Przejdź do treści
Klub Podróżników – Śródziemie – portal podróżniczy | Polska, Europa, Świat
  • Slajdowiska
    • Spotkania autorskie
  • Relacje
    • Europa
      • Albania
      • Austria
      • Bułgaria
      • Chorwacja
      • Czarnogóra
      • Czechy
      • Dania
      • Francja
      • Hiszpania
      • Holandia
      • Kosowo
      • Litwa
      • Luksemburg
      • Macedonia
      • Malta
      • Niemcy
      • Norwegia
      • Portugalia
      • Rosja
      • Rumunia
      • Serbia
      • Slowacja
      • Slowenia
      • Szwajcaria
      • Ukraina
      • Wegry
      • Wielka Brytania
      • Włochy
    • Polska informacje i fotorelacje
      • Forty i twierdze
      • Góry
      • Kolej
        • Parowozownie
      • Miasta
      • Miejsca wyjątkowe
      • Muzea
      • Podziemia turystyczne w Polsce
      • Polska na weekend
      • Skanseny w Polsce
      • Woda
      • Województwa
        • Dolny Śląsk
        • Kujawsko-pomorskie
        • Łódzkie
        • Lubelskie
        • Lubuskie
        • Małopolskie
        • Mazowieckie
        • Opolskie
        • Podkarpackie
        • Podlaskie
        • Pomorskie
        • Śląskie
        • Świętokrzyskie
        • Warmińsko-mazurskie
        • Wielkopolskie
        • Zachodniopomorskie
      • Zabytki sakralne
      • Zamki i pałace
    • Świat
      • Afryka
      • Ameryka Południowa
      • Ameryka Północna
      • Ameryka Środkowa i Karaiby
      • Antarktyda
      • Australia i Oceania
      • Azja
    • Schroniska Górskie
  • Filmy
  • Sprzęt
    • Polecamy
    • Recenzje sprzętu
    • Testy sprzętu
  • Autorzy
    • Albin Marciniak
    • Karolina Zięba-Kulawik
    • Redakcja
  • Forum
  • Fundacja Aleja Podróżników
  • Kontakt Klub Podróżników Śródziemie
środa, 4 listopada, 2026
Klub Podróżników – Śródziemie – portal podróżniczy | Polska, Europa, Świat
  • Slajdowiska
    • Spotkania autorskie
  • Relacje
    • Europa
      • Albania
      • Austria
      • Bułgaria
      • Chorwacja
      • Czarnogóra
      • Czechy
      • Dania
      • Francja
      • Hiszpania
      • Holandia
      • Kosowo
      • Litwa
      • Luksemburg
      • Macedonia
      • Malta
      • Niemcy
      • Norwegia
      • Portugalia
      • Rosja
      • Rumunia
      • Serbia
      • Slowacja
      • Slowenia
      • Szwajcaria
      • Ukraina
      • Wegry
      • Wielka Brytania
      • Włochy
    • Polska informacje i fotorelacje
      • Forty i twierdze
      • Góry
      • Kolej
        • Parowozownie
      • Miasta
      • Miejsca wyjątkowe
      • Muzea
      • Podziemia turystyczne w Polsce
      • Polska na weekend
      • Skanseny w Polsce
      • Woda
      • Województwa
        • Dolny Śląsk
        • Kujawsko-pomorskie
        • Łódzkie
        • Lubelskie
        • Lubuskie
        • Małopolskie
        • Mazowieckie
        • Opolskie
        • Podkarpackie
        • Podlaskie
        • Pomorskie
        • Śląskie
        • Świętokrzyskie
        • Warmińsko-mazurskie
        • Wielkopolskie
        • Zachodniopomorskie
      • Zabytki sakralne
      • Zamki i pałace
    • Świat
      • Afryka
      • Ameryka Południowa
      • Ameryka Północna
      • Ameryka Środkowa i Karaiby
      • Antarktyda
      • Australia i Oceania
      • Azja
    • Schroniska Górskie
  • Filmy
  • Sprzęt
    • Polecamy
    • Recenzje sprzętu
    • Testy sprzętu
  • Autorzy
    • Albin Marciniak
    • Karolina Zięba-Kulawik
    • Redakcja
  • Forum
  • Fundacja Aleja Podróżników
  • Kontakt Klub Podróżników Śródziemie
Klub Podróżników – Śródziemie – portal podróżniczy | Polska, Europa, Świat
Klub Podróżników – Śródziemie – portal podróżniczy | Polska, Europa, Świat
  • Home
Copyright 2025 - All Right Reserved
Góry

Bezpieczne (prawie) szlaki zimowe w Tatrach- propozycje (prawie) dla każdego

przez Redakcja 2026-03-28
Napisane przez Redakcja
szlaki zimowe w Tatrach- propozycje

  Zimowe Tatry potrafią zachwycać surowym pięknem, ale jednocześnie są środowiskiem wymagającym pokory, wiedzy i odpowiedzialności. Nawet względnie łatwe i popularne szlaki, które latem uchodzą za dostępne dla większości turystów, zimą mogą w jednej chwili zmienić się w realne zagrożenie dla zdrowia i życia. Nagłe załamanie pogody, oblodzenie, lawiny czy ograniczona widoczność sprawiają, że w Tatrach nie istnieją trasy całkowicie bezpieczne.

W okresie świąteczno-noworocznym oraz podczas ferii zimowych ruch turystyczny w Tatrach gwałtownie wzrasta. Na szlaki wyruszają nie tylko doświadczeni miłośnicy gór, ale również osoby bez odpowiedniego przygotowania, sprzętu i podstawowej wiedzy o zimowej turystyce wysokogórskiej. Właśnie dlatego tak istotne jest świadome planowanie wycieczek oraz wybór tras adekwatnych do własnych umiejętności i aktualnych warunków.

Poniżej przedstawiamy zestawienie zimowych szlaków w Tatrach, które uchodzą za względnie bezpieczne i dostępne dla większości turystów — pod warunkiem zachowania zdrowego rozsądku, sprawdzenia prognoz pogody, komunikatów lawinowych oraz odpowiedniego wyposażenia. Traktuj tę listę nie jako gwarancję bezpieczeństwa, lecz jako punkt wyjścia do odpowiedzialnego zimowego wędrowania po Tatrach.

.

szlaki zimowe w Tatrach- propozycje

.

   Względnie bezpieczne, zimowe szlaki w Tatrach, ale oczywiście nie całkowicie bezpieczne. Nawet najłatwiejszy szlak w Tatrach, przy załamaniu pogody może się okazać  śmiertelną pułapką. W okresie świąteczno-noworocznym oraz w okresie ferii zimowych, zainteresowanie Tatrami bardzo wzrasta. Na szlaki wyruszają także osoby absolutnie nieprzygotowane i bez jakiejkolwiek wiedzy. Aby ułatwić poruszanie się po zimowych szlakach w Tatrach, przedstawiam kilka propozycji.

Zimowe szlaki w miarę bezpieczne i dostępne dla większości osób:

Z Kuźnic przez Boczań lub Dolinę Jaworzynki do Doliny Gąsienicowej do Murowańca i ew. nad Czarny Staw Gąsienicowy lub na Kasprowy. Na przełęczy Między Kopami szlaki się rozdzielają (łączą). Sprawdzone i polecane jest podchodzenie przez Boczań a zejście przez Dolinę Jaworzynki. Z Kuźnic do Murowańca przetarty szlak pozwoli dojść w ok 2,5 h

Szlak z Dol. Gąsienicowej do Dol. 5 Stawów przez Zawrat w warunkach zimowych dostępny jest przy max 2 stopniu lawinowym i w miarę dobrych warunkach pogodowych. Po opadach śniegu szlak tylko dla dobrze znających topografię terenu i przebieg szlaku. W trakcie gęstych opadów śniegu szlak staje się bardzo niebezpieczny. Dla osób bez przygotowania, szlak jest także wymagający kondycyjnie. Z Kuźnic do schroniska w Dolinie Pięciu Stawów to odcinek ok. 16.5 km i ponad kilometr przewyższenia. Nie należy wychodzić na ten szlak bez doświadczenia i przygotowania oraz bez podstawowego sprzętu: raki, czekan, kask.

 

Rusinowa Polana od Wierchu Porońca dostępna bez większych trudności. Widoki na Tatry piękne. Oczywiście przy odpowiedniej pogodzie.

 

 

Podobnie jak podejście nieco dalej na Gęsią Szyję.

Należy jednak bardzo uważać na samym wierzchołku z niebezpiecznym urwiskiem. Szlak w stronę Dol. Waksmundzkiej prowadzi z prawej strony wierzchołka. Po opadach śniegu na szlaku utrudnieniem może być głęboki śnieg. Rakiety śnieżne zdecydowanie ułatwiają wędrówkę i znacznie skracają czas.

Profile szlaków w Tatrach

Najpopularniejsze szlaki w Tatrach. Profile – wysokości – odległości – czasy przejść.

profile szlaków w tatrach 2

jeden z wielu przykładów

Popularna droga z parkingu na Palenicy Białczańskiej prowadząca  nad Morskie Oko.

1 Palenica Morskie Oko

Tatry Orla Perć krok po kroku

 

Zielony Szlak z Kuźnic na Kasprowy może sprawić trochę problemów na końcowym odcinku zwłaszcza po opadach śniegu dla osób nie znających przebiegu szlaku. Gdy jednak szlak jest już przetarty, 3 h podejścia nagrodzone będzie pięknymi widokami. Jak w każdym innym przypadku w zimie, przed wyjściem na szlak należy sprawdzać zagrożenie lawinowe.

 

Czerwone Wierchy znacznie łatwiej i bezpieczniej dostępne są od Doliny Kondratowej, ale przy stabilnej pokrywie śnieżnej, nie zagrażającej zejściu lawiny. Z Kasprowego Wierchu zimowy szlak jest znacznie trudniejszy. ALE… przy dużych opadach śniegu oraz przy wiosennych cieplejszych dniach, ten rejon staje się także bardzo niebezpieczny ze względu na lawiny. Z Kuźnic do schroniska w Dolinie Kondratowej szlak jest polecany dla wszystkich.

 

 

Giewont wyłącznie dla osób z dużym doświadczeniem zimowym w Tatrach, oraz ze sprzętem (raki, czekan i kask to obowiązkowe minimum). Szlak z Doliny Kondratowej dostępny i w miarę bezpieczny jest przy stabilnej pokrywie śnieżnej, do 2 stopnia zagrożenia lawinowego. Ze zboczy Giewontu potrafią zejść naprawdę duże lawiny zasypując ten popularny szlak.

 

 

Kozi Wierch dostępny jest dla średnio zaawansowanych wyłącznie czarnym szlakiem (od 5 Stawów) i to przy dobrych warunkach pogodowych i stabilnej pokrywie śnieżnej. Szerokim żlebem gdzie przebiega szlak, potrafią schodzić bardzo duże lawiny. Inne możliwe szlaki podejścia, wyłącznie dla osób o bardzo dużych umiejętnościach i doświadczeniu zimowym w górach.

 

Możecie zapomnieć o Granatach w zimie. Widok na Granaty znad Czarnego Stawu Gąsienicowego musi Wam wystarczyć.

 

 

Kościelec w zimie także jest wymagający i kilka osób straciło tam życie. Wejście tylko przy stabilnej pokrywie śnieżnej.

 

Przełęcz Krzyżne zimą jest bardzo zwodnicza. Zejście po stronie Doliny Roztoki jest bardzo niebezpieczne i wystarczy jeden drobny błąd by spaść kilkaset metrów na dno doliny lub zjechać z lawiną w stromym żlebie. Od strony Doliny Pańszczycy nie sprawia takiego wrażenia, ale dojście z Murowańca to kilka godzin marszu w głębokim śniegu. Wymagana doskonała znajomość topografii terenu, dobra kondycja i sprzęt zimowy: raki, czekan, kask.

 

A teraz kilka proponowanych szlaków z konkretami:

1. Trasa z Kuźnic przez Boczań prowadzi nas niebieskim szlakiem. Po dojściu na Skupniów Upłaz ponad linię lasu, zaczyna otwierać się panorama na Małopolskę a po dojściu na Przełęcz Między Kopami, widzimy już grań Tatr Wysokich.
Szlak wiedzie nas do Doliny Gąsienicowej i do schroniska Murowaniec. Ze schroniska możemy podejść nad Czarny Staw Gąsienicowy lub na Kasprowy na Kasprowy Wierch. Podchodząc nad Czarny Staw Gąsienicowy, stajemy na wprost majestatycznej grani Orlej Perci. Na prawo urwiste zbocza Kościelca a na lewo Żółta Turnia. Bez sprzętu i odpowiednich umiejętności w zimowym chodzeniu po górach, nasza trasa tutaj się kończy. Z Doliny Gąsienicowej dochodzimy do Przełęcz Między Kopami. Tutaj jednak polecam skierować się na lewo i schodzić do Doliny Jaworzynki, ze słynnymi szałasami pasterskimi.

 

 

 

 

 

 

 

2. Pięknym widokowym szlakiem jest trasa: Wierch Porońca – Rusinowa Polana.

Dla osób z dobrą kondycją i oczywiście przy sprzyjających warunkach pogodowych, szlak może być kontynuowany: – Gęsia Szyja – Waksmundzka Rówień – przez Wolarzyska żółtym szlakiem do Murowańca i dalej do Kuźnic przez Dolinę Jaworzynki. Osoby z mniejszą kondycją mogą wrócić na polanę Wierch Porońca, lub mogą zejść niebieskim szlakiem na parking na Zazadniej, mijając po drodze słynną kaplicę na Wiktorówkach. Cały szlak z Wierch Porońca – Rusinowa Polana i powrót, zajmie nam ok 2 godziny a panorama piękna o każdej porze roku. To właśnie tutaj, są słynne wiosenne dywany krokusów z panoramą na szczyty Tatr Wysokich.

 

3. Zielony Szlak z Kuźnic na Kasprowy może sprawić trochę problemów na końcowym odcinku zwłaszcza po opadach śniegu dla osób nie znających przebiegu szlaku. Jeżeli jednak szlak jest już przetarty, warto pokonać trasę, jaką inni widząc nas na szlaku, pokonują kolejką nad naszymi głowami. Po wyjściu z linii lasu powyżej Myślenickich Turni, z każdym krokiem mamy piękniejszą panoramę. Po dojściu na szczyt Kasprowego satysfakcja murowana. Inni wyjechali kolejką a my Kasprowy zdobyliśmy !

 

4. Na Sarnią Skałę prowadzi żółty szlak Doliną Białego. Z Sarniej Skały mamy panoramę na Tatry z Giewontem na pierwszym planie. Z Czerwonej Przełęczy mamy kilkanaście minut podejścia na wierzchołek. Wracając na przełęcz, możemy wrócić tym samym szlakiem lub podążając Ścieżką nad Reglami kierujemy się na Polanę Strążyską. Stąd czerwonym szlakiem podążamy w dół Strążyskiej Doliny.

 

5. Na Czerwone Wierchy
Czerwone Wierchy znacznie łatwiej i bezpieczniej dostępne są od Doliny Kondratowej . Z Kasprowego zimowy szlak jest znacznie trudniejszy i dla osób mniej doświadczony, może być niebezpieczny.
Wędrówkę rozpoczynamy w Kuźnicach i kierujemy się niebieskim szlakiem na polanę Kalatówki. Po drodze mijamy najmniejsze schronisko w Polskich Tatrach, Schronisko na Kondratowej Hali. Spod schroniska zielonym szlakiem podchodzimy na Przełęcz pod Kondracką Kopą. W prawo prowadzi nas już czerwony szlak na Kondracką Kopę. Z wierzchołka rozciąga się piękny widok, zarówno na Czerwone Wierchy jak i na Tatry Wysokie, Cicha Dolina oddziela nas od Tatr Słowackich. Możemy wrócić tą samą trasą, lub żółtym szlakiem schodzimy na Kondracką Przełęcz. Stąd szczyt Giewontu jest już na wyciągnięcie ręki. Złudne to jednak wrażenie a szlak w zimie jest wyjątkowo niebezpieczny. Z przełęczy niebieskim szlakiem schodzimy do schroniska i dalej do Kuźnic.

 

 

6. Dolina Chochołowska to Szlak spacerowy w Tatrach Zachodnich. Po dojściu na polanę
Dla osób które mają czas i ochotę by przenocować w schronisku na Polanie Chochołowskiej, propozycja porannego przejścia żółtym szlakiem na Grzesia, a dalej niebieskim na Rakoń. Kierując się w stronę Wołowca dochodzimy do przełęczy. Stąd zielonym szlakiem kierujemy się w dół do schroniska. Należy jednak brać pod uwagę, że ze schroniska czeka nas ok 1,5 h marszu do parkingu na Siwej Polanie. Szlak w tej wersji jest dla osób z odpowiednią kondycją i przygotowanych na warunki zimowe.

 

Szlak z Dol. Gąsienicowej do Dol. 5 Stawów przez Zawrat w warunkach zimowych dostępny jest przy max 2 stopniu lawinowym i w miarę dobrych warunkach pogodowych.
Po opadach śniegu szlak tylko dla dobrze znających topografię terenu i przebieg szlaku. W trakcie gęstych opadów śniegu szlak staje się niebezpieczny.

 

Kozi Wierch dostępny jest dla średnio zaawansowanych wyłącznie czarnym szlakiem (od 5 Stawów) i to przy dobrych warunkach pogodowych i stabilnej pokrywie śnieżnej. Szerokim żlebem gdzie przebiega szlak, potrafią schodzić naprawdę duże lawiny. Inne możliwe szlaki podejścia, wyłącznie dla osób o bardzo dużych umiejętnościach i doświadczeniu zimowym w górach.

 

Przełęcz Krzyżne zimą jest bardzo zwodnicza. Zejście po stronie Doliny Roztoki jest bardzo niebezpieczne i wystarczy jeden drobny błąd by spaść kilkaset metrów na dno doliny lub zjechać z lawiną w stromym żlebie. Od strony Doliny Pańszczycy nie sprawia takiego wrażenia.

 

Przełęcz Krzyżne i opadający zdradliwie żleb

Szlaki zimowe przy dobrej pogodzie są wyjątkowo piękne. Głównie towarzyszy nam cisza i piękne panoramy. Należy jednak brać pod uwagę krótszy dzień, oraz to, że w każdej chwili może nastąpić załamanie pogody. W ciemności i zamieci śnieżnej, nawet najłatwiejszy szlak zamienia się w morderczą walkę o dojście do celu. Wiele jest przypadków zabłądzenia mając zaledwie kilkaset metrów do schroniska. Należy zabrać latarkę lub czołówkę i pamiętajmy aby telefon był w pełni naładowany. Warto wpisać nr alarmowy TOPR 601 100 300 lub 112.

Temperatury mogą znacznie się wahać, dlatego warto mieć w plecaku dodatkowo cieplejszą odzież.
Oblodzenie na szlakach to oczywistość i w kozaczkach czy w szpileczkach nie zajdziemy za daleko.
Orla Perć, w warunkach zimowych dostępna wyłącznie dla osób bardzo doświadczonych, z pełnym wyposażeniem zimowym.

W tych miejscach należy szczególnie uważać, a bez odpowiedniego sprzętu i doświadczenia, najlepiej odpuścić całkowicie.
Miejsca gdzie dochodzi do największej liczby wypadków pomiędzy Świnicą a Przełęczą Krzyżne:

Przy okazji polecamy temat lawinowy

klubpodroznikow.com/content_page/75-polska-gory/873-lawiny

nawisy lawinowe

 

 

 

 

 

 

 opracowanie i foto :  Albin Marciniak
https://www.facebook.com/marciniak.albin/
Views: 957
2026-03-28 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
BUŁGARIANajciekawsze szlaki piesze i rowerowe w Europie

Via Bulgarica – Bułgarski Szlak Przygody

przez Albin Marciniak 2026-03-28
Napisane przez Albin Marciniak
Via Bulgarica – Bułgarski Szlak Przygody

   Via Bulgarica – szlak promujący walory przyrodnicze, historyczne i kulturowe w kontynentalnej części Bułgarii. Szlak podkreśla przekrojowy charakter trasy, łącząc Bułgarię „od pasm górskich po Morze Czarne. To kolejny projekt polegający na opracowaniu, wytyczeniu i zaproponowaniu szlaku tematycznego, do powtarzania w całości lub częściowo przez wszystkich, którzy zechcą poznać więcej niż tylko słoneczne wybrzeże Bułgarii.

 

 

 

Idea mojego przejścia przez Bułgarię:

Popularyzacja całej Bułgarii w Polsce, znanej turystom głównie z terenów nadmorskich i miast popularnych turystycznie.

Zwiększenie świadomości Polaków o różnorodności Bułgarii.

Pokazanie wielu innych regionów i terenów, przez jakie przebiegają szlaki górskie, piesze czy rowerowe.

To pozwoli na pokazanie nie tylko najpopularniejszych miejsc, ale także regionów mniej znanych, gór, przyrody, zabytków, kuchni i potraw lokalnych, tradycji itp

Ogólny plan przebiegu szlaku i pokazywanie z bliska w trakcie wędrówki odwiedzanych regionów, oraz poszczególnych atrakcji turystycznych: 

Belogradczik – Skały Belogradczickie – Jaskinia Magura 

Twierdza Belogradczickiej oraz Skały Belogradczickie, jaskinia Magura Belogradczik, Chiprowci, Wraca, Jaskinia Ledenika 

Sofia – zabytki historyczne i kulturalne oraz klasztory i przyroda. Saparewa Bania, Rila, Monastyr Rilski 

Siedem Jezior Rilskich w górach Riła

Park Narodowy Pirin, Petricz 

Petricz, Herakleja Sintika, Melnik, Monastyr Rożeński, 

Sandanski i dalsza podróż w kierunku wybrzeża. 

Bułgaria z północy na południe.

 

Via Bulgarica – Bułgarski Szlak Przygody

Via Bulgarica – Bułgarski Szlak Przygody

 

 

Moje reportaże z wybrzeża Bułgarii: https://www.klubpodroznikow.com/relacje/europa/bulgaria

 

 

 

 

 

Moje ostatnie realizacje szlaków długodystansowych pieszo, promujące regiony: 

W okresie 1 maja do 7 lipca 2025 jako pierwszy Polak przeszedłem najtrudniejszy szlak w Chorwacji i jeden z najtrudniejszych w Europie. 

Pierwsze polskie przejście szlaku Via Adriatica, solo, bez wsparcia z zewnątrz i suportów. Po wyruszeniu 1 maja z Puli a następnie z przylądka Kamenjak i po pokonaniu 1 237 km 

Via Adriatica Trail

 

Opracowałem i wytyczyłem 

„Małopolski szlak rowerowy „Zamki w Dolinie Dunajca”. 

„Małopolski szlak rowerowy „Zamki w Dolinie Dunajca”. Szlak w 2024 roku został laureatem Polskiego konkursu „Turystyczne Skarby Małopolski” w kategorii „Najciekawszy Szlak Turystyczny”.

Małopolski Szlak Rowerowy 

Szlak Rowerowy Zamki w Dolinie Dunajca w 2024 roku został laureatem konkursu „Turystyczne Skarby Małopolski” w kategorii „Najciekawszy Szlak Turystyczny”. 

 

We współpracy z Dolnośląską Organizacją Turystyczną, opracowałem, wytyczyłem i przeszedłem solo z plecakiem i namiotem Złota Pętla Ziemi Kłodzkiej:

Szlak Złota Pętla Ziemi Kłodzkiej

Także we współpracy z Dolnośląską Organizacją Turystyczną, w ramach projektu Polsko/Czesko/Niemieckiego przeszedłem jako pierwszy polak międzynarodowy szlak Via Sacra: 

Szlak Via Sacra 

 

 

 

 

 

 

https://www.facebook.com/marciniak.albin

Notka o autorze

Albin Marciniak – podróżnik, fotoreporter, dziennikarz i autor opracowań turystycznych, od wielu lat zajmuje się dokumentowaniem oraz popularyzacją turystyki poznawczej w Polsce i Europie. Jest twórcą portalu turystycznego Klub Podróżników Śródziemie, na którym publikuje reportaże, przewodniki, zestawienia oraz mapy poświęcone miejscom o szczególnej wartości historycznej i krajobrazowej.

Szczególne miejsce w jego działalności zajmują podziemia turystyczne – kopalnie, sztolnie, tunele, schrony, podziemne miasta i trasy udostępnione do zwiedzania. Od wielu lat prowadzi systematyczne badania terenowe, dokumentację fotograficzną oraz analizy infrastruktury turystycznej tego typu obiektów w Polsce i w Europie. Na podstawie własnych podróży i dokumentacji opracował liczne zestawienia, mapy oraz przewodniki po podziemnych atrakcjach turystycznych, popularyzując tę specyficzną formę turystyki oraz tworząc jedno z najbardziej rozbudowanych polskich opracowań dotyczących podziemi udostępnionych do zwiedzania.

Jest także autorem serii turystycznych map-informatorów oraz szlaków tematycznych, które łączą walory historyczne, krajobrazowe i kulturowe odwiedzanych miejsc. Jego opracowania obejmują zarówno obiekty w Polsce, jak i w wielu regionach Europy, a ich celem jest ułatwienie turystom samodzielnego odkrywania mniej znanych atrakcji.

Albin Marciniak jest fotografikiem i fotoreporterem specjalizującym się w dokumentacji podróżniczej, krajobrazowej i historycznej. Przemierza góry Europy, Azji i Afryki – w szczególności Karpaty, Alpy (Austria, Słowenia, Włochy, Szwajcaria, Francja) oraz Pireneje. Znany jest także z zamiłowania do eksploracji zamków, obiektów historycznych oraz miejsc związanych z tajemnicami przeszłości.

Jest twórcą i realizatorem Aleja Podróżników, Odkrywców i Zdobywców, unikatowego miejsca upamiętniającego wybitnych polskich podróżników i odkrywców. Pełni funkcję założyciela i prezesa Fundacja Klub Podróżników Śródziemie – Aleja Podróżników, która zajmuje się popularyzacją podróży, edukacją geograficzną oraz promocją odkrywców i eksploratorów.

Równolegle angażuje się w działania ekologiczne i edukacyjne. Jest pomysłodawcą oraz realizatorem jednej z największych w historii akcji sprzątania gór – Czyste Tatry 2012, znanej jako „Największe Sprzątanie Tatr w Historii”, a także inicjatorem akcji Czyste Góry Czyste Szlaki. Na co dzień zajmuje się popularyzacją ochrony przyrody oraz edukacją ekologiczną.

Jego działalność łączy podróże, dokumentację terenową, fotografię oraz tworzenie praktycznych przewodników i map, dzięki którym czytelnicy mogą odkrywać zarówno znane, jak i ukryte atrakcje turystyczne w Polsce i w Europie.

 

Tuż po wyjściu na trasę Highlandera z Bear Grylls Explorers Camp

Highlander w górach Al-Hadżar w Zjednoczonych Emiratach Arabskich

 

Via Bulgarica – Bułgarski Szlak Przygody

Via Bulgarica – Bułgarski Szlak Przygody

Views: 513
2026-03-28 0 komentarze/y
3 FacebookTwitterPinterestEmail
ChorwacjaVia Adriatica Trail

Schrony i schroniska górskie w Chorwacji

przez Redakcja 2026-03-27
Napisane przez Redakcja
Schrony i schroniska górskie w Chorwacji

   Chorwacja, choć oferuje zapierające dech w piersiach krajobrazy górskie, różni się pod względem infrastruktury noclegowej od popularnych regionów górskich w Polsce czy innych częściach Europy. Schroniska górskie w Chorwacji są mniej liczne, a standard wielu z nich różni się od tego, co spotyka się w krajach o rozwiniętej turystyce górskiej. Obiekty o wyższym standardzie zlokalizowane są zazwyczaj w miejscach łatwiej dostępnych, z możliwością dojazdu samochodem, skierowanych na nieco inną grupę docelową. Ta infrastruktura na górskich szlakach o bardzo ograniczonych możliwościach, daje jednak podstawowe schronienie na jakie liczą „górołazi”. To miejsca gdzie nie docierają osoby przypadkowe, które nie potrafią docenić otaczającego ich świata. To miejsca które mają swój urok i zwolenników. W górach Chorwacji każdy znajdzie coś dla siebie, ale aby tak się stało, należy to wcześniej odpowiednio zaplanować.

.

.

Schrony i schroniska górskie

  1. Standard schronów i schronisk

    • Wiele dostępnych miejsc noclegowych to proste schrony, często bez dostępu do prądu i wody. Są to zadaszone pomieszczenia z podstawowym miejscem do spania, służące głównie jako schronienie w razie potrzeby.
    • Klasyczne schroniska turystyczne, oferujące ciepłe posiłki czy pełną infrastrukturę, są rzadkością.
  2. Zasady korzystania z obiektów

    • Informacje o dostępności schronisk należy zdobyć z wyprzedzeniem, kontaktując się z zarządcą obiektu.
    • Nocleg w górach musi być zgłoszony i zaplanowany wcześniej, ponieważ wiele schronów może być zamkniętych lub dostępnych tylko po wcześniejszym ustaleniu.
  3. Zakaz biwakowania poza wyznaczonymi miejscami

    • W Chorwacji nie wolno rozbijać namiotów ani nocować na dziko w górach, poza miejscami wyznaczonymi.
    • Warto sprawdzić pola namiotowe i kempingi znajdujące się na planowanej trasie.

.

.

.

Chorwacja, choć znana głównie z pięknych wybrzeży i Adriatyku, oferuje również niezwykłe możliwości dla miłośników górskich wędrówek. Niemniej jednak, turystyka górska w tym kraju różni się znacznie od tego, do czego przywykli turyści w Polsce czy innych europejskich krajach z rozwiniętą infrastrukturą górską.

.
 
 
..

Oznakowanie szlaków i wyzwania na trasach

  1. Szlaki turystyczne

    • Chorwacja posiada ponad 6076 km szlaków turystycznych, które prowadzą przez malownicze pasma górskie, takie jak Velebit, Biokovo czy Risnjak.
    • Wszystkie szlaki oznaczane są czerwonym kolorem, z białymi dodatkami. Brak wielokolorowych oznaczeń, które ułatwiają orientację w Polsce, może być wyzwaniem.
  2. Ograniczona widoczność oznaczeń

    • Większość oznaczeń to czerwone paski na drzewach lub kamieniach, a słupki z tabliczkami kierunkowymi pojawiają się znacznie rzadziej.
    • Wiele tras przebiega przez odludne tereny, gdzie szlaki mogą być niewidoczne w gęstwinie lasów.
  3. Przygotowanie do wędrówki

    • Przed wyjazdem warto dokładnie zaplanować trasę, zabrać mapy turystyczne i upewnić się, że mamy odpowiedni sprzęt, w tym GPS.
    • Wędrując po mniej uczęszczanych szlakach, można przez cały dzień nie spotkać nikogo, co jest zarówno zaletą, jak i potencjalnym wyzwaniem w przypadku problemów.
    • Należy pamiętać o odpowiednim ubiorze i sprzęcie w plecaku, bo w górach a zwłaszcza nad Adriatykiem pogoda jest bardzo zmienna i potrafi zaskoczyć.
    • Ubezpieczenie, o tym nie można zapominać. 

.

 

.

Najdokładniejsza mapa Chorwacji z oznaczeniami wszystkich istotnych elementów, szczyty, szlaki, schrony, schroniska, mosty, ujęcia wodne itp:

https://www.hps.hr/karta/

.

..

Dzika przyroda w górach Chorwacji

  1. Spotkania ze zwierzętami

    • W górach można napotkać niedźwiedzie, żmije nosorogie (jadowite węże) czy pająki, które tkają swoje wielkie sieci w poprzek szlaków.
    • Choć takie spotkania zdarzają się rzadko, warto zachować ostrożność i nosić odpowiednie obuwie oraz długie spodnie.
  2. Kontakt z naturą

    • Chorwackie góry oferują ciszę, spokój i piękno przyrody, które trudno znaleźć w bardziej popularnych regionach turystycznych. Uszanujmy tę wyjątkowość, pozostawiając po sobie jak najmniejszy ślad. 

.

.

Turystyka górska w Chorwacji to świetna propozycja dla osób, które szukają przygód, ciszy i pięknych widoków. Warto jednak pamiętać o specyfice regionu: ograniczonej infrastrukturze, surowych zasadach biwakowania oraz wymagających szlakach. Dobre przygotowanie i szacunek do przyrody to klucz do udanej wyprawy.

 

.

.

opracowanie & foto: Albin Marciniak

https://www.facebook.com/marciniak.albin

.

 

.

.

coś dla górskich Chucków Norrisów 🙂

.

Pierwszy długodystansowy szlak w Chorwacji

Via Adriatica to trasa o długości 1100 kilometrów, wiodąca przez górską część wybrzeża Adriatyku. Wyruszając z przylądka Rt Kamenjak koło Puli na północnym zachodzie i docierając do przylądka Rt Oštro koło miejscowości Prevlaka na południowym wschodzie, odkryć można piękno i naturę tego regionu. To niezwykłe wyzwanie obejmuje majestatyczne góry, szereg rzek, kilka parków narodowych i krajobrazowych oraz wiele innych obszarów chronionych. Podczas wędrówki można zanurzyć się w różnorodności 

 .

CHORWACKA PRZYGODA SZLAKIEM VIA ADRIATICA

.

 .

Pierwsze polskie przejście szlaku Via Adriatica, solo, bez wsparcia z zewnatrz i supportów. Po wyruszeniu 1 maja z Puli a następnie z przylądka Kamenjak i po pokonaniu 1 237 km i 1 673 000 kroków, w niedzielę 6 lipca 2025r w samo południe dotarłem na skraj przylądka Prevlaka. Całość zajęła mi 67 dni. Przejście wyłącznie pieszo, z całym niezbędnym sprzętem i prowiantem w plecaku. Pożary, ulewy, burze i upały, to coś co towarzyszyło mi każdego dnia, niosąc na plecach bagaż ważący od 18 do nawet 25 kg, w zależności od danego odcinka i potrzebnego prowiantu i wody. 

Tak, wiem że jest kilka osób które pokonują wyjątkowe szlaki długodystansowe o znacznie dłuższych odcinkach. W moim przypadku nie o samo przejście drogi w zupełnej ciszy chodziło, ale właśnie o pokazanie jak najwięcej podczas wędrówki. Pokazanie wyjątkowej przyrody, zabytków, miast, wsi, parków narodowych, fenomenów przyrody, miejsc znanych i tych schowanych w gęstwinie zieleni czy wysoko w górach. Chciałem także pokazać wszystko to, na co należy zwrócić uwagę zapuszczając się w dzikie tereny w głębi lądu, jak choćby jadowite pająki, niedźwiedzie, szakale czy żmije nosorogie, będące stałym elementem mniej popularnych terenów górskich. 

…

https://www.facebook.com/klubpodroznikowsrodziemie/

https://www.facebook.com/marciniak.albin

 

 

Wykaz schronisk w poszczególnych regionach Chorwacji:

https://www.hps.hr/info/planinarske-kuce/

 

Liczne górskie domki, domy i schroniska znajdują się w służbie alpinistów i innych odwiedzających w i pod chorwackimi górami. Potrzeba skorzystania z chat górskich i domów powinny być uzgodnione z gospodarzem lub zarządcą. Odwiedzający planujący nocleg powinni zgłosić i zorganizować przyjazd.

Bardziej szczegółowe informacje na temat chat górskich i kontakt z gospodarzem obiektu można znaleźć pod następującymi linkami:

 

Slavonija

Objekt Visina Upravitelj
Planinarsko sklonište Točkica 282 HPD Lipa, Lipik
Planinarski dom Omanovac 655 PD Psunj, Pakrac
Planinarska kuća Strmac 350 HPD Strmac, Nova Gradiška
Planinarski dom Petrov vrh 547 PD Petrov vrh, Daruvar
Planinarsko sklonište Crni vrh 864 PD Petrov Vrh, Daruvar
Planinarska kuća Lapjak 335 HPD Sokolovac, Požega
Planinarsko sklonište Mališćak 734 PD Mališćak, Velika
Planinarska kuća Jezerce 720 HGSS Stanica Požega, Požega
Planinarska kuća Trišnjica 640 HPD Sokolovac 1893, Požega
Planinarski dom Jankovac 475 HPD Bršljan-Jankovac, Osijek
Planinarska kuća Šaševo 400 HPD Orahovica, Orahovica
Planinarska kuća Tivanovo 220 HPD Sunovrat, Đurđenovac
Planinarska kuća Krndija 247 PD Krndija, Našice
Planinarska kuća Mlaka 552 HPD Vidim, Kutjevo
Planinarska kuća Borovik 155 PD Đakovo, Đakovo
Planinarska kuća Pljuskara 260 HPD Dilj-gora, Slavonski Brod
Planinarski dom Đuro Pilar 169 HPD Dilj-gora, Slavonski Brod
Planinarska kuća Viljevo 287 HPD Zanatlija, Osijek
Planinarska kuća Bajin kijer 249 HPD Sokolovac, Požega

Moslavačka gora i Bilogora

Objekt Visina Upravitelj
Planinarska kuća Rudi Jurić 295 HPD Bilo, Koprivnica
Planinarska kuća Anin vrh 303 HPD Bilo, Koprivnica
Planinarski dom Kamenitovac 242 HPD Bilogora, Bjelovar
Planinarska kuća Moslavačka Slatina 170 HPD Jelengrad, Kutina

Banovina

Objekt Visina Upravitelj
Planinarski dom Matija Filjak 415 HPD Zrin, Petrinja

Hrvatsko zagorje

Objekt Visina Upravitelj
Planinarska kuća Cesargrad 464 HPD Cesargrad, Klanjec
Planinarska kuća Kunagora 380 HPD Kunagora, Pregrada
Planinarska kuća Ačkova hiža 450 PD Brezovica, Petrovsko
Planinarska kuća Na Strahinjščici 618 PD Strahinjčica, Krapina
Planinarski dom Radoboj 270 HPD Radoboj, Radoboj
Planinarska kuća Picelj 262 PD Zagorske steze
Planinarska kuća Pusti duh 672 PD Pusti duh, Lepoglava
Planinarski dom Filićev dom 660 PD Ravna gora,Varaždin
Planinarska kuća Belecgrad 440 HPD Belecgrad, Belec
Planinarska kuća Majer 591 HPD Oštrc, Zlatar
Planinarski dom Pasarićeva kuća 1054 HPD Ivančica, Ivanec
Planinarski dom Lujčekova hiža 434 HPD Milengrad, Budinščina
Planinarska kuća Grebengrad 490 HPD Grebengrad, Novi Marof
Planinarska kuća Ledinec 290 HPD Dugi vrh, Varaždin
Planinarska kuća Vagon 220 HPD Dugi vrh, Varaždin
Planinarski dom Kalnik 480 HPD Kalnik, Križevci

Medvednica

Objekt Visina Upravitelj
Planinarska kuća Kameni svati 480 PD Susedgrad, Podsused
Planinarski dom Glavica 420 Pl.savez grada Zagreba
Planinarski dom Risnjak 724 PD Risnjak, Zagreb
Planinarski dom Grafičar 864 PD Grafičar, Zagreb
Planinarska kuća Junac 968 PD Junac, Zagreb
Planinarski dom Runolist 830 Pl.savez grada Zagreba
Planinarski dom Ivan Pačkovski 957 HPD Zagreb-Matica, Zagreb
Planinarska kuća Lojzekov izvor 400 PD Stubičan, Donja Stubica
Planinarska kuća Vidikovac 180 PD Stubaki, Stubičke Toplice
Planinarski dom Lipa 700 HPD Lipa, Sesvete
Planinarska kuća Grohot 474 HPD Blagus, Blaguša
Planinarski dom Kladeščica 460 PD Zelina, Sveti Ivan Zelina
Planinarska kuća Izvor 175 PD Izvor-Kalinje, Sveti Ivan Zelina

Samoborsko i Žumberačko gorje

Objekt Visina Upravitelj
Planinarski dom Dr. Maks Plotnikov 411 PD Dr. Maks Plotnikov, Samobor
Planinarski dom Željezničar 691 HPD Željezničar, Zagreb
Planinarski dom Ivica Sudnik 530 Grad Samobor
Planinarski dom Cerinski vir 331 HPD Sv. Patrik
Planinarski dom Žitnica 815 HPD Jastrebarsko, Jastrebarsko
Planinarska kuća Scout 360 PK Scout, Samobor
Planinarska kuća Robert Lemić, Vodice 850 PD Dubovac, Karlovac
Planinarska kuća Boris Farkaš 710 PSD Trešnjevka, Zagreb

Karlovačko Pokuplje

Objekt Visina Upravitelj
Planinarska kuća Ivanova hiža 188 HPD Martinšćak, Karlovac
Planinarski dom Zvonimir Plevnik 190 PD Dubovac, Karlovac
Planinarska kuća Mladen Polović 309 HPD Vinica, Duga Resa

Gorski kotar

Objekt Visina Upravitelj
Planinarski dom Hahlić 1097 PD Obruč, Jelenje
Planinarski dom Schlosserov dom 1418 JU NP Risnjak, Crni Lug
Planinarska kuća Frbežari 825 PD Kamenjak, Rijeka
Planinarski dom Zamost 321 PD Tuhobić, Rijeka
Planinarsko sklonište Rudetova bajta 1038 PD Skradski vrh, Skrad
Planinarska kuća Lazica 666 PD Vršak, Brod Moravice
Planinarsko sklonište Bitorajka 1303 PD Tuhobić, Rijeka
Planinarski dom Vagabundina koliba 864 Priv. Draženka i Vladimir Savić
Planinarska kuća Javorova kosa 1000 PD Višnjevica, Ravna Gora
Planinarski dom Bijele stijene u Tuku 875 HPS / Travel Shop d.o.o., Zagreb
Planinarska kuća Jančarica 1239 HPD Bijele stijene, Mrkopalj
Planinarsko sklonište Jakob Mihelčić 1460 PD Izletnik, Zagreb
Planinarsko sklonište Ratkovo sklonište 1174 PDS Velebit, Zagreb
Planinarska kuća Dragutin Hirc 1280 HPD Kapela, Zagreb
Planinarsko sklonište Miroslav Hirtz 1280 HPD Kapela, Zagreb
Planinarsko sklonište Duliba 750 HPD Kapela, HPD Vihor i PD INA Bjelolasica, Zagreb
Planinarska kuća Anka Komadina 300 HPD Vihor, Zagreb
Planinarska kuća Kurin 830 HPD Strilež, Crikvenica
Planinarski dom Klek 1000 HPD Klek, Ogulin

Istra

Objekt Visina Upravitelj
Planinarska kuća Žbevnica 807 HPD Planik, Umag
Planinarska kuća Korita 1010 PD Glas Istre, Pula
Planinarski dom Poklon 922 PD Opatija, Opatija
Planinarsko sklonište Babino sklonište 1012 PD Knezgrad, Lovran
Planinarsko sklonište Kremenjak 847 PD Pazinka, Pazin
Planinarska kuća Skitača 425 PD Skitaci, Labin

Velebit

Objekt Visina Upravitelj
Planinarska kuća Sijaset 328 PD Zavižan, Senj
Planinarski dom Zavižan 1594 HPS, Zagreb
Planinarsko sklonište Rossijevo sklonište 1580 PD Gromovača, Otočac
Planinarski dom Alan 1340 PK Sljeme, Zagreb
Planinarski dom Miroslav Hirtz u Jablancu 26 HPS, Zagreb
Planinarska kuća Mrkvište 1276 PD Zavižan, Senj
Planinarska kuća Careva kuća 1180 PD Gromovača, Otočac
Planinarska kuća Apatišan 1112 HPD Rajinac, Krasno
Planinarsko sklonište Ograđenica 1400 PD Đakovo, Đakovo
Planinarsko sklonište Skorpovac 958 HPD Sveti Šimun, Markuševec, Zagreb
Planinarska kuća Kugina kuća 1180 PD Željezničar, Gospić
Planinarska kuća Kata 862 PD Bačić kuk, Pula
Planinarska kuća Ravni dabar 723 HPD Industrogradnja, Zagreb
Planinarska kuća Sveti Josip 1124 HPD Visočica, Gospić
Planinarski dom Prpa 935 HPD Prpa, Baške Oštarije
Planinarska kuća Visočica 1430 PD Željezničar, Gospić
Planinarsko sklonište Marko Novković, Rudine 1294 PD Paklenica, Zadar
Planinarsko sklonište Ždrilo 1040 PD Panj, Zagreb
Planinarsko sklonište Šugarska duliba 1212 PD Naftaplin, Zagreb
Planinarsko sklonište Tatekova koliba 860 PD Paklenica, Zadar
Planinarsko sklonište Zavrata 780 PD Paklenica, Zadar
Planinarsko sklonište Struge 1400 PD Paklenica, Zadar
Planinarski dom Paklenica 480 PD Paklenica, Zadar
Planinarsko sklonište Ivine vodice 1250 PD Babunj, Bibinje
Planinarsko sklonište Vlaški grad 1280 PD Paklenica, Zadar
Planinarsko sklonište Dušice 1262 PD Belveder, Biograd n/m
Planinarsko sklonište Zlatino sklonište 900 PU Tulove grede Jasenice
Planinarsko sklonište Crnopac 1137 PD Paklenica, Zadar

Jadranski otoci

Objekt Visina Upravitelj
Planinarski dom Sveti Gaudent 274 PD Osoršćica, Mali Lošinj
Planinarska kuća Gažul 574 PD Profunda, Brač
Planinarska kuća Sveti Andrija 267 HPD Hum, Vis
Planinarska kuća Planka 392 JU Nacionalni park Mljet, Goveđari

Dalmatinska zagora

Objekt Visina Upravitelj
Planinarska kuća Promina 850 PD Promina, Drniš
Planinarska kuća Brezovac 1050 HPD Dinara, Knin
Planinarsko sklonište Zlatko Prgin 1543 HPK Sveti Mihovil, Šibenik
Planinarsko sklonište Dinara 1831 PU Dinaridi, Split
Planinarsko sklonište Bili cvitak 800 PU Dinaridi, Split
Planinarsko sklonište Dinaridi 1260 PU Dinaridi, Split
Planinarsko sklonište Drago Grubać 1645 PU Dinaridi, Split
Planinarsko sklonište Martinova košara 1287 HPD Sinjal, Kijevo
Planinarsko sklonište Rupe 1363 PU Dinaridi, Split
Planinarsko sklonište Hrvatski vitez Josip Goreta 1530 HPD Zolj, Vrlika
Planinarska kuća Sveti Jure 1119 HPD Zolj, Vrlika
Planinarski dom Orlove stine 1065 PD Svilaja, Sinj
Planinarska kuća Sveti Jakov 1001 PD Sveti Jakov, Gornji Bitelić
Planinarsko sklonište Pume 1630 HGSS Stanica Split, Split
Planinarsko sklonište Nulta točka 1570 PD Sveti Jakov, Gornji Bitelić
Planinarsko sklonište Vjetar s Dinare 1330 PD Sveti Jakov, Gornji Bitelić
Planinarsko sklonište Sveti Mihovil 1340 PD Jelinak, Trilj

Srednja Dalmacija

Objekt Visina Upravitelj
Planinarska kuća Ćićo 220 PD Kamenar, Šibenik
Planinarski dom Malačka 477 HPD Malačka, Donja Kaštela
Planinarska kuća Česmina 499 PK Split, Split
Planinarska kuća Pod Koludrom 325 HPD Ante Bedalov, Kaštel Kambelovac
Planinarsko sklonište Orlovo gnijezdo 598 HPD Ante Bedalov, Kaštel Kambelovac
Planinarski dom Putalj 460 HPD Kozjak, Kaštel Sućurac
Planinarska kuća Lugarnica 872 HPD Mosor, Split
Planinarsko sklonište Ljubljan 1080 HPD Mosor, Split
Planinarsko sklonište Vickov stup 1325 PK Split, Split
Planinarsko sklonište Hrvoje Dujmić 1150 HPD Mosor, Split
Planinarski dom Umberto Girometta 868 HPD Mosor, Split
Planinarsko sklonište Kontejner 1055 HPD Mosor, Split
Planinarska kuća Trpošnjik 970 PEU Gata, Gata
Planinarska kuća Omiška Dinara 650 PD Imber, Omiš

Biokovo i Zagora

Objekt Visina Upravitelj
Planinarsko sklonište Kale 1480 PD Pozjata, Brela
Planinarsko sklonište Pakline 850 PD Pozjata, Brela i PU Dinaridi, Split
Planinarska kuća Bukovac 1030 PD Pozjata, Brela
Planinarski dom Velobrski ledari 292 HPD Veliko Brdo, Veliko Brdo
Planinarski dom Pod Svetim Jurom 1594 HPD Biokovo, Makarska
Planinarska kuća Slobodan Ravlić 1467 HPD Biokovo, Makarska
Planinarski dom Toni Roso 1422 SAK Ekstrem, Makarska
Planinarski dom Vošac 1303 HPD Biokovo, Makarska
Planinarska kuća Podglogovik 883 HPD Vitrenik, Podgora
Planinarska kuća Adrion 546 HPD Adrion, Gradac
Planinarska kuća Studenka 830 HPD Vrgorac, Vrgorac

Dubrovačko područje

Objekt Visina Upravitelj
Planinarska kuća Škola Kuna Konavoska 721 HPD Dubrovnik

Inozemstvo

Objekt Visina Upravitelj
Planinarsko sklonište Jankovo brdo 1780 PU Dinaridi Split
Planinarsko sklonište Bunarić 1610 PU Dinaridi Split
Planinarsko sklonište Edo Retelj 1450 PU Dinaridi Split
Planinarska kuća Vrbanj 1009 HPD Dubrovnik
Views: 959
2026-03-27 0 komentarze/y
4 FacebookTwitterPinterestEmail
Skanseny w Polsce

Skansen Józefa Chełmowskiego w Brusach – artysta z innego świata

przez Redakcja 2026-03-24
Napisane przez Redakcja
Skansen Józefa Chełmowskiego w Brusach 

Skansen Józefa Chełmowskiego w Brusach 

artysta z innego świata

  Skansen Józefa Chełmowskiego to jedno z najbardziej niezwykłych i autentycznych miejsc na mapie kulturowej Pomorza. Położony w sercu Borów Tucholskich, na obrzeżach Brusy, stanowi nie tylko skansen, ale przede wszystkim żywy, artystyczny świat wykreowany przez jednego człowieka – Józef Chełmowski, nazywanego często „kaszubskim Leonardem da Vinci”.

To miejsce wymyka się klasycznym definicjom muzeum. W dawnej zagrodzie artysty powstała unikalna przestrzeń, w której sztuka, filozofia i ludowa wyobraźnia splatają się w jedną opowieść. Rzeźby, obrazy, niezwykłe konstrukcje i ręcznie tworzone przedmioty codziennego użytku tworzą spójną, pełną symboliki narrację o świecie, człowieku i naturze.

Spacerując po skansenie, odwiedzający trafiają do rzeczywistości, w której granica między sztuką a życiem praktycznie nie istnieje. W ogrodzie stoją rzeźbione ule w kształcie postaci, w zabudowaniach znajdują się instrumenty, obrazy i instalacje o głębokim znaczeniu, a całość dopełniają autorskie „wynalazki” artysty – od fantastycznych maszyn po wizje kosmiczne.

Skansen w Brusach to nie tylko atrakcja turystyczna, ale również świadectwo niezwykłej indywidualności twórczej i silnej tożsamości kaszubskiej. To miejsce, które inspiruje, zaskakuje i skłania do refleksji – idealne dla tych, którzy szukają w podróży czegoś więcej niż tylko klasycznego zwiedzania.

 

Józef Chełmowski urodził się 26 lutego 1934 w miejscowości Brusy Jaglie. Tam, w malowniczym obejściu pełnym własnoręcznie wykonanych rzeźb, mieszkał. Kaszub z dziada pradziada, artysta ludowy o wielu zainteresowaniach: rzeźbił, malował, wykonywał niesamowite przedmioty i kolekcjonował skarby. Józef Chełmowski w zm/ 6 lipca 2013 w Brusach Jaglich.
Józef Chełmowski posiadał cenną kolekcję rękodzieła ludowego, w domu urządził stałą wystawę w formie muzeum regionalnego. Odwiedzają go licznie turyści z Polski, Niemiec i krajów skandynawskich. Najliczniejsze zbiory jego prac znajdują się w Muzeum Etnograficznym w Toruniu, Muzeum Zachodnio-Kaszubskim w Bytowie, Muzeum Okręgowym im. Leona Wyczółkowskiego w Bydgoszczy.
Józef Chełmowski to rodowity Kaszub, który rzeźbi, maluje, opowiada o swoich dziełach i życiu. Mieszka w miejscowości Brusy Jaglie, w domu rodzinnym, który jest też prywatnym muzeum regionalnym, gdzie znajdują się jego rzeźby, obrazy, pamiątki rodzinne, przedmioty codziennego użytku i narzędzia używane w gospodarstwie. Jego dzieła poruszają zagadnienia filozoficzne, polityczne, regionalne, historyczne, patriotyczne oraz wiary. W przydomowym sadzie znajdują się rzeźby – pomalowane ule w pniach drzew, które przedstawiają różne postacie – często aniołów. Chełmowski posługuje się językiem południowych Kaszub, znanym z rodzinnego domu. Przywrócił i spopularyzował zanikającą na Pomorzu sztukę malowania na szkle. Jest twórcą kapliczek przydrożnych, trzech rzeźb, które znalazły się w Ołtarzu Papieskim w Sopocie. Największym dziełem jego życia jest obraz Apokalipsa, którego długość wynosi 55 m i jest to zobrazowanie Apokalipsy św. Jana. Jego prace znajdują się w muzeach w Toruniu, Bytowie i Bydgoszczy.
W 2006 otrzymał Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.
Tak wyglądał skansen prowadzony przez Pana Józefa (materiał z 2011r.) 
Galeria J. Chełmońskiego  
Brusy-Jaglie 17, okolice Borów Tucholskich
więcej o Józefie Chełmowskim :
https://www.brusy.pl/turysta/atrakcje-turystyczne/skansen-jozefa-chelmowskiego

 

 

 

 

 

 

Views: 752
2026-03-24 0 komentarze/y
1 FacebookTwitterPinterestEmail
Góry

krokusy w Tatrach – gdzie można podziwiać szafrany spiskie?

przez Redakcja 2026-03-22
Napisane przez Redakcja
Krokusy w Tatrach 11

Krokusy w Tatrach – gdzie można podziwiać szafrany spiskie?

Moment na który miłośnicy górskich wędrówek czekają. Łąki kwitnących krokusów, topniejące śniegi i promienie wiosennego słońca.

  

   Gdy wiosenna słoneczna pogoda zachęca do wędrówek, w dolinach pojawiają się rzesze spacerowiczów. Wielu z nich przyciągają łąki kwitnących krokusów. Tatry to dosyć rozległy obszar a miejsca gdzie występują krokusy położone są na różnych wysokościach. To oraz kilka innych czynników stwarza warunki do pojawiania się krokusów na przestrzeni blisko miesiąca. Gdy pierwsze krokusy pojawiają się na łąkach w Zakopanem czy Kościelisku, w tatrzańskich dolinach leży jeszcze śnieg. Gdy natomiast na Polanie Chochołowskiej pojawiają się pierwsze szafrany spiskie, na te same fioletowe łąki na Rusinowej Polanie trzeba będzie jeszcze poczekać. Miejsc w Tatrach gdzie można podziwiać i fotografować krokusy jest kilka. Można także przyjąć kierunek miejsc ich pojawiania się i w uproszczeniu jest to od zachodu w kierunku zachodnim.

Toporowa Cyrhla, Dolina Chochołowska czy popularna z najpiękniejszej panoramy na Tatry Rusinowa Polana, to miejsca gdzie corocznie krokusy kwitną całymi łanami.  W tym samym czasie gdy w wyższych partiach leży jeszcze dużo śniegu i tam warunki do uprawiania turystyki są jeszcze dosyć trudne, w dolinach zaczyna się kolorowa wiosna.
Krokusy w Tatrach 11
Miejsca gdzie można oglądać krokusy w przybliżonej kolejności ich kwitnienia:
Siwa Polana
 Dolina Chochołowska
Polana Chochołowska
 Wyżnia Kira Miętusia
Toporowa Cyrhla
Dolina Lejowa
 Polana Huty Lejowe
 Polana Kominiarska
 Olczyska Polana
Polana Kopieniec
 Polana Kalatówki
Rusinowa Polana
Oczywiście miejsc gdzie występują krokusy jest o wiele więcej, jednak w tych opisanych powyżej jest ich najwięcej, tworząc całe łąki. Idąc szlakiem pieszym oznaczonym kolorem czarnym, czyli spacerową Drogą pod Reglami także jest sporo krokusów. Miejscem gdzie warto wybrać się na spacer jest szlak łączący Siwą Polanę z Doliną Lejową.

Krokusy są dobrym pretekstem do wyjścia z domu i aktywności na świeżym powietrzu. Należy jednak pamiętać że w górach i na szlakach nie jesteśmy sami. Wszelkie hałasy czy śmiecenie jest bardzo negatywnym zachowaniem i nie powinno mieć miejsca. Szafrany spiskie czyli krokusy, to kwiaty będące pod ścisłą ochroną. Deptanie, zrywanie czy niszczenie w innej formie jest naganne oraz surowo karane.

 

Siwa Polana u wylotu Doliny Chochołowskiej

Krokusy w Tatrach 1

Krokusy w Tatrach 2
Krokusy w Tatrach 3
Krokusy w Tatrach 4
Krokusy w Tatrach 7
szlak z Siwej Polany do Doliny Lejowej
Krokusy w Tatrach 15
Krokusy w Tatrach 5

Krokusy w Tatrach 6

 

Krokusy w Tatrach 9

 

Krokusy w Tatrach 10

Krokusy w Tatrach 16

Krokusy w Tatrach 17

Krokusy w Tatrach 18

Krokusy w Tatrach 19

Krokusy w Tatrach 20

Krokusy w Tatrach 21

Polana Kominiarska

Krokusy w Tatrach 22

Krokusy w Tatrach 24

Krokusy w Tatrach 25

Krokusy w Tatrach 26

Krokusy w Tatrach 27

Krokusy w Tatrach 28

Krokusy w Tatrach 30
 opracowanie & foto: Albin Marciniak
 https://www.facebook.com/marciniak.albin/
SCHRONISKA GÓRSKIE W POLSCE wykaz
Views: 1011
2026-03-22 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Opolskie

Opole nie tylko na weekend – kameralne miasto otoczone zielenią.

przez Redakcja 2026-03-21
Napisane przez Redakcja

Kameralne miasto otoczone zielenią, nie tylko na weekend

  Choć Opole bywa pomijane na turystycznej mapie Polski, to miasto kryje w sobie wiele niespodzianek. Kojarzone głównie z Festiwalem Polskiej Piosenki i Amfiteatrem, oferuje znacznie więcej – od gotyckich świątyń i średniowiecznych zamków po klimatyczną „opolską Wenecję”.

Opole to więcej niż scena muzyczna. To miasto z duszą – przyjazne, zielone, kameralne, ale pełne ciekawych miejsc i fascynującej historii. Idealne na romantyczny weekend, rodzinny wypad czy spokojne odkrywanie kultury i dziedzictwa Śląska Opolskiego.

.

.

.

Wieża Piastowska

To jeden z najcenniejszych i najstarszych zabytków architektury obronnej w Polsce. Wieża powstała około 1300 roku jako część gotyckiego Zamku Piastowskiego – siedziby książąt opolskich. Choć cały zamek został rozebrany w XIX wieku, sama wieża ocalała i dziś jest symboliczną pamiątką po dynastii Piastów.

Mierzy 35 metrów wysokości (ze szpicą – 42 m), a z jej szczytu rozciąga się piękny widok na miasto i Odrę. Dzięki rewitalizacji i nowoczesnej aranżacji wnętrza, wieża stała się fascynującym punktem na mapie turystycznej Opola.

Zasady zwiedzania: Zwiedzanie z przewodnikiem, bilety dostępne w kasie Muzeum Polskiej Piosenki. Wieża czynna od wtorku do niedzieli, w godzinach 10:00–17:00.

Ciekawostki i legendy:

Piastowski rodowód: Wieża jest ostatnim świadkiem istnienia Zamku Piastowskiego, który był jednym z najważniejszych centrów władzy książęcej na Śląsku.
Ślady historii: W jej murach zachowały się oryginalne gotyckie cegły oraz fragmenty renesansowych dekoracji z czasów przebudowy zamku.
Legenda o Białej Damie: Według lokalnych podań, w wieży można spotkać ducha księżnej Bolki – dobrej opiekunki zamku, która nawiedza go do dziś.

.

.

.

Muzeum Polskiej Piosenki i Amfiteatr Tysiąclecia

Interaktywne muzeum prezentujące historię polskiej piosenki. W Amfiteatrze odbywa się coroczny KFPP – jeden z najważniejszych festiwali muzycznych w Polsce.

Muzeum Polskiej Piosenki to wyjątkowe miejsce na kulturalnej mapie Polski – interaktywna podróż przez dekady rodzimej sceny muzycznej. Połączone z legendarnym Amfiteatrem Tysiąclecia, gdzie od 1963 roku rozgrywa się historia Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej, tworzy unikalny kompleks dla wszystkich miłośników muzyki.

Muzeum czynne od wtorku do niedzieli, godz. 10:00–17:00. Zwiedzanie indywidualne i z przewodnikiem. Bilety można kupić online.

W muzeum można samemu nagrać piosenkę w kabinie studyjnej i sprawdzić swoje umiejętności wokalne.

.

.

.

 

Aleja Gwiazd Polskiej Piosenki

Aleja przy Rynku z gwiazdami wybitnych polskich artystów. Od 2004 r. umieszczane są tu tablice z nazwiskami twórców zasłużonych dla polskiej muzyki.

Aleja Gwiazd Polskiej Piosenki w Opolu to obowiązkowy przystanek dla każdego miłośnika rodzimej muzyki. Znajdująca się przy Rynku niezwykła promenada sławy od 2004 roku uwiecznia największe ikony polskiej sceny muzycznej. Spacerując po tej wyjątkowej alei, dosłownie stąpasz po gwiazdach – doskonale zachowanych mosiężnych tablicach z nazwiskami legend.

Wśród kilkudziesięciu uhonorowanych artystów znajdują się gwiazdy m.in.:

Czesław Niemen – ikona polskiej sceny rockowej

Maryla Rodowicz – królowa polskiej piosenki

Zespół Perfect – legenda polskiego rocka

Anna Jantar – wiecznie młody głos pokoleń

Krzysztof Krawczyk – mistrz polskiej piosenki estradowej

Grzegorz Ciechowski – wizjoner Republiki

Irena Santor – pierwsza dama polskiej piosenki

Zbigniew Wodecki – wszechstronny mistrz muzyki

.

.

 

Rynek i Ratusz

Centralny plac miasta, otoczony odnowionymi kamienicami a jego dominującą budowlą jest Ratusz.

Ratusz w Opolu to neorenesansowa perła architektoniczna, inspirowana słynnym florenckim Pałacem Vecchio. Obecna budowla pochodzi z 1864 roku i jest już piątą wersją ratusza – wcześniejsze uległy zniszczeniu, głównie w pożarach. Jego najbardziej charakterystycznym elementem jest 65-metrowa wieża zegarowa z carillonem, z której codziennie w południe odgrywany jest hymn Opola.

Ten reprezentacyjny budynek nadal pełni funkcje administracyjne, ale jego wnętrza – w tym Sala Rajców i wieża – są częściowo udostępnione dla zwiedzających.

Godziny zwiedzania:

– Wieża Ratuszowa: wtorek–niedziela, godz. 10:00–18:00 (ostatnie wejście o 17:30)

– Sala Rajców i wnętrza: tylko z przewodnikiem, wejścia o pełnych godzinach

– Poniedziałki: Ratusz niedostępny dla zwiedzających

Wejście na wieżę:

163 schody do pokonania (brak windy)

Zakaz wstępu dla dzieci poniżej 4 roku życia

Maksymalna liczba osób jednocześnie: 15

Czas zwiedzania: ok. 45 minut

Co warto zobaczyć w ratuszu?

✔ Neorenesansowa wieża z panoramicznym widokiem na całe Opole
✔ Zegar ratuszowy z carillonem – mini koncert co 3 godziny
✔ Sala Rajców z XIX-wiecznymi freskami i oryginalnym umeblowaniem
✔ Podziemia ratusza, gdzie zachowały się fragmenty dawnych, średniowiecznych murów miejskich

Codziennie w południe z wieży rozbrzmiewa hymn Opola – nieoficjalna melodia miasta, która stała się jego symbolem.
Według miejskiej legendy, w podziemiach ratusza można usłyszeć kroki dawnych rajców miejskich, którzy nocami wracają, by pilnować miejskich dokumentów ukrytych przed wiekami.
Ratusz, choć przebudowywany, zachował układ z czasów średniowiecznych, co czyni go unikalnym połączeniem historii i współczesności.

Legenda: Mówi się, że w podziemiach ratusza znajduje się zakopany skarb piastowski, strzeżony przez ducha dawnych rajców.

.

.

 

Zamek Górny

Zamek Górny w Opolu to jeden z najważniejszych i najstarszych zabytków obronnych miasta. Został wzniesiony w XIV wieku z inicjatywy księcia Władysława II Opolczyka, fundatora także klasztoru na Jasnej Górze. Zamek pełnił nie tylko funkcję rezydencji książęcej, ale także był częścią fortyfikacji miejskich.

Do dziś przetrwała gotycka wieża zamkowa, która została pieczołowicie odrestaurowana i udostępniona turystom. W jej wnętrzu znajduje się wystawa przedstawiająca historię Opola i samego zamku, a z najwyższego punktu roztacza się widok na starówkę.

Zasady zwiedzania:

Zwiedzanie możliwe tylko z przewodnikiem

Wejścia odbywają się co godzinę

Bilety do nabycia w kasie Muzeum Śląska Opolskiego

Czas zwiedzania: ok. 45 minut

Co warto zobaczyć?

✔ Oryginalna wieża obronna z XIV wieku
✔ Rekonstrukcja sali książęcej z makietami średniowiecznego Opola
✔ Fragmenty murów zamkowych oraz odnalezione podczas prac archeologicznych artefakty
✔ Punkt widokowy na szczycie wieży

Ciekawostki i legendy:

Opowiadana jest legenda o tajnym lochu, który miał łączyć zamek z pobliskim kościołem franciszkanów. Książęta mieli korzystać z niego, by potajemnie udawać się na modlitwę lub… uciekać w razie niebezpieczeństwa.
Władysław II Opolczyk, fundator zamku, był nie tylko politykiem, ale również patronem kultury – do Opola sprowadzał uczonych i artystów.
Podczas prac archeologicznych znaleziono średniowieczne monety i fragmenty ceramiki, które dziś można zobaczyć na wystawie w wieży.

.

.

 

Muzeum Śląska Opolskiego

Muzeum Śląska Opolskiego to jedno z najważniejszych miejsc kulturalnych w regionie. Jego ekspozycje obejmują szerokie spektrum tematów – od archeologii przez sztukę dawną i współczesną po historię Opola i Śląska Opolskiego. Mieści się w kilku zabytkowych kamienicach oraz dawnym klasztorze franciszkańskim, co samo w sobie czyni zwiedzanie wyjątkowym doświadczeniem.

W muzeum znajdziesz zarówno galerię malarstwa polskiego XIX i XX wieku, jak i zbiory etnograficzne i archeologiczne. Dodatkową atrakcją jest dział sztuki sakralnej oraz ekspozycja czasowa, która często prezentuje dzieła współczesnych artystów i projekty lokalnych twórców.

Zasady zwiedzania: Otwarte codziennie oprócz poniedziałków. Zwiedzanie indywidualne i grupowe.

Co warto zobaczyć?

✔ „Opolska Madonna” – gotycki obraz z XV wieku, prawdziwa perła kolekcji
✔ Zbiory archeologiczne – w tym narzędzia z epoki brązu i znaleziska z grodziska w Byczynie
✔ Galeria malarstwa polskiego – obrazy m.in. Malczewskiego, Kossaka i Wyczółkowskiego
✔ Zabytkowe wnętrza muzeum z zachowanymi elementami dawnej architektury klasztornej
✔ Ekspozycja etnograficzna – tradycyjne stroje, rzeźby, instrumenty i rekonstrukcje wnętrz wiejskich

Ciekawostki i legendy:

Obraz „Opolska Madonna” przez wiele lat uznawany był za zaginiony. Odkryto go przypadkiem w trakcie inwentaryzacji na strychu jednej z opolskich plebanii.
Muzeum mieści się w zabudowaniach dawnego klasztoru, który – według miejskich legend – posiada zamurowany korytarz prowadzący do podziemi pobliskiego zamku.
Co roku w muzeum odbywa się Noc Muzeów, podczas której można zwiedzać ekspozycje przy świetle świec i posłuchać koncertów na dziedzińcu.

.

.

.

Kościół Franciszkanów

Kościół Świętej Trójcy, należący do zakonu franciszkanów, to gotycka świątynia z XIII wieku, położona tuż przy Rynku, w sąsiedztwie dawnego Zamku Piastowskiego. To jedno z najstarszych miejsc sakralnych w Opolu, pełne duchowej i historycznej atmosfery.

Świątynia zachwyca prostą, ascetyczną formą gotyku oraz pięknym sklepieniem krzyżowo-żebrowym. Jej największym skarbem są jednak podziemia – kryją one sarkofagi książąt piastowskich, m.in. Władysława Opolczyka i jego żony Eufemii. Wnętrze kościoła zdobią również późniejsze dzieła sztuki sakralnej oraz zabytkowe ołtarze boczne.

Kościół otwarty codziennie – najlepiej odwiedzać poza godzinami nabożeństw.

Zwiedzanie krypt z sarkofagami możliwe tylko z przewodnikiem lub podczas specjalnych wydarzeń (np. Noc Muzeów).

Ciekawostki i legendy:

Książęce sarkofagi: Kościół jest jednym z niewielu miejsc w Polsce, gdzie można zobaczyć miejsce pochówku przedstawicieli dynastii Piastów – najstarszej polskiej dynastii królewskiej.
Niezwykły dzwon: W dzwonnicy znajduje się dzwon z 1532 roku, który przetrwał liczne zawieruchy historyczne, w tym II wojnę światową.
Legenda o świetlistej postaci: Wśród zakonników krąży opowieść o białej postaci widywanej w podziemiach – duchu Eufemii, który miał nawiedzać sarkofagi i modlić się za dusze zmarłych książąt.
Władysław Opolczyk – fundator Częstochowy: To właśnie on sprowadził Paulinów z Węgier i przekazał im obraz Matki Boskiej, który dziś czczony jest w Jasnej Górze.

.

.

 

Kamienica Czynszowa

Kamienica Czynszowa to wyjątkowa ekspozycja wnętrz mieszkalnych z lat 1890–1945, znajdująca się przy ul. św. Wojciecha. To swoiste muzeum codzienności, które pozwala przenieść się w czasie i zobaczyć, jak mieszkali opolscy mieszczanie na przełomie XIX i XX wieku.

Wnętrze odtworzono z dbałością o najmniejsze detale – od oryginalnych mebli, przez kaflowe piece, aż po przedwojenne radia, porcelanę i tekstylia. Zwiedzający mogą przejść przez salon, kuchnię, sypialnię oraz pokój dziecięcy – każdy z nich oddaje klimat epoki i zmieniające się realia życia społecznego i ekonomicznego.

Zasady zwiedzania: Kamienica jest częścią Muzeum Śląska Opolskiego – bilety do nabycia w głównej kasie muzeum.

Wejście tylko z przewodnikiem (niewielkie grupy, wstęp o pełnych godzinach)

Ciekawostki:

Prawdziwe sprzęty domowe: Wszystkie eksponaty pochodzą z epoki – część została przekazana przez mieszkańców Opola, co nadaje wystawie autentyczności.
Radio z lat 30.: Jedno z pierwszych w mieście – działało dzięki bateriom i miało zasięg obejmujący Berlin i Lwów!
Przedmioty codziennego użytku: Znajdziesz tu m.in. ręcznie szyte ubrania, maszyny do pisania, zabawki z drewna, stare dokumenty i listy.
Żywa historia: Przewodnicy opowiadają o losach prawdziwej rodziny, która mieszkała w podobnym wnętrzu – ich historia to tło wystawy.

.

.

 

Katedra Podwyższenia Krzyża Świętego

Monumentalna gotycka świątynia z XV wieku, będąca najważniejszym kościołem Opola. Jej charakterystyczne wieże mają aż 73 metry wysokości – to najwyższe budowle w mieście, widoczne z wielu punktów. Katedra była wielokrotnie przebudowywana, zachowując jednak gotycki charakter z elementami baroku i neogotyku.

Wnętrze zachwyca: znajdują się tu bogato zdobiony barokowy ołtarz główny, liczne boczne kaplice, imponujące sklepienia oraz kolorowe witraże, które filtrują światło i nadają wnętrzu mistyczny charakter. Katedra pełni też rolę diecezjalnego sanktuarium.

Ciekawostki i legenda:

Ślad diabła: Legenda głosi, że podczas budowy katedry diabeł próbował zniszczyć świątynię. W akcie złości uderzył w jeden z filarów, zostawiając na nim wypalony ślad dłoni lub pazurów – wielu twierdzi, że do dziś można go dostrzec we wnętrzu katedry.
W katedrze znajdują się relikwie m.in. św. Wojciecha i św. Krzyża.
To tutaj spoczywają biskupi diecezji opolskiej i wybitni duchowni regionu.
W wieżach katedry znajdują się dzwony, z których największy – „Święty Krzyż” – waży ponad 2 tony.

Warto zobaczyć:

✔ Barokowy ołtarz główny z XVIII wieku
✔ Gotyckie sklepienia krzyżowo-żebrowe
✔ Witraże – w tym sceny z życia Chrystusa i świętych patronów Opola
✔ Organy i ich neogotycka oprawa – często wykorzystywane podczas koncertów muzyki sakralnej

.

.

Pomnik Kazimierza I Opolskiego

Pomnik księcia Kazimierza I – założyciela Opola – stoi dumnie przy Rynku Starego Miasta. Książę ten, z dynastii Piastów, lokował Opole na prawie niemieckim około 1217 roku, co dało początek nowoczesnej historii miasta. Pomnik ukazuje władcę z koroną na głowie i dokumentem lokacyjnym w dłoni – to symboliczny moment przekazania miastu jego praw miejskich.

Pomnik został odsłonięty w 2006 roku z inicjatywy Towarzystwa Przyjaciół Opola.

Ciekawostki i legenda:

Kazimierz I uważany był za sprawiedliwego i pobożnego władcę – legenda głosi, że jego duch pojawia się czasem na Rynku w noc lokacyjną miasta (około 21 października), aby „sprawdzić”, czy Opole dobrze się rozwija.
Dawniej mieszkańcy przynosili pod jego pomnik kwiaty i modlili się o pomyślność – traktowano go niemal jak lokalnego świętego.
Posąg wykonano z brązu, a cokołem jest granit z inskrypcją przypominającą o zasługach księcia.

.

.

 

Most Groszowy

Niewielki mostek na Młynówce. Dawniej za przejście pobierano opłatę w wysokości jednego grosza. Nazwa pochodzi od dawnego zwyczaju pobierania opłaty za przejście – jednego grosza. Dziś to jedno z najchętniej fotografowanych miejsc w Opolu.

Młode pary zostawiają tu kłódki miłości. Istnieje legenda, że most spełnia życzenia.

.

Opolska Wenecja

Spacer bulwarami wzdłuż Młynówki – malowniczej odnogi Odry – to czysta przyjemność o każdej porze dnia. Kolorowe kamienice odbijające się w tafli wody, liczne mostki, stylowe latarnie i klimatyczne kawiarenki nadają temu miejscu wyjątkowego uroku.

To idealna trasa na wieczorny spacer lub poranną kawę nad wodą. Latem bulwary ożywają: odbywają się tu koncerty, jarmarki i wydarzenia plenerowe.

Co warto zobaczyć po drodze?

✔ Most Groszowy – miejsce romantycznych spotkań zakochanych
✔ Kolorowe kamienice, których historia sięga XIX wieku
✔ Stylowe kawiarnie z widokiem na wodę – idealne na odpoczynek
✔ Galeria sztuki pod chmurką (latem często wystawy na bulwarach)
✔ Pomnik Karola Musioła – inicjatora Festiwalu Polskiej Piosenki

Ciekawostki i legendy:

W XIX wieku wzdłuż Młynówki funkcjonowały młyny wodne, które dały nazwę tej rzece. Do dziś można znaleźć ślady ich fundamentów.
Legenda głosi, że Młynówka ukrywa pod wodą „złotą koronę opolskiego księcia”, która czeka, aż znajdzie ją osoba o czystym sercu i dobrych intencjach.
Zimą na Młynówce pojawiają się łabędzie – przez mieszkańców uważane za symbol wierności i harmonii.

.

.

Pozostałości murów miejskich

Fragmenty dawnych murów obronnych Opola przypominają o jego średniowiecznej historii. Zbudowane w XIV wieku, miały za zadanie chronić miasto przed najazdami i były częścią rozbudowanego systemu obronnego, obejmującego fosy i baszty. Do dziś zachowały się najbardziej efektowne fragmenty przy ul. Św. Wojciecha, Zamkowej oraz w okolicy Młynówki.

Do budowy murów użyto cegły palonej, popularnej w gotyku – niektóre partie zachowały oryginalny układ wątku wendyjskiego.
W XIX wieku część murów została rozebrana – cegły posłużyły do budowy domów mieszkalnych w centrum miasta.
Przy murach znaleziono fragmenty naczyń i uzbrojenia z czasów średniowiecza – dziś część tych artefaktów można oglądać w Muzeum Śląska Opolskiego.

Według lokalnej legendy, w murach miasta zaklęta jest dusza młodego strażnika, który zdradził miasto w zamian za miłość. Jego duch co noc przechadza się po murach, wypatrując przebaczenia.

Najlepszy widok: odcinek przy ul. Św. Wojciecha (w sąsiedztwie Młynówki)

.

.

Muzeum Wsi Opolskiej

Skansen położony na malowniczych obrzeżach Opola (ul. Wrocławska 174), prezentujący tradycyjną wiejską architekturę regionu opolskiego. Na terenie ponad 10 hektarów znajdują się zabytkowe chałupy, zagrody, stodoły, kuźnia, młyn wodny oraz wiatrak. Wszystko otoczone jest lasem i polami, co tworzy wyjątkowy klimat dawnych wsi Śląska Opolskiego.

To idealne miejsce dla rodzin z dziećmi oraz miłośników historii i folkloru – szczególnie podczas licznych wydarzeń sezonowych.

Godziny otwarcia:
Od wtorku do niedzieli (sezon letni: 10:00–18:00, sezon zimowy: 10:00–16:00)
W poniedziałki muzeum jest nieczynne.

Ciekawostki:

Co roku odbywa się tu Jarmark Wielkanocny i Bożonarodzeniowy z tradycyjnym rękodziełem i regionalną kuchnią.
Wnętrza chat pokazują codzienne życie wiejskich rodzin od XVIII do XX wieku.
Organizowane są warsztaty pieczenia chleba, plecionkarstwa, kowalstwa, ceramiki i tkactwa.
Na terenie skansenu można spotkać żywe zwierzęta gospodarskie, np. kury, kozy i owce.

Legenda:
Jedna z chat – tzw. „dom zielarki” – według lokalnych podań była zamieszkiwana przez kobietę, którą oskarżano o rzucanie uroków. Miejscowi bali się jej aż do końca XIX wieku. Dziś mówi się, że jej duch strzeże ziół zasadzonych w ogródku…

.

.

Wzgórze Uniwersyteckie

Malowniczy teren w centrum Opola, sąsiadujący z Uniwersytetem Opolskim. To zielone miejsce spacerowe, w którym sztuka spotyka się z historią. Znajduje się tu tzw. Skwer Artystów – plenerowa galeria rzeźb poświęcona wybitnym twórcom związanym z Opolem i Festiwalem Polskiej Piosenki.

Spacerując alejkami, natkniesz się m.in. na rzeźby Marka Grechuty, Agnieszki Osieckiej, Wojciecha Młynarskiego czy Czesława Niemena. Rzeźby mają naturalną wielkość i często prezentują artystów w charakterystycznych pozach – np. siedzących na ławkach.

Przy rzeźbie Marka Grechuty znajduje się specjalna „ławeczka do zdjęć” – ulubione miejsce wielu turystów.
Niektóre rzeźby są interaktywne – po naciśnięciu przycisku można usłyszeć fragmenty utworów artystów!
Wzgórze Uniwersyteckie to także punkt widokowy na panoramę starego miasta i Młynówki.
W pobliżu odbywają się czasem plenerowe koncerty i jam sessions studentów Instytutu Muzyki.

Legenda miejska:
Według opolskich studentów, jeśli przed egzaminem przysiądziesz przy rzeźbie Agnieszki Osieckiej i szepniesz jej do ucha cytat z piosenki, zwiększasz swoje szanse na pozytywny wynik – podobno działa!

.

.

Kościół na Górce

Kościół Matki Boskiej Bolesnej i św. Wojciecha to jedna z najstarszych świątyń w Opolu, położona na tzw. „Górce”, wzniesieniu w centrum miasta. Jego początki sięgają XI wieku, kiedy według tradycji miała tu stać pierwsza kaplica misyjna. Obecny kościół pochodzi z XIII–XV wieku i łączy w sobie elementy gotyku i baroku. Wnętrze zachwyca bogatym wystrojem, a szczególnie ołtarzem głównym oraz pięknymi freskami i złoceniami.

Według legendy, w miejscu obecnego kościoła odprawił mszę św. Wojciech, wędrując przez Śląsk do Prus – stąd nazwa świątyni.
Na jednej z kolumn można dostrzec tajemniczy znak, który według podań miał pozostawić święty jako błogosławieństwo dla miasta.
W podziemiach miały znajdować się przejścia prowadzące do klasztoru Franciszkanów i pobliskiego zamku – ich ślady rzekomo odnajdywano w XIX wieku.

.

.

Pomnik Karola Musioła

Ojciec Festiwalu Polskiej Piosenki, założyciel Towarzystwa Przyjaciół Opola i wizjoner. Jego pomnik znajduje się tuż przy Moście Zamkowym – to ważne miejsce dla każdego fana polskiej kultury muzycznej.

.

.

Rzeźby Czterech Pór Roku

Barokowe piękno odzyskane z ruin! „Cztery Pory Roku” w Opolu to unikalny cykl XVIII-wiecznych rzeźb, które przetrwały wojnę, wandalizm i zapomnienie, by dziś zachwycać na Opolskim Akropolu. Przedstawiające Wiosnę, Lato, Jesień i Zimę alegoryczne postacie kobiet – dzieło słynnego śląskiego rzeźbiarza Henryka Hartmanna – pierwotnie zdobiły pałacowy park w Biestrzykowicach. Po latach zniszczeń, pozbawione głów i kończyn, trafiły do Opola, gdzie dzięki pieczołowitej renowacji odzyskały dawną świetność. Dziś stoją w sercu miasta, przypominając o przemijaniu, odrodzeniu i artystycznym dziedzictwie Śląska.

Symbolika rzeźb – każda z figur reprezentuje nie tylko porę roku, ale też etap życia kobiety:

Wiosna – młodość, niewinność (kwiaty),

Lato – dojrzałość, obfitość (zboże),

Jesień – dojrzałość, bogactwo (winogrona),

Zima – starość, przemijanie (futro i mufka).

„Dwanaście Miesięcy” – Niestety, pozostałe rzeźby z cyklu (przedstawiające miesiące) zaginęły lub zostały zniszczone. Gdyby przetrwały, mogłyby tworzyć unikalny w skali Europy zespół rzeźb parkowych.

Rzeźby stoją w reprezentacyjnym miejscu, na Opolskim Akropolu, co podkreśla ich wartość artystyczną i historyczną. Są jednym z nielicznych zachowanych przykładów XVIII-wiecznej rzeźby ogrodowej na Śląsku.

.

.

Jak dojechać do Opola?

Pociągiem: Opole Główne to dobrze skomunikowana stacja kolejowa z połączeniami do największych miast Polski – m.in. Wrocławia (ok. 1h), Katowic (ok. 1h 20 min), Warszawy (ok. 3h) i Krakowa (ok. 2h 30 min). Działa tu wiele połączeń ekspresowych i regionalnych.

Samochodem: Opole leży przy trasie krajowej nr 46 i w pobliżu autostrady A4, co ułatwia dojazd z kierunków zachodnich i wschodnich. Z Wrocławia można dotrzeć w nieco ponad godzinę, z Katowic – w 1,5 godziny.

Autobusem: Z wielu miast kursują autobusy dalekobieżne, zatrzymujące się na dworcu przy ul. 1 Maja. Działa też lokalna komunikacja z pobliskimi miejscowościami.

Lotnisko: Najbliższe lotniska to Wrocław (ok. 100 km), Katowice-Pyrzowice (ok. 120 km) i Kraków-Balice (ok. 180 km). Z każdego z nich można dojechać pociągiem lub samochodem.

.

.

.

opracowanie & foto: Albin Marciniak

https://www.facebook.com/marciniak.albin

Views: 521
2026-03-21 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Podziemia turystyczne w Europie Underground in EuropeSlowacja

Najpiękniejsze jaskinie Słowacji udostępnione turystycznie

przez Albin Marciniak 2026-03-21
Napisane przez Albin Marciniak
najpiękniejsze jaskinie na Słowacji które warto zobaczyć

  Słowacja to jeden z najważniejszych regionów krasowych Europy. Pod powierzchnią gór i wyżyn kryje się rozbudowany system jaskiń o światowej randze – od lodowych komór po gigantyczne sale naciekowe i podziemne rzeki. To unikalna forma zwiedzania całorocznego: niezależnie od pogody, w jaskiniach panują stabilne warunki mikroklimatyczne, a dostępne trasy są przygotowane zarówno dla turystów indywidualnych, jak i bardziej wymagających odkrywców.

Słowacja, z jej spektakularnymi jaskiniami lodowymi i krasowymi, jest jednym z liderów tej formy turystyki w Europie. Jednak podobne doświadczenia można znaleźć również w Polsce, gdzie podziemia mają nieco inny, często bardziej historyczny i kulturowy charakter. Przykładem są monumentalne korytarze Kopalnia Soli „Wieliczka” czy surowe, industrialne przestrzenie Kopalnia Soli „Bochnia” – obiekty, które nie tylko chronią przed warunkami atmosferycznymi, ale oferują wielowymiarowe doświadczenie łączące historię, geologię i kulturę.

W skali europejskiej wachlarz możliwości jest jeszcze szerszy. Od gigantycznych systemów jaskiniowych, takich jak Jaskinie Postojna, przez lodowe komory w Alpach, aż po podziemne miasta i trasy turystyczne ukryte pod historycznymi centrami miast. Każdy z tych obiektów łączy wspólny mianownik: niezależność od pogody i możliwość zwiedzania przez cały rok.

Z punktu widzenia turysty świadomego, podziemia mają jeszcze jedną przewagę – są doświadczeniem bardziej immersyjnym. Brak światła dziennego, specyficzna akustyka, wilgotność powietrza i kontakt z naturalnymi lub historycznymi strukturami tworzą warunki, których nie da się odtworzyć na powierzchni. To turystyka bardziej „doświadczalna” niż tylko krajoznawcza.

Dlatego właśnie jaskinie Słowacji, kopalnie w Polsce i inne podziemne atrakcje Europy warto traktować nie jako plan B na niepogodę, ale jako równorzędny, a często nawet bardziej fascynujący kierunek podróży. To świat, który pozostaje dostępny niezależnie od pory roku – i który za każdym razem oferuje tę samą, stabilną temperaturę, ale zupełnie nowe emocje.

najpiękniejsze jaskinie na Słowacji foto slovakia travel

najpiękniejsze jaskinie na Słowacji foto slovakia travel

 

Jaskinie Słowacji należą do najlepiej udostępnionych systemów podziemnych w Europie. Zarządzane przez Správa slovenských jaskýň, oferują kilkanaście tras turystycznych o zróżnicowanym stopniu trudności – od krótkich spacerów po rozbudowane trasy przekraczające 2 km długości.

Charakterystyczne cechy:

  • stabilna temperatura (od ok. -4°C w jaskiniach lodowych do +10°C w krasowych)
  • wysoka wilgotność (często 90–98%)
  • obowiązkowe zwiedzanie z przewodnikiem
  • rozwinięta infrastruktura turystyczna

Jaskinie te pełnią również funkcję naukową i przyrodniczą – są siedliskiem rzadkich gatunków, a wiele z nich wpisano na listę UNESCO.

PRZEWODNIK PO JASKINIACH

 

Demianowska Jaskinia Lodowa

Jedna z najbardziej spektakularnych jaskiń lodowych Europy, będąca częścią rozległego systemu Demianowskiego w Tatrach Niskich. Powstała w wyniku specyficznego mikroklimatu – zimne powietrze opadające do wnętrza powoduje utrzymywanie się lodu przez cały rok. To miejsce o wyjątkowym charakterze, gdzie turysta wchodzi do świata naturalnych lodowych form – stalaktytów, stalagmitów i zamarzniętych wodospadów.

Wnętrze jaskini zmienia się sezonowo – zimą przyrasta pokrywa lodowa, latem ulega częściowemu topnieniu. Dzięki temu każda wizyta może wyglądać inaczej. Szczególnie efektowne są duże lodowe komory, w których światło podkreśla przejrzystość i strukturę lodu.

Dane techniczne:

  • część systemu Demianowskiego (ponad 41 km)
  • temperatura: poniżej 0°C w części lodowej
  • charakter: jaskinia lodowa

Informacje praktyczne:

  • wymagane ciepłe ubranie (warunki zimowe przez cały rok)
  • trasa dostępna sezonowo
  • zwiedzanie tylko z przewodnikiem

Dojazd samochodem do jaskini: Z Liptowskiego Mikulasza kierunek Jasna – 10 km Współrzędne GPS N 49,0162010 E 19,5827999

 

Demianowska Jaskinia Wolności

Najbardziej znana jaskinia Słowacji i jedna z najpiękniejszych jaskiń krasowych Europy. Zachwyca różnorodnością form naciekowych oraz skalą przestrzeni – od wąskich korytarzy po monumentalne sale.

To właśnie tutaj znajdują się jedne z najbardziej rozpoznawalnych form naciekowych w Europie, w tym tzw. „lilie wodne” oraz bogate pola stalagmitów i stalaktytów. Jaskinia rozwija się w kilku poziomach, a jej geneza związana jest z działalnością podziemnych wód.

Dane techniczne:

  • trasa tradycyjna: 1150 m / 60 min
  • trasa wielka: 2150 m / 100 min
  • przewyższenie: 86 m
  • liczba schodów: do 1118
  • temperatura: 6,1–7,0°C

Charakterystyka:

To jaskinia o największej różnorodności form – od delikatnych nacieków po ogromne komory. Wielka trasa prowadzi przez największe udostępnione sale na Słowacji.

Informacje praktyczne:

  • wysiłek umiarkowany (dużo schodów)
  • dostępne dwie trasy o różnym stopniu trudności
  • jedna z najczęściej odwiedzanych jaskiń kraju

Dojazd samochodem do jaskini: Z Liptowskiego Mikulasza kierunek Jasna – 13 km Współrzędne GPS N 48,9981003 E 19,5851002

 

 

Dobszyńska Jaskinia Lodowa

Jedna z najważniejszych jaskiń lodowych świata, wpisana na listę UNESCO. Charakteryzuje się ogromnymi lodowymi przestrzeniami oraz stabilnym mikroklimatem umożliwiającym utrzymywanie się lodu przez cały rok.

Największe wrażenie robi Wielka Sala – monumentalna przestrzeń pokryta grubą warstwą lodu, gdzie temperatura spada poniżej -3°C. Wrażenie potęguje fakt, że wchodząc do jaskini, turysta stopniowo zanurza się w coraz zimniejsze warunki.

Dane techniczne:

  • długość jaskini: 1483 m
  • trasa turystyczna: 515 m
  • czas zwiedzania: ok. 30 min
  • temperatura: od -3,9 do +3,5°C

Charakterystyka:

To klasyczny przykład jaskini glacjalnej z aktywnym systemem lodowym. Występują tu zarówno formy lodowe, jak i klasyczne nacieki w cieplejszych partiach.

Informacje praktyczne:

  • konieczne ciepłe ubranie (temperatura zimowa)
  • krótka, ale intensywna trasa
  • jedna z najbardziej widowiskowych jaskiń Europy

Dostęp samochodem do osady Dobszyńska Jaskinia Lodowa: Z Popradu przez Vernár kierunek Rożniawa – 30 km Współrzędne GPS N 48,8680000 E 20,3024998

 

 

Domica

Najbardziej znana jaskinia krasowa południowej Słowacji i część międzynarodowego systemu jaskiniowego wpisanego na listę UNESCO. Jej wyjątkowość polega na obecności podziemnej rzeki oraz możliwości zwiedzania z elementem spływu łodzią.

To jaskinia o ogromnej wartości naukowej – odkryto tu ślady osadnictwa neolitycznego, a także bogatą faunę, w tym liczne kolonie nietoperzy.

Dane techniczne:

  • długość systemu: ok. 30 km
  • trasa krótka: 780 m / 45 min
  • trasa ze spływem: 930 m / 60 min
  • temperatura: 10,2–11,4°C

Charakterystyka:

Unikalna kombinacja:

  • nacieki (tarcze, misy, stalaktyty)
  • podziemna rzeka Styks
  • stanowiska archeologiczne

Informacje praktyczne:

  • jedna z najbardziej różnorodnych jaskiń
  • możliwość spływu łodzią (atrakcja premium)
  • wysoka wilgotność (do 98%)

Dojazd samochodem do jaskini: Współrzędne GPS N 48,4777985 E 20,4703007

 

 

najpiękniejsze jaskinie na Słowacji foto slovakia travel

najpiękniejsze jaskinie na Słowacji foto slovakia travel

 

 

Driny

Jedyna udostępniona turystycznie jaskinia zachodniej Słowacji, położona w Małych Karpatach. W odróżnieniu od wielu innych jaskiń kraju, nie imponuje ogromnymi salami – jej charakter to system wąskich, szczelinowych korytarzy.

To właśnie ta „ciasnota” nadaje jej wyjątkowy klimat eksploracyjny – bardziej speleologiczny niż spacerowy.

Dane techniczne:

  • długość trasy: 450 m
  • czas zwiedzania: 35 min
  • temperatura: 7,1–7,8°C
  • liczba schodów: 151

Charakterystyka:

  • szczelinowy charakter jaskini
  • bogata szata naciekowa
  • niewielkie różnice wysokości

Informacje praktyczne:

  • dojście do jaskini: ok. 25 min pieszo
  • trasa łatwa, ale miejscami wąska
  • idealna jako szybka atrakcja

 

Jaskinia Bielańska

Położona w Tatrach Bielskich, jest jedyną jaskinią udostępnioną do zwiedzania w tej części Tatr. Jej wyjątkowość wynika z wysokogórskiego charakteru oraz niezwykle bogatej szaty naciekowej. To jedna z najstarszych udostępnionych jaskiń w Europie – pierwsze trasy turystyczne funkcjonowały tu już w XIX wieku.

Wnętrze jaskini zachwyca różnorodnością form – od klasycznych stalaktytów i stalagmitów po unikalne formy naciekowe przypominające wodospady i zasłony. Szczególne wrażenie robią duże komory o bardzo dobrej akustyce – jedna z nich wykorzystywana jest nawet do okazjonalnych koncertów muzyki klasycznej.

Dane techniczne:

  • długość jaskini: ponad 3,8 km
  • trasa turystyczna: ok. 1370 m
  • czas zwiedzania: ok. 70 min
  • liczba schodów: ponad 800
  • temperatura: 5–6,3°C

Charakterystyka:

  • wysokogórska jaskinia krasowa
  • bardzo bogata szata naciekowa
  • znakomite warunki akustyczne

Informacje praktyczne:

  • podejście do jaskini: ok. 25 minut pod górę
  • trasa średnio wymagająca (duża liczba schodów)
  • jedna z najbardziej widowiskowych jaskiń Tatr

 

Jaskinia Brestovska

Znajduje się na obrzeżach Tatr Zachodnich i stanowi doskonałe wprowadzenie do świata krasu dla mniej doświadczonych turystów. Jest stosunkowo niewielka, ale bardzo dobrze zagospodarowana i edukacyjna.

Jaskinia powstała w wapieniach i dolomitach, a jej korytarze mają charakter bardziej horyzontalny niż pionowy. Dzięki temu zwiedzanie jest komfortowe, a trasa dostępna również dla rodzin z dziećmi.

Dane techniczne:

  • długość jaskini: ok. 2,2 km
  • trasa turystyczna: ok. 217 m
  • czas zwiedzania: ok. 20 min
  • temperatura: ok. 5–6°C

Charakterystyka:

  • jaskinia o charakterze edukacyjnym
  • czytelne formy krasowe
  • łatwy dostęp i krótka trasa

Informacje praktyczne:

  • idealna dla początkujących
  • dostępna niemal dla każdego turysty
  • dobra jako uzupełnienie zwiedzania Tatr Zachodnich

 

 

Jaskinia Bystriańska

Jedna z najważniejszych jaskiń w Tatrach Niskich, znana nie tylko z walorów turystycznych, ale również leczniczych. Mikroklimat jaskini wykorzystywany jest w speleoterapii – leczeniu chorób układu oddechowego.

To jaskinia o dużych przestrzeniach i dobrze rozwiniętej sieci korytarzy. Znajdują się tu zarówno rozległe sale, jak i węższe przejścia, co czyni trasę zróżnicowaną i interesującą.

Dane techniczne:

  • długość jaskini: ponad 3,5 km
  • trasa turystyczna: 545 m
  • czas zwiedzania: ok. 45 min
  • temperatura: 5,7–6,7°C

Charakterystyka:

  • jaskinia o znaczeniu zdrowotnym
  • duże komory i zróżnicowana rzeźba
  • stabilny mikroklimat

Informacje praktyczne:

  • trasa łatwa do umiarkowanej
  • możliwość udziału w programach speleoterapii
  • dobra dostępność komunikacyjna

 

 

Jaskinia Gombasecka

Jedna z najbardziej charakterystycznych jaskiń Słowacji, znana z wyjątkowo cienkich i długich stalaktytów, przypominających „kamienne makarony”. To właśnie one tworzą niepowtarzalny klimat tej jaskini.

Wnętrze jaskini jest stosunkowo przestronne, a trasa komfortowa. Ze względu na wysoką wilgotność i specyficzny mikroklimat, również tutaj prowadzi się speleoterapię.

Dane techniczne:

  • długość jaskini: ok. 1,5 km
  • trasa turystyczna: 530 m
  • czas zwiedzania: ok. 30 min
  • temperatura: 9–9,4°C
  • wilgotność: bardzo wysoka (do 98%)

Charakterystyka:

  • unikalne cienkie stalaktyty
  • wysoka wilgotność
  • znaczenie zdrowotne

Informacje praktyczne:

  • trasa łatwa
  • dobra dla rodzin
  • szczególnie polecana osobom zainteresowanym formami naciekowymi

 

 

Jaskinia Harmanecka

Jedna z najważniejszych jaskiń środkowej Słowacji, znana z dużych populacji nietoperzy oraz imponujących komór. To jaskinia o bardziej „dzikim” charakterze – mniej komercyjna, bardziej naturalna.

Wyróżnia się dużymi przestrzeniami oraz wyraźnie zaznaczonymi procesami krasowymi. W zimie jest ważnym miejscem hibernacji nietoperzy.

Dane techniczne:

  • długość jaskini: ponad 3 km
  • trasa turystyczna: 1020 m
  • czas zwiedzania: ok. 60 min
  • temperatura: 5–6°C

Charakterystyka:

  • duże komory
  • ważne siedlisko nietoperzy
  • naturalny charakter

Informacje praktyczne:

  • podejście piesze do jaskini (ok. 40 min)
  • trasa umiarkowanie wymagająca
  • mniejszy ruch turystyczny niż w popularnych jaskiniach

 

 

Jaskinia Jasovska

Jedna z najstarszych udostępnionych jaskiń na świecie. Znajduje się na obszarze krasu słowackiego i posiada ogromne znaczenie archeologiczne – ślady bytności człowieka sięgają tu prehistorii.

Wnętrze jaskini jest zróżnicowane – od dużych sal po korytarze z bogatą szatą naciekową. To jaskinia o wyjątkowym znaczeniu kulturowym i naukowym.

Dane techniczne:

  • długość jaskini: ponad 2,8 km
  • trasa turystyczna: 720 m
  • czas zwiedzania: ok. 45 min
  • temperatura: 8–9°C

Charakterystyka:

  • bardzo duże znaczenie archeologiczne
  • różnorodne formy krasowe
  • historyczna trasa turystyczna

Informacje praktyczne:

  • trasa łatwa
  • dogodny dojazd
  • jedna z najbardziej „klasycznych” jaskiń Słowacji

 

 

Jaskinia Vażecka

Położona w pobliżu Tatr Wysokich, należy do krótszych, ale bardzo atrakcyjnych jaskiń. Szczególnie znana z bogatej fauny – występują tu liczne gatunki nietoperzy.

Jaskinia ma dobrze rozwinięte komory oraz czytelne formy krasowe. Jest świetnym wyborem dla osób szukających krótszej, ale wartościowej trasy.

Dane techniczne:

  • długość jaskini: ok. 530 m
  • trasa turystyczna: 235 m
  • czas zwiedzania: ok. 25 min
  • temperatura: 6–7°C

Charakterystyka:

  • kompaktowa, ale atrakcyjna
  • bogata fauna
  • dobre oświetlenie i infrastruktura

Informacje praktyczne:

  • trasa bardzo łatwa
  • dobra dla rodzin z dziećmi
  • krótki czas zwiedzania

 

 

Ochtińska Jaskinia Aragonitowa

Jedna z największych atrakcji przyrodniczych Słowacji i unikat na skalę światową. Jest jedną z nielicznych jaskiń aragonitowych na świecie, a jej formy naciekowe mają zupełnie inny charakter niż w klasycznych jaskiniach krasowych.

Zamiast typowych stalaktytów dominują tu delikatne, igiełkowate i krystaliczne struktury aragonitu, tworzące niezwykle finezyjne kompozycje przypominające koralowce lub śnieżne gwiazdy.

Dane techniczne:

  • długość jaskini: 300 m
  • trasa turystyczna: 230 m
  • czas zwiedzania: ok. 30 min
  • temperatura: 7,2–7,8°C

Charakterystyka:

  • unikalna jaskinia aragonitowa
  • wpis na listę UNESCO
  • niezwykle delikatne formy naciekowe

Informacje praktyczne:

  • trasa krótka i łatwa
  • jedna z najbardziej unikalnych jaskiń świata
  • obowiązuje ścisła ochrona mikroklimatu

 

Słowacja oferuje jeden z najbardziej kompletnych systemów jaskiń turystycznych w Europie. Można tu zobaczyć praktycznie wszystkie typy jaskiń:

  • lodowe (Dobszyńska, Demianowska Lodowa)
  • krasowe (Demianowska Wolności, Domica)
  • szczelinowe (Driny)
  • aragonitowe (Ochtińska)

To unikalny „przekrój geologiczny Europy” dostępny w jednym kraju.

REKOMENDACJE

Jeśli planujesz zwiedzanie:

TOP 3 absolutne must-see:

  • Demianowska Jaskinia Wolności
  • Dobszyńska Jaskinia Lodowa
  • Domica (ze spływem)

Najbardziej unikalna:

  • Ochtińska Jaskinia Aragonitowa

Najłatwiejsze dla rodzin:

  • Brestovska
  • Vażecka
  • Driny

 

Ceny biletów, godziny wejść, obszerne opisy:

https://www.ssj.sk/pl/

 

 

najpiękniejsze jaskinie na Słowacji foto slovakia travel

najpiękniejsze jaskinie na Słowacji foto slovakia travel

 

Podziemia Europy – idealna alternatywa na każdą pogodę

 

Zwiedzanie podziemi to jedna z najbardziej niedocenianych, a jednocześnie najbardziej uniwersalnych form turystyki w Europie. Gdy na powierzchni pogoda staje się nieprzewidywalna – deszcz, upał czy silny wiatr – świat ukryty pod ziemią oferuje stabilność, bezpieczeństwo i zupełnie inne, niezwykle intensywne doświadczenie poznawcze.

Kluczowym atutem jaskiń i obiektów podziemnych jest ich mikroklimat. Niezależnie od regionu, temperatura we wnętrzu przez cały rok utrzymuje się na niemal stałym poziomie – najczęściej między 4 a 10°C. To oznacza, że w środku lata, gdy na powierzchni panują trzydziestostopniowe upały, zejście do jaskini daje natychmiastową ulgę. Z kolei jesienią czy w czasie opadów deszczu podziemia stają się schronieniem, w którym warunki są przewidywalne i komfortowe.

Zwolnienie z opłat za zdjęcia i wideo

Dobra wiadomość dla wszystkich odwiedzających jaskinie na Słowacji – zgodnie z decyzją zarządcy, od 1 stycznia 2026 roku wprowadzono istotne ułatwienie dla turystów.

Podczas standardowego zwiedzania udostępnionych jaskiń można obecnie bez dodatkowych opłat wykonywać zdjęcia oraz nagrywać wideo. To znacząca zmiana, która pozwala w pełni dokumentować wizytę i dzielić się wyjątkowymi kadrami z podziemnego świata.

Warto jednak pamiętać o kilku kluczowych zasadach:

  • brak opłat nie oznacza wydłużenia czasu zwiedzania
  • obowiązuje bezwzględne stosowanie się do poleceń przewodnika
  • fotografowanie nie może zakłócać przebiegu wycieczki ani komfortu innych uczestników

Decyzja ta ma na celu poprawę doświadczenia turystycznego i umożliwienie jeszcze pełniejszego kontaktu z unikalnym środowiskiem jaskiń.

Komunikat i zalecenia dla odwiedzających

Zwiedzanie jaskiń to specyficzna forma turystyki, wymagająca odpowiedniego przygotowania fizycznego i świadomości warunków panujących pod ziemią.

Charakter trasy turystycznej:

  • dłuższe przejścia w zamkniętej, często słabo oświetlonej przestrzeni
  • stała, obniżona temperatura oraz wysoka wilgotność powietrza
  • konieczność pokonywania podejść i zejść
  • obecność licznych schodów (w niektórych jaskiniach nawet ponad 1000 stopni)

Wymagania fizyczne:

Zwiedzanie może mieć charakter umiarkowanie wymagający – szczególnie w jaskiniach o rozbudowanej trasie, takich jak np. Demianowska Jaskinia Wolności.

Szczególna uwaga:

Osoby z problemami zdrowotnymi powinny rozważyć udział w zwiedzaniu, zwłaszcza w przypadku:

  • chorób układu krążenia
  • problemów z oddychaniem
  • nadciśnienia
  • ograniczeń ruchowych
  • ogólnie słabszej kondycji fizycznej

W razie wątpliwości zaleca się wcześniejszą konsultację z lekarzem.

Kopalnie opali – skarby Słowacji ukryte pod ziemią

Piękne opale z kopalni we wschodniej Słowacji podziwia cały świat a sama kopalnia jest obecnie cennym zabytkiem technicznym.

 

Najstarsza na świecie Kopalnia opali foto Albin Marciniak

Najstarsza na świecie Kopalnia opali foto Albin Marciniak

Najstarsza na świecie Kopalnia opali – skarby Słowacji ukryte pod ziemią

 

opracowanie Albin Marciniak
https://www.facebook.com/marciniak.albin
Views: 671
2026-03-21 0 komentarze/y
1 FacebookTwitterPinterestEmail
Schroniska górskie w Polsce

Schronisko Na Iglicznej

przez Redakcja 2026-03-21
Napisane przez Redakcja
Schronisko na Iglicznej

 Schronisko „Na Iglicznej”

  Schronisko „Na Iglicznej” położone jest na wysokości 820 m n.p.m. na południowo-wschodnim stoku Iglicznej (845 m n.p.m.). Z tarasu schroniska rozciąga się widok na Masyw Śnieżnika, a z punktu widokowego na galerii obok sanktuarium rozległa panorama na Rów Górnej Nysy, Góry Bystrzyckie, Góry Sowie i Góry Stołowe.
Obecnie obiekt jest własnością prywatną i dysponuje 40 miejscami noclegowymi. Nosi nazwę „Na Iglicznej” ze względu na zastrzeżenie nazwy Maria Śnieżna przez gospodarzy pobliskiego sanktuarium maryjnego.

 

Schronisko Na Iglicznej, Góry Bystrzyckie, Góry Sowie i Góry Stołowe.

Schronisko Na Iglicznej w głębi na lewo od Sanktuarium

Schronisko na Iglicznej
koło Międzygórza
Góra Igliczna, 57-500
600 215 170

Szlaki turystyczne

Schronisko stanowi ważny węzeł szlaków turystycznych:

  • 🟡 szlak żółty – z Bystrzyca Kłodzka do Międzygórze
  • 🟢 szlak zielony – z Międzygórza na Czarna Góra i Przełęcz Puchaczówkę
  • 🔴 szlak czerwony – z Wilkanów (ok. 2 h) przez Międzygórze (ok. 45 min) dalej do Schronisko PTTK Na Śnieżniku (ok. 3:30 h)
  • 🐎 szlak konny – z Bystrzycy Kłodzkiej w kierunku Hali pod Śnieżnikiem i Kletna

Dlaczego warto tu zajrzeć?

Schronisko „Na Iglicznej” to miejsce o wyjątkowym klimacie, łączące:

  • walory krajobrazowe
  • łatwy dostęp z doliny
  • bliskość jednego z najważniejszych punktów widokowych regionu
  • autentyczną, górską atmosferę

To idealny przystanek na trasie przez Masyw Śnieżnika – zarówno na krótką wycieczkę z Międzygórza, jak i jako element dłuższej, ambitnej wędrówki po Sudetach.

 

Schronisko Na Iglicznej, Góry Bystrzyckie, Góry Sowie i Góry Stołowe.

Schronisko Na Iglicznej, Góry Bystrzyckie, Góry Sowie i Góry Stołowe.

Obiekt ma dziś charakter prywatny i oferuje około 40 miejsc noclegowych, zachowując przy tym kameralną atmosferę górskiego schroniska. Nazwa „Na Iglicznej” została przyjęta ze względu na zastrzeżenie historycznej nazwy „Maria Śnieżna” przez gospodarzy sanktuarium.

To miejsce docenią zarówno:

  • turyści piesi
  • rowerzyści górscy
  • miłośnicy ciszy i widoków
  • osoby planujące dłuższe wędrówki po Masywie Śnieżnika

Schronisko Na Iglicznej, Góry Bystrzyckie, Góry Sowie i Góry Stołowe.

Schronisko Na Iglicznej,

Położenie i widoki

Z tarasu schroniska rozciąga się imponująca panorama na Masyw Śnieżnika, a z pobliskiego punktu widokowego – usytuowanego przy sanktuarium – można podziwiać szerokie pejzaże obejmujące:

  • Rów Górnej Nysy
  • Góry Bystrzyckie
  • Góry Sowie
  • Góry Stołowe

Tuż obok znajduje się również znane miejsce kultu religijnego – Sanktuarium Maria Śnieżna, które od lat przyciąga pielgrzymów i turystów.

Złota Pętla Ziemi Kłodzkiej

szlak pieszy i rowerowy przez najpiękniejsze atrakcje Dolnego Śląska

 

 

Schronisko Na Iglicznej, Góry Bystrzyckie, Góry Sowie i Góry Stołowe.

Schronisko Na Iglicznej, Góry Bystrzyckie, Góry Sowie i Góry Stołowe.

Views: 1219
2026-03-21 0 komentarze/y
3 FacebookTwitterPinterestEmail
Schroniska górskie w Polsce

Schronisko PTTK w Dolinie Pięciu Stawów Polskich

przez Redakcja 2026-03-21
Napisane przez Redakcja

 Schronisko PTTK w Dolinie Pięciu Stawów Polskich

   Wyjątkowe schronisko w wyjątkowej dolinie. Takie połączenie daje niesamowity efekt. To najwyżej położone schronisko w polskiej części Tatr i zarazem polskiej części Karpat (1670 m n.p.m.).

Schronisko w Pięciu Stawach jest jedynym w polskich Tatrach, do którego nie można dojechać samochodem. Bez względu na warunki atmosferyczne, schronisko jest czynne przez cały rok. Bywają jednak sytuację, gdy po dużych opadach śniegu zagrożenie lawinowe uniemożliwia dojście do schroniska. Wówczas szlak w Dolinie Roztoki jest niebezpieczny dla zdrowia i życia przez schodzące lawiny a ze zboczy Świstówki  lawiny schodzą nawet kilka razy w sezonie zimowym.

 

Schronisko w Dolinie Pięciu Stawów Polskich 26

   Jest takie miejsce w Tatrach, do którego chce się wracać. Miejsce, gdzie w sezonie wakacyjnym ciągną tłumy, skuszone smakiem legendarnej szarlotki i pięknych widoków na rozległą dolinę. Miejsce, gdzie każdy musi dojść o własnych siłach, bo nie dociera tutaj żaden pojazd. Także całe zaopatrzenie dowożone jest małym wyciągiem linowym z doliny. To właśnie tutaj w listopadzie i wczesną wiosną gwarne życie turystów zamiera i można usłyszeć szum wody w stawach i powiew wiatru, bez zbędnych dźwięków przypadkowych turystów.

 

Schronisko w Dolinie Pięciu Stawów Polskich 21

    W odległości zaledwie dziesięciu minut od schroniska, wody z całej doliny, gromadzone w Wielkim Stawie spływają przez Stawiarski Próg, tworząc największy wodospad tatrzański – Wielką Siklawę (około 70 m. wysokości). Wielki Staw jest najdłuższym (ok. 1 km ) i najgłębszym (ok. 80m) jeziorem tatrzańskim oraz drugim pod względem głębokości jeziorem w Polsce. Dolina Pięciu Stawów ma największą w Tatrach powierzchnię jezior.  Schronisko w Pięciu Stawach jest jedynym w polskich Tatrach, do którego nie można dojechać samochodem. Bez względu na warunki atmosferyczne, schronisko jest czynne przez cały rok. Jak widać, cała dolina jest wyjątkowa a do tego piękna o każdej porze roku.

 

Świstowa Czuba widziana z Progu Stawiarskiego w okolicach Siklawy. Doskonale widać dlaczego szlak jest zamykany na zimę. Bardzo duże nachylenie i możliwe zejście lawin także samoczynnie, gdy poniżej biegnie szlak z Doliny Roztoki do Doliny Pięciu Stawów Polskich. Dolina Pięciu Stawów Polskich – Świstówka Roztocka – Morskie Oko – ten szlak jest zamykany od 1 grudnia do 15 maja.

Szlak letni prowadzący od Morskiego Oka przez Świstówkę do Doliny Pięciu Stawów Polskich. W zimie zamykany głównie na bardzo duże zagrożenie lawinowe. Szlak ten przecina Żleb Biały oraz Żleb Żandarmerii. Tymi żlebami schodzą potężne lawiny zasypujące drogę do Morskiego Oka.

Z Doliny Roztoki prowadzi zimowy wariant dojścia do schroniska PTTK w Dolinie Pięciu Stawów Polskich (szlak czarny) a w górnej części nad Niżnią Kopą szlak niebieski.

 

Dolina Pięciu Stawów Polskich w zimie

 

 

Schronisko w Dolinie Pięciu Stawów Polskich

 

Schronisko w Dolinie Pięciu Stawów Polskich 8

 

W schronisku do dyspozycji gości jest 12 pokoi – 2, 4, 6, 7, 8, 10 osobowych. Mieści się w nich 67 miejsc noclegowych.

Recepcja czynna jest w godzinach 08.00 – 21.00, przerwa 10:00-11:00.

Schronisko Górskie PTTK w Dolinie Pięciu Stawów Polskich
34 530 Bukowina Tatrzańska,
Tel. kom: +48 781 055 555
http://www.piecstawow.pl

 

 

Jak dojść do schroniska ?

Szlak zielony – odbicie w prawo  przy  Wodogrzmotach Mickiewicza ( przy drodze z Palenicy Białczańskiej do Morskiego Oka)  Doliną Roztoki nad Wielki Staw Polski ok 2:20 h, . Znad Wielkiego Stawu szlakiem niebieskim ok 10 minut,
lub szlak czarny odbijający od zielonego na lewo, wiodący zakosami przez kosówkę do schroniska. Czas przejścia od rozstaju ze szlakiem zielonym do schroniska: 40 min, ↓ 30 min
Szlak  niebieski – od Morskiego Oka przez Rówień nad Kępą, Świstówkę Roztocką i Świstową Czubę do schroniska.
Czas przejścia od Morskiego Oka do schroniska: 2:10  h, z powrotem 1:40 h
Do schroniska można dojść także od morskiego Oka przez Szpiglasową Przełęcz, lecz ten szlak przeznaczony jest dla osób z nieco większym doświadczeniem górskim. Z uwagi na charakterystykę terenu, w zimie ten szlak staje się bardzo niebezpieczny z uwagi na zagrożenie lawinowe.
od Czarnego Stawu Gąsienicowego przez Zawrat
od Doliny Pańszczycy przez Krzyżne,
Niebieski szlak turystyczny przebiegający obok schroniska pięciostawiańskiego, prowadzący z Morskiego Oka na Halę Gąsienicową przez Zawrat jest najstarszym szlakiem w polskich tatrach.

 

Schronisko w Dolinie Pięciu Stawów Polskich 59

 

Dolina Pięciu Stawów jako jedna z pierwszych w Tatach doczekała się schroniska, otwierając swe gościnne progi dla turystów już w 1876 roku.

    W przeszłości rozłożyste tereny doliny stanowiły obszary pasterskie. Hale Roztoki i Pięciu Stawów należały od 1637 roku do rodziny Nowobilskich. Sołtys wsi Białki Wojciech Nowobilski dostał te tereny w nadaniach królewskich od Władysława IV. Pozostałością po dawnej gospodarce pasterskiej jest do dziś istniejący kamienny szałas, służący w przeszłości za schron dla wędrowców i pierwszych taterników. Rolę tę przestał pełnić w 1876 roku, kiedy z inicjatywy Towarzystwa Tatrzańskiego (TT) powstało nad Małym Stawem pierwsze pięciostawiańskie schronisko.

Był to niewielki, jednoizbowy budynek z bloków granitowych. Nadano mu imię Ludwika Zejsznera, wybitnego polskiego geologa. „Przy ognisku z kosodrzewiny turyści zawinięci w pledy i okryci cuchami górale – przewodnicy, leżą kręgiem na posłaniu z kosówki, ogrzewając nogi przy ognisku” – wspomina Stanisław Witkiewicz. Schronisko było licznie odwiedzane w lecie, natomiast w zimie pozostawione bez opieki, niszczało. Prawie co roku przeprowadzano niezbędne remonty, co pociągało za sobą ogromne koszty. W związku z tym TT w 1896 roku postanowiło przystąpić do budowy nowego, wygodniejszego schroniska.

Bardzo szybko rozpoczęto prace budowlane. Już w 1898 nowe schronisko było ukończone. Miało ono drewniane ściany, piec, a do spania prycze – znacznie lepiej chroniło więc przed zimnem, było wygodniejsze i szybko zyskało uznanie turystów. W związku z rosnącą popularnością parokrotnie rozbudowywano i modernizowano budynek. W sezonie letnim schroniskiem zajmowali się: Jędrzej Nowobilski, Wojciech Budz, Jan Nowobilski, współwłaściciel pięciostawiańskich hal oraz Maria Budzowa. Zimą, począwszy od roku 1907 gospodarowała w Pięciu Stawach nowo powstała Sekcja Narciarska TT. W czasie I wojny światowej schronisko było kilkakrotnie dewastowane, później jednak przy pomocy Kompanii Wysokogórskiej Wojska Polskiego, przywrócone do użytku. Dzierżawę po Marii przejęła jej córka Wiktoria Bigosowa. Schronisko służyło turystom do 1924 roku, kiedy to zreformowany oddział zakopiański PTT postanowił przeznaczyć fundusze na kolejne, nowe i większe schronisko.

Projekt budynku wykonał sam dyrektor Szkoły Przemysłu Drzewnego w Zakopanem – Karol Stryjeński. Z ogromnym zapałem zabrano się do budowy. Zapału tego nie ostudziły nawet późniejsze trudności związane przede wszystkim z transportem. Schronisko zostało oficjalnie oddane do użytku dopiero po siedmiu latach. Huczna uroczystość otwarcia odbyła się w 1932 roku, zorganizowana przez Oddział Zakopiański PTT oraz dzierżawców Marię i Andrzeja Krzeptowskich. Schronisko cieszyło się ogromną popularnością. Już w 1933 postanowiono je powiększyć i ocieplić. Budynek obłożono murem z surowego kamienia. Po modernizacji trwającej zaledwie rok, mógł przyjąć ok. 50% turystów więcej. Odbywały się tu obozy Polskiego Związku Narciarskiego z udziałem takich narciarzy jak: Helena Marusarzówna, Stanisław, Jan i Andrzej Marusarzowie, Marian Orlewicz, Helena Becker, Bronisław Czech. Był to okres świetności międzywojennej turystyki tatrzańskiej. W roku wybuchu II wojny światowej Andrzej i Maria Krzeptowscy musieli opuścić schronisko, zostawiając je pod opieką Franciszka Gabrysia. Jeszcze tego samego roku Maria Krzeptowska wróciła i ,wraz z synami Andrzejem i Józefem, zamieszkała w Pięciu Stawach. Po górach chodziły oddziały partyzanckie, a mieszkańcy schroniska brali czynny udział w ruchu oporu. Schronisko szczęśliwie przetrwało czas wojny i okupacji i nagle w maju 1945 roku z niewiadomych przyczyn całkowicie spłonęło.

 

Schronisko w Dolinie Pięciu Stawów Polskich 4

 

Dzięki staraniom Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego, w 1947 roku nad Małym Stawem stanął niewielki, drewniany budynek. Było to pierwsze w Tatrach odbudowane po wojnie schronisko, które funkcjonowało do 1954 roku. Teraz (od 1968 r) znajduje się tam strażniczówka Tatrzańskiego Parku Narodowego.
Schronisko w Dolinie Pięciu Stawów Polskich 18

 

Pozostałością po dawnej gospodarce pasterskiej w dolinie, jest do dziś istniejący kamienny szałas, służący w przeszłości za schron dla wędrowców i pierwszych taterników. Rolę tę przestał pełnić w 1876 roku, kiedy z inicjatywy Towarzystwa Tatrzańskiego (TT) powstało nad Małym Stawem pierwsze pięciostawiańskie schronisko. Szałas widoczny jest dla osób wędrujących niebieskim szlakiem, w okolicy odbicia żółtego na Szpiglasową Przełęcz.

 

Schronisko w Dolinie Pięciu Stawów Polskich 10
.

Schronisko Górskie PTTK w Dolinie Pięciu Stawów Polskich zostało ukończone w 1954 roku. Jest piątym schroniskiem turystycznym w Dolinie i pierwszym usytuowanym nad Przednim Stawem.

   Prężnie rozwijająca się turystyka w latach powojennych wykazała zapotrzebowanie na duże schronisko turystyczne w dolinie Pięciu Stawów Polskich. Istniejący dotychczas budynek położony nad Małym Stawem przetrwał wojnę i okupację. Niestety w 1945 roku na skutek pożaru, został całkowicie zniszczony. Na jego miejscu powstał w 1947 roku niewielkich rozmiarów obiekt, w minimalnym stopniu pokrywający zapotrzebowanie turystów. Dlatego w 1949 roku grupa architektów związanych z Tatrami i Zakopanem wystąpiła z inicjatywą wykonania nowego projektu. Zespołem przewodził profesor planowania przestrzennego Politechniki Warszawskiej Jan „Olaf” Chmielewski. Współprojektantami byli: Anna Górska, Gerard Ciołek, Jędrzej Czarniak, Jerzy Mokrzyński.

W 1954 roku ukończono budowę obecnego, piątego już z kolei schroniska w Dolinie Pięciu Stawów. Harmonijnie wkomponowany w krajobraz, kamienno-drewniany budynek stanął w zupełnie innym miejscu – nad północnym brzegiem Przedniego Stawu. Architektonicznie (wraz ze schroniskami na Polanie Chochołowskiej i na Hali Ornak) stanowi pierwszorzędne osiągnięcie powojennego budownictwa turystycznego. Powstało dzięki staraniom Polskiego Towarzystwa Turystyczno Krajoznawczego (PTTK).

W marcu 1956 roku odbyła się oficjalna uroczystość otwarcia, a kierowniczką została Maria Krzeptowska – wieloletnia gospodyni poprzednich schronisk. Pomimo ogromnych trudności związanych z zaopatrzeniem schroniska (transport końmi, wnoszenie towaru na plecach) dzięki staraniom gospodarzy nigdy turystom niczego nie brakowało, a schronisko było (i jest!) znane z przyjaznej gościnności i domowej atmosfery. Odbywały się tu obozy sportowe (np. przygotowania do olimpiady w Meksyku), zawody narciarskie (w niedzielę Wielkanocną- bieg zjazdowy) i wiele innych imprez. W 1957 roku Andrzej Krzeptowski wraz z synem Józefem przejęli schronisko w Roztoce, a Maria z synem Andrzejem zostali w Pięciu Stawach. W 1973 roku kierownictwo objęli bracia Andrzej i Józef. Później schroniskiem zajmował się sam Andrzej. W 1998 dołączyła do niego córka Maria, a potem druga córka, Marta.

historia schroniska: http://piecstawow.pl/schronisko/historia-2/

Ciekawostki z doliny:

– Siklawa – w odległości zaledwie dziesięciu minut od schroniska, wody z całej doliny, gromadzone w Wielkim Stawie spływają przez stawiarski próg, tworząc największy wodospad tatrzański – Siklawę (około 70 m. wysokości).

– Wielki Staw pieciostawiański jest najdłuższym (ok. 1 km ) i najgłębszym (ok. 80m) jeziorem tatrzańskim oraz drugim pod względem głębokości jeziorem w Polsce.

– Zadni Staw pięciostawiański jest najwyżej położonym jeziorem Polski (1890m npm)

– Stawy – Dolina Pięciu Stawów ma największą w Tatrach powierzchnię jezior.

 

Schronisko w Dolinie Pięciu Stawów Polskich 37

Dolina Pięciu Stawów Polskich jest plenerem fotograficznym o każdej porze roku. Tutaj aparat skierowany w dowolnym kierunku zachęca do wykonania kolejnego zdjęcia. Wiele osób spędza tutaj długie godziny a nawet dnie czy noce na łapaniu kadrów.

 

Schronisko w Dolinie Pięciu Stawów Polskich 26

 

Schronisko w Dolinie Pięciu Stawów Polskich 30

 

Schronisko w Dolinie Pięciu Stawów Polskich 53

 

Schronisko w Dolinie Pięciu Stawów Polskich 56

 

Schronisko w Dolinie Pięciu Stawów Polskich 54

 

Schronisko w Dolinie Pięciu Stawów Polskich 52

 

Schronisko w Dolinie Pięciu Stawów Polskich 3

 

Schronisko w Dolinie Pięciu Stawów Polskich 9

 

Schronisko w Dolinie Pięciu Stawów Polskich 13

 

Schronisko w Dolinie Pięciu Stawów Polskich 17

 

Schronisko w Dolinie Pięciu Stawów Polskich 19

Widok na Dolinę Pięciu Stawów Polskich, Próg Stawiarski i Dolinę Roztoki. Widok ze szlaku na Szpiglasową Przełęcz.

 

Schronisko w Dolinie Pięciu Stawów Polskich 20
.
.
Wnętrze schroniska. Takie pustki i niesamowity klimat można poczuć na przełomie listopad/grudzień oraz luty/marzec
Schronisko w Dolinie Pięciu Stawów Polskich 144

 

Schronisko w Dolinie Pięciu Stawów Polskich 38
Tutaj nawet najprostsze śniadanie smakuje wybornie.

 

Schronisko w Dolinie Pięciu Stawów Polskich 145

 

 

Schronisko jest najlepszą bazą wypadową na legendarną Orlą Perć.

 

 

opracowanie i foto:

Albin Marciniak
https://www.facebook.com/marciniak.albin

Wykaz schronisk górskich w Polsce

SCHRONISKA GÓRSKIE W POLSCE wykaz

Views: 1109
2026-03-21 0 komentarze/y
2 FacebookTwitterPinterestEmail
Podziemia turystyczne w Europie Underground in EuropePodziemia turystyczne w Polsce

Jaskinie w Tatrach dostępne turystycznie

przez Albin Marciniak 2026-03-21
Napisane przez Albin Marciniak
Jaskinia Mylna w Dolinie Kościeliskiej 25

 Jaskinie w Tatrach dostępne turystycznie

   Mówiąc o Tatrach na myśl przychodzi nam oczywiście Giewont, Rysy, Orla Perć czy też doliny, w sezonie bardzo zatłoczone a pod szczytami tworzące się kolejki. Tymczasem w Tatrach mamy także inne ciekawe miejsca, do których warto się wybrać. Takie miejsca to tatrzańskie jaskinie, dostępne turystycznie a przez kilka z nich wytyczone są szlaki.

Jaskinia Mylna w Dolinie Kościeliskiej 25

Jaskinie idealnie nadają się jako alternatywa w razie niepogody. To także świetne miejsca na rozpoczęcie swojej przygody w eksplorację podziemi. By poczuć się jak Indiana Jones nie potrzeba zbyt wiele. Odpowiednia odzież którą możemy nieco pobrudzić i oczywiście dobre światło a najlepiej czołówka która nie ogranicza nam ruchów. Każda z jaskiń ma inną specyfikę i inny jest jej przebieg, każda z nich dostarcza innych wrażeń. Jako że schodzimy pod ziemię a dokładnie w głąb góry, nie polecamy takiej formy zwiedzania dla osób mających klaustrofobię czy problemy z poruszaniem się. Ciemność, duża wilgotność, wąskie korytarze przez które niejednokrotnie należy się czołgać, to w zasadzie norma dla podziemi. Co oczywiste, do tych jaskiń nie wejdziemy ze zwierzętami czy z małymi dziećmi. Planując wejście do każdej z nich, należy indywidualnie dostosować swoje możliwości do ich specyfiki. Po przejściu wszystkich 6 czyli Mroźna (płatna, dostępna okresowo), Mylna, Raptawicka, Obłazkowa, Smocza Jama i Dziura, będziemy mieć lepszy obraz tego, jak wyglądają Tatry nie tylko z pozycji piechura na szlaku.

 

Dobre oświetlenie to podstawa i o tym należy pamiętać zawsze, wybierając się do jaskiń.

Praktycznie każdy, kto chodzi po Tatrach, dochodzi do momentu w którym zaczyna schodzić także do jaskiń.  W wysokim sezonie najlepiej sobie odpuścić i zaczekać do końcówki sezonu, lub wybrać się pod koniec dnia. Jednak najlepszy moment na zwiedzanie bez wakacyjnego tłumu, to paskudna pogoda. Im gorsza pogoda tym mniej turystów w Tatrach, a na jaskinie nie ma znaczenia czy leje czy wieje.

 

Zejdźmy zatem do podziemi.

Jaskinia Mylna w Dolinie Kościeliskiej 15

Jaskinia Mroźna

Na początek Jaskinia Mroźna przez którą prowadzi wytyczony szlak a także zamontowane są ułatwienia, czyli schody, podesty, poręcze czy łańcuchy. Wejście do jaskini możliwe jest od kwietnia do października. Jest to jedyna jaskinia do której obowiązują bilety wstępu.

Przemierzając Tatry, prędzej czy później każdy dotrze do Jaskini Mroźnej. Jaskinia została odkryta przez Stefana Zwolińskiego i Tadeusza Zahorskiego w 1934 r. Pierwotnie znano jedynie niewielki odcinek liczący nieco ponad 60 metrów, dopiero po wojnie odkryto główny korytarz. Na początku lat 50. przystosowano ją do ruchu turystycznego i udostępniono zwiedzającym 12 lipca 1953 r. W pierwotnym stanie miała wąskie przejścia i była w znacznej części zamulona. Do 1956 zwiedzanie jaskini odbywało się przy świetle lamp karbidowych, świec i latarek. Po 3-letnim remoncie jaskinię otwarto ponownie już oświetloną elektrycznie. 29 października 2000 r. Jakub Nowak odkrył boczny korytarz jaskini, odgałęziający się w kierunku Jaskini Zimnej. Dzięki temu odkryciu długość Jaskini Mroźnej wzrosła o 60 metrów. Jaskinia jest udostępniona turystycznie od końca kwietnia do końca października. Od 1959 do 2020 roku oświetlana elektrycznie za pomocą agregatu spalinowego. Także jako jedyna wymaga zakupu biletu wstępu. Długość korytarzy jaskini: 773 m. Długość trasy turystycznej: 511 m. Jaskinia we wschodnim zboczu Doliny Kościeliskiej w Tatrach, w masywie Organów, 120 m ponad dnem doliny. 

Jasinia Mroźna 2
obszerna fotorelacja

Jaskinia Mroźna

Jaskinia Mroźna

Jaskinia Smocza Jama w Wąwozie Kraków
   Smocza Jama podobnie jak pozostałe jaskinie dostępne do zwiedzania, znajduje się w Tatrach Zachodnich w dolnej części Wąwozu Kraków w Dolinie Kościeliskiej. Jaskinia to właściwie krótki, stromy korytarz jaskiniowy przebijający skałę na wylot.  Jaskinia ma długość 37 m i jest tunelem wznoszącym się o 16,5 m. Otwór wejściowy znajduje się na wysokości ok. 1100 m n.p.m. Wejście do jaskini znajduje się na końcu dostępnej części Wąwozu Kraków. Otwór wejściowy znajduje się kilkanaście metrów powyżej dna doliny a podejście prowadzi drabiną i łańcuchami. W samej jaskini przejście na całej długości również jest ubezpieczone łańcuchem. Smocza Jama mimo iż nie jest długa, to jednak jest kręta i ciemna a do zwiedzania potrzebne jest oświetlenie. Zimą szlak bywa bardzo oblodzony, co znacznie utrudnia przejście. Raki czy choćby „raczki” znacznie ułatwią strome podejście. Smocza Jama od dawna jest znana i użytkowana turystycznie. Pierwsza pisana wzmianka pochodzi z przewodnika Kolbenheyera z 1876 r. Początkowo była odwiedzana w odwrotną stronę, co zwiększało efektowność przejścia. Pierwotnie szlak był ubezpieczony drewnianymi konstrukcjami, w 1949 r. zmieniono je na stalowe. Przez jaskinię przechodzi żółty szlak turystyczny z Polany Pisanej przez Wąwóz Kraków z powrotem na Polanę Pisaną. Jest to trasa jednokierunkowa, czas przejścia całego szlaku ok. 55 min.
Smocza Jama 3
obszerna fotorelacja

Jaskinia Smocza Jama w Wąwozie Kraków

Jaskinia Smocza Jama w Wąwozie Kraków

Jaskinia Ku Dziurze
„Dziura” znana jest od dawna a była odwiedzana masowo już w pierwszej połowie XIX wieku. Według legendy górali, przez jakiś czas ukrywał się w niej Wojtek Mateja czyli ostatni tatrzański zbójnik. Otwór wejściowy jaskini, o szerokości 3 m i wysokości 2 m, znajduje się u stóp „Ściany nad Dziurą”. Jej długość to 175 m, a deniwelacja 40,4 m. Jaskinia składa się z jednej dużej sali, na której końcu w stropie znajduje się drugi otwór, 16 m wyżej od głównego. Jaskinia jest przeznaczona do indywidualnego zwiedzania. Dno zasłane jest butwiejącymi liśćmi bukowymi, próchnicą, gliną i gruzem, co utrudnia poruszanie się po stromych korytarzach dolnej części jaskini. W zimie wewnątrz tworzą się okazałe lodospady. Przydatne własne źródło światła.
Doliną ku Dziurze do Jaskini ku Dziurze wzdłuż koryta potoku, prowadzi niebieski szlak turystyczny z Drogi pod Reglami. Czas przejścia: 25 min. Początek szlaku znajduje się nieopodal wejścia do Doliny Strążyskiej. Jest to dobra opcja dla wybierających się właśnie do Strążyskiej i Wodospadu Siklawica.
 
Jaskinia ku Dziurze 12
Jaskinia Raptawicka
    Szlak prowadzący do jaskini znajduje się w odległości 4,5 km od Kir w Raptawickiej Turni, po zachodniej stronie doliny. Otwór jaskini, znajdujący się na wysokości ok. 180 m powyżej koryta Potoku Kościeliskiego. Jaskinię można zwiedzać samodzielnie, bez przewodnika. Główny wejściowy otwór ma średnicę ok. 2 m. i aby się do niego dostać, należy pokonać ok 10-metrowe skalne podejście ubezpieczone łańcuchami. Do głównej komory prowadzi zejście pionową 4-metrową stalową drabiną. Jest to pojedyncza, duża sala o wysokości do 15 m i rozmiarach 10 × 40 m. W jej stropie znajdują się otwory dwóch małych studzienek, dzięki czemu do tej części jaskini dociera światło słoneczne. Od tej sali prowadzi kilka bocznych, ślepych korytarzy. Po lewej stronie od wejścia widoczny jest 20 metrowy, opadający w dół korytarz prowadzący do ciasnej szczeliny, którą można się przecisnąć do następnej mniejszej sali, a z niej z kolei do innego szerszego korytarza, w którym znajduje się mała kapliczka. Ten fragment wymaga większych umiejętności w poruszaniu się w jaskiniach oraz musimy liczyć się w mocnym pobrudzeniu ubrania.
Jaskinia Raptawicka stanowi część skomplikowanego systemu Jaskini Mylnej a powstała w wyniku zapadnięcia się leżących poniżej komór. Jej dno pokryte jest skałami wapiennymi, otoczakami i namuliskiem, w którym znaleziono szczątki zwierząt z okresu plejstocenu.
obszerna fotorelacja

Jaskinia Raptawicka

Jaskinia Raptawicka

Jaskinia Raptawicka 2
 Początkowy odcinek szlaku z Doliny Kościeliskiej prowadzący do Jaskini Mylnej, Raptawickiej i Obłazkowej.
Jaskinia Obłazkowa

   Wejście do Jaskini Obłazkowej znajduje się kilkanaście metrów przed wejściem do systemu komór i Okien Pawlikowskiego. Tam też znajduje się wejście do Jaskini Mylnej. Otwór jaskini, znajdujący się na wysokości ok. 130 m powyżej koryta Potoku Kościeliskiego. 50 metrów powyżej, znajduje się wejście do Jaskini Raptawickiej.

Otwór wejściowy ma wysokość 2 m i szerokość 9 m. Za nim znajduje się główna komora, zwana Wstępną. Tę część jaskini można zwiedzać bez latarki, natomiast do zwiedzania dalszych części konieczne jest światło. Z końca Komory Wstępnej odchodzi ciasny 18-metrowy korytarz, który na końcu rozdziela się. Na lewo znajduje się korytarz kończący się ślepo, natomiast idąc prosto, kilka metrów za obniżeniem stropu odchodzi w lewo pierwsze z trzech przejść do Przekopu prowadzącego do Komory Końcowej. Drugie i trzecie przejście znajduje się 5 metrów dalej. Korytarz kończy się po kolejnych kilku metrach w ciasnej szczelinie. Idąc drugim przejściem, po 6 metrach, dochodzi się do Przekopu. Czołgając się nim jeszcze przez około 5 metrów wychodzi się w Komorze Końcowej. Komora Końcowa posiada wymiary 6 × 10 m i wysokość do 6 m. Na jej końcu znajduje się Jędrusiowy Przełaz łączący Jaskinię Obłazkową z Jaskinią Mylną. W sali jest też wejście do 7-metrowej szczeliny. Znaczną część jaskini pokonuje się na czworaka. W ciasnych korytarzach nie ma możliwości zawrócenia czy wyminięcia się.
Jaskinia Obłazkowa 1
Jaskinia Mylna
Jaskinia Mylna dla odważnych. Bądź jak Indiana Jones
Dla przeciętnej rodziny ta jaskinia to przygoda lepsza od najlepszych parków rozrywki. Pochyłe komory, wąskie labirynty, ciasne korytarze przez które trzeba iść na kolanach. Bez sztucznych ułatwień, światła i przewodnika. Jaskinia w Tatrach Zachodnich do samodzielnego zwiedzania, przez którą prowadzi wytyczony szlak turystyczny.
Jaskinia jest położona w Dolinie Kościeliskiej na wysokości około 1098 m n.p.m. Jest jedną z ciekawszych jaskiń tatrzańskich, którą można zwiedzać bez przewodnika. Łączna długość korytarzy wynosi 1080 m, jednak dla turystów została udostępniona tylko 300-metrowa trasa. Jaskinia została po raz pierwszy zbadana w roku 1885 przez Jana Gwalberta Pawlikowskiego. Jest to poziomy ciąg korytarzy i niedużych komór. Korytarze tworzą liczne rozgałęzienia.
Biała Ulica czy Ulica Pawlikowskiego, to bardzo ciasne odcinki które pokonuje się na kolanach czy wręcz czołgając się. Pokonywanie tych korytarzy u wielu osób powoduje szybsze bicie serca. Niestety u osób z klaustrofobią może doprowadzić do bardzo niebezpiecznych sytuacji. Takie osoby nie powinny nawet próbować swoich sił w tej jaskini. Należy także brać pod uwagę że system korytarzy umożliwia poruszanie się wyłącznie w jednym kierunku. Nie ma możliwości zawrócenia i wyjścia z jaskini otworem wejściowym. To stworzyłoby bardzo niebezpieczną sytuację dla osób wchodzących i poruszających się ciasnymi korytarzami bez możliwości zawrócenia.
Przejście tej jaskini dostarczy wielu wrażeń, lecz należy to robić z dużą rozwagą.
Jaskinia Mylna 3
obszerna fotorelacja

Jaskinia Mylna w Dolinie Kościeliskiej

Jaskinia Mylna w Dolinie Kościeliskiej

Dobre oświetlenie to podstawa
Na tym schemacie widać jak skomplikowany jest system podziemi rozciągający się praktycznie pod całymi Tatrami. Tutaj pokazany jest mały fragment a widoczny jest przebieg wyznaczonej trasy turystycznej w Jaskini Mylnej i Jaskini Obłazkowej. Mimo że jest tam poprowadzony szlak turystyczny, nie należy bagatelizować zaleceń. Odpowiednie oświetlenie to podstawa i zdecydowanie, latarka w Waszym telefonie absolutnie nie wystarczy, a niestety i z takimi przypadkami spotykałem się w tej jaskini. Pozostałe jaskinie są łatwiejsze w ich poznawaniu, lecz do Jaskini Mylnej nie należy wybierać się samotnie. Elektronika jest zawodna a także nasz organizm może różnie zareagować. 
Należy także pamiętać, że wewnątrz nie ma żadnego zasięgu telefonów a dźwięk tłumiony jest przez gmatwaninę skał. Pod ziemią jesteśmy zdani wyłącznie na siebie oraz osoby które wiedzą gdzie się wybieramy. To dotyczy wszystkich podziemi nie będących zorganizowaną i nadzorowaną trasą turystyczną.
Jaskinia Mylna 4
Pod ziemią nie musi być szaro, buro i nijako. To świat wielu form i kolorów.
Jaskinia Mroźna
Jasinia Mroźna 1
Jasinia Mroźna 3
Jaskinia Smocza Jama
Smocza Jama 1
Smocza Jama 2
Jaskinia Ku Dziurze
Jaskinia ku Dziurze 4
Jaskinia ku Dziurze 11
Jaskinia Raptawicka
Jaskinia Raptawicka 1
Jaskinia Raptawicka 3
Jaskinia Obłazkowa
Jaskinia Obłazkowa 2
Jaskinia Obłazkowa 4
Jaskinia Mylna
Jaskinia Mylna 1
Jaskinia Mylna 2
opracowanie & foto: Albin Marciniak

 

https://www.facebook.com/marciniak.albin
Polecam podziemia w Polsce dostępne do zwiedzania.

Wyselekcjonowane i opisane obiekty dostępne dla zwiedzających, o różnym stopniu trudności. To sposób na zwiedzanie przez cały rok. Bez względu na pogodę, w podziemiach temperatura utrzymuje się na  podobnym poziomie przez cały rok.

Polska to także magia podziemnego świata. Sztolnie ciągnące się wiele kilometrów, kopalnie złota, srebra, czy uranu, jaskinie, schrony i obiekty militarne. Różnorodność miejsc do których można zejść pod ziemie jest także wielka. Miliony osób każdego roku w sezonie wakacyjnym szuka ciekawych miejsc. Podziemia można zwiedzać także w pochmurne jesienne dni czy zimowe w dni.

 

To sposób na zwiedzanie bez względu na pogodę. W podziemiach temperatura utrzymuje się na  podobnym poziomie przez cały rok. Jesienią czy w zimie nie utkniemy w długich kolejkach. Na trasie zwiedzania nie będziemy popędzani przez przewodników w otoczeniu głośnych wycieczek szkolnych.

 

Nie czekając na wakacje czy słoneczną pogodę, zejdźmy do magicznego świata podziemi.
NAJPIĘKNIEJSZE PODZIEMIA W POLSCE I EUROPIE

NAJPIĘKNIEJSZE PODZIEMIA

podziemne trasy turystyczne w Polsce

 Podziemia w Europie 

Underground in Europe explore maps

Underground in Europe explore maps

Views: 829
2026-03-21 0 komentarze/y
1 FacebookTwitterPinterestEmail
Góry

zwierzęta w Tatrach jakie spotkasz na szlaku

przez Redakcja 2026-03-21
Napisane przez Redakcja
lis w Tatrach zima

Zwierzęta w Tatrach

Mieszkańcy Tatr jakich spotkasz na szlaku

   Na tablicach informacyjnych przy każdym wejściu na teren TPN, możemy dowiedzieć się jacy mieszkańcy Tatr dominują na danym terenie. Jednak wędrując szlakami, wielu turystów ma wątpliwości co do własnych obserwacji. Często można usłyszeć powątpiewania zawiedzionych, a to brakiem napotkanej kozicy czy nawet niedźwiedzia. Nic w tym dziwnego, gdyż mieszkańcy Tatr na ogół unikają kontaktu z człowiekiem, zwłaszcza z grupami lub osobami dającymi znać wszem i wobec o swojej obecności na szlaku. Często spotykam się z sytuacjami, gdy idące obok siebie osoby, rozmawiają tak głośno że słyszę je już z kilkuset metrów. Zwierzęta w Tatrach słyszą takich turystów jeszcze lepiej. Jak więc nie schować się przed takimi osobami ?. Jak turyści mają zobaczyć cokolwiek, gdy np. w Dolinie Pięciu Stawów Polskich mijam grupę prowadzoną przez przewodnika, lecz połowa z jej uczestników wpatrzona jest w ekrany telefonów a część ma słuchawki na uszach… Rodzina idąca szlakiem woli opowiadać o wspomnieniach z wycieczki do Grecji sprzed kilku lat, niż obserwować spektakl jaki dzieje się tuż obok. Będąc jednym z takich turystów, nie oczekuj że świstak wyjdzie z nory i powita Cię przeciągłym gwizdem, niedźwiedź nie stanie na szlaku machając łapą a Ryś będzie mruczał zalotnie, paradując na powalonej kłodzie drewna machając zalotnie ogonem. Chcesz spotkać zwierzęta w Tatrach ? Daj im szansę a przede wszystkim sobie. Zachowuj się tak,  jak na gościa w obcym domu przystało. Należy pamiętać że wchodząc na teren Tatr, wchodzimy do świata zwierząt, wchodzimy do ich domu. My jesteśmy tam gośćmi a wielokrotnie jesteśmy intruzami.  Cisza w Tatrach to podstawa. Mając na uwadze także to, że wiele osób idzie w Tatry właśnie po to, by napawać się ciszą i cieszyć pięknem przyrody, uszanujmy to. Tatry nie są przedłużeniem Krupówek.

lis w Tatrach zima

 

Zakaz chodzenia po Tatrach po zmroku także ma swoje pełne uzasadnienie. Mowa tutaj o sezonie od wiosny do jesieni gdy w Tatrach przyroda budzi się do życia a zwierzęta dbają o wychowywanie swojego potomstwa. To także jest powód dla którego nie można wprowadzać na teren TPN zwierząt domowych. Już sam zapach psa czy nawet kota działa na zwierzęta tatrzańskie mocno stresująco. Taki zapach jest wyczuwalny na wiele metrów i nie ważne że pies idzie szlakiem. Tym samym szlakiem po zmroku wędrują prawowici mieszkańcy Tatr.

Nie trzeba być geniuszem by sobie wyobrazić, jak wyglądałyby Tatry już po jednym sezonie, gdyby wolno było kąpać się w stawach, plażować nad brzegami, łowić ryby, grillować, palić ogniska czy rozbijać namioty ? Wchodząc na teren Tatrzańskiego Parku Narodowego wchodzimy do świata zwierząt jako goście ! I zachowujmy się jak goście !

wschód słońca w Tatrach 2

  Wędrując po Tatrach od wielu lat, miałem okazję spotkać już wszystkich jej mieszkańców. Zawsze spotykam jakieś zwierze i za każdym razem jestem na takie spotkanie gotowy. Przykładem niech będzie jeden z dni w Tatrach Zachodnich. Wyjście na szlak wcześnie rano, gdy wszyscy jeszcze smacznie śpią. Słońce wstaje już po 4 a dzień jest bardzo długi. Ptaki słyszane zewsząd są dodatkiem do spektaklu jaki daje wschodzące słońce. W takich okolicznościach spotykam stado kozic. Na stromych zboczach Starorobociańskiego Wierchu pasie się blisko 35  sztuk. Podążając na Błyszcz, na półce skalnej siedzi sobie spokojnie kozioł, dając się fotografować bez przeszkód. Nieco dalej, nad urwiskiem wygrzewa się świstak. Kilka godzin później spotykam niedźwiedzia, który bez niepokoju buszuje sobie na zboczu a ja mogę uwiecznić jego na zdjęciach. Oddziela nas potok a ja nie staram się manifestować swojej obecności i nie krzyczę do niego by zrobić sobie z nim selfie.

świstak Marmot Tatry 2

 

Wędrując w takich warunkach i okolicznościach, patrzmy także pod nogi, gdyż nietrudno spotkać na szlaku żmije. Tych w Tatrach jest dosyć dużo i nie warto beztrosko schodzić ze szlaku by położyć się w trawie.

Absolutnie nie dokarmiamy zwierząt w Tatrach. One sobie doskonale dają radę bez nas. Substancje zawarte w naszych produktach, często zawierają substancje będące bardzo szkodliwe dla zwierząt, żywiących się wyłącznie tym co stworzyła natura. Próba karmienia zwierząt może także być niebezpieczna. Obserwujmy, zachowując bezpieczne odległości. Nie ingerujmy w ich życie i środowisko.

Absolutnie negatywnym zachowaniem by nie nazwać tego bardziej dosadnie, jest głośne słuchanie muzyki. To że taki delikwent nie ma szansy na spotkanie jakiegokolwiek zwierzęcia w Tatrach to jedno, ale to przeszkadza także innym osobom będącym na szlaku. Podobnie rzecz się ma z przyjaciółkami głośno rozprawiającymi o ostatnich zakupach czy rodzina dyskutująca o problemach domowych tak, by byli słyszani 200 m dalej.

 

wschód słońca w Tatrach 3

 

Tuż po wschodzie słońca, to najlepszy moment na obserwowanie zwierząt nie tylko w Tatrach. Oczywiście absolutna cisza to podstawa bo zwierzęta słyszą z daleka nawet nasz głębszy oddech a tym bardziej rozmowy. Idąc na takie obserwacje nie warto korzystać z jakichkolwiek dezodorantów bo zwierzęta wyczuwają to z bardzo daleka i na pewno nas ominą w bezpiecznej odległości.

zwierzęta w Tatrach 17

Śpiew ptaków najpiękniej brzmi o poranku. Wówczas słychać je wszystkie. Warto przysiąść na chwilę by wsłuchać się w ten koncert.

 

zwierzęta w Tatrach Orzechówka

Orzechówkę najłatwiej spotkać można przy schroniskach, zwłaszcza przy stołach na zewnątrz nad Morskim Okiem. Wyjadają resztki wprost z talerzy.

 

zwierzęta w Tatrach niedźwiedź

Niedźwiedź w bezpiecznej odległości od szlaku, unika kontaktu z turystami. Nie zaczepiany i nie atakowany, nie stwarza problemów. Nie próbujmy, krzyczeć, dokarmiać czy zachęcać w inny sposób by spojrzał do zdjęcia w naszą stronę. Takie sytuacje miały już miejsce i niestety zawsze kończyły się źle dla turysty. Niedźwiedź nie lubi selfie.

 

zwierzęta w Tatrach Ryś 1

Rysie w Tatrach to rzadkość. Jednak bacznie obserwują co się dzieje na szlakach.

 

zwierzęta w Tatrach Ryś 2

 

To zwierzęta są u siebie a my jesteśmy wyłącznie gośćmi i tak też należy się zachowywać. Część osób to rozumie ale niestety, zdecydowana większość zachowuje się roszczeniowo i za nic ma zasady panujące w relacjach człowiek – przyroda. Tutaj jaskrawymi przykładami jest śmiecenie, dokarmianie zwierząt w Tatrach czy też wprowadzane swoich pupili do tego naturalnego świata zwierząt. Nie istotne że piesek jest w domu bardzo spokojny i nikomu nic nie zrobi. Ten piesek samym zapachem stwarza stres i zagrożenie dla dzikiej zwierzyny. Pies to naturalny drapieżnik i instynkt nakazuje mu polować. Pogoń za sarną, kozicą, lisem czy świstakiem to naturalna kolej rzeczy. Nie trudno sobie wyobrazić jak wyglądałby ten świat zwierząt w Tatrach, gdyby nagle można było wprowadzać zwierzęta domowe. Wyobraźmy sobie kilka tysięcy psów na szlakach w Tatrach … no bo skoro wolno to i ja zabiorę swojego Azora w góry i niech sobie pobiega… Absolutnie złym przykładem jest Dolina Chochołowska czy nasi sąsiedzi Czesi. To walka ze zwierzętami w Tatrach. Nie bądźmy egoistami i pozwólmy prawowitym mieszkańcom żyć im w swoim naturalnym środowisku bezstresowo. Przyglądajmy się im z boku w ciszy i bez ingerencji.

 

zwierzęta w Tatrach świstak 2

Świstaków w Tatrach jest sporo i jest kilka dużych kolonii. Jedne z większych to Dolinka za Mnichem, Dolina Pięciu Stawów Polskich czy też Siwa Przełęcz.

 

zwierzęta w Tatrach świstak 1

Ten świstak pozował o poranku, na zboczach Koziego Wierchu. Świstaków w Tatrach jest wiele a wypatrzyć je jest bardzo łatwo. Wystarczy przysiąść na chwilę i poczekać w ciszy i bezruchu. Często przechodzimy obok nie mając świadomości że one przyglądają się nam, wystawiając głowy znad kamieni czy wręcz wylegując się na nasłonecznionych głazach.

zwierzęta w Tatrach lis

Lis ze zdobyczą w pysku, mijany na szlaku z Doliny Roztoki do Doliny Pięciu Stawów Polskich. Tutaj możemy przytoczyć kolejny negatywny przykład jakim jest dokarmianie lisów przy schroniskach. Lisy pozbawione instynktu samozachowawczego nie są w stanie poradzić sobie w zimie i najczęściej zdychają. Tak też było z lisem który wręcz jadł z ręki a wiele osób robiło sobie z nim zdjęcia. Lis oczywiście nie przeżył.

 

zwierzęta w Tatrach żmija 2

Żmija na szlaku w Dolinie Kościeliskiej. Wystarczy ominąć by obyło się bez problemów. Zaczepianie czy próba bliskiego kontaktu może zakończyć się bardzo boleśnie z wizytą w szpitalu włącznie.

 

zwierzęta w Tatrach żmija 1

Żmija „Miedzianka” na szlaku na Grzesia. Na polanie Stoły spotkać też można żmije błękitne (szare).

 

zwierzęta w Tatrach kozice 1

Kozica o poranku spotkana na Wołowcu.

 

zwierzęta w Tatrach kozice 11

Kozica na półce skalnej pod Błyszczem.

 

zwierzęta w Tatrach kozice 9

Kozica na zboczach Starorobociańskiego Wierchu.

 

zwierzęta w Tatrach kozice 7

Kozice na zboczach Starorobociańskiego Wierchu.

 

zwierzęta w Tatrach kozice 10

Duże stado kozic na zboczach Starorobociańskiego Wierchu, przed Siwą Przełęczą.

 

zwierzęta w Tatrach kozice 8

Gdy ja robiłem zdjęcia stada, kozioł bacznie przyglądał się i pilnował, bym zanadto się nie zbliżył do jego podopiecznych.

 

zwierzęta w Tatrach kozice 12

Kierdel kozic liczący ponad 35 sztuk (także poza kadrem)

konik polny

Konik polny, bardzo duży (8-9 cm) usiadł mi na plecaku, gdy przysiadłem na chwilę na Boczaniu. Nie niepokojony nie zwracał na mnie uwagi.

 

nietoperz

Jaskinie w Tatrach to oczywiście miejsce zimowania dużej ilości nietoperzy żyjących na tym terenie.

 

żaba

Tatry to nie tylko skały. To także rozległe łąki, wykroty i mokradła. Są miejsca gdzie na wiosnę toczy się niesamowity spektakl w wykonaniu tysięcy żab.

Pamiętajmy – to zwierzęta są u siebie a my jesteśmy tylko gośćmi. Gośćmi którzy w większości nie potrafią tego uszanować.
 

świstak Marmot Tatry 1

masz pytanie ? napisz do autora:
[email protected]
Albin Marciniak
https://www.facebook.com/marciniak.albin
#Tatry #TPN

 

autor mapy

Orla Perć krok po kroku
polecamy orla
Views: 926
2026-03-21 0 komentarze/y
2 FacebookTwitterPinterestEmail
Różne mediaŚwiat

Turystyka w cieniu kolejnych globalnych kryzysów

przez Albin Marciniak 2026-03-20
Napisane przez Albin Marciniak
Gwałtowne załamanie ruchu do Zatoki Perskiej i Bliskiego Wschodu

  Obecne załamanie ruchu turystycznego na Bliskim Wschodzie nie jest zjawiskiem oderwanym od szerszego kontekstu ostatnich lat. Globalna turystyka dopiero co zaczęła odbudowywać się po bezprecedensowym kryzysie wywołanym pandemią COVID-19, która w latach 2020–2021 praktycznie zatrzymała międzynarodowy ruch podróżnych. Proces powrotu do normalności był długotrwały i kosztowny – zarówno dla linii lotniczych, jak i całego sektora turystycznego. W 2022 roku kolejne uderzenie przyniosła rosyjska agresja na Ukrainę, która zaburzyła ruch lotniczy w Europie Wschodniej, wymusiła zamknięcie przestrzeni powietrznej i zmieniła główne korytarze przelotowe między Europą a Azją. Dziś branża mierzy się z kolejnym wstrząsem. Konflikt na Bliskim Wschodzie nie tylko ponownie destabilizuje turystykę, ale uderza w sam fundament globalnej mobilności – system transportu lotniczego. To pokazuje, że współczesna turystyka funkcjonuje w warunkach permanentnej niepewności, a każdy kolejny kryzys nie tylko ją spowalnia, lecz zmienia jej strukturę i kierunki rozwoju.

Gwałtowne załamanie ruchu do Zatoki Perskiej i Bliskiego Wschodu zmienia globalną mapę podróży

 

 

Gwałtowne załamanie ruchu do Zatoki Perskiej i Bliskiego Wschodu

Gwałtowne załamanie ruchu do Zatoki Perskiej i Bliskiego Wschodu, foto Albin Marciniak

 

Konflikt na Bliskim Wschodzie wywołuje jeden z najpoważniejszych wstrząsów w globalnej turystyce od czasu pandemii COVID-19. Masowe odwołania lotów, zamykanie przestrzeni powietrznej oraz gwałtowny spadek rezerwacji sprawiają, że ruch turystyczny do regionu Zatoki Perskiej praktycznie zamiera. W jego miejsce pojawia się nowy układ sił – a świat podróży po raz kolejny musi dostosować się do rzeczywistości, w której geopolityka staje się czynnikiem decydującym.

 

TURYSTYKA W CZASIE NIEPEWNOŚCI

Turystyka jest jednym z najbardziej wrażliwych barometrów globalnej stabilności. Reaguje szybciej niż wiele innych sektorów gospodarki – niemal natychmiast na konflikty, kryzysy polityczne czy zakłócenia transportowe. W 2026 roku obserwujemy kolejny taki moment przełomowy.

Bliski Wschód, jeszcze niedawno jeden z najdynamiczniej rozwijających się regionów turystycznych świata, znalazł się w centrum kryzysu. Destynacje takie jak Dubaj, Doha czy Abu Zabi przez lata budowały swoją pozycję jako globalne huby luksusowej i całorocznej turystyki. Dziś ich przewaga – oparta na dostępności lotniczej i stabilności – została podważona.

Dane są jednoznaczne: liczba turystów w regionie może spaść w 2026 roku o 11–27%, co oznacza utratę nawet 38 milionów podróżnych. Straty finansowe liczone są w dziesiątkach miliardów dolarów. Ale za tymi liczbami kryje się coś więcej niż tylko spadki – to gwałtowne zatrzymanie całego systemu turystycznego.

TURYSTYKA PO PANDEMII – KOLEJNY CIOS DLA GLOBALNEGO SYSTEMU

Obecny kryzys nie pojawia się w próżni. Globalna turystyka dopiero niedawno zaczęła podnosić się po jednym z najtrudniejszych okresów w swojej historii.

Pandemia COVID-19 w latach 2020–2021 praktycznie zatrzymała ruch międzynarodowy. Granice zostały zamknięte, floty lotnicze uziemione, a miliony pracowników branży turystycznej straciły pracę. Odbudowa tego sektora była powolna, kosztowna i rozciągnięta na lata.

Gdy rynek zaczął wracać do równowagi, w 2022 roku pojawił się kolejny wstrząs – rosyjska agresja na Ukrainę. Zamknięcie przestrzeni powietrznej nad dużą częścią Europy Wschodniej i Rosji zmieniło globalne korytarze lotnicze, wydłużyło trasy między Europą a Azją i podniosło koszty operacyjne przewoźników.

Dziś, w 2026 roku, branża turystyczna mierzy się z trzecim uderzeniem – konfliktem na Bliskim Wschodzie, który uderza nie tylko w turystykę jako sektor, ale w sam fundament globalnej mobilności.

– To już nie jest pojedynczy kryzys – to ciąg zdarzeń, które trwale zmieniają sposób podróżowania.

.

Gwałtowne załamanie ruchu do Zatoki Perskiej i Bliskiego Wschodu

Gwałtowne załamanie ruchu do Zatoki Perskiej i Bliskiego Wschodu, foto Albin Marciniak

.

PARALIŻ LOTNICZY – SYSTEM POD PRESJĄ

Najbardziej widocznym skutkiem konfliktu jest chaos w transporcie lotniczym.

Od początku eskalacji:

  • odwołano ponad 21 tysięcy lotów
  • zamknięto lub ograniczono działanie kluczowych hubów
  • zmieniono główne trasy przelotów między Europą a Azją

Bliski Wschód to nie tylko cel podróży – to jeden z najważniejszych węzłów globalnego systemu lotniczego, odpowiadający za około 14% ruchu tranzytowego na świecie.

Gdy ten system zostaje zakłócony:

  • loty stają się dłuższe
  • koszty paliwa rosną
  • ceny biletów idą w górę
  • dostępność połączeń spada

W praktyce oznacza to jedno: światowa turystyka traci swoją płynność.

TURYSTYKA „NA PAUZIE”

Równolegle do problemów transportowych następuje gwałtowny spadek popytu.

  • w Dubaju anulowano dziesiątki tysięcy rezerwacji
  • touroperatorzy wstrzymują sprzedaż wyjazdów do regionu
  • podróżni masowo zmieniają plany

Branża nie pozostawia złudzeń. W wypowiedziach operatorów pojawiają się określenia:

– „podróże zostały praktycznie wstrzymane

– „klienci rezygnują i przenoszą wyjazdy”

To nie jest klasyczny spadek popytu. To sytuacja, w której cały kierunek turystyczny zostaje czasowo wyłączony z globalnego obiegu.

EFEKT DOMINA – KRYZYS ROZLEWA SIĘ NA ŚWIAT

Konsekwencje nie ograniczają się do Zatoki Perskiej.

  • słabnie ruch w krajach sąsiednich
  • spadki odczuwa wschodnie Morze Śródziemne
  • ceny w niektórych destynacjach spadają gwałtownie, by przyciągnąć turystów

To pokazuje fundamentalną zasadę współczesnej turystyki:

 turysta reaguje nie tylko na fakty, ale przede wszystkim na poczucie bezpieczeństwa

.

Gwałtowne załamanie ruchu do Zatoki Perskiej i Bliskiego Wschodu

Gwałtowne załamanie ruchu do Zatoki Perskiej i Bliskiego Wschodu, foto Albin Marciniak

.

TURYSTYKA NIE ZNIKA – ZMIENIA KIERUNEK

Mimo skali kryzysu jedno pozostaje niezmienne:

– ludzie nie przestają podróżować

Zmienia się jedynie kierunek ich podróży.

Obserwujemy klasyczny mechanizm rynkowy:

  • odpływ turystów z regionów ryzyka
  • wzrost zainteresowania kierunkami stabilnymi
  • powrót do turystyki regionalnej

Szacuje się, że każdego dnia konflikt „uwalnia” setki milionów euro wydatków turystycznych, które trafiają do innych regionów świata.

NOWA MAPA PODRÓŻY

Na naszych oczach powstaje nowa geografia turystyki:

  • większe znaczenie Europy
  • wzrost turystyki krótkodystansowej
  • spadek popularności kierunków wymagających skomplikowanej logistyki

Zmienia się również sam turysta:

  • bardziej świadomy
  • bardziej ostrożny
  • mniej skłonny do ryzyka

 

Gwałtowne załamanie ruchu do Zatoki Perskiej i Bliskiego Wschodu

Dubai, United Arab Emirates, foto Albin Marciniak

 

WNIOSKI – TURYSTYKA W NOWEJ ERZE

Wydarzenia ostatnich lat – pandemia, wojna w Ukrainie i obecny konflikt na Bliskim Wschodzie – pokazują jednoznacznie:

turystyka weszła w epokę permanentnej niepewności

To oznacza:

  • większą zmienność rynku
  • większą rolę geopolityki
  • konieczność szybkiej adaptacji

 

KONKLUZJA

to nie jest kryzys turystyki – to kryzys kierunku

Ruch turystyczny nie znika.
On się przemieszcza.

A jego nowa mapa – tworzona w czasie rzeczywistym – prowadzi dziś w stronę miejsc, które oferują nie tylko atrakcje, ale przede wszystkim coś znacznie cenniejszego:

– poczucie bezpieczeństwa.

.

TOP kierunki turystyczne 2026 – gdzie jechać zamiast Dubaju i Bliskiego Wschodu

 

TOP kierunki turystyczne 2026 – gdzie jechać zamiast Dubaju i Bliskiego Wschodu

 

 

opracowanie & foto: Albin Marciniak

https://www.facebook.com/marciniak.albin

 

 

Views: 413
2026-03-20 0 komentarze/y
2 FacebookTwitterPinterestEmail
  • 1
  • …
  • 27
  • 28
  • 29
  • 30
  • 31
  • …
  • 291

Archiwa

  • listopad 2026
  • październik 2026
  • wrzesień 2026
  • sierpień 2026
  • lipiec 2026
  • czerwiec 2026
  • maj 2026
  • kwiecień 2026
  • marzec 2026
  • luty 2026
  • styczeń 2026
  • grudzień 2025
  • listopad 2025
  • październik 2025
  • wrzesień 2025
  • sierpień 2025
  • lipiec 2025
  • czerwiec 2025
  • maj 2025
  • kwiecień 2025
  • marzec 2025
  • luty 2025
  • styczeń 2025
  • grudzień 2024
  • listopad 2024
  • październik 2024
  • wrzesień 2024
  • sierpień 2024
  • lipiec 2024
  • czerwiec 2024
  • maj 2024
  • kwiecień 2024
  • marzec 2024
  • luty 2024
  • styczeń 2024
  • grudzień 2023
  • listopad 2023
  • październik 2023
  • wrzesień 2023
  • sierpień 2023
  • lipiec 2023
  • czerwiec 2023
  • maj 2023
  • kwiecień 2023
  • marzec 2023
  • luty 2023
  • styczeń 2023
  • grudzień 2022
  • listopad 2022
  • październik 2022
  • wrzesień 2022
  • sierpień 2022
  • lipiec 2022
  • czerwiec 2022
  • maj 2022
  • kwiecień 2022
  • marzec 2022
  • luty 2022
  • styczeń 2022
  • grudzień 2021
  • listopad 2021
  • październik 2021
  • wrzesień 2021
  • sierpień 2021
  • lipiec 2021
  • czerwiec 2021
  • maj 2021
  • kwiecień 2021
  • marzec 2021
  • luty 2021
  • styczeń 2021
  • grudzień 2020
  • listopad 2020
  • październik 2020
  • wrzesień 2020
  • sierpień 2020
  • lipiec 2020
  • czerwiec 2020
  • maj 2020
  • kwiecień 2020
  • marzec 2020
  • luty 2020
  • styczeń 2020
  • grudzień 2019
  • listopad 2019
  • październik 2019
  • wrzesień 2019
  • sierpień 2019
  • lipiec 2019
  • czerwiec 2019
  • maj 2019
  • kwiecień 2019
  • marzec 2019
  • luty 2019
  • styczeń 2019
  • grudzień 2018
  • listopad 2018
  • październik 2018
  • wrzesień 2018
  • sierpień 2018
  • lipiec 2018
  • czerwiec 2018
  • maj 2018
  • kwiecień 2018
  • marzec 2018
  • luty 2018
  • styczeń 2018
  • grudzień 2017
  • listopad 2017
  • październik 2017
  • wrzesień 2017
  • sierpień 2017
  • lipiec 2017
  • czerwiec 2017
  • maj 2017
  • kwiecień 2017
  • marzec 2017
  • luty 2017
  • styczeń 2017
  • grudzień 2016
  • listopad 2016
  • październik 2016
  • wrzesień 2016
  • sierpień 2016
  • lipiec 2016
  • czerwiec 2016
  • maj 2016
  • kwiecień 2016
  • marzec 2016
  • luty 2016
  • styczeń 2016
  • grudzień 2015
  • listopad 2015
  • październik 2015
  • wrzesień 2015
  • sierpień 2015
  • lipiec 2015
  • czerwiec 2015
  • maj 2015
  • kwiecień 2015
  • marzec 2015
  • luty 2015
  • styczeń 2015
  • grudzień 2014
  • listopad 2014
  • październik 2014
  • wrzesień 2014
  • sierpień 2014
  • lipiec 2014
  • czerwiec 2014
  • maj 2014
  • kwiecień 2014
  • marzec 2014
  • luty 2014
  • styczeń 2014
  • grudzień 2013
  • listopad 2013
  • październik 2013
  • wrzesień 2013
  • sierpień 2013
  • lipiec 2013
  • czerwiec 2013
  • maj 2013
  • kwiecień 2013
  • marzec 2013
  • luty 2013
  • styczeń 2013
  • grudzień 2012
  • listopad 2012
  • październik 2012
  • wrzesień 2012
  • sierpień 2012
  • lipiec 2012
  • czerwiec 2012
  • maj 2012
  • kwiecień 2012
  • marzec 2012
  • luty 2012
  • styczeń 2012
  • grudzień 2011
  • listopad 2011
  • październik 2011
  • wrzesień 2011
  • sierpień 2011
  • lipiec 2011
  • czerwiec 2011
  • maj 2011
  • kwiecień 2011
  • marzec 2011
  • luty 2011
  • styczeń 2011
  • grudzień 2010
  • listopad 2010
  • październik 2010
  • wrzesień 2010
  • sierpień 2010
  • lipiec 2010
  • czerwiec 2010
  • maj 2010
  • kwiecień 2010
  • marzec 2010
  • luty 2010
  • styczeń 2010
  • grudzień 2009
  • listopad 2009
  • październik 2009
  • wrzesień 2009
  • sierpień 2009
  • lipiec 2009
  • czerwiec 2009
  • maj 2009
  • kwiecień 2009
  • styczeń 2009
  • listopad 2008
  • październik 2008

Kategorie

  • Administracyjna
  • Afryka
  • Akcje eko
  • Aktualności
  • Aktualności inne
  • Albania
  • Aleja Podróżników
  • alejapodroznikow
  • Ameryka Północna
  • Ameryka Południowa
  • Ameryka Środkowa i Karaiby
  • Artykuły testowe
  • Australia i Oceania
  • Austria
  • Azja
  • Bez kategorii
  • Biegi
  • BUŁGARIA
  • Chorwacja
  • Ciekawostki
  • Cykliczne Spotkania Podróżników
  • CZARNOGÓRA
  • Czechy
  • Czyste Góry Czyste Szlaki
  • Czyste Tatry
  • Czyste Tatry
  • Dania
  • Dolny Śląsk
  • Europa
  • Festiwale
  • Filmy
  • Francja
  • Fundacja Aleja Podróżników
  • Góry
  • HISZPANIA
  • HOLANDIA
  • jarmarki bożonarodzeniowe w Europie
  • Kolej
  • Konkurs Fotograficzny
  • Konkursy
  • Konkursy inne
  • Korona
  • Kościoły i obiekty sakralne
  • KOSOWO
  • Książka
  • Kuchnia
  • Kuchnie świata
  • Kujawsko-pomorskie
  • LITWA
  • Łódzkie
  • Lotniska i powietrze
  • Lubelskie
  • Lubuskie
  • LUKSEMBURG
  • MACEDONIA
  • Małopolskie
  • Malta
  • Materiał zewnętrzny
  • Miasta
  • Miejsca wyjątkowe
  • Muzea
  • Najciekawsze szlaki piesze i rowerowe w Europie
  • Newsy
  • NIEMCY
  • noclegi
  • NORWEGIA
  • Opolskie
  • Parowozownie
  • Podkarpackie
  • Podlaskie
  • Podziemia turystyczne w Europie Underground in Europe
  • Podziemia turystyczne w Polsce
  • Podziemia w Europie i na świecie
  • Polecamy
  • Polska
  • Pomorskie
  • Portugalia
  • PRACE KONKURSOWE POLSKA
  • PRACE KONKURSOWE ŚWIAT
  • Projekt 4 Pory Roku
  • Projekt Mali Melomani
  • Projekt Mali Melomani II
  • Recenzje sprzętu
  • Reklama
  • Robocze inne
  • ROSJA
  • Rower
  • Różne media
  • Rumunia
  • Schroniska górskie w Polsce
  • SERBIA
  • Skanseny w Polsce
  • Śląskie
  • Slowacja
  • Slowenia
  • Spływy kajakowe
  • Spotkania autorskie
  • Spotkania, zloty, imprezy podróżników
  • Sprzęt
  • Świat
  • Świętokrzyskie
  • SZWAJCARIA
  • Tanie loty
  • Tatromaniak
  • Testy sprzętu
  • Twierdze i Forty
  • Ukraina
  • unesco
  • Via Adriatica Trail
  • Warmińsko-mazurskie
  • Warsztaty i plenery fotograficzne
  • WĘGRY
  • WIELKA BRYTANIA
  • Wielkopolskie
  • WŁOCHY
  • Woda
  • Wspomnienia z podróży
  • Wystawy
  • Wywiady
  • Zabytki sakralne
  • Zachodniopomorskie
  • zamki i palace
  • Zamki i pałace
  • Zostań w domu nie odwołuj

Follow Us

Top Selling Multipurpose WP Theme

Recent Posts

  • Pałac Zamoyskich w Kozłówce – perła Lubelszczyzny. Historia i zwiedzanie

    2026-11-03
  • Dom Zdrojowy w Świeradowie-Zdroju – Hala Spacerowa i Pijalnia Wód

    2026-11-03
  • Zamek Wleń (Lenno) Najstarszy murowany zamek w Polsce – śladami Piastów Śląskich

    2026-11-02
  • Tragiczny bilans wypadków w Tatrach – blisko 1200 ofiar śmiertelnych

    2026-11-02
  • Europejskie lotniska położone najbliżej centrum miasta

    2026-11-01
  • Słowacja rozpoczyna sezon narciarski 2026/2027

    2026-11-01

Social Feed

Social Feed

Editors’ Picks

zamek Drakuli w Poenari

2016-01-25

Rezerwat Groapa Ruginoasa, Góry Bihor w Rumunii

2022-08-06

Zamek Drakuli w Hunedoarze w Rumunii

2024-03-03

Kopalnia soli Salina Turda w Rumunii

2024-08-17

Jaskinia Meziad, Peşteră

2024-08-20

FIND US

[icon_bar icon="icon-facebook" link="https://www.facebook.com/groups/betheme" target="" size="small" social="facebook"][icon_bar icon="icon-gplus" link="#" target="" size="small" social="google"][icon_bar icon="icon-x-twitter" link="#" target="" size="small" social="twitter"][icon_bar icon="icon-vimeo" link="#" target="" size="small" social="vimeo"][icon_bar icon="icon-play" link="https://www.youtube.com/@MuffinGroup" target="" size="small" social="youtube"]

Najnowsze komentarze

  1. Veckio - Góry tęczowe
  2. KlubowiczAdmin - Czyste Góry Czyste Szlaki, Beskid Sądecki
  3. Barbara - Czyste Góry Czyste Szlaki, Beskid Sądecki
  4. odkryjnepal - Ferie zimowe z dziećmi – gdzie warto wyjechać?
  5. png2icon - Góry tęczowe

CATEGORIES

  • Administracyjna
  • Afryka
  • Akcje eko
  • Aktualności
  • Aktualności inne
  • Albania
  • Aleja Podróżników
  • alejapodroznikow
  • Ameryka Północna
  • Ameryka Południowa
  • Ameryka Środkowa i Karaiby
  • Artykuły testowe
  • Australia i Oceania
  • Austria
  • Azja
  • Bez kategorii
  • Biegi
  • BUŁGARIA
  • Chorwacja
  • Ciekawostki
  • Cykliczne Spotkania Podróżników
  • CZARNOGÓRA
  • Czechy
  • Czyste Góry Czyste Szlaki
  • Czyste Tatry
  • Czyste Tatry
  • Dania
  • Dolny Śląsk
  • Europa
  • Festiwale
  • Filmy
  • Francja
  • Fundacja Aleja Podróżników
  • Góry
  • HISZPANIA
  • HOLANDIA
  • jarmarki bożonarodzeniowe w Europie
  • Kolej
  • Konkurs Fotograficzny
  • Konkursy
  • Konkursy inne
  • Korona
  • Kościoły i obiekty sakralne
  • KOSOWO
  • Książka
  • Kuchnia
  • Kuchnie świata
  • Kujawsko-pomorskie
  • LITWA
  • Łódzkie
  • Lotniska i powietrze
  • Lubelskie
  • Lubuskie
  • LUKSEMBURG
  • MACEDONIA
  • Małopolskie
  • Malta
  • Materiał zewnętrzny
  • Miasta
  • Miejsca wyjątkowe
  • Muzea
  • Najciekawsze szlaki piesze i rowerowe w Europie
  • Newsy
  • NIEMCY
  • noclegi
  • NORWEGIA
  • Opolskie
  • Parowozownie
  • Podkarpackie
  • Podlaskie
  • Podziemia turystyczne w Europie Underground in Europe
  • Podziemia turystyczne w Polsce
  • Podziemia w Europie i na świecie
  • Polecamy
  • Polska
  • Pomorskie
  • Portugalia
  • PRACE KONKURSOWE POLSKA
  • PRACE KONKURSOWE ŚWIAT
  • Projekt 4 Pory Roku
  • Projekt Mali Melomani
  • Projekt Mali Melomani II
  • Recenzje sprzętu
  • Reklama
  • Robocze inne
  • ROSJA
  • Rower
  • Różne media
  • Rumunia
  • Schroniska górskie w Polsce
  • SERBIA
  • Skanseny w Polsce
  • Śląskie
  • Slowacja
  • Slowenia
  • Spływy kajakowe
  • Spotkania autorskie
  • Spotkania, zloty, imprezy podróżników
  • Sprzęt
  • Świat
  • Świętokrzyskie
  • SZWAJCARIA
  • Tanie loty
  • Tatromaniak
  • Testy sprzętu
  • Twierdze i Forty
  • Ukraina
  • unesco
  • Via Adriatica Trail
  • Warmińsko-mazurskie
  • Warsztaty i plenery fotograficzne
  • WĘGRY
  • WIELKA BRYTANIA
  • Wielkopolskie
  • WŁOCHY
  • Woda
  • Wspomnienia z podróży
  • Wystawy
  • Wywiady
  • Zabytki sakralne
  • Zachodniopomorskie
  • zamki i palace
  • Zamki i pałace
  • Zostań w domu nie odwołuj

OUR MAGAZINE

Vitae adipiscing turpis. Aenean ligula nibh in, molestie id viverra a, dapibus at dolor. Aenean ligula nibh in molestie id.

ADVERT

SIGN UP FOR
NEWSLETTER

Aenean ligula nibh, mole stie id viverra a, dapibus ante lobortis

[button title="Subscribe" link="#"]

TAGS

Albin Marciniak Albin Marciniak podróżnik Chorwacja Czyste Góry Czyste Szlaki Czyste Tatry Dolny Śląsk foto: Albin Marciniak góry jaskinie Karolina Zięba-Kulawik katakumby Klub Podróżników Klub Podróżników Śródziemie konkurs Konkurs fotograficzny kopalnie Kościoły i obiekty sakralne Kraków Kraków Airport mapa zamków maroko military mine muzeum najpiękniejsze podziemia w Europie do zwiedzania Orla Perć Piwnica pod Baranami podziemia w Polsce podziemia świata polska polska na weekend RYANAIR schronisko skansen slajdowisko słowacja tatry The most beautiful underground in Europe to explore Underground cave w Krakowie w Polsce wyprawa zamek Zamki Polskie Zamki w Polsce

Klub Podróżników Śródziemie

Ogólnopolski portal podróżniczy poświęcony odkrywaniu Polski i świata. Od znanych miast i zabytków, przez górskie szlaki i podziemia, po miejsca nieoczywiste i zapomniane.

Rzetelne relacje, autorskie przewodniki oraz praktyczne wskazówki dla turystów, pasjonatów historii i miłośników aktywnego podróżowania.

Odkrywaj świat z nami – świadomie, krok po kroku i z pasją.

Ciekawe w województwach

    • Dolnośląskie
    • Kujawsko-pomorskie
    • Lubelskie
    • Lubuskie
    • Łódzkie
    • Małopolskie
    • Mazowieckie
    • Opolskie
    • Podkarpackie
    • Podlaskie
    • Pomorskie
    • Śląskie
    • Świętokrzyskie
    • Warmińsko-mazurskie
    • Wielkopolskie
    • Zachodniopomorskie

Polecane

Pałac Zamoyskich w Kozłówce – perła Lubelszczyzny. Historia i zwiedzanie
Dom Zdrojowy w Świeradowie-Zdroju – Hala Spacerowa i Pijalnia Wód
Zamek Wleń (Lenno) Najstarszy murowany zamek w Polsce – śladami Piastów Śląskich
Tragiczny bilans wypadków w Tatrach – blisko 1200 ofiar śmiertelnych

Ostatnio dodane

Pałac Zamoyskich w Kozłówce – perła Lubelszczyzny. Historia i zwiedzanie
Dom Zdrojowy w Świeradowie-Zdroju – Hala Spacerowa i Pijalnia Wód
Zamek Wleń (Lenno) Najstarszy murowany zamek w Polsce – śladami Piastów Śląskich
Tragiczny bilans wypadków w Tatrach – blisko 1200 ofiar śmiertelnych
Facebook Twitter Youtube Linkedin Envelope Rss

klubpodroznikow.com – Copyright & Copy 2025/26

Created by Konfig.Info

  • Klub Podróżników – Śródziemie – portal podróżniczy | Polska, Europa, Świat
  • Fundacja Aleja Podróżników
  • Forum
  • Relacje
    • Europa
    • Polska
    • Świat
  • Sprzęt
    • Recenzje sprzętu
    • Testy sprzętu
  • Książka
  • Kontakt Klub Podróżników Śródziemie
Klub Podróżników – Śródziemie – portal podróżniczy | Polska, Europa, Świat
  • Home
Klub Podróżników – Śródziemie – portal podróżniczy | Polska, Europa, Świat

Editor’s Picks

  • Kopalnia złota Rosia Montana w Rumunii

    2026-09-18
  • Góry solne w Rumunii – Muntele de sare

    2026-08-24
  • Wulkany błotne w Rumunii, wyjątkowy rezerwat przyrody

    2026-06-22
  • Sighișoara miasto w środkowej Rumunii w Siedmiogrodzie

    2026-06-18
  • Rezerwat Cheile Turzii – wąwóz Turda

    2026-05-29
  • Droga Transfogaraska w Rumunii

    2025-09-17
@2021 - All Right Reserved. Designed and Developed by PenciDesign