Przejdź do treści
Klub Podróżników – Śródziemie – portal podróżniczy | Polska, Europa, Świat
  • Slajdowiska
    • Spotkania autorskie
  • Relacje
    • Europa
      • Albania
      • Austria
      • Bułgaria
      • Chorwacja
      • Czarnogóra
      • Czechy
      • Dania
      • Francja
      • Hiszpania
      • Holandia
      • Kosowo
      • Litwa
      • Luksemburg
      • Macedonia
      • Malta
      • Niemcy
      • Norwegia
      • Portugalia
      • Rosja
      • Rumunia
      • Serbia
      • Slowacja
      • Slowenia
      • Szwajcaria
      • Ukraina
      • Wegry
      • Wielka Brytania
      • Włochy
    • Polska informacje i fotorelacje
      • Forty i twierdze
      • Góry
      • Kolej
        • Parowozownie
      • Miasta
      • Miejsca wyjątkowe
      • Muzea
      • Podziemia turystyczne w Polsce
      • Polska na weekend
      • Skanseny w Polsce
      • Woda
      • Województwa
        • Dolny Śląsk
        • Kujawsko-pomorskie
        • Łódzkie
        • Lubelskie
        • Lubuskie
        • Małopolskie
        • Mazowieckie
        • Opolskie
        • Podkarpackie
        • Podlaskie
        • Pomorskie
        • Śląskie
        • Świętokrzyskie
        • Warmińsko-mazurskie
        • Wielkopolskie
        • Zachodniopomorskie
      • Zabytki sakralne
      • Zamki i pałace
    • Świat
      • Afryka
      • Ameryka Południowa
      • Ameryka Północna
      • Ameryka Środkowa i Karaiby
      • Antarktyda
      • Australia i Oceania
      • Azja
    • Schroniska Górskie
  • Filmy
  • Sprzęt
    • Polecamy
    • Recenzje sprzętu
    • Testy sprzętu
  • Autorzy
    • Albin Marciniak
    • Karolina Zięba-Kulawik
    • Redakcja
  • Forum
  • Fundacja Aleja Podróżników
  • Kontakt Klub Podróżników Śródziemie
czwartek, 6 sierpnia, 2026
Klub Podróżników – Śródziemie – portal podróżniczy | Polska, Europa, Świat
  • Slajdowiska
    • Spotkania autorskie
  • Relacje
    • Europa
      • Albania
      • Austria
      • Bułgaria
      • Chorwacja
      • Czarnogóra
      • Czechy
      • Dania
      • Francja
      • Hiszpania
      • Holandia
      • Kosowo
      • Litwa
      • Luksemburg
      • Macedonia
      • Malta
      • Niemcy
      • Norwegia
      • Portugalia
      • Rosja
      • Rumunia
      • Serbia
      • Slowacja
      • Slowenia
      • Szwajcaria
      • Ukraina
      • Wegry
      • Wielka Brytania
      • Włochy
    • Polska informacje i fotorelacje
      • Forty i twierdze
      • Góry
      • Kolej
        • Parowozownie
      • Miasta
      • Miejsca wyjątkowe
      • Muzea
      • Podziemia turystyczne w Polsce
      • Polska na weekend
      • Skanseny w Polsce
      • Woda
      • Województwa
        • Dolny Śląsk
        • Kujawsko-pomorskie
        • Łódzkie
        • Lubelskie
        • Lubuskie
        • Małopolskie
        • Mazowieckie
        • Opolskie
        • Podkarpackie
        • Podlaskie
        • Pomorskie
        • Śląskie
        • Świętokrzyskie
        • Warmińsko-mazurskie
        • Wielkopolskie
        • Zachodniopomorskie
      • Zabytki sakralne
      • Zamki i pałace
    • Świat
      • Afryka
      • Ameryka Południowa
      • Ameryka Północna
      • Ameryka Środkowa i Karaiby
      • Antarktyda
      • Australia i Oceania
      • Azja
    • Schroniska Górskie
  • Filmy
  • Sprzęt
    • Polecamy
    • Recenzje sprzętu
    • Testy sprzętu
  • Autorzy
    • Albin Marciniak
    • Karolina Zięba-Kulawik
    • Redakcja
  • Forum
  • Fundacja Aleja Podróżników
  • Kontakt Klub Podróżników Śródziemie
Klub Podróżników – Śródziemie – portal podróżniczy | Polska, Europa, Świat
Klub Podróżników – Śródziemie – portal podróżniczy | Polska, Europa, Świat
  • Klub Podróżników – Śródziemie – portal podróżniczy | Polska, Europa, Świat
  • Fundacja Aleja Podróżników
  • Forum
  • Relacje
    • Europa
    • Polska
    • Świat
  • Sprzęt
    • Recenzje sprzętu
    • Testy sprzętu
  • Książka
  • Kontakt Klub Podróżników Śródziemie
Copyright 2025 - All Right Reserved
Azja

Najdłuższa tyrolka na świecie, Zipline Jebel Jais in Ras al Khaimah, ZEA

przez Redakcja 2026-01-29
Napisane przez Redakcja
Najdłuższa tyrolka na świecie

 

Najdłuższa tyrolka na świecie

Zipline Jebel Jais w regionie Ras al Khaimah, Zjednoczone Emiraty Arabskie

   Najdłuższa tyrolka świata wpisana do księgi rekordów Guinnessa a do tego z najwyższej góry w Zjednoczonych Emiratach Arabskich. Długość liny 2832 m, różnica wysokości między punktami to aż 400 m, przy prędkość przejazdu do 160km/h !.

Najdluzsza tyrolka na swiecie Zipline Jebel Jais in Ras al Khaimah ZEA 11

Jedni zbierają znaczki, inni hodują rybki. Jedni wolą spędzać długie godziny z pilotem tv w ręku a inni szukają mocnych wrażeń i kolekcjonują wspomnienia.  Zrobiłem to i zjechałem na linie głową w dół pędząc blisko 160 km/h. Stoch czy Małysz nawet na mamuciej skoczni osiągali nieco ponad 100 km/h a ich lot trwał kilka sekund. Moje wrażenia w locie trwały znacznie dłużej a ptaki mijałem znacznie szybciej 🙂 

Najdłuższa tyrolka na świecie, Zipline Jebel Jais in Ras al Khaimah, ZEA

Wyruszając do Zjednoczonych Emiratów Arabskich na otwarcie EXPO 2020 w Dubaju, zapytano mnie czy przy okazji wizyty w ZEA mam ochotę spróbować czegoś wyjątkowego w górach. Do dyspozycji było kilka aktywności, ale dla mnie możliwość zjazdu najdłuższą tyrolką na świecie była bezkonkurencyjna i decyzję podjąłem bez najmniejszego wahania. Jak się okazało na miejscu, to była bardzo słuszna decyzja. W końcu taka okazja nie czeka w każdym parku rozrywki a do tego w otoczeniu surowych gór tuż przy granicy z Omanem.

Najdluzsza tyrolka na swiecie Zipline Jebel Jais in Ras al Khaimah ZEA 15

Góra Jebel Jais na której zboczu zbudowana została ta wyjątkowa atrakcja, oddalona jest od Dubaju o 2 godziny jazdy samochodem. Większość drogi wiedzie przez tereny pustynne ale już od miasta Ras al-Chajma zaczyna się krajobraz górzysty. Ostatnie kilkanaście kilometrów to serpentyny i dziesiątki ostrych zakrętów drogi nowoczesnej a zbudowanej całkiem niedawno. Dojazd na parking przed biurem agencji upłynął na wpatrywaniu się w mijane urwiska skalne przeplatane rozległymi panoramami. Upał nie był już tutaj tak dokuczliwy jak w Dubaju czy w pozostałych wizytowanych miejscach nad Zatoką Perską, gdzie temperatura w cieniu dochodziła do +40 stopni z odczuwalną nawet do +50, dla europejczyka nie należy do przyjemnych.

Najdluzsza tyrolka na swiecie Zipline Jebel Jais in Ras al Khaimah ZEA 12

W górach choć surowych i pozbawionych roślinności, klimat był w miarę znośny. Oczywiście wyruszając na szlaki piesze jakich jest tutaj sporo, czy na równie popularne drogi wspinaczkowe, o dużej ilości napoi nie można zapominać. To jednak nie są nasze Tatry czy Beskidy, gdzie schroniska rozrzucone są co kilka kilometrów. Surowy rejon pustynny rządzi się swoimi prawami i nie bez przyczyny, kilkanaście kilometrów poniżej w rozległych dolinach powstał „Bear Grylls Explorers Camp” firmowany nazwiskiem słynnego Beara Gryllsa.

Najdluzsza tyrolka na swiecie Zipline Jebel Jais in Ras al Khaimah ZEA 23

Na rządnych mocniejszych wrażeń i smaku prawdziwej adrenaliny, czeka blisko 3 kilometrowa tyrolka. Około kilometra od platformy startowej znajduje się pawilon, gdzie podpisujemy stosowne dokumenty, zgody i oświadczenia, przechodzimy instruktaż oraz zostajemy ubrani w sprzęt. Na całość składa się uprząż wspinaczkowa, specjalny strój z taśmami i rolkami na którym w trakcie zjazdu będziemy w pozycji leżącej. Do tego osłona na włosy i oczywiście kask oraz gogle by cokolwiek widzieć przy tej prędkości i pędzie powietrza. Dostajemy także mały plecak by tam przełożyć wszystko co mamy w kieszeniach. Zapomnijcie o telefonie i próbie selfie w trakcie lotu. Jedyna możliwość to kamerka montowana na kasku. Szybkość i pęd powietrza jest tak duży że chcąc w locie jak najwięcej uchwycić okiem kamerki na kasku, próbowałem rozglądać się na boki i już to wprowadzało całe ciało w spore wibracje. Ręce w trakcie całego zjazdu są ułożone wzdłuż ciała i nawet nie próbowałem wykonać jakiegokolwiek ruchu.

Najdluzsza tyrolka na swiecie Zipline Jebel Jais in Ras al Khaimah ZEA 10

Grupka śmiałków ubrana i w pełni gotowa, zostaje przewieziona w pobliże platformy startowej. Tutaj następuje ważenie i ew. dociążenie specjalnymi woreczkami mocowanymi do naszej liny. To pozwala na utrzymanie podobnej prędkości dla obu startujących, bo na dwóch linach wypuszczane są po dwie osoby. Moment szybszego bicia serca to głośne odliczanie wszystkich oczekujących na swoją kolej. 3, 2, 1 i zaczyna się zjazd… Pierwsze sekundy to jeszcze zbocze góry ale po nich następuje lot nad ogromną przepaścią. Chwila na przyzwyczajenie się i następuje ta przyjemna część lotu połączona z euforią. Blisko dwie minuty swobodnego zjazdu pozwalają na naprawdę dużą dawkę wrażeń. Pod spodem widzimy wijące się serpentyny drogi którą jeszcze nie tak dawno jechaliśmy z dolin. Przed nami powoli zbliżające się zbocze kolejnej góry. Zaczynamy zwalniać…dojazd do dolnej platformy jest już spokojny a ostatnie metry pokonujemy pomagając sobie podciągając się dodatkową liną. Wreszcie mamy grunt pod nogami. Obsługa pomaga zdjąć z nas nadmiar sprzętu ale zostajemy jeszcze w samej uprzęży z dwoma linami zakończonymi karabinkami. Tak wyposażeni przechodzimy na drugą stronę platformy by już w pozycji siedzącej, wpiąć się w drugą linę i dojechać do półki skalnej oddalonej około 30 metrów. Dopiero tutaj jest koniec zjazdu.

Stąd zostajemy zabrani samochodem do pawilonu gdzie wcześniej pobieraliśmy sprzęt. Teraz możemy popatrzeć jak poniżej inni śmiałkowie przemykają na linie łączącej dwie góry.

Zrobiłem to ! Czas na kolejne wyzwania…

Najdluzsza tyrolka na swiecie Zipline Jebel Jais in Ras al Khaimah ZEA 21

   

W ramach tego niesamowitego doświadczenia uczestnicy zostają wyposażeni w specjalną uprząż, a sam lot zajmie około dwóch do trzech minut. Mój trwał dokładnie 105 sekund. Lot kończy się na zawieszonej platformie do lądowania, gdzie następuje przepięcie do drugiej liny, aby zakończyć całą powietrzną podróż na półce skalnej.

Najdluzsza tyrolka na swiecie Zipline Jebel Jais in Ras al Khaimah ZEA 3

Oficjalna strona :

https://www.visitjebeljais.com

Tyrolka 31 stycznia 2018 r. została wpisana do Księgi Rekordów Guinnessa!

Najdluzsza tyrolka na swiecie Zipline Jebel Jais in Ras al Khaimah ZEA 30

Kto może wziąć udział w zjeździe na linie ?

– Waga (kg): min 40 – 130 max (należy pamiętać, że warunki pogodowe mogą mieć wpływ na dopuszczalny limit)
– Wysokość (cm): min 122
– Uczestnicy w wieku poniżej 18 lat, którzy spełniają wymagania dotyczące wzrostu i wagi, mogą odbyć zjazd samodzielnie, ale muszą im towarzyszyć w biurze agencji i przedstawić oświadczenie podpisane przez rodzica lub opiekuna prawnego.
– Dobry stan fizyczny i psychofizyczny.

Obowiązkiem każdego uczestnika jest przedstawienie w kasie swojego oryginalnego paszportu lub dowodu tożsamości. Każdy uczestnik podpisuje oświadczenie oraz zgodę na obowiązujący regulamin.

Do dyspozycji na miejscu:

– Wypożyczalnia -(dodatkowy koszt 135 AED z VAT)
– Bezpłatny parking samochodowy
– WC
– Kawiarnia
– Sklep z pamiątkami
– Szafki (obowiązuje dodatkowa opłata)

Cena (AED): Dhs 360.00

Cena obejmuje wypożyczenie całego sprzętu potrzebnego do bezpiecznego zjazdu, dojazd z biura na punkt startowy oraz dowóz z punktu końcowego do biura firmy oraz oczywiście pełną specjalistyczną obsługę.

Najdluzsza tyrolka na swiecie Zipline Jebel Jais in Ras al Khaimah ZEA 4

Godziny pracy

Otwarte od środy do niedzieli i we wszystkie święta.
Godziny letnie (do 1 września) 10:00 – 18:00
Godziny zimowe (od 4 września) 9.00-17.00

Najdluzsza tyrolka na swiecie Zipline Jebel Jais in Ras al Khaimah ZEA 8

Zapierająca dech w piersiach platforma startowa znajdująca się na wysokości 1680 m n.p.m. Przezroczysta podłoga zawieszonej platformy unoszącej się pośrodku góry.

Najdluzsza tyrolka na swiecie Zipline Jebel Jais in Ras al Khaimah ZEA 13

film z przygotowania i zjazdu

tyrolna w ZEA

Najdluzsza tyrolka na swiecie Zipline Jebel Jais in Ras al Khaimah ZEA 11

Najdluzsza tyrolka na swiecie Zipline Jebel Jais in Ras al Khaimah ZEA 34

Najdluzsza tyrolka na swiecie Zipline Jebel Jais in Ras al Khaimah ZEA 33

Najdluzsza tyrolka na swiecie Zipline Jebel Jais in Ras al Khaimah ZEA 6

Najdluzsza tyrolka na swiecie Zipline Jebel Jais in Ras al Khaimah ZEA 9

Najdluzsza tyrolka na swiecie Zipline Jebel Jais in Ras al Khaimah ZEA 16

Najdluzsza tyrolka na swiecie Zipline Jebel Jais in Ras al Khaimah ZEA 18

Najdluzsza tyrolka na swiecie Zipline Jebel Jais in Ras al Khaimah ZEA 19

Wysoko na wierzchołku majaczy ciemniejszy punkcik. To platforma startowa 400 m wyżej i blisko 3 km dalej.

Najdluzsza tyrolka na swiecie Zipline Jebel Jais in Ras al Khaimah ZEA 20

Platforma dolna na której następuje przepięcie na następną linę i dojazd do półki skalnej poniżej parkingu.

Najdluzsza tyrolka na swiecie Zipline Jebel Jais in Ras al Khaimah ZEA 22

Platforma dolna zawieszona w powietrzu, przypomina ujęcie z filmu Gwiezdne Wojny. Stąd już tylko kilkadziesiąt metrów zjazdu po przepięciu na drugą linę.

Najdluzsza tyrolka na swiecie Zipline Jebel Jais in Ras al Khaimah ZEA 25

Atrakcja jest stosunkowo nowa i cały czas trwa rozbudowa zaplecza. Ten pawilon obok parkingu i biura gdzie pobiera się sprzęt, wkrótce będzie oferował „coś na ząb” z widokiem na oba szczyty zjazdu na linie. Przy kawie będzie można podziwiać rozległą panoramę sigającą także na góry po stronie Omanu.

Najdluzsza tyrolka na swiecie Zipline Jebel Jais in Ras al Khaimah ZEA 26

Najdluzsza tyrolka na swiecie Zipline Jebel Jais in Ras al Khaimah ZEA 27

Najdluzsza tyrolka na swiecie Zipline Jebel Jais in Ras al Khaimah ZEA 28

Najdluzsza tyrolka na swiecie Zipline Jebel Jais in Ras al Khaimah ZEA 29

Najdluzsza tyrolka na swiecie Zipline Jebel Jais in Ras al Khaimah ZEA 31

Najdluzsza tyrolka na swiecie Zipline Jebel Jais in Ras al Khaimah ZEA 1

Najdluzsza tyrolka na swiecie Zipline Jebel Jais in Ras al Khaimah ZEA 7

opracowanie i foto: Albin Marciniak

https://www.facebook.com/marciniak.albin

Wizyta na Farmie Pereł w Ras al Khaimah w ZEA

Farma Pereł w Ras al Khaimah w ZEA 24

 Visit Ras Al Khaimah #visitrasalkhaimah #IfoundRAK
.
2026-01-29 0 komentarze/y
1 FacebookTwitterPinterestEmail
Newsy

Malaysia Airlines i Singapore Airlines formalizują strategiczne partnerstwo biznesowe w ramach wspólnego przedsięwzięcia

przez Redakcja 2026-01-29
Napisane przez Redakcja

  Malaysia Airlines i Singapore Airlines formalizują strategiczne partnerstwo biznesowe w ramach wspólnego przedsięwzięcia (Joint Business Partnership).

 

Datuk Captain Izham bin Ismail, Group Managing Director w Malaysia Aviation Group (po lewej), oraz Goh Choon Phong, Chief Executive Officer Singapore Airlines (po prawej), podczas podpisania partnerstwa joint business w Kuala Lumpur w Malezji, 29 stycznia 2026 r.
Fot.: Malaysia Airlines Berhad
.
.
Malaysia Airlines Berhad (MAB) i Singapore Airlines (SIA) potwierdziły dziś sfinalizowanie partnerstwa typu joint business, po uzyskaniu zgody Civil Aviation Authority of Malaysia (CAAM) w styczniu 2026 roku oraz zgody Competition and Consumer Commission of Singapore w lipcu 2025 roku.
.
Uzyskane zgody umożliwiają MAB i SIA stopniowe pogłębianie współpracy komercyjnej, poprawę częstotliwości lotów oraz zaoferowanie większej elastyczności podróżnym podróżującym między Malezją a Singapurem. Potencjalne inicjatywy obejmują m.in. współdzielenie przychodów z lotów między oboma krajami, wspólne produkty taryfowe, koordynację rozkładów lotów oraz wspólne rozwiązania dla podróży korporacyjnych na obu rynkach. Linie będą informować o kolejnych szczegółach w miarę ich wdrażania.

.

Datuk Captain Izham bin Ismail, Group Managing Director w Malaysia Aviation Group, podkreślił, że sfinalizowanie strategicznego partnerstwa joint business z Singapore Airlines stanowi krok naprzód w realizacji długoterminowej strategii Grupy – Long-Term Business Plan 3.0 – oraz przygotowuje Malaysia Airlines na kolejny etap rozwoju. „Ta współpraca łączy komplementarne częstotliwości i zharmonizowane rozkłady, umożliwiając głębszą łączność między Malezją a Singapurem. W dłuższej perspektywie wzmacnia to pozycję konkurencyjną Malaysia Airlines, zwiększając skalę działania, znaczenie rynkowe oraz odporność sieci na kluczowych rynkach.”
.
Goh Choon Phong, Chief Executive Officer Singapore Airlines, powiedział: „Pragnę podziękować władzom w Singapurze i Malezji, których zgody umożliwiły pogłębienie strategicznego partnerstwa między Singapore Airlines i Malaysia Airlines. Nasza korzystna dla obu stron współpraca wzmacnia operacje każdej z linii, jednocześnie oferując klientom większą wartość poprzez połączone sieci. Wspiera ona również wieloletnie, bliskie relacje handlowe i społeczne między Singapurem a Malezją, przyczyniając się do wzrostu gospodarczego i lepszej łączności obu państw.”
.
Od podpisania porozumienia w październiku 2019 roku, MAB i SIA sukcesywnie rozszerzały współpracę w ramach umów codeshare. Obecnie SIA umieszcza swoje kody na lotach Malaysia Airlines między Kuala Lumpur a Singapurem, Londynem (Heathrow) oraz 15 trasami krajowymi w Malezji. Z kolei MAB umieszcza swoje kody na lotach Singapore Airlines między Singapurem a Kuala Lumpur i Penang w Malezji, a także na trasach między Singapurem a Barceloną, Brukselą, Kapsztadem, Kopenhagą, Stambułem, Johannesburgiem, Londynem (Heathrow), Rzymem i Zurychem.

.

W lutym 2024 roku obie linie wprowadziły wzajemny udział w programach lojalnościowych, umożliwiając członkom zdobywanie punktów Enrich oraz mil KrisFlyer na wybranych lotach obu przewoźników.
.

informacja prasowa:

SINGAPORE AIRLINES

Represented by AVIAREPS Poland

2026-01-29 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Azja

Jais Sledder – najdłuższy tor saneczkowy w Ras Al Khaimah

przez Redakcja 2026-01-29
Napisane przez Redakcja
Jais Sledder – najdłuższy tor saneczkowy w Ras Al Khaimah

Jais Sledder – najdłuższy tor saneczkowy w Ras Al Khaimah

   Wybierając się do Zjednoczonych Emiratów Arabskich pierwszym skojarzeniem jest oczywiście Dubaj. Owszem, to miasto robi wrażenie ale ZEA składa się z 7 Emiratów a najbardziej różnorodnym jest zapewne Ras Al Khajmah. Pasmo górskie Al-Hadżar z jego najwyższym szczytem Jebel Jais przyciąga od kilku lat turystów z całego świata.

 

Jais Sledder - najdłuższy tor saneczkowy w Ras Al Khaimah

 

    Przyjeżdżając w góry można skorzystać z różnych ekscytujących i wielokrotnie nagradzanych atrakcji, w tym z Jais Flight, najdłuższej tyrolki na świecie, Jais Sky Tour i noclegu w Bear Grylls Explorers Camp. Najwyżej położona restauracja w ZEA, 1484 by Puro która działa od niespełna roku, przezywa prawdziwe oblężenie. Będąc w tym miejscu przed rokiem miałem okazję zjechać na najdłuższej tyrolce świata a pozostałe atrakcje były dopiero w planach. Tym razem mogłem skorzystać zarówno z kuchni jak i panoramy wspomnianej restauracji, oraz zupełnie nowej inwestycji której nie ma jeszcze nawet na mapach Google. Ta nowość to tor saneczkowy dający niemniej frajdy co zjazd na sąsiedniej tyrolce.

 

Czy tor jest bezpieczny a szybkość faktycznie wbija w fotel ? Co do bezpieczeństwa to widać to na każdym kroku. Wyprofilowane zakręty, siatki ochronne, kamery co kilka metrów i coś co mi się początkowo bardzo nie spodobało, to absolutny zakaz fotografowania podczas jazdy. Dlaczego ? ano dlatego że nie wolno zabierać ze sobą absolutnie niczego. Jak jest to istotne, przekonałem się osobiście w trakcie zjazdu. Prędkość i przeciążenia spowodowane siłą odśrodkową bardzo szybko opróżniły by nasze kieszenie a jakakolwiek torebka czy czapka sprawdziły by swoje umiejętności lotu na stromych skalnych zboczach. Utrzymanie czegokolwiek w rękach nie jest możliwe z innego powodu. W Trakcie zjazdu sami decydujemy o maksymalnej prędkości zjazdu, trzymając a właściwie cały czas odpychając dźwignie znajdujące się po bokach sanek. Wypychanie dźwigni daje swobodę zjazdu natomiast puszczenie dźwigni spowalnia a pociągnięcie może zahamować i całkowicie zatrzymać sanki.

Jak zabawa to zabawa i nie miałem zamiaru zwalniać. Szybkość i zabawa była tak dobra, że na kilku ciasnych zakrętach, wbijany w siedzenie miałem wrażenie ze za chwilę wyskoczę z torów i poszybuję razem ze swoim sprzętem. Dałem upust tym emocjom i zapewne kilka razy byłem słyszany na tarasie restauracji.

Jais Sledder jest zawiłą konstrukcją, solidnie osadzoną na nisko zawieszonym torze. Zjeżdżając w dół pasma górskiego Al-Hadżar i pokonując kolejne zakręty z prędkością do 40 km na godzinę, ma się okazję podziwiać najbardziej spektakularne widoki na wybrzeże oraz na rozległe grzbiety górskie już po stronie Omanu. Prędkość wydaje się wielokrotnie większa, ponieważ tor jest bardzo blisko ziemi. W pełni kontrolowana jazda trwa około ośmiu minut, a sama trasa liczy sobie 1840 metrów zakrętów i fal. Nie ma nudy.

Tor saneczkowy jak i zjeżdżających można oglądać z tarasu restauracji. Co chwilę ciszę przerywa krzyk pędzących w dół. Całość konstrukcji jest tak zbudowana, że z atrakcji można skorzystać zarówno z dolnego jak i z górnego parkingu. W obu przypadkach droga do góry prowadzi także torem saneczkowym wyciąganym linami. Dopiero po dojechaniu do najwyższego punktu następuje swobodny zjazd w dół.

Godziny otwarcia:

Obiekt jest otwarty od wtorku do niedzieli: od 9:00 do 18:00.

Ostatni przejazd kończy się o godzinie 17:30. Kasa biletowa zamykana jest jednak pomiędzy 16:30 a 17:00, w zależności od kolejki.

Prosimy o zabranie ze sobą ważnego dowodu tożsamości.

Cennik:

Dorośli: 45 AED (pojedynczy przejazd); 100 AED (trzy przejazdy)

Dorosły + dziecko: 60 AED (pojedynczy przejazd); AED 125 (trzy przejazdy)

opracowanie i foto: Albin Marciniak

https://www.facebook.com/marciniak.albin
2026-01-29 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Lotniska i powietrze

Air France-KLM wprowadza „Flying Blue Experiences”

przez Redakcja 2026-01-29
Napisane przez Redakcja

Nowe korzyści dla członków Flying Blue

Air France-KLM wprowadza  „Flying Blue Experiences”  

Wielkie wydarzenia kulturalne i sportowe w Paryżu – dostępne za Mile

.

 

  Program lojalnościowy Flying Blue, należący do grupy Air France-KLM, wprowadza nową usługę Flying Blue Experiences, która umożliwia uczestnikom wymianę zgromadzonych Mil na udział w prestiżowych wydarzeniach kulturalnych i sportowych w Paryżu. To nowy sposób na wykorzystanie milowych oszczędności, a jednocześnie świetna okazja, aby odwiedzić Paryż i zobaczyć największe gwiazdy światowej sceny muzycznej i sportowej.

.

W ramach oferty Flying Blue Experiences członkowie programu lojalnościowego Air France-KLM mogą rezerwować bilety na wybrane wydarzenia odbywające się w Accor Arena oraz na Stade de France, które znajdują się w Paryżu i okolicach. Oba obiekty regularnie goszczą największe koncerty gwiazd światowego formatu, jak m.in. Ed Sheeran, Céline Dion czy Madonna i imprezy sportowe o randze międzynarodowej, takie jak Paris Masters, mecze ligi NBA i wiele innych.

Uczestnicy Flying Blue mają teraz możliwość rezerwacji biletów w 16-osobowych lożach VIP na wybrane wydarzenia sportowe i koncerty. Zarówno Accor Arena, jak i Stade de France zaoferuje około dziesięciu eventów rocznie, na które bilety będzie można kupić za Mile Flying Blue poprzez Flying Blue store tutaj. Przykładowo już teraz trwa rezerwacja m.in. na koncert Hansa Zimmera 22 marca b.r., Guns n’Roses 3 lipca b.r. i inne wydarzenia. Bilet w loży VIP obejmuje nie tylko lepszy widok na scenę, ale też posiłek i dedykowane wejście.*

Oferta Flying Blue Experiences będzie stopniowo rozszerzana o kolejne, unikalne doświadczenia podczas wydarzeń organizowanych w dwóch wspomnianych obiektach.

Prezes programu Flying Blue – Benjamin Lipsey skomentował nową usługę: „Dzięki Flying Blue Experiences chcemy zaoferować naszym członkom jeszcze większą wartość z posiadanych Mil, wykraczającą poza same podróże. To możliwość uczestnictwa w najbardziej pożądanych imprezach – od największych koncertów prawdziwych gwiazd po emocjonujące wydarzenia sportowe. Jako program lojalnościowy chcemy dostarczać jego uczestnikom spersonalizowanych, ekskluzywnych korzyści i niezwykłych wrażeń. Dlatego stworzyliśmy Flying Blue Experiences.” 

.

Program lojalnościowy – w podróży i na co dzień

Flying Blue, który już drugi rok z rzędu został uznany przez serwis Point.me za „Najlepszy Program Lojalnościowy Linii Lotniczych na Świecie”, wyróżnia się szerokim wachlarzem różnorodnych korzyści oraz wysoką jakością obsługi.

Flying Blue Experiences doskonale wpisuje się w filozofię programu, której celem jest umożliwienie uczestnikom maksymalnego wykorzystania zgromadzonych Mil – zarówno podczas podróży, jak i w codziennym życiu – dzięki współpracy z 40 liniami i ponad 100 partnerami komercyjnymi.

.

Flying Blue w skrócie

Flying Blue to program lojalnościowy dla często podróżujących klientów Grupy Air France-KLM. Program powstał w 2005 roku i liczy obecnie 30 milionów członków na całym świecie. Cztery główne poziomy uczestnictwa – Explorer, Silver, Gold i Platinum uprawniają do szeregu zróżnicowanych przywilejów w podróży i nie tylko. Członkowie gromadzą Mile za przeloty liniami należącymi do programu, za zakup dodatkowych usług lotniczych, jak i usługi oferowane przez partnerów. Zgromadzone Mile Flying Blue można wykorzystać m.in. na bilety nagrodowe i różne usługi związane z podróżą jak np. upgrade do wyższej klasy, czy zakup specjalnego miejsca, a także pobyty hotelowe, czy cały szereg nagród rzeczowych w ramach Flying Blue Store – w tym „Experiences”. Co więcej Mile można gromadzić wspólnie na jedno konto rodzinne, co oznacza szybsze nagrody. Ponadto program umożliwia inne wygodne opcje, jak dokupowanie brakujących Mil (jeśli np. niewiele nam brakuje do zamówienia biletu nagrodowego) lub łączenie form płatności za nagrody jako „Cash & Miles” i wiele innych.

.

*szczegółowe warunki biletów są dostępne na stronie https://store.flyingblue.com/experiences

.

2026-01-29 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Lotniska i powietrze

Tak 50 lat temu wystartował Concorde

przez Redakcja 2026-01-28
Napisane przez Redakcja
Concorde Air France

Air France upamiętnia rocznicę pierwszego komercyjnego lotu swoim samolotem naddźwiękowym i przypomina jego historię.

 

  21 stycznia 1976 roku Air France zrealizowały swój pierwszy komercyjny lot Concorde’em na trasie z Paryża przez Dakar do Rio de Janeiro. Pięćdziesiąt lat później linia upamiętnia kultowy symbol awiacji i ważny element swojego dziedzictwa. Z okazji okrągłego jubileuszu powstał film dokumentalny prezentujący historię legendy francuskiego lotnictwa, który można oglądać tutaj. Ponadto Air France wypuści na rynek serię okolicznościowych gadżetów, które będą dostępne w sprzedaży w sklepie internetowym shopping.airfrance.com.  50 rocznica pierwszego komercyjnego lotu Concorde’a Air France jest też okazją, aby oddać hołd pamięci ofiar tragicznego wypadku z 25 lipca 2000 roku.

.

Concorde Air France w powietrzu

.\

.

Concorde – naddźwiękowa odyseja

 

21 stycznia 1976 roku o godzinie 12:40 samolot Concorde w barwach Air France, o rejestracji F-BVFA, wykonał swój pierwszy komercyjny lot z Paryża do Rio de Janeiro z międzylądowaniem w Dakarze. Tym wyjątkowym rejsem, zrealizowanym w rekordowym czasie jedynych 7 godzin i 26 minut, francuska linia zainaugurowała swoją erę lotów naddźwiękowych, która trwała przez 27 lat, aż do 2003 roku. Lecąc na wysokości 60 tysięcy stóp (około 18,3 kilometra) – dwukrotnie wyższej niż ta, na której latają zwykłe samoloty – pasażerowie mogli podziwiać wyjątkowy widok za oknem – zakrzywiony horyzont Ziemi. Smukła maszyna o charakterystycznej sylwetce mogła zabrać na pokład 100 pasażerów, a jej prędkość przelotowa osiągała 2,02 macha, czyli blisko 2 200 km/h. 

50 lat temu, w latach 70-tych XX wieku, Concord był arcydziełem innowacji i efektem zaawansowanej technologii. Dziś stanowi symbol francusko-brytyjskiego kunsztu inżynierii lotniczej i niewyczerpane źródło inspiracji.

.

Szczyt podniebnego luksusu

 

Concorde był synonimem perfekcji i elegancji. Jego wąska kabina była ultranowoczesnym symbolem złotej ery lotnictwa, a każdy detal na pokładzie miał znaczenie w tworzeniu luksusowego doświadczenia podróży. 

Air France od początku przykładał dużą wagę do wystroju kabiny Concorde’a, współpracując z uznanymi projektantami i ikonami designu. Na przestrzeni lat, wnętrze samolotu było kilkakrotnie modernizowane. Nadając mu nowe style, kolory i nowocześniejszy charakter, linia zawsze podążała za współczesnymi trendami. Concorde pozostawał symbolem luksusu i elegancji w powietrzu, zarówno dzięki dopracowanemu wyposażeniu kabiny, w tym meblom, zastawie stołowej, tacom na posiłki, jak i starannie zaprojektowanym elementom serwisu pokładowego. Pasażerowie byli częstowani między innymi szampanem i świeżymi wypiekami truflowymi ze słynnej paryskiej restauracji Lenôtre. Podobnie mundury personelu pokładowego, tworzone przez czołowych francuskich projektantów mody – miały podkreślać prestiż naddźwiękowych podróży. Na cześć kultowego samolotu i aby uwiecznić nową erę, stewardesy Air France nosiły specjalnie zaprojektowaną sukienkę „Concorde” od Jeana Patou.

.

Film dokumentalny 

 

Jubileusz zainspirował Air France do pracy nad specjalnym filmem dokumentalnym zatytułowanym „Concorde Air France: Oni sprawili, że legenda wzniosła się w przestworza”. 40-minutowy film zabiera widza wprost na pokład latającej legendy, po ponad 20 latach od wycofania go z eksploatacji. Dokument stanowi prawdziwe historyczne kompendium i zawiera bezpośrednie relacje pracowników linii, którzy aktywnie przyczynili się do lotów Concorde’a. Pilot, dwie stewardesy, mechanik oraz pracownik dedykowanego salonu lotniskowego dla pasażerów Concorde, którzy dzielą się swoimi wspomnieniami, anegdotami i prywatnymi fotografiami, „zabierają” widzów na pokład i do salonu lotniskowego z widokiem wprost na samolot, opowiadają o tajnikach lotu i prestiżowym doświadczeniu. Z bohaterami filmu rozmawia Benjamin Smith – Dyrektor generalny AIR FRANCE-KLM oraz przewodniczący Rady Dyrektorów Air France.

 

Zdjęcia realizowano w Muzeum Lotnictwa i Kosmonautyki w Le Bourget, gdzie samolot jest jednym z eksponatów. Film zapewnia rzadką możliwość zwiedzenia samolotu – od specjalnie otwartego na tę okazję kokpitu, po elegancką kabinę projektu Andrée Putmana. To wyjątkowa okazja, dzięki której widzowie mogą zajrzeć za kulisy prawdziwej legendy lotnictwa. Film można obejrzeć na kanale Air France na YouTube tutaj.

.

Jubileuszowa kolekcja gadżetów 

 

Aby uczcić okrągły jubileusz, Air France zaplanował też specjalną kolekcję pamiątkowych gadżetów inspirowanych legendarnym samolotem. Modele samolotu, jedwabne apaszki, szale, notesy oraz breloki będą stopniowo pojawiać się w sprzedaży od lutego b.r. w sklepie internetowym Air France – shopping.airfrance.com.

.

Więcej informacji o Concorde tutaj

.

materiał prasowy Air France – 27.01.2026

 

2026-01-28 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Afryka

Meczet Hasana II w Casablance w Maroku.

przez Redakcja 2026-01-28
Napisane przez Redakcja

  Arcydzieło architektury arabsko-muzułmańskiej, Meczet Hassana 2, jest jednym z najpiękniejszych budynków sakralnym na świecie. Ze swoim minaretem wznoszącym się na wysokość 210 m i laserem o promieniu 30 km skierowanym w stronę Mekki, jest on uważany za najwyższy obiekt sakralny na świecie.

.

Jego budowę rozpoczęto w 1986 roku jako spełnienie woli króla Hasana II, wyrażonej w dniu jego 51 urodzin. Świątynię ukończono jednak dopiero 30 sierpnia 1993 roku. Wznosi się ona na sztucznym nasypie ponad wodami Oceanu Atlantyckiego. Niekiedy otwierany jest też ogromny dach świątyni, aby wierni zgodnie z nauką Koranu mogli podziwiać boski ocean i nieboskłon.

.

.

Meczet Hasana II zalicza się do największych meczetów na świecie – w głównej sali modlitewnej może zmieścić się 25 tysięcy muzułmanów, a na jego rozległym dziedzińcu dalsze 80 tysięcy. Do świątyni przylega minaret o wysokości 210 metrów, co czyni go drugim pod względem wysokości minaretem na świecie i najwyższą budowlą w Maroku. 

.

 

.
Meczet Hassana 2 jest rzeczywiście wyjątkowy pod względem architektury i wielkości. Ze swoim minaretem wznoszącym się na wysokość 210 m i laserem o promieniu 30 km skierowanym w stronę Mekki, jest on uważany za najwyższy obiekt sakralny na świecie. Idea budowy dużego meczetu w Casablance odzwierciedla wolę królewską, aby metropolia Casablanca otrzymała wielki duchowy i cywilizacyjny zabytek Maroka, zapewniający mu harmonijny rozwój miejski i pozwalający zwiększyć jego blask i wpływy oparte na wierze, pobożności i tolerancji.

.

.

Budowa meczetu Hassana 2 

Jego Królewska Mość Hassan II, położył kamień węgielny pod ten meczet pod adresem 5 Dou Al Kiida 1406 w Hegira, 11 lipca 1986 r. Prace budowlane rozpoczęły się pod skutecznym i codziennym nadzorem Jego Królewskiej Mości Hassana II, który zadbał o to, aby ta wspaniała budowla oddawała artystyczną specyfikę autentycznej architektury marokańskiej, podkreślając jednocześnie jej otwartość na nowinki technologiczne.

Poprzez to arcydzieło architektury Jego Królewska Mość Hassan II chciał podkreślić znaczenie i wartość meczetu Hassana 2 wśród Marokańczyków na przestrzeni dziejów, a także pokazać, że to miejsce kultu odegrało ważną rolę w promowaniu autentycznej sztuki architektonicznej i zachowanie dziedzictwa cywilizacyjnego, zwłaszcza że meczet Casablanca Hassan 2 odzwierciedla wielkie talenty marokańskich rzemieślników.

.

.

Budowa meczetu Hassana 2 na Oceanie Atlantyckim inspirowana wersetem Koranu „Tron Boży był na wodzie” była pionierskim pomysłem, mającym na celu zaproszenie wierzących udających się do tego meczetu, aby wspominali wielkość Boga, który stworzył morze i niebo. Projekt tego dzieła był wynikiem współpracy między biurem francuskiej architektki Michelle PINSEAU a różnymi marokańskimi organizacjami rzemieślniczymi, które stworzyły i ożywiły ręką maâlem (mistrza) piękna i wspaniałej pieczęci marokańskiej architektury.

Wyrazem symbiozy pomiędzy królem a jego ludem, realizacja tego prestiżowego pomnika została sfinansowana dzięki udziałowi całego narodu marokańskiego, który dobrowolnie odpowiedział na królewskie wezwanie, każdy według swoich możliwości i hojności. Inauguracja budowli zbiegła się z datą obchodów przez muzułmański świat pomocy al mawlid 12 Rabi I 1414 AH przypadającej 30 sierpnia 1993 roku.

.

.

Muzeum Meczetu Hassana II, zainaugurowane w październiku 2012 r. przez Jego Królewską Mość Króla Mohammeda VI, sięga czasów rozpoczęcia prac przy budowie meczetu Hassana II, kiedy mistrzowie rzemieślnicy podarowali zmarłemu Jego Królewskiej Mości Hassanowi II próbki, które zaprojektowali dla każdego sztuka tradycyjna (zouaké i rzeźbione drewno, zellige, marmur, miedź, gips itp.)

.

.

Próbki materiałów użytych do budowy meczetu zostały zgromadzone i utworzyły kolekcję ręcznie wykonanych skarbów zaprojektowanych przez znanych marokańskich mistrzów rzemiosła. Muzeum, w którym eksponowane są te próbki, zajmuje powierzchnię 3160 m2 i stanowi wstęp do wizyty w Meczecie Hassana II oraz daje wyobrażenie o etapach genezy tej budowli, która łączy w sobie tradycję i modernizm.

.

.

Sala modlitewna

Salę modlitewną charakteryzuje prostokątny kształt i wielkość w proporcjach: 200 m długości, 100 m szerokości i 60 m wysokości. Powierzchnia zabudowana sięga 20 000 m2, a jej pojemność wynosi około 25 000 wiernych.
 
Salę modlitewną charakteryzuje także zdejmowany dach o powierzchni 3400 m2, który można otworzyć w ciągu pięciu minut i przekształcić środek tej sali w duże patio. Kanał słodkiej wody przecinający tę ostatnią przywodzi na myśl arabskie riady muzułmańskiej Andaluzji.

.

 

.

Dach zdobi szereg 14 kopuł (8 typu hassani i 6 settini), 5 osłon, 4 belki i 50 żyrandoli ze szkła Murano o średnicy 6 m, wysokości 10 m i wadze 1200 kg każdy.
 
Pokrycie dachu wymagało montażu 300 000 dachówek wykonanych specjalnie z odlewanego aluminium przez grupę Bouygues (główny wykonawca), imitujących tradycyjną glazurowaną terakotę z Fezu, ale czterokrotnie lżejszą.
 
Do wykończenia i obiektów sakralnych rzemieślnicy z całego królestwa przyczynili się do wykonania ponad 53 000 m2 rzeźbionego drewna i ponad 10 000 m2 zellij, reprezentujących 80 nowych wzorów.
 
W dużej sali modlitewnej dominują dwie antresole o łącznej powierzchni 3550 m2, przeznaczone dla kobiet i połączone czterema schodami z pomieszczeniami do ablucji.

.

.

Sala ablucji

Meczet ma dwie piwnice, z których większość została przekształcona w sale ablucji (jedna dla mężczyzn, druga dla kobiet). W sali ablucji znajduje się 45 marmurowych fontann przedstawiających kwiaty lotosu i łącznie 600 kranów dookoła. Układ tych pomieszczeń pozwala wielu wiernym na odprawienie rytuału ablucji w lepszych warunkach i swobodne przemieszczanie się pomiędzy salą ablucji a salą modlitw.

 

.

 

.

Hammamy i baseny

Hammamy zbudowane są w podziemiach dziedzińca meczetu, na powierzchni 6.000 m2. Zaprojektowano je tak, aby pomieścić 1400 osób w równych częściach pomiędzy kobietami i mężczyznami. Prowadzi do niego ogromna klatka schodowa ozdobiona kolumnami z zielonego marmuru i fryzami drobno inkrustowanymi Zellije.
 
Z recepcji prowadzi szereg łaźni tureckich i kolumn prowadzących do szatni. Każda łaźnia turecka składa się, zgodnie z czystą marokańską tradycją, z trzech połączonych ze sobą łazienek, każda przykryta ażurową kopułą i pokryta marglem.
 
Część Hammamu została wyposażona w podgrzewane baseny dla kobiet i mężczyzn, będące kąpielami leczniczymi.

.

.

Minaret
Minaret jest istotnym elementem architektonicznym wielkich klasycznych meczetów. To ze szczytu tej wieży Muezzin wzywa wierzących do modlitwy, zwraca się kolejno na wszystkie strony świata i wykrzykuje azan.  

Minaret wyposażony jest w szybką windę mieszczącą 12 osób, którą można wjechać na szczyt budynku w niecałą minutę oraz klatkę schodową prowadzącą na projekcje. Elewacje minaretu ozdobione są marmurem ułożonym w formie koronek ozdobionych zellije.
 
Minaret zwieńczony jest zatorem o wysokości 15,5 m i wadze 3700 kg. Jamur ten składa się z trzech kul o średnicach odpowiednio 3,80 m, 2,50 m i 1,60 m. Duża kula emituje wiązkę lasera o zasięgu 30 kilometrów, skierowaną w stronę Mekki (qibla).

.

.

Esplanada

Esplanada meczetu zajmuje powierzchnię 30 000 m2. Na esplanadzie, która może pomieścić nawet 80 000 wiernych, znajdują się korytarze ozdobione łukami w kształcie podkowy, nawiązującymi do autentycznej sztuki mauretańskiej.

.

.

.

Godziny zwiedzania
Od 9:00 do 13:30 oraz 14:30 do 17:00

Ramadan
Od 9:00 do 15:00

Ceny biletów
Dzieci i studenci 5 Dhs
Marokańczycy, zagraniczni studenci i mieszkańcy 15 Dhs
Dorośli obcokrajowcy 30 Dhs
*Grupa od 100 osób i więcej: 50% zniżki od ceny normalnej.

Hammam Meczetu Hassana II,

Angle Boulevard Sidi Mohammed Ben Abdellah et, Boulevard de la Corniche,

Casablanca, Maroko

https://www.fmh2.ma

.

.

opracowanie & foto: Albin Marciniak

https://www.facebook.com/marciniak.albin

.

 

 

 

2026-01-28 0 komentarze/y
1 FacebookTwitterPinterestEmail
Muzea

Niemieckie obozy koncentracyjne w Polsce

przez Redakcja 2026-01-27
Napisane przez Redakcja
Niemieckie obozy koncentracyjne w Polsce

Państwowe Muzea  Byłych Niemieckich Nazistowskich  Obozów Koncentracyjnych i Zagłady w Polsce

  Określenie „polskie obozy koncentracyjne” jest błędnym i historycznie nieprawdziwym sformułowaniem, które niestety pojawia się w niektórych mediach, publikacjach, a czasem nawet w opracowaniach naukowych. Dotyczy ono niemieckich, nazistowskich obozów koncentracyjnych, które znajdowały się na terenie okupowanej Polski w czasie II wojny światowej. Choć określenie to pierwotnie miało odnosić się jedynie do ich geograficznego położenia, jego użycie wprowadza mylące sugestie, jakoby Polacy byli odpowiedzialni za ich zakładanie i zarządzanie.

Źródła błędu i jego konsekwencje

Błędne sformułowanie „polskie obozy koncentracyjne” wynika z uproszczeń językowych, jednak niektórzy badacze i komentatorzy sugerują, że używanie go może być także celowym elementem propagandy, wymierzonej w Polskę i Polaków. Użycie takich wyrażeń, jak „polskie obozy zagłady” (ang. Polish death camps), „Polski Holocaust” (ang. Polish Holocaust), czy niemieckiego wyrażenia „polnische Häuser des Todes” (Polish death houses), wzmacnia fałszywe narracje, które mogą prowadzić do zafałszowania historii II wojny światowej i roli Polski w tym okresie.

 

Niemieckie obozy koncentracyjne w Polsce

absolutny zakaz kopiowanie i używania grafiki na innych stronach i profilach.

Historyczny kontekst

Niemieckie obozy koncentracyjne, takie jak Auschwitz-Birkenau, Treblinka, Sobibór czy Majdanek, były zakładane i zarządzane przez nazistowskie Niemcy w czasie okupacji Polski w latach 1939–1945. Były one częścią hitlerowskiego planu eksterminacji ludności żydowskiej, Polaków, Romów oraz wielu innych narodowości.

Określenie „polskie” w tym kontekście jest nie tylko mylące, ale również krzywdzące dla Polski, która była pierwszym krajem zaatakowanym przez III Rzeszę i przez cały okres wojny znajdowała się pod brutalną niemiecką okupacją. Polacy stanowili jedną z największych grup ofiar nazistowskiego terroru, a polski ruch oporu aktywnie informował świat o zbrodniach popełnianych w niemieckich obozach.

Reakcje i działania w obronie prawdy

W odpowiedzi na użycie tych określeń, polskie władze i organizacje międzynarodowe wielokrotnie podejmowały działania mające na celu prostowanie fałszywych informacji i edukowanie społeczeństwa na temat rzeczywistego kontekstu historycznego. Przykładem jest kampania „German Death Camps”, która miała na celu uświadomienie opinii publicznej, że odpowiedzialność za te zbrodnie ponoszą nazistowskie Niemcy, a nie Polska.

W 2018 roku polski parlament przyjął ustawę o Instytucie Pamięci Narodowej, która początkowo przewidywała kary za przypisywanie Polsce odpowiedzialności za zbrodnie III Rzeszy, choć później zmieniono jej zapisy, aby skupić się na działaniach edukacyjnych i dyplomatycznych.

Wnioski

Określenia takie jak „polskie obozy koncentracyjne” czy „Polski Holocaust” są nie tylko błędne, ale również obraźliwe wobec ofiar i całego narodu polskiego. Właściwe przedstawianie faktów historycznych jest kluczowe, aby zapobiegać rozpowszechnianiu fałszywych narracji oraz aby pamięć o ofiarach nazistowskich zbrodni była uczciwie i godnie pielęgnowana.


1

Obóz Koncentracyjny Stutthof – Konzentrationslager Stutthof

Konzentrationslager Stutthof (znany również pod nazwami: Zivilgefangenenlager Stutthof, Durchgangslager Stutthof, Sonderlager Stutthof, Arbeitserziehungslager Stutthof) był niemieckim nazistowskim obozem koncentracyjnym, założonym na anektowanych terenach Wolnego Miasta Gdańska (niem. Freie Stadt Danzig), w miejscowości Sztutowo, około 36 kilometrów od Gdańska. Obóz ten funkcjonował od 2 września 1939 roku – dzień po wybuchu II wojny światowej – aż do 9 maja 1945 roku.

Stutthof był pierwszym obozem koncentracyjnym założonym przez nazistów na terenach, które obecnie wchodzą w skład Polski, oraz najdłużej działającym tego typu obozem w regionie.

Rola obozu w systemie nazistowskiej eksterminacji

Na obszarze Okręgu Rzeszy Gdańsk – Prusy Zachodnie (niem. Reichsgau Danzig-Westpreussen), obóz Stutthof pełnił kluczową rolę w nazistowskiej polityce masowej eksterminacji ludności. Początkowo był używany do więzienia Polaków, szczególnie inteligencji i elit społecznych, a także członków ruchu oporu. Z czasem jego funkcje ewoluowały, stając się istotnym elementem planów eksterminacyjnych III Rzeszy.

W czerwcu 1944 roku obóz został włączony do realizacji programu „Ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej” (niem. Endlösung), co nadało mu charakter obozu zagłady. Od tego momentu Stutthof stał się miejscem masowego mordowania ludności żydowskiej, Romów, a także więźniów innych narodowości.


Nazwy używane w korespondencji

Obóz Stutthof funkcjonował pod różnymi nazwami, które zmieniały się w zależności od jego przeznaczenia i statusu administracyjnego:

  • Zivilgefangenenlager Stutthof – Obóz Jeńców Cywilnych Stutthof,
  • Gefangenen-Sammellager Stutthof – Zbiorczy Obóz Jeńców Stutthof,
  • Konzentrationslager Stutthof – Obóz Koncentracyjny Stutthof,
  • Gefangenenlager Stutthof – Obóz Jeńców Stutthof.

Charakterystyka obozu

Obóz Stutthof składał się z kilku sekcji, w tym baraków mieszkalnych, obszarów pracy przymusowej, krematoriów i komór gazowych. Na jego terenie prowadzono brutalne praktyki wobec więźniów, w tym przymusową pracę, głodzenie oraz masowe egzekucje.

Według różnych szacunków przez obóz przeszło około 110 000 więźniów, z których 65 000 straciło życie w wyniku rozstrzeliwań, wyniszczającej pracy, chorób i innych brutalnych metod stosowanych przez nazistów.


Znaczenie historyczne

Obóz koncentracyjny Stutthof pozostaje jednym z najbardziej przerażających świadectw nazistowskich zbrodni na terenach Europy Środkowej. Jego historia ukazuje skalę niemieckiego terroru i brutalność polityki okupacyjnej wobec narodów podbitych przez III Rzeszę. Dziś na terenie dawnego obozu działa muzeum, które pełni funkcję edukacyjną i przypomina o tragicznych wydarzeniach, jakie miały tam miejsce.

9 maja obchody rocznicy wyzwolenia obozu koncentracyjnego

foto: Albin Marciniak

Dojazd do Muzeum z Gdańska:
Przez Sobieszewo, promem przez Wisłę w Świbnie, Mikoszewo, Stegnę – trasa liczy ok. 40 km. Trasa aktualna w okresie kursowania promu.
Trasą krajową nr 7 przez Kiezmark, Nowy Dwór Gdański, Stegnę – trasa liczy ok. 65 km. Trasą jak wyżej do Kiezmarku i po zjechaniu z mostu na Wiśle w kierunku Drewnicy, Mikoszewa, Stegny – trasa liczy 55 km.

Wstęp do Muzeum jest bezpłatny.
http://stutthof.org/
Muzeum Stutthof; 82-110 Sztutowo ul. Muzealna 6

 



2
Państwowe Muzeum Auschwitz-Birkenau – Konzentrationslager Auschwitz

Konzentrationslager Auschwitz (KL Auschwitz), zwany także Stammlager, to niemiecki nazistowski obóz koncentracyjny i zagłady, który działał w latach 1940–1945. Został założony przez nazistów na okupowanych terenach Polski w miejscowości Oświęcim, znanej w języku niemieckim jako Auschwitz. Dziś funkcjonuje jako Państwowe Muzeum Auschwitz-Birkenau, będące symbolem Holokaustu i jednym z najważniejszych miejsc pamięci na świecie.


Auschwitz I – „Obóz macierzysty”

Pierwszy z obozów, znany jako Auschwitz I, powstał w 1940 roku w granicach miasta Oświęcim. Pełnił głównie funkcję obozu pracy przymusowej oraz był administracyjnym centrum zarządzającym dla całego kompleksu Auschwitz-Birkenau. Na terenie Auschwitz I znajdowały się także budynki wykorzystywane do eksperymentów medycznych oraz miejsca pierwszych masowych egzekucji.


Auschwitz-Birkenau na Liście UNESCO

W 1979 roku kompleks Auschwitz-Birkenau został wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO pod oficjalną nazwą:
„Auschwitz-Birkenau. Niemiecki nazistowski obóz koncentracyjny i zagłady (1940–1945)”.
Jest to jedyny obóz koncentracyjny znajdujący się na tej prestiżowej liście, co podkreśla jego wyjątkowe znaczenie historyczne i symboliczne w kontekście globalnej pamięci o Holokauście.

Kompleks Auschwitz

Kompleks Auschwitz składał się z trzech głównych obozów:

  1. Auschwitz I – obóz macierzysty, miejsce administracji oraz pracy przymusowej,
  2. Auschwitz II-Birkenau – największy obóz w kompleksie, pełniący funkcję obozu zagłady, gdzie znajdowały się komory gazowe i krematoria,
  3. Auschwitz III-Monowitz – obóz pracy związany z niemieckim przemysłem, w szczególności zakładami IG Farben.

W szczytowym okresie funkcjonowania kompleks Auschwitz mógł jednorazowo przetrzymywać setki tysięcy więźniów, z których zdecydowana większość straciła życie w wyniku masowych mordów, pracy ponad siły, chorób lub eksperymentów medycznych.


Znaczenie historyczne i współczesne

Państwowe Muzeum Auschwitz-Birkenau to nie tylko miejsce pamięci, ale również instytucja edukacyjna, której misją jest przypominanie o zbrodniach nazistowskich i ich ofiarach. Muzeum odwiedzają miliony osób rocznie, co czyni je jednym z najważniejszych miejsc refleksji nad tragedią II wojny światowej i ludobójstwem.

 

 

 

https://www.klubpodroznikow.com/wp-content/uploads/2025/01/DSC_0273-2a7.JPG

foto: Albin Marciniak

Wstęp na teren Miejsca Pamięci Auschwitz-Birkenau jest bezpłatny

 



3

Auschwitz II – Birkenau (Brzezinka)

Auschwitz II – Birkenau, znany także jako Brzezinka, był drugim obozem w kompleksie KL Auschwitz. Pierwotnie funkcjonował jako obóz koncentracyjny, lecz szybko przekształcił się w największe miejsce masowej eksterminacji w systemie niemieckich obozów nazistowskich. To właśnie tutaj zginęła zdecydowana większość ofiar Auschwitz – ponad milion osób, w tym głównie Żydów, Romów, Polaków, a także przedstawicieli innych narodowości.


Miejsce masowej zagłady

Birkenau było największym niemieckim obozem zagłady. Na jego terenie powstały specjalnie zaprojektowane komory gazowe i krematoria, które służyły do systematycznej eksterminacji ludzi. Początkowo ofiary były mordowane w zaadaptowanych domach chłopskich, które przekształcono w prowizoryczne komory gazowe. W późniejszym okresie wybudowano specjalne zespoły komór gazowych i krematoriów, które umożliwiały masowe mordy na niespotykaną wcześniej skalę.


Symbol Holocaustu

Kompleks Auschwitz, w tym Auschwitz II – Birkenau, stał się jednym z najważniejszych symboli Holocaustu i nazistowskiego terroru. Nazwy Auschwitz i Birkenau pochodzą z języka niemieckiego, zastępując polskie nazwy Oświęcim i Brzezinka, używane przed agresją Niemiec na Polskę w 1939 roku.


Dziedzictwo i upamiętnienie

Dziś teren Auschwitz II – Birkenau jest częścią Państwowego Muzeum Auschwitz-Birkenau, które składa się z dwóch głównych części byłego kompleksu obozowego:

  1. Auschwitz I – Stammlager (obóz macierzysty),
  2. Auschwitz II – Birkenau (Brzezinka).

Muzeum obejmuje ponad 150 zachowanych budynków, około 300 ruin, rampę kolejową, oryginalne drogi i ogrodzenia. Na jego terenie znajdują się także archiwalia oraz zbiory zawierające ponad sto tysięcy obiektów, takich jak walizki, buty, ubrania więźniarskie, przedmioty codziennego użytku oraz rzeczy pozostawione przez SS-manów.


Znaczenie historyczne

Auschwitz II – Birkenau to miejsce, które upamiętnia tragedię milionów ludzi. Jego teren odwiedzają co roku miliony turystów i badaczy z całego świata, aby uczcić pamięć ofiar i zrozumieć skalę zbrodni popełnionych przez nazistów w czasie II wojny światowej.

 

https://www.klubpodroznikow.com/wp-content/uploads/2025/01/DSC_1319-446.JPG

 

Auschwitz III – Monowitz

Auschwitz III – Monowitz, znany również jako obóz pracy przymusowej w zakładach Buna-Werke, był częścią kompleksu obozów KL Auschwitz. Został założony w październiku 1942 roku jako podobóz Auschwitz I. W okresie od listopada 1943 do listopada 1944 funkcjonował jako obóz niezależny, skupiający podobozowe jednostki przemysłowe Auschwitz I.


Charakter obozu

Monowitz powstał na potrzeby niemieckiego koncernu chemicznego IG Farben, który prowadził na jego terenie zakłady Buna-Werke. Od momentu założenia aż do likwidacji obóz pełnił funkcję ciężkiego, niewolniczego miejsca pracy. Więźniowie byli „wynajmowani” niemieckim firmom, które wykorzystywały ich w morderczej pracy przy produkcji materiałów chemicznych i innych towarów przemysłowych.


Eksploatacja i warunki

Więźniowie Monowitza byli zmuszani do pracy w skrajnie trudnych warunkach, bez odpowiedniego wyżywienia, odzieży czy opieki medycznej. Ich siły były systematycznie wyczerpywane, a wycieńczenie organizmu często prowadziło do śmierci. Obóz stał się jednym z symboli niewolniczej pracy przymusowej w czasie II wojny światowej, ukazując zbrodniczy sojusz niemieckich koncernów przemysłowych z reżimem nazistowskim.


Bilans ofiar Auschwitz

Cały kompleks obozowy Auschwitz, w tym Auschwitz III – Monowitz, przyjął co najmniej 1,3 miliona osób. Spośród nich około 1,1 miliona osób zostało zamordowanych, głównie w Auschwitz II – Birkenau. Monowitz, choć głównie obozem pracy, również był miejscem cierpienia i śmierci tysięcy więźniów w wyniku nieludzkiego traktowania i morderczej eksploatacji.


Znaczenie historyczne

Auschwitz III – Monowitz stanowi istotny przykład roli przemysłu w niemieckiej machinie wojennej i eksterminacyjnej. Jego historia uwidacznia, w jaki sposób systematyczne zniewolenie i wyniszczanie ludzi stało się elementem gospodarki wojennej III Rzeszy. Dziś jest to miejsce, które przypomina o skali zbrodni i cierpienia milionów ofiar systemu nazistowskiego.

 

 

http://pl.auschwitz.org/m/

 
Muzeum położone jest na obrzeżach miasta Oświęcim przy drodze krajowej nr 933 (uwaga: wjazd na parking od ulicy St. Leszczyńskiej 11). Muzeum znajduje się też w odległości ok. 2 km od stacji kolejowej, skąd istnieje możliwość dojazdu komunikacją miejską.  Auschwitz I i Auschwitz II-Birkenau położone są w odległości ok. 3,5 km od siebie.
Pomiędzy byłymi obozami co godzinę kursuje wahadłowy autobus. Odjazdy z b. obozu Auschwitz 30 minut po każdej pełnej godzinie. Odjazdy z b. obozu Birkenau o każdej pełnej godzinie. Przejazd jest darmowy. Trzykilometrowy odcinek pomiędzy byłym obozami można pokonać pieszo (ulicami: Leszczyńskiej i Wyzwolenia), przechodząc przez teren przyobozowy, na którym w okresie okupacji znajdowały się niemieckie zakłady przemysłowe i warsztaty, magazyny, biura i zaplecze techniczne obozu, będące miejscami pracy i śmierci więźniów. Zachowały się tu pozostałości po kilku bocznicach kolejowych i rampach [link do Judenrampe], na które przywożono pociągi z ludźmi deportowanymi do obozu i gdzie esesmani dokonywali selekcji.

4

Vernichtungslager Sonderkommando Kulmhof (Waldlager Kulmhof)

Nazistowski obóz zagłady założony przez Niemców we wsi Chełmno nad Nerem. Funkcjonował od jesieni 1941 roku do kwietnia 1943, oraz na krótko w 1944 roku. Podstawowe miejsce zagłady ludności żydowskiej z Kraju Warty oraz więźniów łódzkiego getta. Kulmhof był przede wszystkim ośrodkiem zagłady dla ludności żydowskiej z wcielonego do III Rzeszy „Kraju Warty”. W obozie stosowano komory gazowe na ciężarówkach. Stosowano dwa typy ciężarówek – o długości 5,8 m i 4,5 m, obydwie o szerokości 2,5 m i wysokości 1,7 m. Większa mieściła 130-150 osób, mniejsza 80-100. Ciężarówki dostarczono na przełomie listopada i grudnia 1941, pierwsza egzekucja miała miejsce 8 grudnia. Początkowo przerobiono ciężarówki wyprodukowane przez firmy Dodge, Mercedes i Saurer, natomiast w 1942 firma Gaubschat Fahrzeugwerke GmbH (Willi Walter Strasse 32-38; obecnie Karl-Marx-Straße 259/263, Berlin-Neukölln) dostarczyła ok. 30 ciężarówek z komorami gazowymi.


Ustalono liczbę zamordowanych na 350 tys. Najniższą – 152 tys. ofiar ustalono na procesie w Bonn w latach 60. XX wieku. Najbardziej prawdopodobną jest liczba ok. 200 tys. zamordowanych.
Muzeum byłego niemieckiego Obozu Zagłady Kulmhof w Chełmnie nad Nerem.
Dojazd: Z Koła lub Łodzi liniowymi autobusami. Autostrada A2 – zjazd w Dąbiu. Droga 92 – zjazd w Kole w kierunku Dąbie – Uniejów

Wstęp na terem Muzeum oraz zwiedzanie ekspozycji jest bezpłatne.
Chełmno 59A, 62-660 Dąbie

http://www.chelmno-muzeum.eu


5
Obóz zagłady Treblinka I oraz Treblinka II
Arbeitslager Treblinka, SS-Sonderkommando Treblinka, Vernichtungslager Treblinka – wymiennie stosowane nazwy kompleksu dwóch niemieckich obozów, pracy i zagłady, istniejących w latach 1941-1944/1942-1943 w lasach nad Bugiem, wzdłuż linii kolejowej Siedlce – Małkinia, niedaleko wsi Poniatowo. Nazwa pochodzi od nazwy stacji kolejowej znajdującej się 6 km od obozu.
W latach 1941-1944 funkcjonował obóz pracy przymusowej Treblinka I, a w 1942-1943 ośrodek zagłady Żydów Treblinka II. Pomiędzy Warszawą a Treblinką codziennie kursowały wahadłowe pociągi z rzekomymi przesiedleńcami z gett polskich i europejskich (głównie z Niemiec, Czechosłowacji, Austrii, Belgii). W 13 komorach gazowych Niemcy uśmiercali jednocześnie 2 tys. ofiar. Ogółem ośrodek w Treblince pochłonął około 800-920 tys. Żydów. Po likwidacji obozu Niemcy zniszczyli wszystkie zabudowania i skrupulatnie zataili ślady mordu.
Treblinka I
Karny obóz pracy (niem. Arbeitslager) w Treblince powstał latem 1941 roku, po ataku Niemiec na Związek Radziecki (zob. Operacja Barbarossa) przy istniejącej tutaj odkrywkowej kopalni żwiru. Otoczony był ogrodzeniem z drutu kolczastego. W obozie osadzeni byli zarówno Polacy, jak i Żydzi. Kierowano tu „elementy kryminalne”, a także ludność cywilną łapaną w odwecie za akcje zbrojne podziemia. Obóz rozciągał się na 17 ha.
Treblinka II
Powstał późną wiosną 1942 roku, w ramach Einsatz Reinhardt, obok istniejącego już karnego obozu pracy. Istniał do listopada 1943. Pod względem liczby ofiar był to drugi – po Birkenau – obóz zagłady. Obóz miał kształt trapezu o wymiarach 400 × 600 metrów, otoczonego dwoma rzędami ogrodzenia i zasiekami z drutu kolczastego.


Makieta obozu zagłady w Treblince w Muzeum Bojowników Getta w Izraelu

http://www.treblinka.bho.pl/

 


6
Sobibor
SS-Sonderkommando Sobibor – nazwa niemieckiego obozu zagłady funkcjonującego w ramach „Einsatz Reinhardt” w latach 1942—1943, w lasach 4 kilometry od wsi Sobibór, niedaleko od linii kolejowej łączącej Chełm z Włodawą.

 

Budowa obozu rozpoczęła się w marcu 1942 w ramach „Aktion Reinhardt”, analogicznie do obozów Belzec i Treblinka. Obóz powstał przy małej stacji kolejowej Sobibór, 5 km od wschodniej granicy Generalnego Gubernatorstwa. Pierwsze transporty więźniów zaczęły docierać w maju 1942.
Sam obóz zajmował z początku obszar ok. 12 ha, a po rozbudowie ok. 60 ha. Składał się z części garnizonowej i czterech ponumerowanych podobozów.
W latach 1942-1943 Niemcy zamordowali w Sobiborze co najmniej 250 tys. Żydów z Lubelszczyzny, Galicji i państw Europy Zachodniej (m.in. Holandii.).
Obóz zagłady w Sobiborze powstał jako drugi, po Bełżcu, ośrodek eksterminacji Żydów w ramach „Akcji Reinhardt”. Decyzja o jego budowie zapadła prawdopodobnie pod koniec października 1941 r., w związku z planowaną zagładą Żydów na terenie Generalnego Gubernatorstwa oraz deportacją tysięcy Żydów ze Słowacji na teren dystryktu lubelskiego. Przygotowania do budowy rozpoczęły się późną jesienią tego samego roku, ale zasadnicze prace budowlane przeprowadzono wiosną 1942 r. Obóz wybudowano przy Stacji Kolejowej Sobibór, w obrębie lasów, które gwarantowały odizolowanie tego miejsca od ewentualnych świadków.

Plan obozu
20 stycznia 1942 roku SS-Obergruppenfiihre Reinhard Heydrich zwołał spotkanie najwyższych urzędników państwowych. Spotkanie to znane jest obecnie jako „Konferencja w Wannsee”, od nazwy przedmieścia Berlina, gdzie miało miejsce. Przedmiotem konferencji, której przewodniczył Heydrich, były kwestie organizacyjne „Ostatecznego Rozwiązania” i koordynacja działań różnych instytucji, zgodnie z zaleceniami Goeringa z l lipca 1941. Część współczesnych historyków wiąże bezpośredni początek ludobójstwa z Konferencją Wannsee.
W rezultacie w tym samym roku, pod kryptonimem „Operacja Reinhard” pospiesznie zbudowano trzy obozy eksterminacji: Bełżec, ukończony w marcu; Sobibór, budowany w marcu i kwietniu; oraz Treblinkę, ukończoną w lipcu. Nazwy te, poza Treblinka, – gdzie większość warszawskich Żydów została zamordowana – nie są tak dobrze znane jak Auschwitz, Dachau czy Ravensbrück z prostego powodu: z około 1.750.000  ofiar uratowało się około 100 Żydów i to tylko dzięki powstaniom. Poza tym obozy te zostały zamknięte na długo przed zakończeniem wojny, co pozwoliło Nazistom na usuniecie siadów ich zbrodni. W dokumentach mówiono o nich jako Durchgangslagers (obozy tranzytowe).Muzeum Byłego Obozu Zagłady w Sobiborze zlokalizowane jest przy osadzie Stacja Kolejowa Sobibór, 18 km od Włodawy.

 

Muzeum Byłego Obozu Zagłady w Sobiborze
Oddział Państwowego Muzeum na Majdanku
Stacja Kolejowa Sobibór 1
22-200 Włodawa

http://www.sobibor-memorial.eu/articles.php?acid=270

Wstęp na teren Muzeum Miejsca Pamięci w Sobiborze oraz zwiedzanie ekspozycji jest bezpłatne. Muzeum otwarte jest codziennie z wyjątkiem poniedziałków i dni ustawowo wolnych od pracy.


7

Niemiecki Obóz Zagłady w Bełżcu

Sonderkommando Belzec der Waffen-SS) – niemiecki nazistowski obóz zagłady funkcjonujący od marca do grudnia 1942 roku. Obóz położony był na południe od wsi Bełżec, nieopodal linii kolejowej Lublin – Lwów.

Niemiecki Obóz Zagłady w Bełżcu był ośrodkiem eksterminacji ludności żydowskiej, w którym od marca do grudnia 1942 roku wymordowano około 500 tysięcy osób, przede wszystkim Żydów z Polski, ale także obywateli żydowskich z Niemiec, Austrii, Czech i Słowacji. Data pierwszych deportacji do Bełżca – 17 marca 1942 r. – to także początek „Akcji Reinhardt”, czyli operacji mającej na celu deportację, zagładę i grabież mienia Żydów z Generalnego Gubernatorstwa. Obóz w Bełżcu powstał jako pierwszy spośród trzech tego typu ośrodków. Na jego terenie naziści wykonywali z użyciem różnych środków eksperymenty, za pomocą których planowali uśmiercenie tysięcy Żydów. Decyzja o Akcji „Reinhardt”, a tym samym o budowie obozu zapadła najprawdopodobniej na konferencji 13 października 1941 roku w kwaterze głównej Hitlera w „Wilczym Szańcu” koło Kętrzyna w Prusach Wschodnich. Wzięli w niej udział, oprócz Heinricha Himmlera, wyżsi dowódcy SS i Policji w Generalnym Gubernatorstwie, między innymi Odilo Globocnik, dowódca SS i Policji w dystrykcie lubelskim, którego jurysdykcji podlegać miał obóz w Bełżcu.

Budowa obozu zagłady została rozpoczęta przez Niemców w dniu 1 listopada 1941 roku. Lokalizacja obozu podyktowana była kilkoma czynnikami. Przede wszystkim przez miejscowość przebiegła linia kolejowa, łącząca Lublin z węzłową stacją w Rawie Ruskiej, do której można było doprowadzić transporty z dystryktów krakowskiego i Galicji. Bełżec był miejscem dobrze znanym nazistom. W 1940 roku funkcjonował tu obóz pracy dla Żydów, z którego więźniowie budowali wał przeciwczołgowy, tzw. linię Otto na granicy ZSRR i Generalnego Gubernatorstwa. Znajdowała się tu również gotowa rampa kolejowa dawnego przedsiębiorstwa eksploatacji lasów.

Obóz zagłady w Bełżcu był pierwszym ośrodkiem, gdzie wykorzystano stacjonarne komory gazowe do mordowania ludności żydowskiej. Zarządzany był przez komendanta wspieranego przez załogę SS, przez którą przeszło maksymalnie 37 osób. Komendantami byli Christian Wirth oraz Gottlieb Hering. Zadania nadzorczo – ochronne sprawowane były przez oddział zwerbowanych radzieckich jeńców wojennych, przeważnie Ukraińców, przeszkolonych w obozie w Trawnikach, których liczba w zależności od okresu oscylowała wokół 100 osób.
W historii funkcjonowania obozu można wyróżnić dwie fazy. Pierwsza rozpoczęła się w dniu 17 marca 1942 zagładą dwóch pierwszych transportów Żydów z Lublina i Lwowa. W okresie tym na terenie obozu funkcjonowała prymitywna drewniana komora gazowa, w której do czerwca 1942 roku zamordowano około 80.000 ludzi. Druga faza przypada na okres wzmożonych deportacji z kierunku Lwowa i Krakowa w lipcu 1942 roku. W tym czasie w centralnej części obozu przygotowano większą, betonową komorę gazową o większej wydajności. W ciągu kilku miesięcy jej funkcjonowania do grudnia 1942 zamordowano w niej około 350-400 tysięcy osób. Zarówno pierwsza prymitywna drewniana komora gazowa jak i jej ulepszona betonowa wersja zostały przygotowane w ten sposób, aby swoim wyglądem przypominały łaźnię. Do ich sufitów zamocowane zostały imitacje natrysków a napisy znajdujące się przy wejściu informowały, że są to pomieszczenie kąpielowe i inhalacyjne. Wszystkie czynności związane z grzebaniem ciał ofiar oraz segregacją ich mienia wykonywała grupa więźniów żydowskich, licząca około 500 osób. Co jakiś czas Niemcy przeprowadzali selekcje, w wyniku których rozstrzeliwane był osoby nie nadające się według nich do dalszej pracy. Z kolejnych transportów wybierano nową grupę do pracy w obozie.
Transporty z ludnością żydowską przywożono do Bełżca w wagonach bydlęcych. Średnio w jednym wagonie transportowanych było około 100 osób. Ekstremalne warunki przewozu – przepełnienie, upał, brak wody i pożywienia powodowały śmierć wielu ludzi już w czasie drogi do Bełżca.

Obóz zakończył funkcjonowanie w grudniu 1942 roku, najprawdopodobniej z powodu braku miejsca na kolejne masowe groby. Do wiosny 1943 roku trwała akcja spalania zwłok i zacierania śladów. Wszystkie budynki oraz urządzenia obozowe zostały rozebrane do czerwca 1943 r. Członkowie ostatniego Sonderkommando biorącego udział w likwidacji obozu zostali wywiezieni do obozu zagłady w Sobiborze i tam zamordowani.

Przez wiele lat miejsce, gdzie dokonano tak strasznej zbrodni, było zapomniane i zaniedbane. Odsłonięcie pierwszego pomnika na terenie byłego obozu zagłady miało miejsce w 1963 r. Pomnik, który stanął na celowo zalesionym przez nazistów terenie, nie był właściwym memoriałem dla wielu tysięcy ludzi tu pomordowanych i w żaden sposób nie zabezpieczał miejsca ich pochówku.

 

Muzeum – Miejsce Pamięci w Bełżcu
ul. Ofiar obozu 4
22-670 Bełżec

http://www.belzec.eu


8
Państwowe Muzeum na Majdanku / State Museum at Majdanek
Niemiecki obóz koncentracyjny w Lublinie, nazywany potocznie Majdankiem, powstał na mocy decyzji Heinricha Himmlera. Wizytując Lublin w lipcu 1941 roku, powierzył on dowódcy SS i policji w dystrykcie lubelskim Odilowi Globocnikowi zadanie zbudowania obozu „dla 25-50 tys. więźniów, którzy byliby wykorzystywani w warsztatach oraz na budowach SS i policji”. Obóz miał stanowić rezerwuar darmowej siły roboczej dla realizacji planów budowy imperium germańskiego na Wschodzie.


 

Obozem zarządzał komendant, wspierany przez załogę, której liczebność dochodziła do 1200 osób. Więźniowie pochodzili prawie z 30 państw. Dominowali obywatele Polski (głównie Polacy i Żydzi), Związku Radzieckiego oraz Czechosłowacji (Żydzi). Poza Żydami i Polakami najliczniejszymi grupami narodowościowymi byli Rosjanie, Białorusini i Ukraińcy. Przedstawiciele innych narodowości stanowili niewielki odsetek ogółu więźniów (m.in. Francuzi, Niemcy).
Od pierwszych chwil pobytu w obozie więźniom nieodłącznie towarzyszyły głód, strach, katorżnicza praca i choroby. Za wszelkie rzeczywiste czy wyimaginowane przewinienia spadały na nich dotkliwe kary i szykany. Życie więźnia było nieustannie zagrożone. Więźniowie umierali w następstwie tragicznych warunków bytowych, ginęli w egzekucjach, mordowano ich w komorach gazowych. Spośród prawdopodobnie 150 tys. więźniów, którzy przeszli przez Majdanek, wg najnowszych ustaleń życie straciło blisko 80 tysięcy osób, w tym około 60 tysięcy Żydów. Dla zatarcia śladów zbrodni zwłoki pomordowanych i zmarłych palono na stosach spaleniskowych i w krematorium.
Tragiczna historia lubelskiego obozu koncentracyjnego dobiegła końca 23 lipca 1944 roku, po wkroczeniu do Lublina Armii Czerwonej. Wkrótce na terenie Majdanka zorganizowano obóz NKWD dla aresztowanych członków polskiego Państwa Podziemnego. W barakach byłego obozu przetrzymywano także przez pewien czas wziętych do niewoli żołnierzy niemieckich.

Wstęp do Muzeum jest bezpłatny

http://www.majdanek.eu/
Państwowe Muzeum na Majdanku
Droga Męczenników Majdanka 67
20-325 Lublin


9

KL Warschau
(niem. Konzentrationslager Warschau) – nazistowski niemiecki obóz koncentracyjny na terenie Warszawy, będący jednym z elementów realizacji planu zniszczenia 95% powierzchni zabudowanej stolicy, określanego jako tzw. „Plan Pabsta”, który przewidywał ostateczne zniszczenie Warszawy jako stolicy Polski. W miejscu miasta hitlerowcy zamierzali wybudować „Nowe niemieckie miasto Warszawa” (niem. „Die neue deutsche Stadt Warschau” ) przeznaczone dla elity niemieckiej. KL Warschau podlegał bezpośrednio Głównemu Urzędowi Gospodarki i Administracji SS a także Głównemu Urzędowi Bezpieczeństwa Rzeszy.
Obóz ten był ewenementem: był bowiem jedynym obozem koncentracyjnym zlokalizowanym w centrum miasta-stolicy państwa europejskiego pod okupacją niemiecką.

Plik:Pomnik ofiarom KL Warschau na Skwerze im. Alojzego Pawełka w Warszawie (2).JPG

Pomnik ofiarom KL Warschau na Skwerze im. Alojzego Pawełka w Warszawie
Zespół obozowy miał gromadzić więźniów, głównie Żydów pracujących w niemieckich zakładach przemysłowych, a ci mieli być rozsyłani stąd do obozów zagłady. Plan ten nie został do końca zrealizowany wobec różnic zdań i interesów wśród samych Niemców. Z getta warszawskiego wywieziono do końca 1942 ok. 300 tysięcy ludzi, w dniu wydania przez Himmlera rozkazu w Warszawie przebywało ok. 1 mln ludzi, a liczba pozostałych przy życiu Żydów warszawskich w dniu wybuchu powstania w getcie warszawskim 19 kwietnia 1943 (w dwa miesiące po wydaniu rozkazu) wynosiła ok. 68 000 osób – zatem oprócz ludności żydowskiej, rozkaz dotyczący likwidacji 500 000 mieszkańców dotyczył w większości pozostających w stolicy Polaków. Rozmiar KL Warschau podlega kontrowersjom. Według nielicznych świadków i kilku polskich historyków, częścią obozu miała być olbrzymia komora gazowa, którą miano urządzić w tunelu przy ul. Bema, nieopodal dzisiejszego dworca Warszawa Zachodnia. W toku śledztwa prowadzonego przez IPN jeden ze świadków, w zeznaniu z 1989 relacjonował o dużej liczbie ofiar bez śladów postrzału z broni ostrej wynoszonych z tunelu (co może sugerować, iż uśmiercano ich w inny sposób, np. gazem). Niemcy mieli przystosować do tego celu betonowe tunele pod linią kolejową. Wedle niepotwierdzonych i budzących kontrowersje tez (dotyczących m.in. możliwości technologicznych domniemanych obiektów) w tej komorze zginęłoby ok. 200 000 osób. Według zwolenników tej hipotezy, wskazują na to zeznania niemieckich oficerów mówiące o instrukcjach nakazujących uśmiercanie w Warszawie 400 osób dziennie, co ich zdaniem wymagałyby zastosowania metod lub urządzeń masowej zagłady.

Tunele przy dworcu Warszawa Zachodnia – w drugim od lewej strony miałaby znajdować się komora gazowa
Dochodzenie z 1945 zostało bardzo szybko przerwane wobec faktu utworzenia obozu pracy na terenie KL Warschau. W 1946 podczas częściowej ekshumacji szczątków ludzkich z terenu obozu zebrano ponad 2 tony prochów, a we wszystkich miejscach egzekucji i kremacji w Warszawie wg danych PCK ogółem 22 tony. W sierpniu 1946 odbył się wielki i symboliczny pogrzeb tysięcy zamordowanych mieszkańców Warszawy – prochy przewieziono na Cmentarz Wolski w 117 trumnach 9 ton prochów ludzkich skremowanych na terenie całej Warszawy. Z prochów usypano kurhan, na którym w latach 70. stanął pomnik Polegli Niepokonani.

info: https://pl.wikipedia.org/wiki/Warschau

10
KL Gross-Rosen w Rogoźnicy

Historia KL Gross-Rosen
Obóz Gross-Rosen powstał w sierpniu 1940 roku jako filia KL Sachsenhausen, której więźniowie przeznaczeni byli do pracy w miejscowym kamieniołomie granitu. Pierwszy transport przybył tam 2 sierpnia 1940 roku. 1 maja 1941 roku Arbeitslager Gross-Rosen uzyskał status samodzielnego obozu koncentracyjnego. W pierwszych dwóch latach istnienia KL Gross-Rosen był małym obozem nastawionym w dalszym ciągu na obsługę kamieniołomu.

W Muzeum w Rogoźnicy można zwiedzić tereny poobozowe, a także kamieniołom – miejsce pracy więźniów.

Dojazd do Muzeum:
Rogoźnica leży 7 km od Strzegomia, przy trasie Strzegom – Legnica (droga krajowa nr 374). We wsi znajduje się stacja kolejowa oraz przystanek PKS.

 


11
Płaszow

Nniemiecki obóz pracy przymusowej (niem. Zwangsarbeitslager Plaszow des SS- und Polizeiführers im Distrikt Krakau), później przekształcony w obóz koncentracyjny (niem. Konzentrationslager Plaszow bei Krakau). Założony dla ludności żydowskiej ze zlikwidowanego 14 marca 1943 getta, na terenie dawnych podkrakowskich gmin Podgórze i Wola Duchacka. Powstał jesienią 1942 na terenach dwóch żydowskich cmentarzy. Był jednym z trzech „Żydowskich Obozów Pracy” (niem. Judenarbeitslager), utworzonych pod Krakowem i nosił wówczas nazwę Julag I (pozostałe dwa zbudowano w Prokocimiu – Julag II, i w Bieżanowie – Julag III).

Widok obozu Plaszow w 1942 roku

Liczba więźniów sięgnęła nawet 25 tysięcy, mieszkających i pracujących w 180 różnego rodzaju budynkach i barakach. Na terenie obozu szyto mundury (zakłady Madritsch), drukowano dokumenty, rozkazy i inne druki władz hitlerowskich. Były w obozie warsztaty samochodowe, elektryczne, stolarskie, ślusarskie i liczne inne. Więźniowie obozu zatrudnieni też byli m.in. w pobliskich kamieniołomach byłej firmy „Liban & Ehrenpreis”.

 

Liban – potoczne określenie karnego obozu pracy Służby Budowlanej (niem. Straflager des Baudienstes im Generalgouvernement) utworzonego przez Niemców na terenie przedsiębiorstwa „Krakowskie Wapienniki i Kamieniołomy Ska Akc.” (od nazwiska założyciela przedsiębiorstwa – Bernarda Libana, zwanego potocznie Libanem) w krakowskiej dzielnicy Podgórze w południowym wzgórzu Krzemionek Podgórskich

Filie obozu Płaszów umiejscowione były przy większych zakładach przemysłowych; była wśród nich znana z filmu „Lista Schindlera” Fabryka Naczyń Emaliowanych, własność Oskara Schindlera.

 


12
Piaśnica. Miejsce martyrologii i pamięci.


Masowe egzekucje w Piaśnicy rozpoczęły się pod koniec października 1939 i były kontynuowane do początków kwietnia 1940. Stanowiły element tzw. akcji „Inteligencja”, a ich wykonawcami byli funkcjonariusze SS oraz członkowie paramilitarnego Selbstschutzu. Historycy oceniają, że ofiarą ludobójstwa dokonanego w lasach piaśnickich padło od 12 tys. do 14 tys. ludzi. W gronie ofiar znaleźli się liczni przedstawiciele polskiej inteligencji z Pomorza Gdańskiego, a także osoby narodowości polskiej, czeskiej i niemieckiej przywiezione z głębi Rzeszy. Piaśnica stanowi największe, po KL Stutthof, miejsce kaźni ludności polskiej na Pomorzu w okresie II wojny światowej. Nazywana jest czasem „pomorskim Katyniem” lub „Kaszubską Golgotą”.

Jeden z masowych grobów w Piaśnicy foto: Paweł Marynowski

 

Niektórzy przyrównują Piaśnicę – jako miejsce męczeństwa przesiąknięte krwią tysięcy niewinnych ofiar – do Katynia. Jest jednak kilka różnic pomiędzy tymi dwoma miejscami. W Katyniu zamordowano oficerów Wojska Polskiego, w Piaśnicy ginęła ludność cywilna: kobiety, mężczyźni, dzieci i niemowlęta. Tragedię tysięcy osób jej sprawcom również udało się okryć tajemnicą. O Katyniu w powojennej Polsce nie wolno było mówić ze względu na uzależnienie od b. ZSRR. Lecz również i o Piaśnicy nie informowano powszechnie społeczeństwa polskiego, pomimo że zbrodniarzami byli hitlerowcy – pisze Elżbieta Grot, kustosz Państwowego Muzeum Stutthof i kierownik Działu Naukowego Muzeum Stutthof (oddział Sopot)
http://rebelya.pl/post/4653/piasnica-1939-1940-zbrodnia-wciaz-okryta-tajemn

 

Piaśnica – moment egzekucji

 


13
Niemiecki obóz przesiedleńczy w Potulicach – Lebrechtdorf

Niemiecki obóz przesiedleńczy i pracy, zbudowany w 1941 w Potulicach, jako podobóz Stutthofu (od jesieni 1941 do początku 1942). W styczniu 1942 r. obóz w Potulicach został organizacyjnie usamodzielniony. Szacuje się, że na terenie obozu przebywało około 25 tys. osób.

 

Obóz w został założony 1 lutego 1941 r. jako obóz zbiorczy dla polskich rodzin wysiedlanych z Pomorza, a następnie kierowanych na teren Generalnego Gubernatorstwa. Obóz początkowo mieścił się w budynkach miejscowego folwarku. W okresie od jesieni 1941 do początku 1942 r. pełnił funkcję „wychowawczego” obozu pracy. W tym czasie rozpoczęto rozbudowę, która trwała aż do końca 1944 r. Od 1 września 1942 r. podporządkowano mu obozy Centrali Przesiedleńczej w Smukale i Toruniu. Do obozu Niemcy kierowali wysiedlane rodziny polskie, których gospodarstwa zostały przekazane osadnikom niemieckim. Więźniowie obozu początkowo kierowani byli do prac w gospodarstwach rolnych i dużych zakładach przemysłowych na terenie okręgu Gdańsk – Prusy Zachodnie. Po rozbudowie obozu, na jego terenie powstawały także filie przedsiębiorstw przemysłowych. Na terenie obozu funkcjonował również wydzielony obóz dla dzieci ze wschodu (Ostjugendbewahrlager). W dniu 21 stycznia 1945 r. w obozowej ewidencji było odnotowanych 11 188 osób. Na terenie obozu przebywało 5339 osób, w tym 660 dzieci i 189 chorych. Poza obozem w komandach na terenie przedsiębiorstw Gdańska, Gdyni, Elbląga, Bydgoszczy i Piły były 4552 kolejne osoby, a w gospodarstwach rolnych – 1327 osób. Przyjmuje się, że ogółem w obozie było więzionych około 25 tys. osób. W ewidencji zgonów odnotowano 1297 osób, w tym 767 dzieci.

Cmentarz wojenny zlokalizowany jest na terenie byłego obozu przesiedleńczego i pracy. Na cmentarzu spoczywa blisko 1300 więźniów. W 1969 r. odsłonięto na cmentarzu pomnik, upamiętniający miejsce spoczynku ofiar obozu hitlerowskiego

 


Zgodnie z Zarządzeniem Ministra Edukacji Narodowej dzieciom do lat 13 wstęp do muzeów martyrologii jest zabroniony.
Uczniowie powinni zwiedzać Muzeum pod opieką osób dorosłych.

 

2026-01-27 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
WĘGRY

Podróż w czasie przez odrestaurowane zamki i pałace Węgier

przez Redakcja 2026-01-25
Napisane przez Redakcja

Podróż w czasie przez odrestaurowane zamki i pałace Węgier

  Chcesz na własnej skórze doświadczyć najbardziej ekscytujących momentów węgierskiej historii, odwiedzić wspaniałe siedziby dawnych królów i królowych, spacerować po murach, na których toczono niegdyś krwawe walki? Jeśli odpowiedź brzmi „tak”, to mamy w zanadrzu wiele miejsc, których odwiedzenie możemy Ci zasugerować. Na Węgrzech znajduje się ponad dwa tysiące zamków, pałaców, kościołów i fortec. A w ramach prowadzonego obecnie narodowego planu ochrony zabytków od roku 2020 odrestaurowywanych jest 17 zamków i 12 fortec. Poniżej przedstawiamy najbardziej spektakularne spośród nich. Wybierz się tam, a poczujesz się, jakbyś przeniósł się w czasie do pełnych chwały czasów królów, królowych i cesarzy.

.

.

Zamek Królewski w Budapeszcie

W stolicy na turystów czeka wpisany na listę światowego dziedzictwa Zamek Królewski Budavári. Dawna rezydencja królów jest obecnie jednym z najważniejszych ośrodków kultury. To tutaj znajduje się Węgierska Galeria Narodowa, Muzeum Historyczne Budapesztu i Biblioteka Narodowa.

.

.

Wewnątrz pałacu można zajrzeć do Sali Św. Stefana, będącej pierwszym ważnym etapem programu Hauszmanna, którego celem jest zrekonstruowanie zniszczonej w trakcie II Wojny Światowej dzielnicy otaczającej zamek. Sala została drobiazgowo odtworzona, a projekt odnowy opierał się na oryginalnych planach, szkicach i fotografiach, które przetrwały próbę czasu. Prace prowadzone były przez rzemieślników z całego kraju – odtworzyli oni bogato zdobione wnętrze jak najdokładniej to było możliwe, z użyciem oryginalnych materiałów.

Więcej na temat samego zamku: https://budacastlebudapest.com/

Więcej informacji na temat Sali Św. Stefana: https://szentistvanterem.hu/en/the-story

Leżący w ogrodzie zamkowym Várkert Bazaar to jedna z najbardziej znanych turystycznych atrakcji Budapesztu. Zwiedzający znajdą tam historyczne mury, malowniczy widok na Dunaj oraz zieloną oazę spokoju w samym centrum miasta. Spacer po murach zamkowych pozwoli odkryć nieznane do tej pory oblicze zamkowej dzielnicy w Budzie.

Więcej informacji na temat Várkert Bazaar: https://budacastlebudapest.com/buda-castle-garden-bazaar/

.

.

Pałac w Gödöllő

Zaledwie 30 kilometrów od Budapesztu leży jeden z najpiękniejszych barokowych pałaców na Węgrzech, królewski pałac Grassalkovichów w Gödöllő. Romantyczny, wydający się nie mieć końca pałacowy park zaprasza już z daleka, a kiedy już znajdziesz się w jego wnętrzu, utrzymane w biało-złotej tonacji królewskie apartamenty czy też królewski teatr po prostu zapierają dech w piersiach. Pałac był darem koronacyjnym państwa węgierskiego dla cesarzowej Sisi i cesarza Franciszka Józefa. Od tamtej pory pełnił rolę ulubionego miejsca wypoczynku cesarzowej, gdzie spędzała ze swoją rodziną między innymi Święta Bożego Narodzenia. Stała ekspozycja mieszcząca się w tym imponującym budynku i obejmująca kilka pokoi (salon, gabinet, garderoba, sypialnia) pozwala poznać nieco bliżej gust cesarzowej.

Więcej informacji: https://kiralyikastely.hu/royal-palace-of-godollo.html

.

.

.

.

 

Pałac Esterházych w Tata

Nieco dalej, 70 kilometrów i 50 minut jazdy od Budapesztu, znajduje się przywrócony do dawnej świetności późnobarokowy pałac Esterházych, położony nad brzegiem jeziora Öreg w miejscowości Tata. Odrestaurowane w 2020 r. autentyczne wnętrza posiadłości prezentują dawną architekturę i ożywiają czasy, kiedy to  członkowie rodziny Esterházych przechadzali się korytarzami budynku. 

.

.

Pałac był miejscem wielu ważnych wydarzeń dyplomatycznych, takich jak traktat pokojowy Schönbrunn podpisany przez Napoleona Bonaparte. Duch tamtej epoki wciąż żyje w jego murach. Wystawa, zatytułowana „Wyspa wolności”, ukazuje codzienne życie i międzynarodowe znaczenie rodziny Esterházych, a jej interaktywne elementy zabierają zwiedzających w podróż za kulisy historii.

Więcej informacji: https://tataikastely.hu/en/main-page/

.

.

Rezydencja Festeticsów w Dég

Inna szlachecka węgierska rodzina, rodzina Festeticsów, została z czasem jednym z największych właścicieli ziemskich w Kraju Zadunajskim w XVIII w. Rezydencja Festeticsów w Dég, położona o godzinę jazdy samochodem od Budapesztu, to jeden z najwcześniejszych neoklasycystycznych pałaców na Węgrzech.

.

.

Okalający ją park jest największym ogrodem w stylu angielskim na Węgrzech, rozmiarem równającym się z nowojorskim Central Parkiem. Znajdują się w nim prastare drzewa, botaniczne unikaty, jest też często wybierany jako plan filmowy. Okoliczne strumienie zostały spiętrzone, aby utworzyć długie na 2 kilometry jezioro, wijące się po parku. To znakomite miejsce na spacer, który może tu trwać nawet kilka godzin.  Rezydencja ta została wybudowana w latach 1810-1815 jako jeden z pierwszych węgierskich pałaców neoklasycystycznych na polecenie Antala Festeticsa, cesarsko-królewskiego szambelana. Pałac posłużył za wzór dla przyszłego Muzeum Narodowego i wielu innych budynków na Węgrzech. Znany jest również jako tajny ośrodek wolnomularzy na Węgrzech, jako że przez ponad sto lat znajdowały się w nim sekretne masońskie archiwa, a zleceniodawca jego budowy, Antal Festetics, sam był wolnomularzem. Umieszczona na parterze wystawa prezentuje wszechstronne zainteresowania rodziny Festeticsów, ich styl życia, sposób spędzania wakacji, życie codzienne i rolę, jaką odegrali w historii, ze szczególnym uwzględnieniem dziejów samego pałacu. Położone na piętrze pokoje prezentują początki węgierskiego ruchu wolnomularskiego i jego powiązania z Festeticsami i Dég, bazując na autentycznych źródłach i artefaktach.

Więcej informacji: https://degikastely.hu/en/main-page/

.

.

Zamek Pipo Ozorai

Porośnięty dzikim winem dziedziniec, naturalnej wielkości posągi jeźdźców, bogato zdobiona sala tronowa, renesansowa kuchnia i kolekcja broni: oto, co czeka na turystów w zamku Pipo Ozorai. Pipo z Ozory (Filippo Scolari) był zręcznym urzędnikiem pochodzącym z florenckiej klasy średniej. Jego umiejętności zachwyciły Zygmunta, króla Węgier. Młody człowiek okazał się utalentowanym wojskowym przywódcą, powierzono mu więc obronę południowej granicy zagrożonej przez częste najazdy Imperium Osmańskiego. W 1416 r. zezwolono mu na wybudowanie fortecy lub zamku w Ozorze. Potężnym wysiłkiem strome wzgórze zostało przekształcone w liczący kilka poziomów olśniewający zamek otoczony twierdzą na planie kwadratu, z okrągłymi wieżami w rogach. Surowo wyglądający budynek różnił się od innych węgierskich zamków ze względu na swój rozkład, majestatyczny wygląd i przytulny charakter.

.

.

Niedawno odrestaurowany renesansowy zamek oferuje ciekawe programy i doświadczenia o każdej porze roku. Zwiedzający mogą przechadzać się po wewnętrznym dziedzińcu i zabytkowych pokojach położonych na piętrze, gdzie zobaczyć można sypialnię żony Pipa, bogato zdobioną salę tronową, renesansową jadalnię i dekoracyjną zamkową kaplicę. Wizyta w tym miejscu przeniesie Cię do czasów rycerzy i możnowładców. Na gości czeka nie tylko wystawa, prezentująca renesansowe wnętrza, ale również pięć pokoi, które można wynająć, aby spędzić kilka dni w wiekowych murach zamku w Ozorze.

Więcej informacji: https://nof.hu/en/ozora-pipo-palace/

.

Pałac Károlyich

Na północno-wschodniej granicy Węgier, niedaleko winiarskiego regionu Tokaj, leży pałac Károlyich, duma Füzérradvány. Charakterystyczna ośmiokątna wieża pałacu wyróżnia go spośród innych tego typu budowli na Węgrzech. Pałac, otoczony lasami Füzérradvány, zachował atmosferę swoich czasów. 

.

.

Pokoje przywołujące dawną świetność prezentują autentyczne wnętrza w stylu włoskiego renesansu. Rozległy pałacowy park tchnie szczególną atmosferą, a odnowiony historyczny ogród zadziwia zwiedzających swoimi promenadami, strumieniami, mostkami, stawami, sosnami, rozłożystymi lipami, majestatycznymi tulipanowcami i okazałymi dębami. Po parku można przechadzać się godzinami nie trafiając dwa razy na tę samą ścieżkę.

Więcej informacji: https://fuzerradvanyikastely.hu/en/main-page/

Narodowy Program Ochrony Dziedzictwa na Węgrzech obejmuje renowację 30 budynków, w tym 17 zamków i 12 fortec. Budynki są odrestaurowywane zgodnie z ich autentycznym charakterem, ożywiając historię dla tych, którzy szukają kulturalnej rozrywki połączonej z eksperymentalnymi wystawami, atrakcyjnymi programami, kawiarniami i muzealnymi sklepami. Od 2022 r. odnowiono i otwarto dla publiczności już 50 budynków. Dzięki programowi, odwiedzający mogą poszerzyć swoją wiedzę na temat ważnych okresów węgierskiej i europejskiej historii.

Dzięki nowoczesnej technologii, takiej jak interaktywne wystawy i instalacje, wizyta w zamkach i pałacach staje się jeszcze bardziej ekscytująca. Zbiory opowiadają historię rodzin, które je zbudowały – Grassalkovichów, Esterházych lub Festeticsów. Spotkasz tam słynnych możnowładców w postaci wirtualnej, poznasz ich bliżej dzięki wystawom lub odwiedzając ich sypialnie, kuchnie i korytarze, którymi niegdyś chadzali. Doświadczysz oblężeń i spokoju życia codziennego w pełnej chwały przeszłości. W otwartych na nowo pałacach, otaczających je ogrodach i parkach, turyści poczują się jak u siebie.

Więcej informacji na temat węgierskich zamków i pałaców: https://nof.hu/en/

.

informacja prasowa: https://visithungary.com/

2026-01-25 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
LUKSEMBURG

Zamki Luksemburga

przez Redakcja 2026-01-25
Napisane przez Redakcja

Zamki Luksemburga

   Luksemburg, mały kraj w Europie, słynie z pięknych zamków, które są atrakcją turystyczną dla odwiedzających. Zamki te mają bogatą historię, a każdemu z nich towarzyszą ciekawe historie związane z ich powstaniem i funkcjonowaniem. Poniżej przedstawiam kilka z najważniejszych zamków w Luksemburgu.

.

.

Zamek Vianden


Zamek Vianden jest jednym z najbardziej imponujących i najlepiej zachowanych zamków w Europie. Samo miasto Vianden, położone w północno-wschodniej części Luksemburga, w pobliżu granicy z Niemcami jest warte zwiedzenia. Zamek góruje nad miastem i dla Luksemburczyków jest więcej niż tylko budowlą. Jest symbolem kultury, historii i tożsamości kraju. Dla turystów to atrakcja numer 1 – rocznie aż 200,000 osób odwiedza zamek.

.

.

Pierwsze wzmianki o zabudowie wzgórza w Vianden pochodzą z roku 400, kiedy powstała tu rzymska strażnica strzegąca drogi do Trier (obecnie Niemcy). Wtedy, wśród zabudowań, wyróżniała się duża wieża i mały budynek; oba otoczone fosą. Fosa została zabudowana, ale jej ślady odnaleziono niedawno w podziemiach obecnych budowli. Po upadku Cesarstwa Rzymskiego aż przez 300 lat strażnica była porzucona. Potem odbudowano wieże i dostawiono drewniane zabudowania. Pierwszy zamek powstał w 1000r. i był otoczony przez mury w kształcie pierścienia o grubości jednego metra. W tym czasie istniała wewnątrz murów także mała kaplica. Do kompleksu wchodziło się bocznym wejściem, które chroniły drewniane drzwi; co ciekawe, drzwi te zachowały się do naszych czasów. Rok 1100 to moment, w którym jesteśmy w stanie określić pierwszych mieszkańców: był to Berthold ze swoją świtą. Potem, już na stałe, zamieszkały na zamku rodziny arystokratyczne.

.

.

W roku 1170 tak przebudowano mury, że utworzono przejście po ich wewnętrznej stronie wokół trzech głównych zabudowań. Powstały wielkie łuki, na których wsparto mury o grubości aż 5 metrów. Dopiero w 1200r. zabudowuje się podzamcze, które też jest otoczone murem, a zamek rozrasta się tak, że zajmuje całe wzniesienie. Główny budynek rośnie w górę i ma 3 piętra. Wraz z budynkiem powiększa się kaplica; podczas ceremonii parter zajmują ludzie niższego stanu, a na piętrze może przebywać wyłącznie arystokracja. W roku 1250 zabudowaniom nadano styl gotycki, zmieniono układ podzamcza, a dostęp do zasadniczej części zamku wzmocniono dwoma kolejnymi bramami. Gdy śledzono historię zabudowy wzgórza to przełomem okazało się odkrycie miedziorytu datowanego na 1643r. gdyż wtedy powstało pierwsze graficzne przedstawienie zamku. Tragicznym dla zabudowań był rok 1820, kiedy to król Niderlandów podjął decyzję, że zamek będzie odsprzedany mieszkańcom okolicznych wiosek i będzie służył wyłącznie jako źródło pozyskiwania materiałów budowlanych. Niemniej jednak, przez kolejne lata był często odwiedzany przez turystów i podziwiany, jako „romantyczna ruina”. Rok 1977 to prawdziwy przełom, gdyż wszystko to co pozostało po zamku stało się własnością państwa Luksemburg i rozpoczęła się odbudowa. Dzięki temu dzisiaj możemy podziwiać zamek znów w całej jego okazałości z czasów jego największej świetności.

.

.

Wśród atrakcji zamku znajduje się wiele sal, korytarzy, krużganków i kaplica, która zadziwia jaskrawo pomalowanych wnętrzem. Zamek działa jako muzeum i eksponuje zbroje, broń, meble i arrasy. W oddzielnym – nowoczesnym – budynku jest kawiarnia i ekspozycja, która „opowiada” historię zamku. Co ciekawe, wiele odkryć poczyniono dopiero w 2015r. kiedy to profesjonalne drony zeskanowały zamek. Gdy porównano skany z odkryciami archeologicznymi zamek odsłonił kolejne swoje tajemnice. Dzisiaj, w jednej z muzealnych sal możemy obejrzeć ciekawą komputerową animację kolejnych ewolucji zabudowań na wzgórzu. W sezonie turystycznym w zamku odbywają się liczne wydarzenia i festiwale, w tym festiwal średniowieczny, który przyciąga turystów z całego świata.

.

 

Zamek Bourscheid

Zamek Bourscheid to kolejna piękna i imponująca warownia znajdująca się w Luksemburgu. Znajduje się na wzgórzu nad malowniczą doliną rzeki Sauer, około 20 km na północny wschód od stolicy kraju. Znana nam historia zamku Bourscheid rozpoczyna się w roku 1095, kiedy to wspomniano pierwszego włodarza, którym był Bertram. Wiemy jednak, że sama budowa rozpoczęła się ok. 100 lat wcześniej. W czasach średniowiecza uznawano zamek za niemożliwy do zdobycia. Ze względu na fakt posadowienia na 150cio metrowym wzgórzu i opływającą wzniesienie rzekę żadna średniowieczna broń nie mogła go dosięgnąć. Między 1350 a 1384 rokiem dobudowano zamkowy mur.

.

.

W 1477 roku wygospodarowano teren, gdzie utworzono duży dziedziniec. Następnie, w kolejnych wiekach, zamek zmieniał właścicieli i wielokrotnie był niszczony i odbudowywany. Przez kilka stuleci, po kolejnej przebudowie, zamkowe zabudowania tworzyły dwie oddzielne i autonomiczne rezydencje. Od 1812r. cały teren porzucono i zabudowa popadała w ruinę. W 1972r. gdy zamek stał się własnością państwa nie podjęto decyzji o jego odbudowie, a tylko zabezpieczono pozostałe fragmenty budowli i udostępniono je zwiedzającym.

.

.

Obecnie całość fortyfikacji Bourscheid zajmuje teren prostokąta o długości 151 metrów i szerokości 53 metrów i składa się z kilku budynków, które zostały wzniesione na różnych poziomach terenu. Zamek Bourscheid pozostaje popularnym miejscem turystycznym, a także miejscem, gdzie odbywają się różnego rodzaju wydarzenia i festiwale. W sezonie letnim jest często używany jako scena dla przedstawień teatralnych, koncertów i innych wydarzeń kulturalnych.

.

Zamek Beaufort

Kolejnym, ale nie mniej ważnym zamkiem w Luksemburgu, jest Zamek Beaufort. Ta imponująca warownia jest zlokalizowana w sercu regionu Mullerthal. Można wyróżnić 4ry etapy budowy tych fortyfikacji, które następowały sukcesywnie między rokiem 1050 a rokiem 1650. Pierwszym włodarzem zamku był Walter z Wiltz. Od drugiej połowy XVIIIw. zamek nie był zamieszkały i był źródłem pozyskiwania materiałów budowlanych. W 1928r. Edmond Linckels podjął się zabezpieczenia ruin i usunięcia nadmiernej roślinności. Pozwoliło to na udostępnienie zamku publiczności, co nastąpiło w roku 1932.

.

.

Wewnątrz zamku umieszczono ilustracje, które pokazują przeznaczenie poszczególnych pomieszczeń. W podziemiach znajduje się mroczna sala tortur z wyposażeniem. Warto wspiąć się na wieżę zamkową, by podziwiać piękne widoki na okolicę.

.

Zamek Clervaux

Są co najmniej dwa powody, by odwiedzić zamek Clervaux. Jeden to budowla sama w sobie. Zamek został zbudowany w XII wieku i powiększony 300 lat później. Dziś podziwiamy białe kamienne elewacje budynku, a na dziedziniec prowadzi potężna brama. Drugim powodem odwiedzenia zamku jest interesująca ekspozycja przedstawiająca 22 modele luksemburskich zamków i fortec. Modele są w skali 1:100 i każdy z nich jest opisany. Niektóre z makiet pokazują zamki w różnych momentach historii. I tak zamek Vianden jest pokazany jako „romantyczna ruina”, a także już po odbudowie z XX wieku. Zdecydowanie warto odwiedzić tę ekspozycję, ponieważ na realistycznych makietach przedstawiono nie tylko obiekty dostępne dla zwiedzających, ale także takie, które pozostają w rękach prywatnych.

.

.

Zwiedzanie zamków w Luksemburgu to wspaniała przygoda, która pozwala poznać historię kraju i cieszyć się pięknem architektury i krajobrazów. Każdy z zamków ma swoje unikalne cechy i jest zachowany w innym stanie. Niektóre stanowią tylko ruiny i dają pole naszej wyobraźni do tworzenia obrazów jako mogło wyglądać życie przed wiekami. Inne są w całości lub częściowo odbudowane, prezentują ciekawe ekspozycje i odtwarzają życie minionych wieków. Fakt, że Luksemburg jest małym krajem pozwala na łatwe odwiedzenie kilku zamków nawet jednego dnia.

.

Zamek Vianden

.

 

 

Zamek Bourscheid

 

Zamek Beaufort

 

 

Zamek Clervaux

 

 

tekst i zdjęcia: Krzysztof Kowalski

https://justkowalski.pl

2026-01-25 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
NIEMCY

Klasztor romański Eberbach z XI wieku

przez Redakcja 2026-01-25
Napisane przez Redakcja
Pocysterski klasztor Eberbach

Klasztor Eberbach

Wyjątkowy zabytek który warto zobaczyć. Zwiedzając w Wiesbaden, mamy zaledwie kilkanaście kilometrów by dotrzeć na wzgórze z rozległymi winnicami.

Pocysterski klasztor Eberbach

 

Klasztor Eberbach, którego początki datowane są na XI wiek, do dziś zaskakuje rozmachem i wielkością. Jest to jedno w niewielu opactw w Niemczech, którego piękne, romańskie budynki zachowały się do naszych czasów.

Klasztor został założony w roku 1116 przez augustianów a po 20 latach przejęli cystersi którzy mieszkali w nim aż do 1803 roku.  W latach późniejszych budynki pocysterskiego klasztoru wykorzystywane były  jako więzienie czy wojskowy szpital. W 1998 roku klasztor Eberbach przekształcony został w muzeum. Jednym z wydarzeń mających wpływ na popularność obiektu wśród turystów z całego świata, było nakręcenie filmu według słynnej powieści Umberta Eco. To właśnie w Eberbach roku 1986  kręcono zdjęcia do filmu „Imię róży” z Seanem Connerym. Dawne opactwo cysterskie i jeden z najlepiej zachowanych obiektów klasztornych na terenie Niemiec jak i całej Europy. Wspaniały zespół Zespół klasztorny z pięknie pokazaną historią technologii produkcji wina. Wielki refektarz z prasami śrubowymi uzmysławia ogrom  i wysiłek . Zawartość poklasztornych piwnic z dojrzewającymi winami warta kilka milionów euro. Dla koneserów wyjątkowym przeżyciem są tradycyjne aukcje wina prowadzone w klasztornych piwnicach, w otoczeniu rzędów beczek z winami.  W klasztorze organizowane są festiwale muzyczne i koncerty, przyciągające melomanów z niemal całego świata.

 

klasztor Eberbach 25

 

Klasztor został założony w roku 1116 przez augustianów a po 20 latach przejęli cystersi którzy mieszkali w nim aż do 1803 roku. 

W latach późniejszych budynki pocysterskiego klasztoru wykorzystywane były  jako więzienie czy wojskowy szpital. W 1998 roku klasztor Eberbach przekształcony został w muzeum. Jednym z wydarzeń mających wpływ na popularność obiektu wśród turystów z całego świata, było nakręcenie filmu według słynnej powieści Umberta Eco. To właśnie w Eberbach roku 1986  kręcono zdjęcia do filmu „Imię róży” z Seanem Connerym.

Eberbach szybko stał się jednym z największych i najbardziej aktywnych klasztorów w Niemczech. Z niego powstało wiele innych fundamentów: opactwo Schönau w pobliżu Heidelbergu w 1142 r .; Opactwo Otterberg w Palatynacie w 1144 r .; Gottesthal Abbey niedaleko Liege w 1155; i opactwo Arnsburg w Wetterau w 1174 r. Szacuje się, że w jego wysokości w XII i XIII wieku ludność liczyła około 100 mnichów i ponad 200 braci świeckich. Opactwo Eberbach było również bardzo udane pod względem ekonomicznym, głównie dzięki zyskom z uprawy winnic i produkcji wina. Co najmniej 14 członków rodziny hrabiów Katzenelnbogen zostało pochowanych w kościele. Wśród nich był hrabia Johann IV z Katzenelnbogen, który jako pierwszy zasadził winorośl Rieslinga w nowej winnicy w pobliskiej wiosce Rüsselsheim , kiedy mnisi z Eberbach wciąż uprawiali czerwone winogrona, takie jak Grobrot , najwcześniejsza odmiana winogron zarejestrowana w Eberbach. Około 1525 r. Mówi się, że w opactwie znajdowała się olbrzymia beczka na wino o pojemności od ok. 50 000 i 100 000 litrów, które w niemieckiej wojnie chłopskiej w 1525 r. Były intensywnie wykorzystywane przez buntowników z Rheingau, którzy zostali rozbici obozem tuż pod klasztorem. Opactwo doznało poważnych obrażeń podczas wojny trzydziestoletniej , począwszy od ataku szwedzkiej armii w 1631 r. Wiele cennych przedmiotów z kościoła i biblioteki zostało splądrowanych, a mnisi zostali zmuszeni do ucieczki. Tylko 20 z nich powróciło w 1635 r., Aby rozpocząć żmudną rekonstrukcję. XVIII wiek był jednak okresem wielkiego sukcesu gospodarczego: zachowane relacje pokazują, że zyski opactwa były regularnie inwestowane na frankfurckim rynku pieniężnym.

 

klasztor Eberbach 20

Zabudowania klasztorne, których południowa strona jest gotycka, północna część częściowo gotycka, a częściowo romańska, a reszta to XIX-wieczna restauracja.

 

Muzeum jak i pozostałe pomieszczenia są ogólnodostępne i można je oglądać codziennie, indywidualnie lub z przewodnikiem. Na terenie klasztoru znajduje się także hotel i część konferencyjna. Można również zarezerwować degustacje wina dla grup, a dwa razy w roku odbywają się aukcje wina.

https://kloster-eberbach.de/

Kloster-Eberbach-Straße 1, 65346 Eltville am Rhein, Hesja, Niemcy

 

klasztor Eberbach 9

 

Dormitorium, wczesnogotycka sala o długości około 70 metrów, zawierająca sklepienia i krótkie kolumny z rzeźbionymi stolicami, a także jedna z niewielu takich sal o tej wielkości i jakości pozostających w Europie.

 

klasztor Eberbach 11

 

Zachodnie skrzydło, mieszczące bibliotekę, w której muzeum opactwa zostało założone w 1995 r. Zawiera ono między innymi najstarsze zachowane cysterskie okno szklane w Niemczech (około 1180 r.), Oryginalne kapitele z krużganków, obecnie zastąpione przez nowoczesne repliki, różne rzeźby, portrety Bernarda z Clairvaux i barokowe wyposażenie

 

klasztor Eberbach 8

Zbiory muzealne z elementami z początków istnienia klasztoru, zgromadzone w części przylegającej do refektarza z wielkimi prasami.

klasztor Eberbach 24

Refektarz braci świeckich, w którym znajduje się 12 zabytkowych pras winiarskich opactwa Eberbach.

klasztor Eberbach 30

 

Zabytkowa piwnica z winami. Fraternei , wczesnogotycka sala z ciężkimi sklepieniami, używana od średniowiecza jako piwnica z winami. Znany jest również jako Cabinetkeller , który jest źródłem użycia terminu Kabinett jako jakościowego opisu niemieckiego wina

Winnice opactwa Eberbach były na 300 hektarach największym w średniowiecznej Europie. Większość z nich jest obecnie własnością Hesji i jest prowadzona przez Hessische Staatsweingüter GmbH Kloster Eberbach , która zarządza największym połączonym obszarem produkcji wina w Niemczech, obejmującym winnice na zboczach doliny Renu i Hessische Bergstrasse . Z 200 hektarów, które są uprawiane, trzy czwarte jest obsadzone Rieslingiem , ale uprawia się również Chardonnay , Pinot blanc , Pinot gris , Pinot noir i Dornfelder .

 

klasztor Eberbach 16

Kościół opactwa. Opactwo od 1988 r. jest głównym miejscem koncertów Festiwalu Muzyki Rheingau 

 

klasztor Eberbach 13

 

klasztor Eberbach 5

 

klasztor Eberbach 2

 

Kościół opactwa to trójnawowa bazylika romańska z transeptem, zawierająca groby niektórych arcybiskupów Moguncji.

 

klasztor Eberbach 3

 

klasztor Eberbach 4

 

klasztor Eberbach 6

 

klasztor Eberbach 7

 

klasztor Eberbach 10

Zabytkowe księgi zgromadzone i eksponowane w muzeum.

 

 

klasztor Eberbach 12

 

klasztor Eberbach 17

 

klasztor Eberbach 21

 

klasztor Eberbach 22

 

klasztor Eberbach 23

 

klasztor Eberbach 26

 

klasztor Eberbach 27

 

klasztor Eberbach 28

 

klasztor Eberbach 29

 

klasztor Eberbach 31

 

klasztor Eberbach 32

 

klasztor Eberbach 33

 

klasztor Eberbach 34

 

klasztor Eberbach 35

 

Opracowanie & foto: Albin Marciniak
https://www.facebook.com/marciniak.albin
#Wiesbaden #Germany #GermanyTravel #germanytourism #GTM19 #GTM2019 #GTMWiesbaden #Niemcy #Germany #Tourism #Travel #GmbHWiesbaden #VisitGermany #VisitGermany #VisitWiesbaden #fotolandscape #foto #travelfoto #landscape #photolandscape #photoGermany #world #photography 
2026-01-25 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Chorwacja

Źródło i kanion rzeki Cetina, Chorwacja

przez Redakcja 2026-01-24
Napisane przez Redakcja

Źródło i kanion rzeki Cetina, Chorwacja

   Cetina jest najdłuższą rzeką w Dalmacji mająca źródła w okolicach miejscowości o tej samej nazwie w Górach Dynarskich. Wijąca się na długości 105 km przedziera się przez potężny masyw Mosor, tworząc głęboki i malowniczy kanion. Do Adriatyku uchodzi przełomem w miejscowości Omiš. w VII – XI wieku u ujścia Cetiny mieściło się państwo plemienne słowiańskiego ludu Narentan, znanego z uprawiania piractwa morskiego. W przesmyku widać dwie twierdze. Ta na dole to Tvrđava Mirabela która opierała się najdłużej Republice Weneckiej. Ponad zatoką widoczna jest wyspa Brač. Ale od początku…

 

 

Źródło rzeki Cetina

Będąc precyzyjnym to nie jedno i nie dwa a właściwie trzy źródła ma Cetna – Veliko Vrilo, Vokovića Vrilo oraz Batića Vrilo. Głównym i najważniejszym jest oczywiście błękitne jeziorko bez dna a właściwie to dotąd poznane, bo nurkom udało się zejść na głębokość 115 metrów. Taki efekt jest dla obserwatorów podziwiających ten fenomen z platformy widokowej zbudowanej na skarpie kilkanaście metrów powyżej lustra wody. Dodając do tego masyw Dinary zamykający kadr, widok jest przepiękny. Woda leniwie przetacza się płytkim strumieniem by połączyć się z inną odnogą rzeki mającej początek w Izvor Vuković (mniejsze źródło rzeki Cetina). W połowie odległości pomiędzy dwoma źródłami, znajduje się trzecie, szczelnie otoczone kępą drzew. To trzecie źródło znajduje się w odległości ok. 200 m na zachód od kościoła Świętego Zbawienia. Kościół jest wyjątkowym zabytkiem i to miejsce także warto odwiedzić.  Tak połączona Cetina meandrując przez pola, wpływa do długiego jeziora Peruča.

 

Przełom Cetiny w Omiszu

Kanion rzeki Cetina Chorwacja 10

 

Przełom w Omiszu to wyjątkowo malowniczy kanion który swoją urodą przyciąga turystów z odległych regionów Europy a także pasjonatów raftingu czy wspinaczki. Kanion rzeki Cetina jest jednym z wyjątkowych miejsc w Chorwacji które należy zobaczyć. Jest kilka punktów widokowych skąd rozpościera się piękna panorama na rzekę, przesmyk i Adriatyk. Jeden z takich punktów znajduje się na serpentynach drogi tuż przy tunelu. Przygotowana jest platforma widokowa a nieco poniżej stoi pomnik kobiety o imieniu Mila  spoglądającej na przesmyk i miasteczko Omiš.

Kanion rzeki Cetina Chorwacja 13

 

Mila Gojsalić była lokalną dziewczyną która zdecydowała się poświęcić swoją cnotę, niewinność, aby ratować republikę. W czasach napadania Turków na ten region, jej zadaniem było wchodzenie do obozu wojskowego i uwiedzenie głównego dowódcy wojsk Tureckich. Zmęczony upojną nocą dowódca nie wstał jak zwykle wcześnie rano i tym samym nie postawił na nogi pozostałych żołnierzy. Dziewczyna wykradła się niepostrzeżenie z namiotu i podpaliła skład prochu i amunicji, wysadzając cały obóz wroga. Jej jednak udało się przeżyć. Uciekła z obozu ścigana przez Turków a tego dnia była bardzo gęsta mgła. Zdołała dojść do widocznej skały nad urwiskiem gdzie stoi obecnie jej pomnik. Mila skoczyła z tej skały w przepaść ale o tej przepaści nie wiedzieli ścigający ją żołnierze. Skacząc za nią zginęli wszyscy którzy nie zginęli w wybuchu w obozie. W ten sposób jedna kobieta ocaliła niepodległość republiki Polickiej.

 

Kanion rzeki Cetina Chorwacja 12

 

Zatoczka gdzie można zatrzymać samochód jest nieoznaczona a jest ok 100 m wyżej (w miejscu robienia zdjęcia). Niestety ale z uwagi na specyfikę drogi górskiej, nie ma bezpiecznego pobocza czy parkingu.

 

Kanion rzeki Cetina Chorwacja 20

Kolejny punkt widokowy znajduje się obok zabytkowego kościółka a dokładnie Crkva sv. Juraj. To przy tym kamiennym stole odbyły się pierwsze wybory w tym regionie. Przy drodze nr 70 prowadzącej ze Splitu przez Omiš do Gata jest spory dobrze oznaczony parking. Przy parkingu jest duża tablica wraz z mapą regionu. Do punktu widokowego prowadzi 200 metrowa ścieżka pośród drzew. To także dobe miejsce na piknik czy odpoczynek w drodze.

Kanion rzeki Cetina Chorwacja 11

 

Kanion rzeki Cetina Chorwacja 9

Kanion rzeki Cetina Chorwacja 17

Kanion rzeki Cetina Chorwacja 3

Źródło rzeki Cetina

 

 

 

pierwsze metry rzeki Cetina

 

150 m od źródła już jako pełnoprawna rzeka

 

Kanion Cetiny i twierdza Nutjak gdzie kręcony był Winnetou

Kolejny punkt widokowy na przełom rzeki Cetina znajduje przy drodze przed miejscowością Trilj. Widoczna na skarpie nad rzeką jedna z 12 wież jakie tutaj istniały a był to system obronny przeciwko Turkom. To także jedno z miejsc gdzie kręcono film Winnetou (kolejne filmowe lokacje to Jeziora Plitwickie, Gorski Kotar, Biokovo).

 

kanion Cetiny i twierdza Nutjak gdzie kręcony był Winnetou 1

 

kanion Cetiny i twierdza Nutjak gdzie kręcony był Winnetou 5

 

kanion Cetiny i twierdza Nutjak gdzie kręcony był Winnetou 6

 

kanion Cetiny i twierdza Nutjak gdzie kręcony był Winnetou 3

 

kanion Cetiny i twierdza Nutjak gdzie kręcony był Winnetou 4

 

kanion Cetiny i twierdza Nutjak gdzie kręcony był Winnetou 2

Kanion rzeki Cetina, ok 25 km od Splitu, Chorwacja

 

Kanion rzeki Cetina Chorwacja 1

 

Kanion rzeki Cetina Chorwacja 5

 

Kanion rzeki Cetina Chorwacja 7

 

Kanion rzeki Cetina Chorwacja 8

 

Kanion rzeki Cetina Chorwacja 14

 

Kanion rzeki Cetina Chorwacja 15

 

Kanion rzeki Cetina Chorwacja 18

 

Kanion rzeki Cetina Chorwacja 19

 

opracowanie & foto Albin Marciniak
https://www.facebook.com/marciniak.albin

Jadąc dalej dawną „Rzymską Drogą” warto zatrzymać się na chwilę by zobaczyć

 

pozostałości rzymskich koszar Tilurium, miejscowość Trilj

Miejscowość Trilj pozostałości rzymskich koszar Tilurium Chorwacja 8

Czytaj więcej…

 

W pobliżu znajduje się jedna z piękniejszych jaskiń w Chorwacji

 

Jaskinia Vranjaca w Chorwacji, Dalmacja

 

Jaskinia Vranjaca w Chorwacji Kotlenice Dalmacja 8

Czytaj więcej…

2026-01-24 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Aleja PodróżnikówProjekt 4 Pory Roku

Projekt „4 Pory Roku”

przez Albin Marciniak 2026-01-24
Napisane przez Albin Marciniak
4 pory roku projekt kpo nextgenerationeu
   Projekt „4 Pory Roku” to przedsięwzięcie edukacyjno-kulturalne realizowane przez Fundację Klubu Podróżników Śródziemie Aleja Podróżników, rozwijające kompetencje nauczycieli pracujących z dziećmi w wieku 4–10 lat w zakresie prowadzenia zajęć muzyczno-ruchowych. Na potrzeby projektu powstały 32 autorskie utwory muzyczne – każda pora roku została przedstawiona 8 autorskimi ćwiczeniami muzyczno-ruchowymi w wersji lektorskiej (z poleceniami) i instrumentalnej. Zostały także nagrane i udostępnione w Internecie 32 filmy instruktażowe każdego ćwiczenia z napisami dla osób niesłyszących, złożone z czterech modułów: Wiosna, Lato, Jesień i Zima.
Fundamentem projektu jest cykl 4 stacjonarnych warsztatów dla nauczycieli. Fundacja zorganizowała warsztaty dla nauczycieli w Krakowie i w Mietniowie,  co zwiększyło dostęp do edukacji kulturalnej osób z obszarów o ograniczonej ofercie kulturalnej. Działanie to wsparło wyrównywanie szans edukacyjnych i umożliwiło uczestnictwo w wartościowych zajęciach bez konieczności dojazdu do dużych miast. Dzięki warsztatom nauczyciele zyskali gotowe narzędzie do pracy z dziećmi – zarówno podczas codziennych zajęć, jak i uroczystości.
.
4 pory roku projekt kpo nextgenerationeu

4 pory roku projekt kpo nextgenerationeu

.
.
Uczestnicy warsztatów otrzymali:
4 skrypty złożone z modułów: Wiosna, Lato, Jesień i Zima z opisem zabaw muzyczno-ruchowych,
pendrive zawierający:
32 ćwiczenia muzyczno-ruchowe w wersji lektorskiej,
32 ćwiczenia muzyczno-ruchowe w wersji instrumentalnej,
4 skrypty w wersji elektronicznej ze wskazówkami metodycznymi.
.
.
.
FILMY
.
https://www.youtube.com/playlist/4-pory-roku
4 PORY ROKU FILMY
.
..
.

Wpływ Przedsięwzięcia na zwiększenie odporności Fundacji na kryzysy gospodarcze jest znaczący.  Wprowadzenie komponentu cyfrowego pozwoliło na kontynuację misji edukacyjno-kulturalnej niezależnie od sytuacji epidemiologicznej czy ograniczeń mobilności. Stworzenie profesjonalnych materiałów audiowizualnych zwiększyło zasięg oddziaływania Fundacji na skalę ogólnopolską i umożliwiło jej dalszą działalność w modelu zdalnym.

.

Wpływ Przedsięwzięcia na odporność sektora kultury i kreatywnego wynikł z nowatorskiego połączenia muzyki z nowoczesnymi narzędziami edukacyjnymi i formami dydaktycznymi. Nauczyciele zyskali trwałe kompetencje i zasoby, które wykorzystają w pracy niezależnie od lokalizacji i dostępu do instytucji kultury. Przedsięwzięcie przyczyniło się do upowszechniania kultury oraz zwiększyło dostępność jakościowych narzędzi edukacyjnych dla środowisk spoza dużych ośrodków miejskich.

Elementy podnoszące kompetencje cyfrowe i ekologiczne Fundacji to istotny komponent projektu. Fundacja rozwinęła swoje umiejętności w zakresie tworzenia, zarządzania i dystrybucji treści cyfrowych. Zrezygnowanie z materiałów papierowych na rzecz form cyfrowych ograniczyło zużycie surowców i wpłynęło pozytywnie na środowisko.

.

Potencjał kontynuacji i wzmacniania stabilności funkcjonowania Fundacji przejawił się w możliwości trwałego wykorzystania stworzonych materiałów, co pozwoliło Fundacji zwiększyć zasięg działań, wzmocnić swoją pozycję edukacyjną oraz efektywnie wykorzystać wypracowane kompetencje i zasoby. Projekt  stanowi bazę do dalszego rozwoju oferty Fundacji – możliwe jest rozszerzenie o kolejne tematyczne moduły, organizację webinariów, szkoleń czy warsztatów hybrydowych. Otwarte udostępnienie materiałów pozwoliło na budowanie rozpoznawalności Fundacji jako eksperta w dziedzinie edukacji muzycznej i kultury.

W dłuższej perspektywie projekt wzmocnił pozycję Fundacji na rynku edukacji kulturalnej, otwierając nowe możliwości współpracy z jednostkami samorządowymi, przedszkolami, szkołami oraz partnerami z sektora kreatywnego.

Projekt odpowiedział na potrzeby współczesnej edukacji kulturalnej – połączył tradycję z nowoczesnością, uwzględnił aspekty społeczne i środowiskowe, a jego rezultaty mają charakter trwały, skalowalny i ogólnodostępny. W efekcie Fundacja zyskała narzędzia, kompetencje i zasoby umożliwiające jej dalszy rozwój w sposób odporny na zmiany gospodarcze i społeczne.

.

Dofinansowanie
Projekt realizowany przez Fundację Klubu Podróżników Śródziemie Aleja Podróżników dzięki wsparciu Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności
Komponent: Odporność i konkurencyjność gospodarki Inwestycja A2.5.1: Program wspierania działalności podmiotów sektora kultury i przemysłów kreatywnych na rzecz stymulowania ich rozwoju.
.
Całkowity koszt przedsięwzięcia: 148 620,00 zł
Kwota dofinansowania z UE: 116 320,00 zł
Nazwa przedsięwzięcia: „4 Pory Roku”
Sfinansowane przez Unię Europejską NextGenerationEU
#KPOdlakultury#KPO#KorzyściDlaCiebie#NextGenerationEU#FunduszeUE
.\
.
4 Pory Roku"Sfinansowane przez Unię Europejską NextGenerationEU

4 Pory Roku”
Sfinansowane przez Unię Europejską NextGenerationEU

2026-01-24 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
  • 1
  • …
  • 26
  • 27
  • 28
  • 29
  • 30
  • …
  • 288

Archiwa

  • sierpień 2026
  • lipiec 2026
  • czerwiec 2026
  • maj 2026
  • kwiecień 2026
  • marzec 2026
  • luty 2026
  • styczeń 2026
  • grudzień 2025
  • listopad 2025
  • październik 2025
  • wrzesień 2025
  • sierpień 2025
  • lipiec 2025
  • czerwiec 2025
  • maj 2025
  • kwiecień 2025
  • marzec 2025
  • luty 2025
  • styczeń 2025
  • grudzień 2024
  • listopad 2024
  • październik 2024
  • wrzesień 2024
  • sierpień 2024
  • lipiec 2024
  • czerwiec 2024
  • maj 2024
  • kwiecień 2024
  • marzec 2024
  • luty 2024
  • styczeń 2024
  • grudzień 2023
  • listopad 2023
  • październik 2023
  • wrzesień 2023
  • sierpień 2023
  • lipiec 2023
  • czerwiec 2023
  • maj 2023
  • kwiecień 2023
  • marzec 2023
  • luty 2023
  • styczeń 2023
  • grudzień 2022
  • listopad 2022
  • październik 2022
  • wrzesień 2022
  • sierpień 2022
  • lipiec 2022
  • czerwiec 2022
  • maj 2022
  • kwiecień 2022
  • marzec 2022
  • luty 2022
  • styczeń 2022
  • grudzień 2021
  • listopad 2021
  • październik 2021
  • wrzesień 2021
  • sierpień 2021
  • lipiec 2021
  • czerwiec 2021
  • maj 2021
  • kwiecień 2021
  • marzec 2021
  • luty 2021
  • styczeń 2021
  • grudzień 2020
  • listopad 2020
  • październik 2020
  • wrzesień 2020
  • sierpień 2020
  • lipiec 2020
  • czerwiec 2020
  • maj 2020
  • kwiecień 2020
  • marzec 2020
  • luty 2020
  • styczeń 2020
  • grudzień 2019
  • listopad 2019
  • październik 2019
  • wrzesień 2019
  • sierpień 2019
  • lipiec 2019
  • czerwiec 2019
  • maj 2019
  • kwiecień 2019
  • marzec 2019
  • luty 2019
  • styczeń 2019
  • grudzień 2018
  • listopad 2018
  • październik 2018
  • wrzesień 2018
  • sierpień 2018
  • lipiec 2018
  • czerwiec 2018
  • maj 2018
  • kwiecień 2018
  • marzec 2018
  • luty 2018
  • styczeń 2018
  • grudzień 2017
  • listopad 2017
  • październik 2017
  • wrzesień 2017
  • sierpień 2017
  • lipiec 2017
  • czerwiec 2017
  • maj 2017
  • kwiecień 2017
  • marzec 2017
  • luty 2017
  • styczeń 2017
  • grudzień 2016
  • listopad 2016
  • październik 2016
  • wrzesień 2016
  • sierpień 2016
  • lipiec 2016
  • czerwiec 2016
  • maj 2016
  • kwiecień 2016
  • marzec 2016
  • luty 2016
  • styczeń 2016
  • grudzień 2015
  • listopad 2015
  • październik 2015
  • wrzesień 2015
  • sierpień 2015
  • lipiec 2015
  • czerwiec 2015
  • maj 2015
  • kwiecień 2015
  • marzec 2015
  • luty 2015
  • styczeń 2015
  • grudzień 2014
  • listopad 2014
  • październik 2014
  • wrzesień 2014
  • sierpień 2014
  • lipiec 2014
  • czerwiec 2014
  • maj 2014
  • kwiecień 2014
  • marzec 2014
  • luty 2014
  • styczeń 2014
  • grudzień 2013
  • listopad 2013
  • październik 2013
  • wrzesień 2013
  • sierpień 2013
  • lipiec 2013
  • czerwiec 2013
  • maj 2013
  • kwiecień 2013
  • marzec 2013
  • luty 2013
  • styczeń 2013
  • grudzień 2012
  • listopad 2012
  • październik 2012
  • wrzesień 2012
  • sierpień 2012
  • lipiec 2012
  • czerwiec 2012
  • maj 2012
  • kwiecień 2012
  • marzec 2012
  • luty 2012
  • styczeń 2012
  • grudzień 2011
  • listopad 2011
  • październik 2011
  • wrzesień 2011
  • sierpień 2011
  • lipiec 2011
  • czerwiec 2011
  • maj 2011
  • kwiecień 2011
  • marzec 2011
  • luty 2011
  • styczeń 2011
  • grudzień 2010
  • listopad 2010
  • październik 2010
  • wrzesień 2010
  • sierpień 2010
  • lipiec 2010
  • czerwiec 2010
  • maj 2010
  • kwiecień 2010
  • marzec 2010
  • luty 2010
  • styczeń 2010
  • grudzień 2009
  • listopad 2009
  • październik 2009
  • wrzesień 2009
  • sierpień 2009
  • lipiec 2009
  • czerwiec 2009
  • maj 2009
  • kwiecień 2009
  • styczeń 2009
  • listopad 2008
  • październik 2008

Kategorie

  • Administracyjna
  • Afryka
  • Akcje eko
  • Aktualności
  • Aktualności inne
  • Albania
  • Aleja Podróżników
  • alejapodroznikow
  • Ameryka Północna
  • Ameryka Południowa
  • Ameryka Środkowa i Karaiby
  • Artykuły testowe
  • Australia i Oceania
  • Austria
  • Azja
  • Bez kategorii
  • Biegi
  • BUŁGARIA
  • Chorwacja
  • Ciekawostki
  • Cykliczne Spotkania Podróżników
  • CZARNOGÓRA
  • Czechy
  • Czyste Góry Czyste Szlaki
  • Czyste Tatry
  • Czyste Tatry
  • Dania
  • Dolny Śląsk
  • Europa
  • Festiwale
  • Filmy
  • Francja
  • Fundacja Aleja Podróżników
  • Góry
  • HISZPANIA
  • HOLANDIA
  • Kolej
  • Konkurs Fotograficzny
  • Konkursy
  • Konkursy inne
  • Korona
  • Kościoły i obiekty sakralne
  • KOSOWO
  • Książka
  • Kuchnia
  • Kuchnie świata
  • Kujawsko-pomorskie
  • LITWA
  • Łódzkie
  • Lotniska i powietrze
  • Lubelskie
  • Lubuskie
  • LUKSEMBURG
  • MACEDONIA
  • Małopolskie
  • Malta
  • Materiał zewnętrzny
  • Miasta
  • Miejsca wyjątkowe
  • Muzea
  • Najciekawsze szlaki piesze i rowerowe w Europie
  • Newsy
  • NIEMCY
  • noclegi
  • NORWEGIA
  • Opolskie
  • Parowozownie
  • Podkarpackie
  • Podlaskie
  • Podziemia turystyczne w Europie Underground in Europe
  • Podziemia turystyczne w Polsce
  • Podziemia w Europie i na świecie
  • Polecamy
  • Polska
  • Pomorskie
  • Portugalia
  • PRACE KONKURSOWE POLSKA
  • PRACE KONKURSOWE ŚWIAT
  • Projekt 4 Pory Roku
  • Projekt Mali Melomani
  • Projekt Mali Melomani II
  • Recenzje sprzętu
  • Reklama
  • Robocze inne
  • ROSJA
  • Rower
  • Różne media
  • Rumunia
  • Schroniska górskie w Polsce
  • SERBIA
  • Skanseny w Polsce
  • Śląskie
  • Slowacja
  • Slowenia
  • Spływy kajakowe
  • Spotkania autorskie
  • Spotkania, zloty, imprezy podróżników
  • Sprzęt
  • Świat
  • Świętokrzyskie
  • SZWAJCARIA
  • Tanie loty
  • Tatromaniak
  • Testy sprzętu
  • Twierdze i Forty
  • Ukraina
  • unesco
  • Via Adriatica Trail
  • Warmińsko-mazurskie
  • Warsztaty i plenery fotograficzne
  • WĘGRY
  • WIELKA BRYTANIA
  • Wielkopolskie
  • WŁOCHY
  • Woda
  • Wspomnienia z podróży
  • Wystawy
  • Wywiady
  • Zabytki sakralne
  • Zachodniopomorskie
  • Zamki i pałace
  • Zostań w domu nie odwołuj

Obserwuj nas

Top Selling Multipurpose WP Theme

Ostatnie posty

  • Najpiękniejsze miejsca UNESCO w Tunezji

    2026-08-05
  • Ogólnopolski Zlot Podróżników, Piwniczna-Zdrój 2026

    2026-08-03
  • Sidi Bou Said niebiesko-białe miasto w Tunezji

    2026-08-03
  • Opactwo Mniszek Benedyktynek w Staniątkach

    2026-08-03
  • Nowy ILS w Kraków Airport

    2026-08-03
  • Polskie długodystansowe szlaki piesze

    2026-08-01

Kanał społecznościowy

Kanał społecznościowy

Wybór redaktorów

zamek Drakuli w Poenari

2016-01-25

Rezerwat Groapa Ruginoasa, Góry Bihor w Rumunii

2022-08-06

Zamek Drakuli w Hunedoarze w Rumunii

2024-03-03

Kopalnia złota Rosia Montana w Rumunii

2024-08-17

Kopalnia soli Salina Turda w Rumunii

2024-08-17

FIND US

[icon_bar icon="icon-facebook" link="https://www.facebook.com/groups/betheme" target="" size="small" social="facebook"][icon_bar icon="icon-gplus" link="#" target="" size="small" social="google"][icon_bar icon="icon-x-twitter" link="#" target="" size="small" social="twitter"][icon_bar icon="icon-vimeo" link="#" target="" size="small" social="vimeo"][icon_bar icon="icon-play" link="https://www.youtube.com/@MuffinGroup" target="" size="small" social="youtube"]

Najnowsze komentarze

  1. KlubowiczAdmin - Najpiękniejsze zamki i obiekty obronne w Polsce polecane do zwiedzania
  2. KlubowiczAdmin - Jak spać spokojnie w krainie niedźwiedzi – sprawdzony sposób z Via Adriatica
  3. Maciej - Jak spać spokojnie w krainie niedźwiedzi – sprawdzony sposób z Via Adriatica
  4. krzysiek - Jak spać spokojnie w krainie niedźwiedzi – sprawdzony sposób z Via Adriatica
  5. KlubowiczAdmin - Największe zabytkowe amfiteatry na świecie – TOP 10

Kategorie

  • Administracyjna
  • Afryka
  • Akcje eko
  • Aktualności
  • Aktualności inne
  • Albania
  • Aleja Podróżników
  • alejapodroznikow
  • Ameryka Północna
  • Ameryka Południowa
  • Ameryka Środkowa i Karaiby
  • Artykuły testowe
  • Australia i Oceania
  • Austria
  • Azja
  • Bez kategorii
  • Biegi
  • BUŁGARIA
  • Chorwacja
  • Ciekawostki
  • Cykliczne Spotkania Podróżników
  • CZARNOGÓRA
  • Czechy
  • Czyste Góry Czyste Szlaki
  • Czyste Tatry
  • Czyste Tatry
  • Dania
  • Dolny Śląsk
  • Europa
  • Festiwale
  • Filmy
  • Francja
  • Fundacja Aleja Podróżników
  • Góry
  • HISZPANIA
  • HOLANDIA
  • Kolej
  • Konkurs Fotograficzny
  • Konkursy
  • Konkursy inne
  • Korona
  • Kościoły i obiekty sakralne
  • KOSOWO
  • Książka
  • Kuchnia
  • Kuchnie świata
  • Kujawsko-pomorskie
  • LITWA
  • Łódzkie
  • Lotniska i powietrze
  • Lubelskie
  • Lubuskie
  • LUKSEMBURG
  • MACEDONIA
  • Małopolskie
  • Malta
  • Materiał zewnętrzny
  • Miasta
  • Miejsca wyjątkowe
  • Muzea
  • Najciekawsze szlaki piesze i rowerowe w Europie
  • Newsy
  • NIEMCY
  • noclegi
  • NORWEGIA
  • Opolskie
  • Parowozownie
  • Podkarpackie
  • Podlaskie
  • Podziemia turystyczne w Europie Underground in Europe
  • Podziemia turystyczne w Polsce
  • Podziemia w Europie i na świecie
  • Polecamy
  • Polska
  • Pomorskie
  • Portugalia
  • PRACE KONKURSOWE POLSKA
  • PRACE KONKURSOWE ŚWIAT
  • Projekt 4 Pory Roku
  • Projekt Mali Melomani
  • Projekt Mali Melomani II
  • Recenzje sprzętu
  • Reklama
  • Robocze inne
  • ROSJA
  • Rower
  • Różne media
  • Rumunia
  • Schroniska górskie w Polsce
  • SERBIA
  • Skanseny w Polsce
  • Śląskie
  • Slowacja
  • Slowenia
  • Spływy kajakowe
  • Spotkania autorskie
  • Spotkania, zloty, imprezy podróżników
  • Sprzęt
  • Świat
  • Świętokrzyskie
  • SZWAJCARIA
  • Tanie loty
  • Tatromaniak
  • Testy sprzętu
  • Twierdze i Forty
  • Ukraina
  • unesco
  • Via Adriatica Trail
  • Warmińsko-mazurskie
  • Warsztaty i plenery fotograficzne
  • WĘGRY
  • WIELKA BRYTANIA
  • Wielkopolskie
  • WŁOCHY
  • Woda
  • Wspomnienia z podróży
  • Wystawy
  • Wywiady
  • Zabytki sakralne
  • Zachodniopomorskie
  • Zamki i pałace
  • Zostań w domu nie odwołuj

Nasz magazyn

Vitae adipiscing turpis. Aenean ligula nibh in, molestie id viverra a, dapibus at dolor. Aenean ligula nibh in molestie id.

Reklama

SIGN UP FOR
NEWSLETTER

Aenean ligula nibh, mole stie id viverra a, dapibus ante lobortis

[button title="Subscribe" link="#"]

Tagi

afryka Albin Marciniak Albin Marciniak podróżnik azja Chorwacja Czyste Góry Czyste Szlaki Czyste Tatry foto: Albin Marciniak góry jaskinie katakumby Klub Podróżników Klub Podróżników Śródziemie konkurs Konkurs fotograficzny kopalnie Kościoły i obiekty sakralne Kraków Kraków Airport mapa zamków maroko military mine muzeum najpiękniejsze podziemia w Europie do zwiedzania Orla Perć Piwnica pod Baranami podziemia w Polsce podziemia świata polska polska na weekend RYANAIR schronisko skansen slajdowisko słowacja tatry The most beautiful underground in Europe to explore Underground cave w Krakowie w Polsce wyprawa zamek Zamki Polskie Zamki w Polsce

Klub Podróżników Śródziemie

Ogólnopolski portal podróżniczy poświęcony odkrywaniu Polski i świata. Od znanych miast i zabytków, przez górskie szlaki i podziemia, po miejsca nieoczywiste i zapomniane.

Rzetelne relacje, autorskie przewodniki oraz praktyczne wskazówki dla turystów, pasjonatów historii i miłośników aktywnego podróżowania.

Odkrywaj świat z nami – świadomie, krok po kroku i z pasją.

Ciekawe w województwach

    • Dolnośląskie
    • Kujawsko-pomorskie
    • Lubelskie
    • Lubuskie
    • Łódzkie
    • Małopolskie
    • Mazowieckie
    • Opolskie
    • Podkarpackie
    • Podlaskie
    • Pomorskie
    • Śląskie
    • Świętokrzyskie
    • Warmińsko-mazurskie
    • Wielkopolskie
    • Zachodniopomorskie

Polecane

Najpiękniejsze miejsca UNESCO w Tunezji
Ogólnopolski Zlot Podróżników, Piwniczna-Zdrój 2026
Sidi Bou Said niebiesko-białe miasto w Tunezji
Opactwo Mniszek Benedyktynek w Staniątkach

Ostatnio dodane

Najpiękniejsze miejsca UNESCO w Tunezji
Ogólnopolski Zlot Podróżników, Piwniczna-Zdrój 2026
Sidi Bou Said niebiesko-białe miasto w Tunezji
Opactwo Mniszek Benedyktynek w Staniątkach
Facebook Twitter Youtube Linkedin Envelope Rss

klubpodroznikow.com – Copyright & Copy 2025/26

Created by Konfig.Info

  • Klub Podróżników – Śródziemie – portal podróżniczy | Polska, Europa, Świat
  • Fundacja Aleja Podróżników
  • Forum
  • Relacje
    • Europa
    • Polska
    • Świat
  • Sprzęt
    • Recenzje sprzętu
    • Testy sprzętu
  • Książka
  • Kontakt Klub Podróżników Śródziemie
Klub Podróżników – Śródziemie – portal podróżniczy | Polska, Europa, Świat
  • Home
Klub Podróżników – Śródziemie – portal podróżniczy | Polska, Europa, Świat

Wybór redaktorów

  • Wulkany błotne w Rumunii, wyjątkowy rezerwat przyrody

    2026-06-22
  • Sighișoara miasto w środkowej Rumunii w Siedmiogrodzie

    2026-06-18
  • Rezerwat Cheile Turzii – wąwóz Turda

    2026-05-29
  • Góry solne w Rumunii – Muntele de sare

    2026-04-10
  • Droga Transfogaraska w Rumunii

    2025-09-17
  • Jaskinia Meziad, Peşteră

    2024-08-20
@2021 - All Right Reserved. Designed and Developed by PenciDesign