 tak przebudowano mury, że utworzono przejście po ich wewnętrznej stronie wokół trzech głównych zabudowań. Powstały wielkie łuki, na których wsparto mury o grubości aż 5 metrów. Dopiero w 1200r. zabudowuje się podzamcze, które też jest otoczone murem, a zamek rozrasta się tak, że zajmuje całe wzniesienie. Główny budynek rośnie w górę i ma 3 piętra. Wraz z budynkiem powiększa się kaplica; podczas ceremonii parter zajmują ludzie niższego stanu, a na piętrze może przebywać wyłącznie arystokracja. W roku 1250 zabudowaniom nadano styl gotycki, zmieniono układ podzamcza, a dostęp do zasadniczej części zamku wzmocniono dwoma kolejnymi bramami. Gdy śledzono historię zabudowy wzgórza to przełomem okazało się odkrycie miedziorytu datowanego na 1643r. gdyż wtedy powstało pierwsze graficzne przedstawienie zamku. Tragicznym dla zabudowań był rok 1820, kiedy to król Niderlandów podjął decyzję, że zamek będzie odsprzedany mieszkańcom okolicznych wiosek i będzie służył wyłącznie jako źródło pozyskiwania materiałów budowlanych. Niemniej jednak, przez kolejne lata był często odwiedzany przez turystów i podziwiany, jako „romantyczna ruina”. Rok 1977 to prawdziwy przełom, gdyż wszystko to co pozostało po zamku stało się własnością państwa Luksemburg i rozpoczęła się odbudowa. Dzięki temu dzisiaj możemy podziwiać zamek znów w całej jego okazałości z czasów jego największej świetności.

.

.

Wśród atrakcji zamku znajduje się wiele sal, korytarzy, krużganków i kaplica, która zadziwia jaskrawo pomalowanych wnętrzem. Zamek działa jako muzeum i eksponuje zbroje, broń, meble i arrasy. W oddzielnym – nowoczesnym – budynku jest kawiarnia i ekspozycja, która „opowiada” historię zamku. Co ciekawe, wiele odkryć poczyniono dopiero w 2015r. kiedy to profesjonalne drony zeskanowały zamek. Gdy porównano skany z odkryciami archeologicznymi zamek odsłonił kolejne swoje tajemnice. Dzisiaj, w jednej z muzealnych sal możemy obejrzeć ciekawą komputerową animację kolejnych ewolucji zabudowań na wzgórzu. W sezonie turystycznym w zamku odbywają się liczne wydarzenia i festiwale, w tym festiwal średniowieczny, który przyciąga turystów z całego świata.

.

 

Zamek Bourscheid

Zamek Bourscheid to kolejna piękna i imponująca warownia znajdująca się w Luksemburgu. Znajduje się na wzgórzu nad malowniczą doliną rzeki Sauer, około 20 km na północny wschód od stolicy kraju. Znana nam historia zamku Bourscheid rozpoczyna się w roku 1095, kiedy to wspomniano pierwszego włodarza, którym był Bertram. Wiemy jednak, że sama budowa rozpoczęła się ok. 100 lat wcześniej. W czasach średniowiecza uznawano zamek za niemożliwy do zdobycia. Ze względu na fakt posadowienia na 150cio metrowym wzgórzu i opływającą wzniesienie rzekę żadna średniowieczna broń nie mogła go dosięgnąć. Między 1350 a 1384 rokiem dobudowano zamkowy mur.

.

.

W 1477 roku wygospodarowano teren, gdzie utworzono duży dziedziniec. Następnie, w kolejnych wiekach, zamek zmieniał właścicieli i wielokrotnie był niszczony i odbudowywany. Przez kilka stuleci, po kolejnej przebudowie, zamkowe zabudowania tworzyły dwie oddzielne i autonomiczne rezydencje. Od 1812r. cały teren porzucono i zabudowa popadała w ruinę. W 1972r. gdy zamek stał się własnością państwa nie podjęto decyzji o jego odbudowie, a tylko zabezpieczono pozostałe fragmenty budowli i udostępniono je zwiedzającym.

.

.

Obecnie całość fortyfikacji Bourscheid zajmuje teren prostokąta o długości 151 metrów i szerokości 53 metrów i składa się z kilku budynków, które zostały wzniesione na różnych poziomach terenu. Zamek Bourscheid pozostaje popularnym miejscem turystycznym, a także miejscem, gdzie odbywają się różnego rodzaju wydarzenia i festiwale. W sezonie letnim jest często używany jako scena dla przedstawień teatralnych, koncertów i innych wydarzeń kulturalnych.

.

Zamek Beaufort

Kolejnym, ale nie mniej ważnym zamkiem w Luksemburgu, jest Zamek Beaufort. Ta imponująca warownia jest zlokalizowana w sercu regionu Mullerthal. Można wyróżnić 4ry etapy budowy tych fortyfikacji, które następowały sukcesywnie między rokiem 1050 a rokiem 1650. Pierwszym włodarzem zamku był Walter z Wiltz. Od drugiej połowy XVIIIw. zamek nie był zamieszkały i był źródłem pozyskiwania materiałów budowlanych. W 1928r. Edmond Linckels podjął się zabezpieczenia ruin i usunięcia nadmiernej roślinności. Pozwoliło to na udostępnienie zamku publiczności, co nastąpiło w roku 1932.

.

.

Wewnątrz zamku umieszczono ilustracje, które pokazują przeznaczenie poszczególnych pomieszczeń. W podziemiach znajduje się mroczna sala tortur z wyposażeniem. Warto wspiąć się na wieżę zamkową, by podziwiać piękne widoki na okolicę.

.

Zamek Clervaux

Są co najmniej dwa powody, by odwiedzić zamek Clervaux. Jeden to budowla sama w sobie. Zamek został zbudowany w XII wieku i powiększony 300 lat później. Dziś podziwiamy białe kamienne elewacje budynku, a na dziedziniec prowadzi potężna brama. Drugim powodem odwiedzenia zamku jest interesująca ekspozycja przedstawiająca 22 modele luksemburskich zamków i fortec. Modele są w skali 1:100 i każdy z nich jest opisany. Niektóre z makiet pokazują zamki w różnych momentach historii. I tak zamek Vianden jest pokazany jako „romantyczna ruina”, a także już po odbudowie z XX wieku. Zdecydowanie warto odwiedzić tę ekspozycję, ponieważ na realistycznych makietach przedstawiono nie tylko obiekty dostępne dla zwiedzających, ale także takie, które pozostają w rękach prywatnych.

.

.

Zwiedzanie zamków w Luksemburgu to wspaniała przygoda, która pozwala poznać historię kraju i cieszyć się pięknem architektury i krajobrazów. Każdy z zamków ma swoje unikalne cechy i jest zachowany w innym stanie. Niektóre stanowią tylko ruiny i dają pole naszej wyobraźni do tworzenia obrazów jako mogło wyglądać życie przed wiekami. Inne są w całości lub częściowo odbudowane, prezentują ciekawe ekspozycje i odtwarzają życie minionych wieków. Fakt, że Luksemburg jest małym krajem pozwala na łatwe odwiedzenie kilku zamków nawet jednego dnia.

.

Zamek Vianden

.

 

 

Zamek Bourscheid

 

Zamek Beaufort

 

 

Zamek Clervaux

 

 

tekst i zdjęcia: Krzysztof Kowalski

https://justkowalski.pl

Views: 442
2026-01-25 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
NIEMCY

Klasztor romański Eberbach z XI wieku

przez Redakcja 2026-01-25
Napisane przez Redakcja
Pocysterski klasztor Eberbach

Klasztor Eberbach

Wyjątkowy zabytek który warto zobaczyć. Zwiedzając w Wiesbaden, mamy zaledwie kilkanaście kilometrów by dotrzeć na wzgórze z rozległymi winnicami.

Pocysterski klasztor Eberbach

 

Klasztor Eberbach, którego początki datowane są na XI wiek, do dziś zaskakuje rozmachem i wielkością. Jest to jedno w niewielu opactw w Niemczech, którego piękne, romańskie budynki zachowały się do naszych czasów.

Klasztor został założony w roku 1116 przez augustianów a po 20 latach przejęli cystersi którzy mieszkali w nim aż do 1803 roku.  W latach późniejszych budynki pocysterskiego klasztoru wykorzystywane były  jako więzienie czy wojskowy szpital. W 1998 roku klasztor Eberbach przekształcony został w muzeum. Jednym z wydarzeń mających wpływ na popularność obiektu wśród turystów z całego świata, było nakręcenie filmu według słynnej powieści Umberta Eco. To właśnie w Eberbach roku 1986  kręcono zdjęcia do filmu „Imię róży” z Seanem Connerym. Dawne opactwo cysterskie i jeden z najlepiej zachowanych obiektów klasztornych na terenie Niemiec jak i całej Europy. Wspaniały zespół Zespół klasztorny z pięknie pokazaną historią technologii produkcji wina. Wielki refektarz z prasami śrubowymi uzmysławia ogrom  i wysiłek . Zawartość poklasztornych piwnic z dojrzewającymi winami warta kilka milionów euro. Dla koneserów wyjątkowym przeżyciem są tradycyjne aukcje wina prowadzone w klasztornych piwnicach, w otoczeniu rzędów beczek z winami.  W klasztorze organizowane są festiwale muzyczne i koncerty, przyciągające melomanów z niemal całego świata.

 

klasztor Eberbach 25

 

Klasztor został założony w roku 1116 przez augustianów a po 20 latach przejęli cystersi którzy mieszkali w nim aż do 1803 roku. 

W latach późniejszych budynki pocysterskiego klasztoru wykorzystywane były  jako więzienie czy wojskowy szpital. W 1998 roku klasztor Eberbach przekształcony został w muzeum. Jednym z wydarzeń mających wpływ na popularność obiektu wśród turystów z całego świata, było nakręcenie filmu według słynnej powieści Umberta Eco. To właśnie w Eberbach roku 1986  kręcono zdjęcia do filmu „Imię róży” z Seanem Connerym.

Eberbach szybko stał się jednym z największych i najbardziej aktywnych klasztorów w Niemczech. Z niego powstało wiele innych fundamentów: opactwo Schönau w pobliżu Heidelbergu w 1142 r .; Opactwo Otterberg w Palatynacie w 1144 r .; Gottesthal Abbey niedaleko Liege w 1155; i opactwo Arnsburg w Wetterau w 1174 r. Szacuje się, że w jego wysokości w XII i XIII wieku ludność liczyła około 100 mnichów i ponad 200 braci świeckich. Opactwo Eberbach było również bardzo udane pod względem ekonomicznym, głównie dzięki zyskom z uprawy winnic i produkcji wina. Co najmniej 14 członków rodziny hrabiów Katzenelnbogen zostało pochowanych w kościele. Wśród nich był hrabia Johann IV z Katzenelnbogen, który jako pierwszy zasadził winorośl Rieslinga w nowej winnicy w pobliskiej wiosce Rüsselsheim , kiedy mnisi z Eberbach wciąż uprawiali czerwone winogrona, takie jak Grobrot , najwcześniejsza odmiana winogron zarejestrowana w Eberbach. Około 1525 r. Mówi się, że w opactwie znajdowała się olbrzymia beczka na wino o pojemności od ok. 50 000 i 100 000 litrów, które w niemieckiej wojnie chłopskiej w 1525 r. Były intensywnie wykorzystywane przez buntowników z Rheingau, którzy zostali rozbici obozem tuż pod klasztorem. Opactwo doznało poważnych obrażeń podczas wojny trzydziestoletniej , począwszy od ataku szwedzkiej armii w 1631 r. Wiele cennych przedmiotów z kościoła i biblioteki zostało splądrowanych, a mnisi zostali zmuszeni do ucieczki. Tylko 20 z nich powróciło w 1635 r., Aby rozpocząć żmudną rekonstrukcję. XVIII wiek był jednak okresem wielkiego sukcesu gospodarczego: zachowane relacje pokazują, że zyski opactwa były regularnie inwestowane na frankfurckim rynku pieniężnym.

 

klasztor Eberbach 20

Zabudowania klasztorne, których południowa strona jest gotycka, północna część częściowo gotycka, a częściowo romańska, a reszta to XIX-wieczna restauracja.

 

Muzeum jak i pozostałe pomieszczenia są ogólnodostępne i można je oglądać codziennie, indywidualnie lub z przewodnikiem. Na terenie klasztoru znajduje się także hotel i część konferencyjna. Można również zarezerwować degustacje wina dla grup, a dwa razy w roku odbywają się aukcje wina.

https://kloster-eberbach.de/

Kloster-Eberbach-Straße 1, 65346 Eltville am Rhein, Hesja, Niemcy

 

klasztor Eberbach 9

 

Dormitorium, wczesnogotycka sala o długości około 70 metrów, zawierająca sklepienia i krótkie kolumny z rzeźbionymi stolicami, a także jedna z niewielu takich sal o tej wielkości i jakości pozostających w Europie.

 

klasztor Eberbach 11

 

Zachodnie skrzydło, mieszczące bibliotekę, w której muzeum opactwa zostało założone w 1995 r. Zawiera ono między innymi najstarsze zachowane cysterskie okno szklane w Niemczech (około 1180 r.), Oryginalne kapitele z krużganków, obecnie zastąpione przez nowoczesne repliki, różne rzeźby, portrety Bernarda z Clairvaux i barokowe wyposażenie

 

klasztor Eberbach 8

Zbiory muzealne z elementami z początków istnienia klasztoru, zgromadzone w części przylegającej do refektarza z wielkimi prasami.

klasztor Eberbach 24

Refektarz braci świeckich, w którym znajduje się 12 zabytkowych pras winiarskich opactwa Eberbach.

klasztor Eberbach 30

 

Zabytkowa piwnica z winami. Fraternei , wczesnogotycka sala z ciężkimi sklepieniami, używana od średniowiecza jako piwnica z winami. Znany jest również jako Cabinetkeller , który jest źródłem użycia terminu Kabinett jako jakościowego opisu niemieckiego wina

Winnice opactwa Eberbach były na 300 hektarach największym w średniowiecznej Europie. Większość z nich jest obecnie własnością Hesji i jest prowadzona przez Hessische Staatsweingüter GmbH Kloster Eberbach , która zarządza największym połączonym obszarem produkcji wina w Niemczech, obejmującym winnice na zboczach doliny Renu i Hessische Bergstrasse . Z 200 hektarów, które są uprawiane, trzy czwarte jest obsadzone Rieslingiem , ale uprawia się również Chardonnay , Pinot blanc , Pinot gris , Pinot noir i Dornfelder .

 

klasztor Eberbach 16

Kościół opactwa. Opactwo od 1988 r. jest głównym miejscem koncertów Festiwalu Muzyki Rheingau 

 

klasztor Eberbach 13

 

klasztor Eberbach 5

 

klasztor Eberbach 2

 

Kościół opactwa to trójnawowa bazylika romańska z transeptem, zawierająca groby niektórych arcybiskupów Moguncji.

 

klasztor Eberbach 3

 

klasztor Eberbach 4

 

klasztor Eberbach 6

 

klasztor Eberbach 7

 

klasztor Eberbach 10

Zabytkowe księgi zgromadzone i eksponowane w muzeum.

 

 

klasztor Eberbach 12

 

klasztor Eberbach 17

 

klasztor Eberbach 21

 

klasztor Eberbach 22

 

klasztor Eberbach 23

 

klasztor Eberbach 26

 

klasztor Eberbach 27

 

klasztor Eberbach 28

 

klasztor Eberbach 29

 

klasztor Eberbach 31

 

klasztor Eberbach 32

 

klasztor Eberbach 33

 

klasztor Eberbach 34

 

klasztor Eberbach 35

 

Opracowanie & foto: Albin Marciniak
https://www.facebook.com/marciniak.albin
#Wiesbaden #Germany #GermanyTravel #germanytourism #GTM19 #GTM2019 #GTMWiesbaden #Niemcy #Germany #Tourism #Travel #GmbHWiesbaden #VisitGermany #VisitGermany #VisitWiesbaden #fotolandscape #foto #travelfoto #landscape #photolandscape #photoGermany #world #photography 
Views: 716
2026-01-25 0 komentarze/y
2 FacebookTwitterPinterestEmail
Chorwacja

Źródło i kanion rzeki Cetina, Chorwacja

przez Redakcja 2026-01-24
Napisane przez Redakcja

Źródło i kanion rzeki Cetina, Chorwacja

   Cetina jest najdłuższą rzeką w Dalmacji mająca źródła w okolicach miejscowości o tej samej nazwie w Górach Dynarskich. Wijąca się na długości 105 km przedziera się przez potężny masyw Mosor, tworząc głęboki i malowniczy kanion. Do Adriatyku uchodzi przełomem w miejscowości Omiš. w VII – XI wieku u ujścia Cetiny mieściło się państwo plemienne słowiańskiego ludu Narentan, znanego z uprawiania piractwa morskiego. W przesmyku widać dwie twierdze. Ta na dole to Tvrđava Mirabela która opierała się najdłużej Republice Weneckiej. Ponad zatoką widoczna jest wyspa Brač. Ale od początku…

 

 

Źródło rzeki Cetina

Będąc precyzyjnym to nie jedno i nie dwa a właściwie trzy źródła ma Cetna – Veliko Vrilo, Vokovića Vrilo oraz Batića Vrilo. Głównym i najważniejszym jest oczywiście błękitne jeziorko bez dna a właściwie to dotąd poznane, bo nurkom udało się zejść na głębokość 115 metrów. Taki efekt jest dla obserwatorów podziwiających ten fenomen z platformy widokowej zbudowanej na skarpie kilkanaście metrów powyżej lustra wody. Dodając do tego masyw Dinary zamykający kadr, widok jest przepiękny. Woda leniwie przetacza się płytkim strumieniem by połączyć się z inną odnogą rzeki mającej początek w Izvor Vuković (mniejsze źródło rzeki Cetina). W połowie odległości pomiędzy dwoma źródłami, znajduje się trzecie, szczelnie otoczone kępą drzew. To trzecie źródło znajduje się w odległości ok. 200 m na zachód od kościoła Świętego Zbawienia. Kościół jest wyjątkowym zabytkiem i to miejsce także warto odwiedzić.  Tak połączona Cetina meandrując przez pola, wpływa do długiego jeziora Peruča.

 

Przełom Cetiny w Omiszu

Kanion rzeki Cetina Chorwacja 10

 

Przełom w Omiszu to wyjątkowo malowniczy kanion który swoją urodą przyciąga turystów z odległych regionów Europy a także pasjonatów raftingu czy wspinaczki. Kanion rzeki Cetina jest jednym z wyjątkowych miejsc w Chorwacji które należy zobaczyć. Jest kilka punktów widokowych skąd rozpościera się piękna panorama na rzekę, przesmyk i Adriatyk. Jeden z takich punktów znajduje się na serpentynach drogi tuż przy tunelu. Przygotowana jest platforma widokowa a nieco poniżej stoi pomnik kobiety o imieniu Mila  spoglądającej na przesmyk i miasteczko Omiš.

Kanion rzeki Cetina Chorwacja 13

 

Mila Gojsalić była lokalną dziewczyną która zdecydowała się poświęcić swoją cnotę, niewinność, aby ratować republikę. W czasach napadania Turków na ten region, jej zadaniem było wchodzenie do obozu wojskowego i uwiedzenie głównego dowódcy wojsk Tureckich. Zmęczony upojną nocą dowódca nie wstał jak zwykle wcześnie rano i tym samym nie postawił na nogi pozostałych żołnierzy. Dziewczyna wykradła się niepostrzeżenie z namiotu i podpaliła skład prochu i amunicji, wysadzając cały obóz wroga. Jej jednak udało się przeżyć. Uciekła z obozu ścigana przez Turków a tego dnia była bardzo gęsta mgła. Zdołała dojść do widocznej skały nad urwiskiem gdzie stoi obecnie jej pomnik. Mila skoczyła z tej skały w przepaść ale o tej przepaści nie wiedzieli ścigający ją żołnierze. Skacząc za nią zginęli wszyscy którzy nie zginęli w wybuchu w obozie. W ten sposób jedna kobieta ocaliła niepodległość republiki Polickiej.

 

Kanion rzeki Cetina Chorwacja 12

 

Zatoczka gdzie można zatrzymać samochód jest nieoznaczona a jest ok 100 m wyżej (w miejscu robienia zdjęcia). Niestety ale z uwagi na specyfikę drogi górskiej, nie ma bezpiecznego pobocza czy parkingu.

 

Kanion rzeki Cetina Chorwacja 20

Kolejny punkt widokowy znajduje się obok zabytkowego kościółka a dokładnie Crkva sv. Juraj. To przy tym kamiennym stole odbyły się pierwsze wybory w tym regionie. Przy drodze nr 70 prowadzącej ze Splitu przez Omiš do Gata jest spory dobrze oznaczony parking. Przy parkingu jest duża tablica wraz z mapą regionu. Do punktu widokowego prowadzi 200 metrowa ścieżka pośród drzew. To także dobe miejsce na piknik czy odpoczynek w drodze.

Kanion rzeki Cetina Chorwacja 11

 

Kanion rzeki Cetina Chorwacja 9

Kanion rzeki Cetina Chorwacja 17

Kanion rzeki Cetina Chorwacja 3

Źródło rzeki Cetina

 

 

 

pierwsze metry rzeki Cetina

 

150 m od źródła już jako pełnoprawna rzeka

 

Kanion Cetiny i twierdza Nutjak gdzie kręcony był Winnetou

Kolejny punkt widokowy na przełom rzeki Cetina znajduje przy drodze przed miejscowością Trilj. Widoczna na skarpie nad rzeką jedna z 12 wież jakie tutaj istniały a był to system obronny przeciwko Turkom. To także jedno z miejsc gdzie kręcono film Winnetou (kolejne filmowe lokacje to Jeziora Plitwickie, Gorski Kotar, Biokovo).

 

kanion Cetiny i twierdza Nutjak gdzie kręcony był Winnetou 1

 

kanion Cetiny i twierdza Nutjak gdzie kręcony był Winnetou 5

 

kanion Cetiny i twierdza Nutjak gdzie kręcony był Winnetou 6

 

kanion Cetiny i twierdza Nutjak gdzie kręcony był Winnetou 3

 

kanion Cetiny i twierdza Nutjak gdzie kręcony był Winnetou 4

 

kanion Cetiny i twierdza Nutjak gdzie kręcony był Winnetou 2

Kanion rzeki Cetina, ok 25 km od Splitu, Chorwacja

 

Kanion rzeki Cetina Chorwacja 1

 

Kanion rzeki Cetina Chorwacja 5

 

Kanion rzeki Cetina Chorwacja 7

 

Kanion rzeki Cetina Chorwacja 8

 

Kanion rzeki Cetina Chorwacja 14

 

Kanion rzeki Cetina Chorwacja 15

 

Kanion rzeki Cetina Chorwacja 18

 

Kanion rzeki Cetina Chorwacja 19

 

opracowanie & foto Albin Marciniak
https://www.facebook.com/marciniak.albin

Jadąc dalej dawną „Rzymską Drogą” warto zatrzymać się na chwilę by zobaczyć

 

pozostałości rzymskich koszar Tilurium, miejscowość Trilj

Miejscowość Trilj pozostałości rzymskich koszar Tilurium Chorwacja 8

Czytaj więcej…

 

W pobliżu znajduje się jedna z piękniejszych jaskiń w Chorwacji

 

Jaskinia Vranjaca w Chorwacji, Dalmacja

 

Jaskinia Vranjaca w Chorwacji Kotlenice Dalmacja 8

Czytaj więcej…

Views: 1081
2026-01-24 0 komentarze/y
1 FacebookTwitterPinterestEmail
Aleja PodróżnikówProjekt 4 Pory Roku

Projekt „4 Pory Roku”

przez Albin Marciniak 2026-01-24
Napisane przez Albin Marciniak
4 pory roku projekt kpo nextgenerationeu
   Projekt „4 Pory Roku” to przedsięwzięcie edukacyjno-kulturalne realizowane przez Fundację Klubu Podróżników Śródziemie Aleja Podróżników, rozwijające kompetencje nauczycieli pracujących z dziećmi w wieku 4–10 lat w zakresie prowadzenia zajęć muzyczno-ruchowych. Na potrzeby projektu powstały 32 autorskie utwory muzyczne – każda pora roku została przedstawiona 8 autorskimi ćwiczeniami muzyczno-ruchowymi w wersji lektorskiej (z poleceniami) i instrumentalnej. Zostały także nagrane i udostępnione w Internecie 32 filmy instruktażowe każdego ćwiczenia z napisami dla osób niesłyszących, złożone z czterech modułów: Wiosna, Lato, Jesień i Zima.
Fundamentem projektu jest cykl 4 stacjonarnych warsztatów dla nauczycieli. Fundacja zorganizowała warsztaty dla nauczycieli w Krakowie i w Mietniowie,  co zwiększyło dostęp do edukacji kulturalnej osób z obszarów o ograniczonej ofercie kulturalnej. Działanie to wsparło wyrównywanie szans edukacyjnych i umożliwiło uczestnictwo w wartościowych zajęciach bez konieczności dojazdu do dużych miast. Dzięki warsztatom nauczyciele zyskali gotowe narzędzie do pracy z dziećmi – zarówno podczas codziennych zajęć, jak i uroczystości.
.
4 pory roku projekt kpo nextgenerationeu

4 pory roku projekt kpo nextgenerationeu

.
.
Uczestnicy warsztatów otrzymali:
4 skrypty złożone z modułów: Wiosna, Lato, Jesień i Zima z opisem zabaw muzyczno-ruchowych,
pendrive zawierający:
32 ćwiczenia muzyczno-ruchowe w wersji lektorskiej,
32 ćwiczenia muzyczno-ruchowe w wersji instrumentalnej,
4 skrypty w wersji elektronicznej ze wskazówkami metodycznymi.
.
.
.
FILMY
.
https://www.youtube.com/playlist/4-pory-roku
4 PORY ROKU FILMY
.
..
.

Wpływ Przedsięwzięcia na zwiększenie odporności Fundacji na kryzysy gospodarcze jest znaczący.  Wprowadzenie komponentu cyfrowego pozwoliło na kontynuację misji edukacyjno-kulturalnej niezależnie od sytuacji epidemiologicznej czy ograniczeń mobilności. Stworzenie profesjonalnych materiałów audiowizualnych zwiększyło zasięg oddziaływania Fundacji na skalę ogólnopolską i umożliwiło jej dalszą działalność w modelu zdalnym.

.

Wpływ Przedsięwzięcia na odporność sektora kultury i kreatywnego wynikł z nowatorskiego połączenia muzyki z nowoczesnymi narzędziami edukacyjnymi i formami dydaktycznymi. Nauczyciele zyskali trwałe kompetencje i zasoby, które wykorzystają w pracy niezależnie od lokalizacji i dostępu do instytucji kultury. Przedsięwzięcie przyczyniło się do upowszechniania kultury oraz zwiększyło dostępność jakościowych narzędzi edukacyjnych dla środowisk spoza dużych ośrodków miejskich.

Elementy podnoszące kompetencje cyfrowe i ekologiczne Fundacji to istotny komponent projektu. Fundacja rozwinęła swoje umiejętności w zakresie tworzenia, zarządzania i dystrybucji treści cyfrowych. Zrezygnowanie z materiałów papierowych na rzecz form cyfrowych ograniczyło zużycie surowców i wpłynęło pozytywnie na środowisko.

.

Potencjał kontynuacji i wzmacniania stabilności funkcjonowania Fundacji przejawił się w możliwości trwałego wykorzystania stworzonych materiałów, co pozwoliło Fundacji zwiększyć zasięg działań, wzmocnić swoją pozycję edukacyjną oraz efektywnie wykorzystać wypracowane kompetencje i zasoby. Projekt  stanowi bazę do dalszego rozwoju oferty Fundacji – możliwe jest rozszerzenie o kolejne tematyczne moduły, organizację webinariów, szkoleń czy warsztatów hybrydowych. Otwarte udostępnienie materiałów pozwoliło na budowanie rozpoznawalności Fundacji jako eksperta w dziedzinie edukacji muzycznej i kultury.

W dłuższej perspektywie projekt wzmocnił pozycję Fundacji na rynku edukacji kulturalnej, otwierając nowe możliwości współpracy z jednostkami samorządowymi, przedszkolami, szkołami oraz partnerami z sektora kreatywnego.

Projekt odpowiedział na potrzeby współczesnej edukacji kulturalnej – połączył tradycję z nowoczesnością, uwzględnił aspekty społeczne i środowiskowe, a jego rezultaty mają charakter trwały, skalowalny i ogólnodostępny. W efekcie Fundacja zyskała narzędzia, kompetencje i zasoby umożliwiające jej dalszy rozwój w sposób odporny na zmiany gospodarcze i społeczne.

.

Dofinansowanie
Projekt realizowany przez Fundację Klubu Podróżników Śródziemie Aleja Podróżników dzięki wsparciu Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności
Komponent: Odporność i konkurencyjność gospodarki Inwestycja A2.5.1: Program wspierania działalności podmiotów sektora kultury i przemysłów kreatywnych na rzecz stymulowania ich rozwoju.
.
Całkowity koszt przedsięwzięcia: 148 620,00 zł
Kwota dofinansowania z UE: 116 320,00 zł
Nazwa przedsięwzięcia: „4 Pory Roku”
Sfinansowane przez Unię Europejską NextGenerationEU
#KPOdlakultury#KPO#KorzyściDlaCiebie#NextGenerationEU#FunduszeUE
.\
.
4 Pory Roku"Sfinansowane przez Unię Europejską NextGenerationEU

4 Pory Roku”
Sfinansowane przez Unię Europejską NextGenerationEU

Views: 736
2026-01-24 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Podziemia turystyczne w Polsce

Chełmskie Podziemia Kredowe – labirynt pod miastem to unikat w skali świata

przez Redakcja 2026-01-24
Napisane przez Redakcja

   Chełmskie Podziemia Kredowe to jedyny taki obiekt na świecie – system wielopoziomowych korytarzy wydrążonych w skale kredowej, rozciągający się pod całym Starym Miastem w Chełmie. To miejsce, gdzie historia splata się z legendami, a zwiedzający mogą poczuć niezwykły klimat podziemi, w których przez wieki wydobywano kredę. Dziś jest to najchętniej odwiedzana atrakcja turystyczna Chełma, wpisana do rejestru zabytków i przyciągająca turystów z Polski i zagranicy.

.

.

Miasto ukryte pod ziemią

Chełm to miasto położone we wschodniej Polsce, tuż przy granicy z Ukrainą. Na pierwszy rzut oka wydaje się spokojne, a wielu kierowców tirów mknących tranzytem przez Lubelszczyznę nie zdaje sobie sprawy, że pod ich kołami rozciąga się unikalny skarb. To Chełmskie Podziemia Kredowe – podziemne korytarze wydrążone przez mieszkańców w miękkiej skale kredowej, które ciągną się kilometrami na kilku poziomach.

System ten powstawał od średniowiecza aż do XIX wieku, kiedy to eksploatacja stała się zagrożeniem dla bezpieczeństwa miasta. Nie istniała tu żadna kopalnia – kredę wydobywali sami chełmianie, drążąc tunele pod swoimi domami. W rezultacie powstał jeden z najbardziej niezwykłych labiryntów w Europie.

.

.

Początki – od XIII wieku do czasów nowożytnych

Pierwsze wzmianki o wydobywaniu kredy w Chełmie pochodzą już z XIII wieku. Mieszkańcy wykorzystywali ją zarówno do celów gospodarczych, jak i handlowych – kreda była niezwykle cennym surowcem, używanym m.in. w budownictwie, rolnictwie czy farbiarstwie.

Złoża kredy zalegają tu wyjątkowo płytko i obficie, dlatego mieszkańcy nie potrzebowali rozbudowanych technologii – wystarczyły kilofy, łopaty i proste narzędzia. Tak powstały pierwsze wyrobiska, które z czasem połączyły się w gęstą sieć korytarzy.

.

.

Pierwsze otwarcie podziemi dla turystów

Jeszcze przed I wojną światową zorganizowano w podziemiach pierwsze wycieczki. Była to wówczas atrakcja bardziej lokalna niż turystyczna w dzisiejszym sensie, ale już wtedy doceniano unikatowy charakter tego miejsca.

W dwudziestoleciu międzywojennym pojawił się pomysł, by wykorzystać podziemia jako oficjalną atrakcję turystyczną Chełma. Powstała krótka trasa, jednak plany przerwała II wojna światowa. W czasie okupacji wejścia do podziemi zamurowano, a na długie lata miejsce popadło w zapomnienie.

.

.

Zapadnięta ulica i powrót do świetności

Do podziemi powrócono dopiero w latach 60. XX wieku, kiedy w Chełmie zapadła się ulica, odsłaniając jeden z kredowych korytarzy. To wydarzenie na nowo rozpaliło zainteresowanie. Przez kolejne lata prowadzono prace zabezpieczające i adaptacyjne.

W latach 70. udostępniono pierwszą oficjalną trasę turystyczną. Dziś trasa liczy blisko 2 km i prowadzi przez trzy poziomy korytarzy. Przejście zajmuje około 50 minut, a wędrówce towarzyszy przewodnik, który opowiada o historii, geologii i legendach związanych z tym niezwykłym miejscem.

.

.

Podziemny świat

W Chełmskich Podziemiach Kredowych panuje stała temperatura około 9°C i wysoka wilgotność na poziomie 70–80%. Korytarze są oświetlone i bezpieczne dla zwiedzających, a ściany kredowe odbijają światło w wyjątkowy sposób, tworząc charakterystyczną, białą poświatę.

Na trasie turystycznej można zobaczyć ekspozycje geologiczne, archeologiczne i historyczne, a także szyb studni staromiejskiej używanej od XV do XVIII wieku. To miejsce, gdzie historia miasta i geologia spotykają się w niezwykłym wydaniu.

.

Najgłębiej położona trasa turystyczna na świecie

Chełmskie Podziemia Kredowe wyróżniają się także na tle innych podziemnych atrakcji Polski – takich jak Wieliczka czy Bochnia – tym, że są najgłębiej położoną trasą turystyczną w skale kredowej na świecie. To absolutny unikat, który co roku przyciąga tysiące turystów z całego świata.

.

.

Legendy i duchy – Biały Niedźwiedź i Duch Bieluch

Chełmskie podziemia to nie tylko historia i geologia, ale również bogata tradycja legend. Najbardziej znana to opowieść o białym niedźwiedziu, który mieszkał w kredowej jaskini i pewnego dnia obronił miasto przed najeźdźcami. Od tego czasu stał się symbolem Chełma, obecnym w herbie miasta.

Inna legenda mówi o Duchu Bieluchu – strażniku podziemi, który pojawia się, by chronić mieszkańców. Podobno można go spotkać do dziś, gdy pojawia się nagle w korytarzach, płatając figle zwiedzającym. To właśnie te historie sprawiają, że zwiedzanie podziemi nabiera dodatkowego, tajemniczego charakteru.

.

.

Chełmskie Podziemia Kredowe dzisiaj

Dziś podziemia są największą atrakcją turystyczną Chełma, wpisaną w 1995 roku do rejestru zabytków jako unikatowa pozostałość górnictwa kredowego. To miejsce chętnie odwiedzane zarówno przez wycieczki szkolne, jak i turystów indywidualnych.

Miasto umiejętnie wykorzystuje swój skarb – obok podziemi działa restauracja, w której można zakończyć zwiedzanie, a w ofercie turystycznej regionu podziemia stanowią centralny punkt.

.

.

Praktyczne informacje dla turystów

Adres wejścia: ul. Lubelska 55a, Chełm (wejście w skarpie poniżej kościoła Rozesłania Świętych Apostołów).

Czas zwiedzania: ok. 50 minut.

Trasa: ok. 2 km, prowadzi przez trzy poziomy korytarzy.

Temperatura: stała – ok. 9°C. Zalecane ciepłe ubranie nawet latem.

Rezerwacje: wymagane telefoniczne – liczba miejsc w grupach jest ograniczona.

Dostępność: obiekt nie jest przystosowany dla osób niepełnosprawnych; niezalecany dla osób cierpiących na klaustrofobię.

Fotografowanie i filmowanie: dozwolone bez dodatkowych opłat.

Dodatkowe udogodnienia: możliwość zakończenia zwiedzania w restauracji połączonej z trasą.

Parking:

autokary – ul. Armii Krajowej (naprzeciwko hotelu „Kamena”), ok. 300 m od wejścia,

samochody osobowe – parking w pobliżu wejścia, w mieście parkingi bezpłatne,

centrum Starego Miasta wyłączone jest z ruchu samochodowego.

.

.

Dlaczego warto odwiedzić Chełmskie Podziemia Kredowe?

To jedyny taki obiekt na świecie – podziemia wykute w kredzie.

Niezwykły klimat – biała poświata, stała temperatura, echo historii i legend.

Bogata oferta – ekspozycje geologiczne, archeologiczne i historyczne.

Spotkanie z legendą – Biały Niedźwiedź i Duch Bieluch wciąż przyciągają turystów.

Największa atrakcja turystyczna Chełma – obowiązkowy punkt zwiedzania Lubelszczyzny.

.

.

Bilety wstępu
wraz z usługą przewodnicką

.

normalny – 30,00 zł
Posiadacze „Karty Chełmianina” są uprawnieni do 30% zniżki na bilet normalny.
– ulgowy I (uczniowie, studenci do 25 roku życia, renciści, emeryci) – po okazaniu legitymacji uprawniającej do zniżki – 22,00 zł
– grupy zorganizowane /min. 15 osób/ – 18,00 zł
– grupy zorganizowane szkolne (wyłącznie uczniowie i grupy przedszkolne z terenu Miasta Chełm) – 7,00 zł
– 0,00 zł: weterani i weterani poszkodowani w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o weteranach działań poza granicami państwa (Dz.U. z 2019 r. poz. 1569 ze zm.), zwiedzający wskazani przez Dyrektora MOSiR W Chełmie, dzieci do 5 roku życia
– 30% zniżki- posiadacze Karty Dużej Rodziny są uprawnieni do 30% zniżki na bilety wstępu.

„Zorganizowanym grupom przysługuje bezpłatny wstęp dla jednego opiekuna na każdą rozpoczętą 10tkę turystów (pozostali opiekunowie zwiedzanie płatne)”

wypożyczenie audio przewodnika:
9,00 zł (język angielski)

płatność:
gotówka, karta płatnicza, blik

.

..

.

.

opracowanie & foto: Albin Marciniak

Fotoreporter, podróżnik i dziennikarz specjalizujący się w eksploracji turystycznych podziemi. Autor map i przewodników. Twórca Klubu Podróżników „Śródziemie” i projektu „Czyste Tatry”.

https://www.facebook.com/marciniak.albin/

.

Views: 772
2026-01-24 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Lubelskie

Lublin na weekend – skrzyżowanie szlaków i smaków. Miasto, które trzeba odkryć na nowo

przez Redakcja 2026-01-24
Napisane przez Redakcja

 

  Lublin — miasto, które wielu mijają w pośpiechu jadąc dalej, w stronę wielkich atrakcji Polski — skrywa w sobie historię, która zrodziła się na styku kultur, religii i szlaków handlowych. To tu, gdzie niegdyś biegnący ze Śląska i Pragi szlak handlowy łączył się z drogami prowadzącymi ku wschodowi — ku ziemiom Rusi i dalej do Kijowa — uformowały się warunki do wymiany towarów, idei i obyczajów. Dziś Lublin stoi jak żywy skansen kontaktów europejskich: w zabudowie starego miasta, w ulicach, które pamiętają kupców i rzemieślników, w smakach lokalnej kuchni i w kulturze, która nie boi się eksperymentu.

Ten tekst nie jest suchą listą zabytków — to opowieść-przewodnik, zaproszenie na spacer i weekendowy city break, poprowadzona tropem miejsc najważniejszych, ale także po tych mniej oczywistych, o których często zapominają przewodniki. Będziemy podążać za kocimi łbami Rynku, zboczymy w zaułki dawnej dzielnicy żydowskiej, zatrzymamy się przy murach zamku i pójdziemy dalej, poza centrum, by odkryć wiejskie skanseny i współczesne festiwale. Przedstawiam mój subiektywny wybór miejsc jakie warto i należy odwiedzić w Lublinie.

.

.

Dlaczego Lublin warto odwiedzić?

Lublin to miasto, które najlepiej smakuje wtedy, gdy ma się czas na wolny spacer. To miasto „na piechotę”: stare miasto nie jest wielkie, a jego przestrzeń jest tak ukształtowana, że nawet przypadkowe skręty prowadzą do ciekawych odkryć — kameralnych podwórek, muralów, niewielkich galerii i pracowni artystów. Lublin jest też miejscem spotkań kultur — w jego historii widoczne są wpływy polskie, rusko-rusińskie, żydowskie, ormiańskie i wielu innych grup, co czyni go specyficznym węzłem europejskim.

To tu odbywają się wydarzenia, które przyciągają tłumy: festiwal sztuk ulicznych, Noc Kultury, liczne przeglądy teatralne i muzyczne. To tu działają też uczelnie, nadając miastu młody puls, a kawiarnie, restauracje i małe galerie tworzą przyjemną atmosferę do bycia i obserwowania ludzi. I wreszcie — to miejsce z bogatą ofertą muzealną i pamięcią miejsc szczególnych, jak tereny dawnego obozu koncentracyjnego Majdanek — miejsce obowiązkowe dla tych, którzy chcą zrozumieć XX wiek.

.

.

Poniżej subiektywny wybór miejsc, które — moim zdaniem — najlepiej oddają ducha Lublina: historię, kulturę i współczesne życie miasta. Lublin to miasto zbudowane warstwowo – dosłownie i metaforycznie. Pod ulicami Starego Miasta kryją się korytarze i piwnice, w których przez wieki tętniło życie kupieckie, a pod dawnym klasztorem bernardynów bije serce Browaru Perła.

.

.

.

Stare Miasto – serce i dusza Lublina

Stare Miasto w Lublinie to jedno z najpiękniejszych i najlepiej zachowanych w Polsce. Jego renesansowe kamienice i brukowane zaułki opowiadają historię miasta sprzed setek lat. Tu każdy budynek ma coś do powiedzenia – od bogato zdobionych portali po tajemnicze herby nad bramami.
Warto zatrzymać się przy Trybunale Koronnym, niegdyś najwyższym sądzie Rzeczypospolitej. To właśnie tu podejmowano decyzje, które wpływały na losy całego kraju. Dziś w podziemiach Trybunału rozpoczyna się Lubelska Trasa Podziemna – jeden z najciekawszych punktów zwiedzania.

.

Trybunał Koronny – podziemiach Trybunału rozpoczyna się Lubelska Trasa Podziemna

.

.

Zamek Lubelski i Kaplica Trójcy Świętej

Dominujący nad panoramą miasta Zamek Lubelski od stuleci jest jednym z najważniejszych symboli Lublina – miejscem, w którym skupia się historia, kultura i duchowość regionu. Jego początki sięgają XIII wieku, kiedy to na wzgórzu wzniesiono warownię strzegącą szlaku handlowego z Krakowa na Ruś. Obecna bryła zamku pochodzi z czasów Królestwa Kongresowego, gdy budowla pełniła funkcję więzienia. Dziś, po gruntownej rewitalizacji, mieści się tu Muzeum Narodowe w Lublinie, jedno z najważniejszych muzeów wschodniej Polski.

Zwiedzając wnętrza zamkowe, warto zatrzymać się przy stałych ekspozycjach, wśród których szczególne miejsce zajmuje galeria malarstwa polskiego, prezentująca dzieła takich mistrzów jak Jan Matejko, Wojciech Kossak czy Tamara Łempicka. Obok nich znajdują się kolekcje sztuki współczesnej, rzemiosła artystycznego i zabytków archeologicznych, które razem tworzą fascynującą opowieść o wielowiekowych dziejach miasta i regionu.

.

obraz Jana Matejki – Unia Lubelska

.

Prawdziwym sercem zamku jest jednak Kaplica Trójcy Świętej, perła gotyckiej architektury o niezwykłym wnętrzu, w którym zachowały się unikalne bizantyjsko-ruskie freski z 1418 roku. Fundatorem ich był król Władysław Jagiełło, który pragnął połączyć w jednym miejscu tradycję Wschodu i Zachodu. Intensywne barwy, kunszt malarskiego detalu i symbolika fresków czynią z kaplicy jedno z najcenniejszych dzieł sztuki sakralnej w Europie Środkowej.

Zamek Lubelski to miejsce, w którym historia splata się ze sztuką, a średniowieczna duchowość spotyka nowoczesną formę prezentacji. Dla każdego, kto odwiedza Lublin, stanowi obowiązkowy punkt na mapie miasta – świadectwo jego wielowiekowej roli jako kulturalnego i duchowego pomostu między Wschodem a Zachodem.

.

Kaplica Trójcy Świętej

.

.

Brama Krakowska i Baszta Trynitarska – strażniczki Starego Miasta

Brama Krakowska to najbardziej rozpoznawalny symbol Lublina i jedno z nielicznych zachowanych elementów dawnych murów miejskich. Wzniesiona w XIV wieku, stanowiła główne wejście do miasta od strony Krakowa, skąd prowadził ważny szlak handlowy. Zbudowana w stylu gotyckim, a następnie przebudowana w XVII wieku w duchu baroku, do dziś zachowała charakterystyczną sylwetkę z hełmem w kształcie kopuły. Od wieków pełniła rolę obronną, a także reprezentacyjną – to przez nią wjeżdżali do miasta królowie i dostojnicy. Dziś w jej wnętrzach mieści się Muzeum Historii Miasta Lublina, prezentujące dzieje grodu od średniowiecza po czasy współczesne. Wystawy ukazują rozwój przestrzenny Lublina, życie jego mieszkańców, dawne rzemiosła oraz bogatą ikonografię miasta. Z tarasu widokowego na szczycie wieży roztacza się panorama Starego Miasta i Krakowskiego Przedmieścia.

.

Brama Krakowska

.

Kilka kroków dalej, przy Archikatedrze Lubelskiej, wznosi się Baszta Trynitarska – najwyższy punkt widokowy w Lublinie. Licząca 60 metrów wysokości wieża powstała w XVIII wieku jako dzwonnica kolegium Trynitarzy. Dziś mieści się tu Muzeum Archidiecezjalne Sztuki Religijnej, w którego zbiorach można zobaczyć zabytkowe paramenty liturgiczne, rzeźby, obrazy i elementy dawnego wyposażenia świątyń regionu. Na szczyt prowadzi 207 wąskich, krętych schodów, a wysiłek wędrówki wynagradza jeden z najpiękniejszych widoków w Lublinie – panorama Starego Miasta, zamku i otaczających wzgórz. Oba obiekty – Brama Krakowska i Baszta Trynitarska – tworzą niezwykły duet, będący świadectwem wielowiekowej historii miasta i jego architektonicznej harmonii.

.

Baszta Trynitarska

.

.

Grodzka Brama – Teatr NN

Między dawną dzielnicą chrześcijańską a żydowską znajduje się Brama Grodzka, dziś siedziba Ośrodka „Brama Grodzka – Teatr NN”. To miejsce pamięci, które dokumentuje historię przedwojennej dzielnicy żydowskiej i losy jej mieszkańców.
Multimedialne ekspozycje, nagrania świadków i fotografie sprawiają, że przeszłość staje się tu niemal namacalna. To jedno z najważniejszych miejsc pamięci w Polsce Wschodniej.

.

Brama Grodzka

.

.

Muzeum Wsi Lubelskiej – powrót do przeszłości

Kilka kilometrów od centrum, na rozległym terenie zielonym, znajduje się Muzeum Wsi Lubelskiej – jedno z największych i najpiękniejszych skansenów w kraju. Drewniane chaty, kościoły, karczmy i wiatraki przenoszą zwiedzających w świat, w którym czas płynie wolniej. To jeden z największych i najciekawszych skansenów w Polsce, to żywa lekcja historii, tradycji i codzienności mieszkańców terenów wiejskich sprzed dziesięcioleci. Jesienią, gdy drzewa otaczają się złotem, to miejsce nabiera niezwykłego uroku. Można tu zajrzeć do kuźni, posłuchać śpiewu ptaków i zapachu dymu z palenisk – jakby przeniosło się do czasów dzieciństwa naszych dziadków. 

Na obszarze ok. 23 ha wydzielonych jest 7 części, w których odtwarzana jest historyczna zabudowa przedwojennych wsi, miasteczek, dworów. Na zwiedzających czeka wiele obiektów ale także kilka kilometrów spaceru różnorodnymi alejkami.

https://klubpodroznikow.com/relacje/polska/skanseny/3627-muzeum-wsi-lubelskiej

.

Muzeum Wsi Lubelskiej

.

.

Państwowe Muzeum na Majdanku – miejsce pamięci i refleksji

Nie można zrozumieć Lublina bez odwiedzenia Muzeum na Majdanku – byłego niemieckiego obozu koncentracyjnego, który zachował się w niemal niezmienionej formie. Baraki, wieże wartownicze i monumentalne mauzoleum budzą refleksję i przypominają o konieczności pamięci. To trudne, ale niezwykle ważne miejsce.

Na obrzeżach Lublina, w miejscu, gdzie niegdyś toczyło się codzienne życie mieszkańców przedwojennego miasta, rozciąga się dziś przestrzeń ciszy, zadumy i pamięci – Państwowe Muzeum na Majdanku. To teren dawnego niemieckiego obozu koncentracyjnego, utworzonego przez okupantów już w 1941 roku, jednego z pierwszych i jednocześnie największych tego typu obiektów w Europie. Jego rozmiar i stopień zachowania sprawiają, że jest to jedno z najważniejszych miejsc pamięci o ofiarach II wojny światowej i Zagłady.

Na powierzchni niemal 90 hektarów zachowały się baraki więźniarskie, wieże strażnicze, fragmenty ogrodzenia z drutu kolczastego, łaźnie, komory gazowe oraz krematorium. To tutaj więziono i mordowano Żydów, Polaków, jeńców radzieckich i osoby różnych narodowości – ludzi, których łączył los niewinnych ofiar wojny. Dziś spacer po terenie muzeum to wyjątkowa lekcja historii i człowieczeństwa – pełna ciszy, skupienia i refleksji.

W centralnej części kompleksu znajduje się monumentalny pomnik Mauzoleum z prochami ofiar, nad którym widnieje wymowny napis: „Los nasz dla was przestrogą”. Ekspozycje muzealne prezentują autentyczne pamiątki po więźniach, dokumenty oraz relacje świadków. Zwiedzanie Majdanka to doświadczenie, które pozostaje w pamięci na zawsze – przypomnienie o tym, jak cienka bywa granica między człowieczeństwem a okrucieństwem.
To nie tylko miejsce historyczne, lecz przede wszystkim przestrzeń pamięci, która w milczeniu uczy pokory wobec przeszłości i odpowiedzialności za przyszłość.

.

Państwowe Muzeum na Majdanku

.

.

Krakowskie Przedmieście i Plac Litewski – serce współczesnego Lublina

Krakowskie Przedmieście to główny deptak i najbardziej reprezentacyjna ulica Lublina. Niegdyś była częścią szlaku prowadzącego do Krakowa, dziś stanowi tętniącą życiem oś miejską, łączącą Stare Miasto z nowoczesną częścią centrum. Ulica, zamknięta dla ruchu samochodowego, sprzyja spacerom – wzdłuż niej ciągną się eleganckie kamienice, kawiarnie, restauracje i butiki, a latem ogródki zachęcają do odpoczynku w cieniu parasoli. Warto zwrócić uwagę na zabytkowy Hotel Europa z XIX wieku oraz dawne gmachy banków i pałace mieszczańskie, które przypominają o zamożnej historii miasta.

Na końcu Krakowskiego Przedmieścia rozciąga się Plac Litewski – największy i najważniejszy plac reprezentacyjny Lublina. To miejsce spacerów, wydarzeń kulturalnych i uroczystości miejskich. Po gruntownej rewitalizacji zyskał nowoczesny wygląd – z fontannami multimedialnymi, zielenią i wygodnymi alejkami. Po zmroku szczególne wrażenie robi pokaz światła, dźwięku i wody, przyciągający mieszkańców i turystów. Na placu stoją pomniki upamiętniające ważne postacie historii Polski i regionu – m.in. marszałka Józefa Piłsudskiego, Jana III Sobieskiego oraz Unię Lubelską. Krakowskie Przedmieście i Plac Litewski stanowią dziś centrum życia towarzyskiego i kulturalnego Lublina – miejsce, w którym przeszłość spotyka się z nowoczesnością.

.

Krakowskie Przedmieście

 .

.

Szlaki tematyczne i alternatywny Lublin – miasto wielu twarzy

Lublin to miasto, które można odkrywać na wiele sposobów – zarówno przez pryzmat historii, jak i współczesnej kultury. Dla miłośników tematycznych wędrówek przygotowano kilka tras, które pozwalają lepiej poznać charakter i dziedzictwo regionu. Szlak Renesansu Lubelskiego prowadzi śladem unikalnej architektury XVI i XVII wieku, łączącej wpływy włoskie z lokalną tradycją – wędrując nim, zobaczymy najpiękniejsze kościoły i kamienice o charakterystycznych zdobieniach. Szlak Pamięci Żydowskiej przypomina o wielokulturowym dziedzictwie Lublina – dawnym „Jerozolimie Królestwa Polskiego”, gdzie przez stulecia rozwijało się życie religijne, naukowe i handlowe społeczności żydowskiej. Z kolei Trasa Unii Lubelskiej łączy miejsca związane z podpisaniem w 1569 roku aktu łączącego Koronę i Litwę, symbol jedności i współpracy narodów.

Dla tych, którzy szukają mniej oczywistych doznań, polecana jest wizyta na ulicy Narutowicza i w jej okolicach – to centrum alternatywnego Lublina. Tętnią tu życiem kawiarnie, kluby muzyczne i małe galerie, a elewacje kamienic zdobią barwne murale, tworzone przez lokalnych artystów. To przestrzeń, gdzie tradycja spotyka się ze sztuką współczesną, a studencki klimat nadaje miejscu wyjątkową energię. Lublin zachęca, by odkrywać go krok po kroku – tematycznie, kreatywnie i po swojemu.

.

.

.

Podziemna Trasa Turystyczna – miasto ukryte pod Starym Miastem

Pod powierzchnią Starego Miasta kryje się sieć korytarzy i piwnic, które przez wieki służyły kupcom jako magazyny i schronienia. Lubelska Trasa Podziemna, licząca ponad 300 metrów, prowadzi przez kolejne warstwy historii miasta. Zwiedzanie odbywa się z przewodnikiem, a multimedialna prezentacja przybliża dramatyczne wydarzenia, takie jak wielki pożar z 1719 roku.
Chłód kamiennych piwnic, zapach wilgoci i echo kroków sprawiają, że to miejsce działa na wyobraźnię – trudno o lepszy sposób, by zrozumieć, jak Lublin rósł i zmieniał się przez wieki.

Pod brukiem Starego Miasta w Lublinie kryje się fascynujący, mniej znany świat – sieć dawnych piwnic, tuneli i korytarzy, które przez wieki służyły mieszkańcom jako magazyny, schronienia i zaplecze handlowe. Podziemna Trasa Turystyczna w Lublinie prowadzi przez najstarszą część miasta, ukazując jego dzieje z zupełnie innej perspektywy. To niezwykła podróż w czasie, podczas której można zobaczyć, jak rozwijał się dawny Lublin, jak wyglądało życie w średniowiecznych kamienicach i jak kształtowała się jego miejska tkanka.

Podziemia Starego Miasta powstały w wyniku połączenia ze sobą piwnic kupieckich i magazynowych, wykutych w lessowym podłożu już w XVI wieku. Dziś, po latach prac zabezpieczających i konserwatorskich, udostępniono je zwiedzającym, ukazując najciekawsze relikty dawnych konstrukcji, stare mury, sklepienia i ekspozycje multimedialne. 

Zwiedzanie podziemi trwa około 40 minut i odbywa się wyłącznie z przewodnikiem. Trasa czynna jest przez cały rok, a wejście znajduje się przy Rynku w budynku Trybunału Koronnego. To obowiązkowy punkt dla każdego, kto chce poznać Lublin nie tylko z powierzchni, ale i z głębi – dosłownie. Spacer w chłodnych, wąskich korytarzach to nie tylko lekcja historii, ale i niezwykła przygoda, która pozwala odkryć sekrety miasta, którego przeszłość wciąż tętni pod stopami.

.

Lubelska Trasa Podziemna

.

.

Podziemia Browaru Perła – smak i tradycja

Niewiele osób wie, że pod dawnym klasztorem bernardynów kryją się podziemia, w których dziś dojrzewa jedno z najbardziej rozpoznawalnych piw w Polsce – Perła z Lublina. Zwiedzanie browaru to nie tylko lekcja historii, ale też podróż przez proces warzenia piwa – od dawnych receptur po współczesne technologie.
W chłodnych piwnicach można zobaczyć dawne kadzie, urządzenia i etykiety sprzed lat, a zwieńczeniem wizyty jest degustacja złotego trunku prosto z tanków.

.

Podziemia Browaru Perła

.

.

Smaki Lublina – od tradycji po współczesną kuchnię wielu kultur

Zwiedzanie Lublina nie byłoby pełne bez poznania jego smaków. Najbardziej rozpoznawalnym symbolem kulinarnym regionu jest cebularz lubelski – placek drożdżowy z cebulą i makiem, wpisany na listę produktów tradycyjnych. Najlepiej spróbować go tam, gdzie od pokoleń wypiekany jest według tej samej receptury – w Piekarni Kuźmiuk przy ul. Kapucyńskiej. To najstarsza piekarnia rzemieślnicza w Lublinie, działająca nieprzerwanie od 1944 roku. Odwiedzający mogą poznać tu nie tylko smak, ale i historię tego lokalnego przysmaku, a przy odrobinie szczęścia – zajrzeć za kulisy wypieku, gdzie wciąż pachnie świeżym chlebem i cebulą.

Na obiad warto zatrzymać się w samym sercu Starego Miasta, w Restauracji Żydowskiej Mandragora, która przenosi gości w klimat dawnej dzielnicy żydowskiej. W menu znajdziemy tradycyjne potrawy kuchni aszkenazyjskiej – czulent, cymes czy karpia po żydowsku, podawane w otoczeniu stylowych wnętrz i przy dźwiękach muzyki klezmerskiej.

Wieczorem Lublin warto odkryć od strony kulinarno-artystycznej. W tutejszych restauracjach i klubach często organizowane są koncerty, recitale i spektakle muzyczne, a atmosfera wielokulturowego miasta sprawia, że kolacja w takim miejscu staje się wyjątkowym zakończeniem dnia pełnego wrażeń. Restauracja Za Kulisami będzie doskonałym wyborem.

.

cebularz lubelski w Piekarni Kuźmiuk

.

.

Lublin to jedno z tych miast, które wymykają się prostym definicjom. Z jednej strony – to brama Wschodu, dawne centrum handlowe na szlaku z Krakowa do Wilna i Kijowa. Z drugiej – prężny, nowoczesny ośrodek kultury i nauki, w którym historia przenika się z nowoczesnością niemal na każdym kroku. Wielu turystów, planując podróż po Polsce, wybiera Kraków, Wrocław czy Gdańsk, nie zdając sobie sprawy, że właśnie tu – na wschodnich wzgórzach nad Bystrzycą – czeka miasto o równie bogatej przeszłości i niepowtarzalnym klimacie.

Spacer po Lublinie to jak podróż w czasie. Od średniowiecznych murów po modernistyczne przestrzenie Centrum Spotkania Kultur – każdy krok prowadzi przez inną epokę. To miasto, w którym można wypić kawę w podziemiach dawnych kupieckich piwnic, spojrzeć z wieży Trynitarskiej na morze dachów i wież, a potem zgubić się w zaułkach, gdzie słychać echo dawnych języków i legend.

W średniowieczu Lublin był jednym z najważniejszych ośrodków na szlaku handlowym prowadzącym z Pragi przez Kraków do Kijowa. Kupcy, rzemieślnicy i podróżnicy zatrzymywali się tutaj, wymieniając towary, wieści i idee. W XVI wieku miasto stało się miejscem historycznego wydarzenia – Unia Lubelska z 1569 roku, podpisana w tutejszym zamku, połączyła Polskę i Litwę w jedno z najpotężniejszych państw ówczesnej Europy.

Ta wielokulturowość i otwartość Lublina odcisnęła trwałe piętno na jego architekturze, kuchni i tradycjach. Na przestrzeni wieków obok siebie żyli tu Polacy, Żydzi, Rusini i Ormianie, a wpływy wschodnie i zachodnie tworzyły unikalną mozaikę kulturową, której ślady widać do dziś.

.

.

.

Miasto, które zostaje w pamięci

Lublin to miasto, które łączy historię z teraźniejszością w sposób naturalny i pełen wdzięku. To miejsce, gdzie podziemia kryją wspomnienia kupców i rzemieślników, a nad nimi rozbrzmiewa gwar studentów i artystów.
Choć często pomijany na mapach turystycznych, Lublin nie ma się czego wstydzić – przeciwnie, to jedno z najbardziej fascynujących miast w Polsce. Wystarczy tu przyjechać na weekend, by przekonać się, że za każdym rogiem czeka opowieść, a w powietrzu unosi się echo dawnych czasów.

Lublin nie jest tylko miejscem – jest doświadczeniem. Jest bramą do całego, równie ciekawego województwa. 

.

Zamek

.

.

Dojazd i komunikacja

Lublin znajduje się we wschodniej części Polski, około 170 km od Warszawy. Dojazd jest prosty – drogą ekspresową S17 (Warszawa–Lublin) lub S19 (Białystok–Rzeszów). Miasto posiada dobrze rozwiniętą sieć połączeń autobusowych i kolejowych.
Dla podróżujących z dalszych regionów dostępne jest Lotnisko Lublin (Świdnik), z którego kursują regularne połączenia z Warszawą, Gdańskiem, Londynem, Oslo czy Eindhoven.

Po samym mieście najwygodniej poruszać się pieszo, komunikacją miejską (ZTM Lublin) lub rowerem miejskim LUBELLO. Strefa płatnego parkowania obejmuje głównie Stare Miasto i centrum – lepiej zostawić samochód na jednym z parkingów przy ul. Lipowej, Zamojskiej lub al. Unii Lubelskiej.

Będąc przy transporcie, warto przy okazji zauważyć, że nowoczesny Dworzec Metropolitalny w Lublinie zdobył wiele nagród, w tym prestiżową World Architecture Festival Award 2024 w kategorii „Transport”, często nazywaną „architektonicznym Oscarem”. Wcześniej otrzymał także nagrody takie jak Property Design Awards 2024 w kategorii „bryła – obiekty publiczne” oraz Real Estate Impactor 2025 w kategorii „Ikona” od „Rzeczpospolitej”. Wyróżniono go za nowoczesność, proekologiczne rozwiązania i walory architektoniczne.

.

Dworzec Metropolitalny w Lublinie

.

..

opracowanie & foto Albin Marciniak

https://www.facebook.com/marciniak.albin/

.

.

 

Views: 635
2026-01-24 0 komentarze/y
1 FacebookTwitterPinterestEmail
NIEMCY

Kolumna Zwycięstwa w Berlinie i punkt widokowy na miasto

przez Redakcja 2026-01-23
Napisane przez Redakcja

  Kolumna Zwycięstwa w Berlinie, wraz z Bramą Brandenburską to jedne z najbardziej znanych i rozpoznawalnych zabytków miasta. Została wzniesiona w latach 1864-1873 ku czci zwycięskich wojen pruskich nad Austrią i Francją. Kolumna ma wysokość 66,89 m i zwieńczona jest figurą Wiktorii, bogini zwycięstwa.

Będąc w Berlinie warto odwiedzić położoną w parku Tiergarten Kolumnę Zwycięstwa. Oprócz tego, że jest miejsce upamiętniające zwycięskie wojny Prus to jest to także punkt widokowy na Berlin. Wspaniały zabytek, piękna rzeźba na wysokiej kolumnie z tarasem widokowym na górze. Wewnątrz znajdują się schody, które prowadzą na taras widokowy. Ta monumentalna struktura przypomina o historii. Siegessäule to obowiązkowy punkt dla każdego zwiedzającego Berlin. 

Kolumna Zwycięstwa to nie tylko zabytek historyczny, ale także doskonały punkt widokowy na Berlin. Z jej szczytu roztacza się panoramiczny widok na miasto, w tym na Bramę Brandenburską, Reichstag, Tiergarten i inne znane zabytki.

Na parterze znajduje się wystawa prezentująca budowlę od powstania wraz z przeniesieniem do obecnej lokalizacji. Od kasy do wejścia na schody prowadzące na wieżę przechodzi się przez poszczególne pomieszczenia z makietami.

Wejście na wieżę jest płatne w kasie wyłącznie gotówką. Bilet normalny 4 euro, ulgowy 3 euro. Aby wejść na taras widokowy należy pokonać 285 stopni. Panorama jednak wynagradza brak windy. 

Siegessäule (Kolumna Zwycięstwa) – niemiecka kolumna znajdująca się w parku Großer Tiergarten[w innych językach] w Berlinie, zaprojektowana przez Heinricha Stracka po 1864 roku w celu upamiętnienia zwycięstwa Prus nad Danią w wojnie duńskiej z 1864 (zagarnięcie Szlezwiku-Holsztyna), odsłonięta 2 października 1873, upamiętniająca także zwycięstwa w wojnie z Austrią (1866) i w wojnie z Francją (1870–1871). Na szczycie kolumny wzniesiono brązową figurę Nike (Wiktorii) o wysokości 8,3 metra i wadze 35 ton, zaprojektowaną przez Friedricha Drakego. Łączna wysokość kolumny wraz ze statuą wynosi 66,89 m. Wewnątrz kolumny znajdują się schody (285 stopni) prowadzące na położoną na wysokości 50,66 m platformę widokową.

Początkowo pomnik wznosił się na placu Królewskim, obok którego 21 lat później zbudowano Reichstag. W latach 1938–1939 z polecenia Adolfa Hitlera (w wyniku realizacji planu Germania, przebudowy Berlina) został przeniesiony w obecne miejsce i podwyższony o jedną kondygnację. 

Otaczający kolumnę plac był rdzeniem Love Parade, wielkiej pacyfistycznej imprezy muzyki elektronicznej organizowanej w Berlinie od 1989 r. Pod kolumną rozlokowane były stanowiska didżejów, reprezentujących różne odmiany trance, house, techno, schranz, minimal itp. Plac przed kolumną był jednocześnie celem marszów miłośników tych gatunków muzyki. Od 2007 r. impreza odbywała się w miastach Zagłębia Ruhry. Z platformy widokowej można podziwiać panoramę parku Großer Tiergarten i całego Berlina. 

Do wieży prowadzą tunele podziemne a wejścia do przejścia podziemnego są w budowlach stojących wokoło ronda, tuż przy przejściach dla pieszych. Nie warto ryzykować przechodzenia na skróty przez jezdnię. Mandaty tutaj są bardzo odczuwalne dla kieszeni. 

opracowanie & foto  Albin Marciniak
https://www.facebook.com/marciniak.albin
Więcej ciekawych propozycji na zwiedzanie Niemiec
https://klubpodroznikow.com/relacje/europa/254-niemcy

100 najpopularniejszych atrakcji turystycznych w Niemczech

Zamek Rheinstein 12

Views: 755
2026-01-23 0 komentarze/y
1 FacebookTwitterPinterestEmail
  • 1
  • …
  • 36
  • 37
  • 38
  • 39
  • 40
  • …
  • 291

Archiwa

  • listopad 2026
  • październik 2026
  • wrzesień 2026
  • sierpień 2026
  • lipiec 2026
  • czerwiec 2026
  • maj 2026
  • kwiecień 2026
  • marzec 2026
  • luty 2026
  • styczeń 2026
  • grudzień 2025
  • listopad 2025
  • październik 2025
  • wrzesień 2025
  • sierpień 2025
  • lipiec 2025
  • czerwiec 2025
  • maj 2025
  • kwiecień 2025
  • marzec 2025
  • luty 2025
  • styczeń 2025
  • grudzień 2024
  • listopad 2024
  • październik 2024
  • wrzesień 2024
  • sierpień 2024
  • lipiec 2024
  • czerwiec 2024
  • maj 2024
  • kwiecień 2024
  • marzec 2024
  • luty 2024
  • styczeń 2024
  • grudzień 2023
  • listopad 2023
  • październik 2023
  • wrzesień 2023
  • sierpień 2023
  • lipiec 2023
  • czerwiec 2023
  • maj 2023
  • kwiecień 2023
  • marzec 2023
  • luty 2023
  • styczeń 2023
  • grudzień 2022
  • listopad 2022
  • październik 2022
  • wrzesień 2022
  • sierpień 2022
  • lipiec 2022
  • czerwiec 2022
  • maj 2022
  • kwiecień 2022
  • marzec 2022
  • luty 2022
  • styczeń 2022
  • grudzień 2021
  • listopad 2021
  • październik 2021
  • wrzesień 2021
  • sierpień 2021
  • lipiec 2021
  • czerwiec 2021
  • maj 2021
  • kwiecień 2021
  • marzec 2021
  • luty 2021
  • styczeń 2021
  • grudzień 2020
  • listopad 2020
  • październik 2020
  • wrzesień 2020
  • sierpień 2020
  • lipiec 2020
  • czerwiec 2020
  • maj 2020
  • kwiecień 2020
  • marzec 2020
  • luty 2020
  • styczeń 2020
  • grudzień 2019
  • listopad 2019
  • październik 2019
  • wrzesień 2019
  • sierpień 2019
  • lipiec 2019
  • czerwiec 2019
  • maj 2019
  • kwiecień 2019
  • marzec 2019
  • luty 2019
  • styczeń 2019
  • grudzień 2018
  • listopad 2018
  • październik 2018
  • wrzesień 2018
  • sierpień 2018
  • lipiec 2018
  • czerwiec 2018
  • maj 2018
  • kwiecień 2018
  • marzec 2018
  • luty 2018
  • styczeń 2018
  • grudzień 2017
  • listopad 2017
  • październik 2017
  • wrzesień 2017
  • sierpień 2017
  • lipiec 2017
  • czerwiec 2017
  • maj 2017
  • kwiecień 2017
  • marzec 2017
  • luty 2017
  • styczeń 2017
  • grudzień 2016
  • listopad 2016
  • październik 2016
  • wrzesień 2016
  • sierpień 2016
  • lipiec 2016
  • czerwiec 2016
  • maj 2016
  • kwiecień 2016
  • marzec 2016
  • luty 2016
  • styczeń 2016
  • grudzień 2015
  • listopad 2015
  • październik 2015
  • wrzesień 2015
  • sierpień 2015
  • lipiec 2015
  • czerwiec 2015
  • maj 2015
  • kwiecień 2015
  • marzec 2015
  • luty 2015
  • styczeń 2015
  • grudzień 2014
  • listopad 2014
  • październik 2014
  • wrzesień 2014
  • sierpień 2014
  • lipiec 2014
  • czerwiec 2014
  • maj 2014
  • kwiecień 2014
  • marzec 2014
  • luty 2014
  • styczeń 2014
  • grudzień 2013
  • listopad 2013
  • październik 2013
  • wrzesień 2013
  • sierpień 2013
  • lipiec 2013
  • czerwiec 2013
  • maj 2013
  • kwiecień 2013
  • marzec 2013
  • luty 2013
  • styczeń 2013
  • grudzień 2012
  • listopad 2012
  • październik 2012
  • wrzesień 2012
  • sierpień 2012
  • lipiec 2012
  • czerwiec 2012
  • maj 2012
  • kwiecień 2012
  • marzec 2012
  • luty 2012
  • styczeń 2012
  • grudzień 2011
  • listopad 2011
  • październik 2011
  • wrzesień 2011
  • sierpień 2011
  • lipiec 2011
  • czerwiec 2011
  • maj 2011
  • kwiecień 2011
  • marzec 2011
  • luty 2011
  • styczeń 2011
  • grudzień 2010
  • listopad 2010
  • październik 2010
  • wrzesień 2010
  • sierpień 2010
  • lipiec 2010
  • czerwiec 2010
  • maj 2010
  • kwiecień 2010
  • marzec 2010
  • luty 2010
  • styczeń 2010
  • grudzień 2009
  • listopad 2009
  • październik 2009
  • wrzesień 2009
  • sierpień 2009
  • lipiec 2009
  • czerwiec 2009
  • maj 2009
  • kwiecień 2009
  • styczeń 2009
  • listopad 2008
  • październik 2008

Kategorie

  • Administracyjna
  • Afryka
  • Akcje eko
  • Aktualności
  • Aktualności inne
  • Albania
  • Aleja Podróżników
  • alejapodroznikow
  • Ameryka Północna
  • Ameryka Południowa
  • Ameryka Środkowa i Karaiby
  • Artykuły testowe
  • Australia i Oceania
  • Austria
  • Azja
  • Bez kategorii
  • Biegi
  • BUŁGARIA
  • Chorwacja
  • Ciekawostki
  • Cykliczne Spotkania Podróżników
  • CZARNOGÓRA
  • Czechy
  • Czyste Góry Czyste Szlaki
  • Czyste Tatry
  • Czyste Tatry
  • Dania
  • Dolny Śląsk
  • Europa
  • Festiwale
  • Filmy
  • Francja
  • Fundacja Aleja Podróżników
  • Góry
  • HISZPANIA
  • HOLANDIA
  • jarmarki bożonarodzeniowe w Europie
  • Kolej
  • Konkurs Fotograficzny
  • Konkursy
  • Konkursy inne
  • Korona
  • Kościoły i obiekty sakralne
  • KOSOWO
  • Książka
  • Kuchnia
  • Kuchnie świata
  • Kujawsko-pomorskie
  • LITWA
  • Łódzkie
  • Lotniska i powietrze
  • Lubelskie
  • Lubuskie
  • LUKSEMBURG
  • MACEDONIA
  • Małopolskie
  • Malta
  • Materiał zewnętrzny
  • Miasta
  • Miejsca wyjątkowe
  • Muzea
  • Najciekawsze szlaki piesze i rowerowe w Europie
  • Newsy
  • NIEMCY
  • noclegi
  • NORWEGIA
  • Opolskie
  • Parowozownie
  • Podkarpackie
  • Podlaskie
  • Podziemia turystyczne w Europie Underground in Europe
  • Podziemia turystyczne w Polsce
  • Podziemia w Europie i na świecie
  • Polecamy
  • Polska
  • Pomorskie
  • Portugalia
  • PRACE KONKURSOWE POLSKA
  • PRACE KONKURSOWE ŚWIAT
  • Projekt 4 Pory Roku
  • Projekt Mali Melomani
  • Projekt Mali Melomani II
  • Recenzje sprzętu
  • Reklama
  • Robocze inne
  • ROSJA
  • Rower
  • Różne media
  • Rumunia
  • Schroniska górskie w Polsce
  • SERBIA
  • Skanseny w Polsce
  • Śląskie
  • Slowacja
  • Slowenia
  • Spływy kajakowe
  • Spotkania autorskie
  • Spotkania, zloty, imprezy podróżników
  • Sprzęt
  • Świat
  • Świętokrzyskie
  • SZWAJCARIA
  • Tanie loty
  • Tatromaniak
  • Testy sprzętu
  • Twierdze i Forty
  • Ukraina
  • unesco
  • Via Adriatica Trail
  • Warmińsko-mazurskie
  • Warsztaty i plenery fotograficzne
  • WĘGRY
  • WIELKA BRYTANIA
  • Wielkopolskie
  • WŁOCHY
  • Woda
  • Wspomnienia z podróży
  • Wystawy
  • Wywiady
  • Zabytki sakralne
  • Zachodniopomorskie
  • zamki i palace
  • Zamki i pałace
  • Zostań w domu nie odwołuj

Follow Us

Top Selling Multipurpose WP Theme

Recent Posts

  • Karkonosze – szlak zimowy ze Szklarskiej Poręby do Karpacza – Główny Szlak Sudecki

    2026-11-04
  • Pałac Zamoyskich w Kozłówce – perła Lubelszczyzny. Historia i zwiedzanie

    2026-11-03
  • Dom Zdrojowy w Świeradowie-Zdroju – Hala Spacerowa i Pijalnia Wód

    2026-11-03
  • Zamek Wleń (Lenno) Najstarszy murowany zamek w Polsce – śladami Piastów Śląskich

    2026-11-02
  • Tragiczny bilans wypadków w Tatrach – blisko 1200 ofiar śmiertelnych

    2026-11-02
  • Europejskie lotniska położone najbliżej centrum miasta

    2026-11-01

Social Feed

Social Feed

Editors’ Picks

zamek Drakuli w Poenari

2016-01-25

Rezerwat Groapa Ruginoasa, Góry Bihor w Rumunii

2022-08-06

Zamek Drakuli w Hunedoarze w Rumunii

2024-03-03

Kopalnia soli Salina Turda w Rumunii

2024-08-17

Jaskinia Meziad, Peşteră

2024-08-20

FIND US

[icon_bar icon="icon-facebook" link="https://www.facebook.com/groups/betheme" target="" size="small" social="facebook"][icon_bar icon="icon-gplus" link="#" target="" size="small" social="google"][icon_bar icon="icon-x-twitter" link="#" target="" size="small" social="twitter"][icon_bar icon="icon-vimeo" link="#" target="" size="small" social="vimeo"][icon_bar icon="icon-play" link="https://www.youtube.com/@MuffinGroup" target="" size="small" social="youtube"]

Najnowsze komentarze

  1. Veckio - Góry tęczowe
  2. KlubowiczAdmin - Czyste Góry Czyste Szlaki, Beskid Sądecki
  3. Barbara - Czyste Góry Czyste Szlaki, Beskid Sądecki
  4. odkryjnepal - Ferie zimowe z dziećmi – gdzie warto wyjechać?
  5. png2icon - Góry tęczowe

CATEGORIES

  • Administracyjna
  • Afryka
  • Akcje eko
  • Aktualności
  • Aktualności inne
  • Albania
  • Aleja Podróżników
  • alejapodroznikow
  • Ameryka Północna
  • Ameryka Południowa
  • Ameryka Środkowa i Karaiby
  • Artykuły testowe
  • Australia i Oceania
  • Austria
  • Azja
  • Bez kategorii
  • Biegi
  • BUŁGARIA
  • Chorwacja
  • Ciekawostki
  • Cykliczne Spotkania Podróżników
  • CZARNOGÓRA
  • Czechy
  • Czyste Góry Czyste Szlaki
  • Czyste Tatry
  • Czyste Tatry
  • Dania
  • Dolny Śląsk
  • Europa
  • Festiwale
  • Filmy
  • Francja
  • Fundacja Aleja Podróżników
  • Góry
  • HISZPANIA
  • HOLANDIA
  • jarmarki bożonarodzeniowe w Europie
  • Kolej
  • Konkurs Fotograficzny
  • Konkursy
  • Konkursy inne
  • Korona
  • Kościoły i obiekty sakralne
  • KOSOWO
  • Książka
  • Kuchnia
  • Kuchnie świata
  • Kujawsko-pomorskie
  • LITWA
  • Łódzkie
  • Lotniska i powietrze
  • Lubelskie
  • Lubuskie
  • LUKSEMBURG
  • MACEDONIA
  • Małopolskie
  • Malta
  • Materiał zewnętrzny
  • Miasta
  • Miejsca wyjątkowe
  • Muzea
  • Najciekawsze szlaki piesze i rowerowe w Europie
  • Newsy
  • NIEMCY
  • noclegi
  • NORWEGIA
  • Opolskie
  • Parowozownie
  • Podkarpackie
  • Podlaskie
  • Podziemia turystyczne w Europie Underground in Europe
  • Podziemia turystyczne w Polsce
  • Podziemia w Europie i na świecie
  • Polecamy
  • Polska
  • Pomorskie
  • Portugalia
  • PRACE KONKURSOWE POLSKA
  • PRACE KONKURSOWE ŚWIAT
  • Projekt 4 Pory Roku
  • Projekt Mali Melomani
  • Projekt Mali Melomani II
  • Recenzje sprzętu
  • Reklama
  • Robocze inne
  • ROSJA
  • Rower
  • Różne media
  • Rumunia
  • Schroniska górskie w Polsce
  • SERBIA
  • Skanseny w Polsce
  • Śląskie
  • Slowacja
  • Slowenia
  • Spływy kajakowe
  • Spotkania autorskie
  • Spotkania, zloty, imprezy podróżników
  • Sprzęt
  • Świat
  • Świętokrzyskie
  • SZWAJCARIA
  • Tanie loty
  • Tatromaniak
  • Testy sprzętu
  • Twierdze i Forty
  • Ukraina
  • unesco
  • Via Adriatica Trail
  • Warmińsko-mazurskie
  • Warsztaty i plenery fotograficzne
  • WĘGRY
  • WIELKA BRYTANIA
  • Wielkopolskie
  • WŁOCHY
  • Woda
  • Wspomnienia z podróży
  • Wystawy
  • Wywiady
  • Zabytki sakralne
  • Zachodniopomorskie
  • zamki i palace
  • Zamki i pałace
  • Zostań w domu nie odwołuj

OUR MAGAZINE

Vitae adipiscing turpis. Aenean ligula nibh in, molestie id viverra a, dapibus at dolor. Aenean ligula nibh in molestie id.

ADVERT

SIGN UP FOR
NEWSLETTER

Aenean ligula nibh, mole stie id viverra a, dapibus ante lobortis

[button title="Subscribe" link="#"]

TAGS

Albin Marciniak Albin Marciniak podróżnik Chorwacja Czyste Góry Czyste Szlaki Czyste Tatry Dolny Śląsk foto: Albin Marciniak góry jaskinie Karolina Zięba-Kulawik katakumby Klub Podróżników Klub Podróżników Śródziemie konkurs Konkurs fotograficzny kopalnie Kościoły i obiekty sakralne Kraków Kraków Airport mapa zamków maroko military mine muzeum najpiękniejsze podziemia w Europie do zwiedzania Orla Perć Piwnica pod Baranami podziemia w Polsce podziemia świata polska polska na weekend RYANAIR schronisko skansen slajdowisko słowacja tatry The most beautiful underground in Europe to explore Underground cave w Krakowie w Polsce wyprawa zamek Zamki Polskie Zamki w Polsce

Klub Podróżników Śródziemie

Ogólnopolski portal podróżniczy poświęcony odkrywaniu Polski i świata. Od znanych miast i zabytków, przez górskie szlaki i podziemia, po miejsca nieoczywiste i zapomniane.

Rzetelne relacje, autorskie przewodniki oraz praktyczne wskazówki dla turystów, pasjonatów historii i miłośników aktywnego podróżowania.

Odkrywaj świat z nami – świadomie, krok po kroku i z pasją.

Ciekawe w województwach

    • Dolnośląskie
    • Kujawsko-pomorskie
    • Lubelskie
    • Lubuskie
    • Łódzkie
    • Małopolskie
    • Mazowieckie
    • Opolskie
    • Podkarpackie
    • Podlaskie
    • Pomorskie
    • Śląskie
    • Świętokrzyskie
    • Warmińsko-mazurskie
    • Wielkopolskie
    • Zachodniopomorskie

Polecane

Karkonosze – szlak zimowy ze Szklarskiej Poręby do Karpacza – Główny Szlak Sudecki
Pałac Zamoyskich w Kozłówce – perła Lubelszczyzny. Historia i zwiedzanie
Dom Zdrojowy w Świeradowie-Zdroju – Hala Spacerowa i Pijalnia Wód
Zamek Wleń (Lenno) Najstarszy murowany zamek w Polsce – śladami Piastów Śląskich

Ostatnio dodane

Karkonosze – szlak zimowy ze Szklarskiej Poręby do Karpacza – Główny Szlak Sudecki
Pałac Zamoyskich w Kozłówce – perła Lubelszczyzny. Historia i zwiedzanie
Dom Zdrojowy w Świeradowie-Zdroju – Hala Spacerowa i Pijalnia Wód
Zamek Wleń (Lenno) Najstarszy murowany zamek w Polsce – śladami Piastów Śląskich
Facebook Twitter Youtube Linkedin Envelope Rss

klubpodroznikow.com – Copyright & Copy 2025/26

Created by Konfig.Info

  • Klub Podróżników – Śródziemie – portal podróżniczy | Polska, Europa, Świat
  • Fundacja Aleja Podróżników
  • Forum
  • Relacje
    • Europa
    • Polska
    • Świat
  • Sprzęt
    • Recenzje sprzętu
    • Testy sprzętu
  • Książka
  • Kontakt Klub Podróżników Śródziemie
Klub Podróżników – Śródziemie – portal podróżniczy | Polska, Europa, Świat
  • Home
Klub Podróżników – Śródziemie – portal podróżniczy | Polska, Europa, Świat

Editor’s Picks

  • Kopalnia złota Rosia Montana w Rumunii

    2026-09-18
  • Góry solne w Rumunii – Muntele de sare

    2026-08-24
  • Wulkany błotne w Rumunii, wyjątkowy rezerwat przyrody

    2026-06-22
  • Sighișoara miasto w środkowej Rumunii w Siedmiogrodzie

    2026-06-18
  • Rezerwat Cheile Turzii – wąwóz Turda

    2026-05-29
  • Droga Transfogaraska w Rumunii

    2025-09-17
@2021 - All Right Reserved. Designed and Developed by PenciDesign