sobota, 8 sierpnia, 2026
Twierdze i Forty

Fort Główny Artyleryjski B52 Borek w Krakowie

przez Redakcja
Napisane przez Redakcja

 Fort Główny Artyleryjski B52 Borek

 

Fort 52 Borek – jeden z fortów Twierdzy Kraków. Powstał w latach 1885-1886. Zaliczał się do VIII sektora obronnego Twierdzy Kraków, obejmującego tereny między dolinami Wilgi i górnej Wisły. Jest to fort artyleryjski dwuwałowy. Zadaniem fortu było ryglowanie wylotów głównych dróg oraz bronienie traktu wiedeńskiego (obecna Zakopianka) i podejść do pierścienia fortecznego od strony Libertowa. Podczas II wojny światowej w forcie przetrzymywani byli rosyjscy i francuscy jeńcy. Do lat 90. XX wieku mieściła się tu baza samochodowa i sprzętowa spółdzielni budowlanej. Obecnie nie jest zagospodarowany i znajduje się w złym stanie technicznym.
 
 
 
 
Fort 52 Borek – jeden z fortów Twierdzy Kraków, zaniedbany, zaśmiecony, zamiast cieszyć oczy turystów, stwarza zagrożenie nie tylko okolicznych mieszkańców ale i wszystkich którzy jednak docierają w to miejsce by zobaczyć to co pozostało z potężnego fortu.
 
Materiał pochodzi z roku 2012 – przed rewitalizacją terenu fortu
 
 
Szlak Twierdzy Kraków
 
 
 
 
Forty i Twierdze w Polsce
 
 

https://klubpodroznikow.com/https://www.klubpodroznikow.com/wp-content/uploads/2015/11/forty_i_twierdze-7d3.jpg

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Miasta

Tarnów na weekend

przez Redakcja
Napisane przez Redakcja

Tarnów na weekend

Wydaje Wam się że znacie Tarnów ? Macie rację, wydaje Wam się 🙂
Zapraszamy do Tarnowa, polskiego miasta, zwanego „Perłą Renesansu”, a także Polskim biegunem ciepła. Większość turystów odwiedzających Małopolskę, ma w swoim programie żelazną trójcę, czyli Kraków, Wieliczkę i Zakopane. Małopolska ma jednak znacznie więcej do zaoferowania, nawet najbardziej wybrednemu turyście. Jednym z takich miejsc jest klimatyczny Tarnów.
Zwiedzanie zaczynamy na Rynku, który jest jednym z mniejszych ale najpiękniejszych placów miejskich w kraju – otoczony zabytkowymi budynkami, z perełkami w postaci renesansowych kamieniczek z podcieniami. Pośrodku stoi ratusz, z zachowanymi gotyckimi fragmentami pierwotnej architektury, zwieńczony wysoką atty­ką z charakterystycznymi 14 maszkaronami. 
 
 
 
 
 
Trzydziestometrowa wieża ratusza. skrywa działający mechanizm najstarszego w Polsce ręcznie nakręcanego zegara ratuszowego. Ratusz jest po gruntownym remoncie a jego wnętrza skrywająprawdziwe skarby. Z wieży rozciąga się wspaniały widok na miasto a przy dobrej pogodzie także i na Tatry. Tuż obok ratusza (od strony południowo-wschodniej) stoi niepozorny słupek – w dawnych czasach w tym miejscu znajdował się pręgierz dla „niecnych bab”.
 
 
 
 
 
 
 
Z Rynku udajemy się w stronę bazyliki katedralnej. W tej najważniejszej świątyni miasta i diecezji tarnowskiej uwagę przykuwają, stojące tuż za ołtarzem, najwyższe w Europie, ponad 13-metrowe, monumentalne pomniki nagrobne rodu Tarnowskich (poświęcony hetmanowi wielkiemu koronnemu – Janowi Tarnowskiemu i jego synowi Krzysztofowi; pierwszy pomnik piętrowy na ziemiach polskich, a być może na świecie…) i Ostrogskich.
Pierwszy jest autorstwa włoskiego rzeźbiarza Jana Marii Padovano. Drugi to prawdopodobnie dzieło Jana Pfistera z Wrocławia lub Niderlandczyka Wilhelma van den Blocka. Natomiast w nawie południowej na uwagę zasługuje pomnik nagrobny Barbary z Tęczyńskich Tarnowskiej, pierwszej żony hetmana Tarnowskiego, również wykonany przez Padovano. Jest to arcydzieło renesansowej rzeźby nagrobnej w skali europejskiej. Znawcy sztuki uważają rzeźbę za najpiękniejsze przedstawienie kobiety doby renesansu. W bazylice również pomniki Berreciego. Przed katedrą – najstarszy (z 1981 r.) na świecie pomnik papieża Jana Pawła II autorstwa Bronisława Chromego.
 
 
 
 
 
 
Wychodząc z katedry głównym wejściem zobaczymy oparty o mur miejski (za panowania hetmana Tarnowskiego miasto zostało opasane 900 m ceglanym murem; do dziś zachowały się fragmenty obwarowań) najstarszy dom murowany – „Dom Mikołajowski”. Blisko 500 letni budynek kryje w swoim wnętrzu skarby najstarszego muzeum kościelnego w Polsce – Muzeum Diecezjalnego. Prezentuje ono bogatą kolekcję sztuki sakralnej począwszy od średniowiecza; malarstwo, rzeźbę, szaty liturgiczne, inkunabuły, dokumenty, jak również sztukę ludową, w tym kolekcje malarstwa ludowego na szkle. Warto wejść do środka i podziwiać prawdziwe skarby, a wśród nich: obraz „Opłakiwanie z Chomranic” (połowa XV w.) – arcydzieło średniowiecznego malarstwa krakowskiego; „Misericordia Domini” ze Zbylitowskiej Góry (ok. 1450 r.); „Pietę z Biecza” (ok. 1380-1400 r.), „Opłakiwanie z Czarnego Potoka” (ok. 1450 r.), czy tryptyk – oryginalny ołtarz pochodzący z wpisanego na listę UNESCO kościółka św. Leonarda z niedalekiej Lipnicy Murowanej.
 
 
 
 
 
 

 
Idąc w dół ulicą Najświętszej Marii Panny dochodzimy do jednego z trzech gotyckich drewnianych kościółków w Tarnowie, kościoła p.w. Matki Bożej Szkaplerznej, popularnie zwanego „kościółkiem na Burku”. Kościół ów prawdopodobnie stał w miejscu Katedry, a po rozpoczęciu budowy nowej murowanej świątyni został rozebrany i przeniesiony w obecne miejsce nad potokiem Wątok (w latach 1852-1854 przesunięty o kilka metrów od potoku). We wnętrzu świątyni – sanktuarium znajduje się, pochodzący z XVI w. łaskami słynący obraz Matki Bożej Szkaplerznej, malowany na desce. Wierni otaczają Go czcią od niepamiętnych czasów. Kościółek pełnił również funkcję kościoła cmentarnego dla leżącej po drugiej stronie ruchliwej ul. Narutowicza najstarszej (ok. 1787 r.) i jednej z najpiękniejszych w Małopolsce nekropolii – „Starego Cmentarza”.
 
 
 
 
 
 
Zarówno ta budowla, jak i znajdujący się po drugiej stronie cmentarza kościółek p.w. św. Trójcy „na Terlikówce” z 1527 r.
 
 
 

 

oraz stojący na Górze św. Marcina (2 km dalej na południe) kościół p.w. św. Marcina z XV w. leżą na Małopolskim Szlaku Architektury Drewnianej.

 

 

 
 

Wracamy do pl. Sobieskiego aby skręcić w lewo i… poczuć się jak w Wiedniu. Idziemy główną arterią miasta – odremontowaną ul. Krakowską, dawnym traktem cesarskim. Najważniejsza ulica Tarnowa to perła secesji. Monumentalne kilkupiętrowe kamienice przybliżają klimat CK Tarnowa. W kamienicy pod nr 9, w dzisiejszym hotelu Bristol, w latach 20. XX w. przez kilka miesięcy swoją siedzibę miał rząd ukraiński na uchodźstwie. Po przeciwnej stronie ulicy, pomiędzy kamienicami, ostał się podmiejski dwór z dachem krytym gontem. W tym dawnym zajeździe mieści się najsłynniejsze polskie Muzeum Etnograficzne, znane z pierwszej w Europie stałej wystawy poświęconej historii i kulturze Romów. Na dziedzińcu muzeum można wziąć udział w cygańskim ognisku, podziwiać tańce Cyganek ubranych w barwne stroje (na życzenie), jak również zobaczyć prawdziwe cygańskie wozy. Każdego roku w lipcu wyrusza stąd „Tabor Pamięci”, który ściąga do Tarnowa nie tylko Romów, ale i turystów z całego świata. Podczas kilkudniowej wędrówki po Ziemi Tarnowskiej zaznać można koczowniczego życia Cyganów.

 

 

 
 
 
Idziemy dalej ulicą Wałową na wschód. Dochodzimy do ul. Basztowej (po prawej stronie), która tak naprawdę ulicą jest tylko z nazwy z powodu schodów. Przy niej, po prawej stronie, znajduje się odrestaurowana Basteja – półbaszta, jeden z ocalałych fragmentów murów obronnych.
 
 
Przez mury miejskie wchodzimy na ul. Żydowską, obok Domu Florenckiego. Przy tejże ulicy znajduje się Bima – jedyna pozostałość po Starej Synagodze. Otoczenie Bimy, pobliski pl. Rybny oraz mury miejskie zostały w 2011 r. gruntownie wyremontowane i stanowią kolejną wizytówkę Tarnowa. Od lat pod Bimą organizowane są koncerty w ramach obchodów Dni Pamięci Żydów Galicyjskich.
 
 
 
 
 

Park miejski w Tarnowie zwany Parkiem Strzeleckim założono w 1866 r. W północnej części parku na środku stawu, na 6 wysmukłych jońskich kolumnach wznosi się sarkofag z 1929 r. kryjący prochy generała Józefa Bema, bohatera Polski i Węgier.
 
 
 
 
 
 
Warto takze skusić się na spacer na Górę św. Marcina (2 km od Rynku; najbardziej na północ wysunięta część Karpat) – zwiedzanie kościółka św. Marcina i ruin Zamku Tarnowskich, punkt widokowy – panorama miasta,
 
 
 
 
 
Kawiarenka w tramwaju na Pl. Sobieskiego
 
 
kawiarence-tramwaju na placu Sobieskie
 
 
 
 
 
 
 
 
 
0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Kościoły i obiekty sakralneZabytki sakralne

Konkatedra Kapituły Pomezańskiej i gotycki kościół z XIV wieku w Kwidzynie

przez Redakcja
Napisane przez Redakcja
Konkatedra Kapituły Pomezańskiej w Kwidzynie

Konkatedra Kapituły Pomezańskiej i gotycki kościół z XIV wieku w Kwidzynie

Katedra św. Jana Ewangelisty w Kwidzynie (od 1993 konkatedra diecezji elbląskiej i siedziba kapituły kwidzyńskiej) – gotycki kościół z XIV wieku.
 
Zamek połączony jest z Katedrą zbudowaną nieco później. Czas budowy Katedry można przyjąć na lata 1320-1345.

Średniowiecze 

W 1285 do rangi katedry został podniesiony pierwszy kościół parafialny w Kwidzynie. Obecny kościół św. Jana Ewangelisty był budowany od ok. 1325 jako katedra diecezji pomezańskiej i miejski kościół farny. Budowę ukończono w II poł. XIV w. Katedra od początku stanowiła jeden kompleks budynków w połączeniu z warownym zamkiem kapituły pomezańskiej.

Kościół jest budowlą gotycką, ceglaną, orientowaną. Składa się z pięciobocznie zamkniętego, dwukondygnacyjnego chóru (ukończonego około 1335/1340) i wydłużonego, pięcioprzęsłowego korpusu o charakterze pseudobazyliki. Prezbiterium i nawa główna kryte są sklepieniem gwiaździstym z żebrem przewodnim, nawy boczne sklepieniem trójdzielnym. Zachodnia elewacja świątyni łączyła się bezpośrednio z zamkiem kapitulnym. Od strony południowo-zachodniej wzmocniła ją wysoka wieża, pełniąca nie tylko rolę dzwonnicy, ale też funkcje obserwacyjno-obronne jako główna wieża zamkowa (część górna pochodzi dopiero z końca XV w.). Obronne funkcje kościoła wzmacniał krużganek biegnący na poddaszu korpusu 1384 (?) i chóru oraz dwie masywne ośmioboczne wieżyczki schodowe przy prezbiterium. Dł. budowli wynosi 86 m, szer. 25 m, wys. nawy głównej 21 m, naw bocznych 14,5 m. Dzwonnica ma 59 m wys. Na południowej elewacji kościoła zachował się z tego okresu obraz mozaikowy, datowany na 1380, przedstawiający męczeństwo św. Jana Ewangelisty w oleju i klęczącego fundatora – bpa Jana I Möncha. Pod mozaiką widniał napis Johan[nes] ep[iscopu]s fecit f[ie]r[i] hoc op[u]s a[nno] d[omini] m ccc 80 /1380/, zdjęty w czasie renowacji na pocz. XX w. i obecnie eksponowany w kościele. Twórcami mozaiki byli prawdopodobnie mistrzowie z Wenecji. We wnętrzu korpusu znajduje się wielki zespół gotyckich malowideł ściennych z przełomu XIV/XV w., całkowicie przemalowanych w XIX i XX w. Ma on formę fryzu przebiegającego wzdłuż ścian naw bocznych, pod oknami. Dalsze malowidła z tego czasu, m.in. sceny z Dzieciństwa Chrystusa odkryto niedawno w prezbiterium. Zachowały się również gotyckie płyty nagrobne. Do gotyckiego wyposażenia kościoła należała malowana szafa relikwiarzowa bł. Doroty z Mątowów, obecnie zaginiona.
W latach 1478-1479 w trakcie oblężenia Kwidzyna przez wojska polskie podczas tzw. wojny księżej, katedra została uszkodzona a sklepienie dolnej części prezbiterium (krypty) zawaliło się i nie zostało odbudowane. W 1496 bp Jan IV podpisał dokument w którym nakazał odbudowę zniszczeń. Za czasów biskupa Hioba von Dobeneck (1502-1521) powstały, zachowane do dziś, malowidła ścienne w prezbiterium, przedstawiające poczet 17 biskupów pomezańskich i 3 wielkich mistrzów krzyżackich, w tym 2 pochowanych w krypcie oraz tron biskupi rzeźbiony o formach późnogotyckich z herbem diecezji i herbem biskupa.

Okres protestancki

W latach 1525-1526 Prusy Książęce przeszły na protestantyzm co z czasem przyniosło zmiany w wyglądzie kościoła, który stracił dotychczasową rangę administracyjną. Diecezja uległa formalnej likwidacji w 1578. Wnętrze otynkowano, a prezbiterium i korpus przedzielono ścianą fachwerkową, wyznaczając w ten sposób miejsca modlitwy dla gminy niemieckiej (korpus), polskiej (prezbiterium) i okresowo czeskiej (zachodnia część korpusu).

 

 

W 1586 dokonano kolejnych zmian w kościele. Przed głównym wejściem południowym wzniesiono kruchtę z gotlandzkiego piaskowca pochodzącego prawdopodobnie z byłego zamku biskupiego. Z zabytków z tamtej epoki należy wymienić malowany tryptyk ze sceną Ukrzyżowania z 1570 (ołtarz kościoła polskiego), rzeźbiony dawny ołtarz główny z ok. 1690, ambonę „polską” z 1634, efektowne rzeźbione epitafia: Augustyna Mildego z 1602, Jerzego von Rembau z 1610 i Eilharda Menckena z 1683.

 

 

W 1705 od strony północnej została dobudowana kaplica grobowa Ottona Fryderyka von Groeben, z nagrobkiem przedstawiającym zmarłego i jego trzy kolejne małżonki (ok. 1710-1728) i z rodowymi portretami. Rzadkim zabytkiem są dwa bogato zdobione ewangelickie konfesjonały z 1716, dzieło Józefa Antoniego Krausego (Kruse), któremu przypisuje się też wystrój mauzoleum Groebenów.

 

 

W 1807, w okresie wojen napoleońskich, kościół został zamieniony na magazyn żywności i halę ćwiczeń. Budynek został zdewastowany. Dopiero w latach 1816-1817 za sprawą architekta Schroedera przeprowadzono prace modernizacyjne polegające na usunięciu ścian działowych i naprawieniu gzymsów. W 1856 został wykonany przez rzeźbiarza Henryka Medema portal kaplicy Groebenów oraz reliefy w drzwiach kaplicy wg projektu Christiana Daniela Raucha, wykonane z cynku pokrytego brązem i przedstawiające sceny z kolonialnych wypraw wojennych Groebena.

 

 

W latach 1862-1864 dokonano gruntownej modernizacji kościoła mającej na celu przywrócenie wyglądu katedry z czasów średniowiecznych. Prac tych podjął się niemiecki architekt Friedrich August Stüler. Wg jego projektu wzniesiono neogotycki ołtarz wykonany przez rzeźbiarza Kocha z Poczdamu, z rzeźbami Henryka Medema i ambonę. Obraz ołtarzowy Zmartwychwstanie namalował prof. Bernhard Plockhorst z Weimaru. Odbudowano zawalone sklepienie w prezbiterium, odsłonięto i przemalowano gotyckie malowidła ścienne. Witraże w prezbiterium są dziełem firmy Oidtmann z Lynnich koło Akwizgranu (1864) – firma istnieje do dziś.

 

 

W katedrze pochowano m.in. biskupów pomezańskich, wielkich mistrzów krzyżackich Wernera von Orseln (1330) i Ludolfa Königa (1348),bł. Dorotę z Mątowów (1394), jej spowiednika i wybitnego teologa Jana z Kwidzyna oraz Ottona Friedricha von Groeben, pierwszego pruskiego eksploratora Afryki.

http://katedrakwidzyn.pl/

 

 

W 2007 roku w prezbiterium kwidzyńskiej Konkatedry św. Jana Ewangelisty niespodziewanie zaowocowały odkryciem szczątków Trzech Wielkich Mistrzów Krzyżackich! Mistrzów Zakonu Szpitala Najświętszej Marii Panny Domu Niemieckiego w Jerozolimie;  Wernera von Orseln, Ludolfa Koenig von Wattzau oraz Henryka von Plauen.

Kwidzyn

Zamek kapituły pomezańskiej

Zabytki sakralne w Polsce

zabytki sakralne
0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Australia i Oceania

Australia – co warto wiedzieć przed podróżą

przez Redakcja
Napisane przez Redakcja

 

 

Australia – co warto wiedzieć przed podróżą

Zawsze kiedy podróżuję do innego kraju staram się dowiedzieć jak najwięcej na temat historii, zwyczajów, symboli, kultury itp. To pozwala mi lepiej zrozumieć i odczuwać to, co widzę na miejscu. W sieci można znaleźć mnóstwo artykułów o Australii – jedne bardziej, inne mniej rzeczowe. Pomyślałam, że podrzucę kilka dodatkowych informacji, większość z nich znalazłam dopiero tutaj, na miejscu, po kilku miesiącach mieszkania w Sydney;)

Słowo o historii

Szacuje się, że co dziesiąty (Wiki twierdzi, że co piąty) Aussie to potomek zesłanego tutaj brytyjskiego skazańca… Jak to było? Australię w 1606 r. odkryli Holendrzy, ale po kilku niemiłych spotkaniach z lokalną ludnością zdecydowali, że na tym lądzie nie zostaną. Potem trafili tutaj kolejni odkrywcy z Europy, oni również stwierdzili, że miejsce nie ma nic szczególnego do zaoferowania. W końcu przypłynęli Brytyjczycy i Ci uznali, że kraj jest idealny … żeby zrobić tu kolonię karną. I tak oto na Antypody przez lata przybywali mniejsi i więksi przestępcy z wielkiego królestwa – bez znaczenia, czy byli to drobni rabusie, kieszonkowcy, gwałciciele, czy jeszcze inne bandziory. Kara była jedna – osiem miesięcy statkiem przez ocean, aż do dzikiego, suchego kontynentu. A potem… a to zobaczymy;) I tak oto w ciągu 80 lat (1788-1868), rząd brytyjski wysłał na australijski ląd około 162 tysięcy skazańców. Początkowo więźniowie byli puszczani wolno (a niech sobie chłopaki radzą…), bo odpowiednia infrastruktura nie została jeszcze przygotowana. Potem powstało kilka mniejszych i większych ośrodków m.in. na Tasmanii, gdzie lokowano skazańców.
Australijczycy zupełnie nie mają problemu z akceptacją swoich początków. Wręcz przeciwnie – coraz częściej chwalą się nimi i z dumą podkreślają swoje pochodzenie. Dziwne? Dla mnie trochę. Odwiedzając Australię, zdecydowanie warto bliżej przyjrzeć się zaskakującej historii. Polecam odwiedzić np. Hyde Park Barrack Museum w Sydney (obiekt wpisany na światową listę UNESCO) albo Justice & Police Museum – gdzie, zobaczycie jak miasto i jego najbardziej ekskluzywne teraz dzielnice, wyglądały zaledwie 30 lat temu. To będzie szok – zapewniam.

Słynna opera

W 1956 r. rząd New South Wales ogłosił konkurs na projekt budynku. Spłynęły 233 prace, a zwycięzcą został duński architekt Jørn Utzon. Operę budowano tak trochę „po polsku”. Koszty przedsięwzięcia początkowo kalkulowano na 7 milionów dolarów – rzeczywiście wyniosły 102 miliony. Podobnie niedoszacowany został czas budowy. Zakładano, że Opera powstanie w 4 lata… cóż powstała w 14. Koniec końców Opera stoi i jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych, i podobno również jednym z najbardziej lubianych, obiektów architektonicznych na świecie.
Z innych ciekawostek. Charakterystyczny dach Opery został pokryty dokładnie 1 056 006 dachówkami
– importowanymi ze Szwecji! A inspiracją do projektu bryły wcale nie były żagle, fale, czy inne takie.
Utzon zainspirował się – uwaga – ćwiartkami pomarańczy…. Jeśli planujecie wybrać się na jeden ze spektakli, bilety kosztują od 70/80 AUD do 300/400 AUD. Operę można też zwiedzać za kulisami, koszt 165 AUD.
Jeśli zastanawiacie się, jak należy się ubrać wybierając się na spektakl – podrzucam fragment na temat dress codu z oficjalnej strony Opery: there is no formal dress code at Sydney Opera House, although shoes must be worn at all times …
Co polecam – odwiedzenie Opera Bar, szczególnie w godzinach popołudniowych i najlepiej w ciągu tygodnia. Przepiękny spektakl zachodzącego słońca, plus tętniące życiem miejsce, szczególnie, gdy w okolicznych biurach kończy się dzień pracy… prawdziwy vivid Sydney!

 

Kangur – ikona Australii

Kto nie chciałby zobaczyć kangura? To jak być w Paryżu i ominąć wieżę Eiffla. Ale spokojnie, kangury można spotkać wszędzie. Wystarczy wybrać się trochę za miasto. Warto natomiast wiedzieć, że w Australii kangur nie ma za dobrej reputacji i uchodzi raczej za szkodnika niż miłego zwierzaka. Dotykania dzikich kangurów nie polecam, choć są miejsca, że zwierzaki są na tyle oswojone, że możne je dotknąć, czy karmić.

 
 
 

Dorzucam jeszcze kilka ciekawostek o tych torbaczach:
– Australijczycy nazywają go „roos”, bo krócej.
– Prowadzenie samochodu w Australii, po zmroku jest wysoce odradzane, właśnie przez kangury, które… wskazują na maskę samochodu.
– Według Wiki, w 2011 w Australii było 34.3 millionów kangurów!
– Tak, kangura można też jeść, mięsko polecane ze względu na niską zawartość tłuszczu. Kupić można w zasadzie w każdym supermarkecie.
– Nowonarodzony kangur ma wielkość fasolki i pierwsze 9 miesięcy swojego życia spędza w torbie mamy. Dopiero po tym okresie jest gotowy, żeby wyjść … i rozpocząć naukę skakania.
Od ponad roku mieszkamy w Sydney. Podróżujemy po Australii i prowadzimy bloga (Smoki i Kangury), na którym opisujemy jak mieszka się w Down Under, co i gdzie warto zwiedzić oraz jak przygotować się do wyjazdu, albo przeprowadzki.

 
autorka: Monika Szybowska

 
 
0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Twierdze i Forty

Fort pomocniczy piechoty 41a „Mydlniki” w Krakowie

przez Redakcja
Napisane przez Redakcja
Jeden ze 120 obiektów „Szlaku Twierdzy Kraków”.
 
Fort pomocniczy piechoty 41a „Mydlniki”
 
   Fort należący do Twierdzy Kraków. Powstał w latach 1895-1896. Należał do IV sektora obronnego, broniącego zachodniego odcinka Twierdzy Kraków pomiędzy dolinami rzek Rudawy i Prądnika. Fort bronił odcinka doliny Rudawy od strony północnej. Fort znajduje się na wyniosłym wzgórzu dominującym nad okolicą. Położony jest przy ul. gen. B. Wieniawy-Długoszowskiego w Krakowie, około 200 metrów na północny wschód od stacji kolejowej Kraków Mydlniki.
 
 
 

 
Do fortu można dojechać kolejką podmiejską Kraków – Balice i wysiadamy na stacji Mydlniki. Można także przejść z pętli tramwajowej w Bronowicach. Mamy do przejścia ok 1600 m a droga prowadzi pod Zielonym Mostem, gdzie za nim skręcamy w lewo i idziemy wzdłuż torów kolejowych. Do samego fortu prowadzi dobrze widoczna i wyjeżdżona polna droga.
 
 
 
 
 
Obiekt zaniedbany i bardzo zaśmiecony.
 
 
 
 Fort pod opieką Zarządu Budynków Komunalnych w Krakowie
 
Adres: ul. Wieniawy Długoszowskiego
Wpis do Rejestru Zabytków: A-123/M
Własność: SP
Powierzchnia użytkowa obiektów kubaturowych do zagospodarowania: 368,15 m2
Powierzchnia działek: 60 130,00 m2

 

 

 
Przechodząc obok, możemy pominąć nie mając świadomości że przechodzimy obok fortu.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Pozostałości po ogrodzeniu
 
 
 
Forty i Twierdze w Polsce
 
 

forty i twierdze

 

 

 
 
 
 
Fort 41a „Mydlniki” jest częścią  Twierdzy Kraków.
 
 
 
opracowanie Karolina Zięba
 

Twierdza Kraków (niem. Festung Krakau) – pierwotnie austriackie dzieła obronne wokoło Krakowa, a obecnie bogate lapidarium historii architektury obronnej, gdzie obok prawie kompletnej twierdzy austriackiej istnieją dzieła starsze – kościuszkowskie fortyfikacje z XVIII w., Wawel oraz średniowieczne baszty cechowe.

 

 

Małopolskie twierdze

Kraków CYTADELA – WZGÓRZE WAWELSKIE
Kraków FORT 2 – KOŚCIUSZKO
Kraków FORT 4 – BŁONIA I FORT N-5
Kraków BASTION III KLEPARZ – FORT KLEPARSKI
Kraków FORT 12 (IVA) – LUNETA WARSZAWSKA
Kraków FORT 10 – BIAŁY PRĄDNIK I SZANIEC FS-11
Kraków FORT 9 – KROWODRZA
Kraków FORT N 8 – ŁOBZÓW
Kraków FORT 7 – BRONOWICE
Kraków BASTION V – LUBICZ ISZANIEC FS14 1/2, FS14
Kraków FORT 17 – LUNETA GRZEGÓRZECKA
Kraków FORT 15 – PSZORNA
Kraków SZANIEC FS-15, FS-16
Kraków FORT 31 – BENEDYKT
Kraków FORT 32 – KRZEMIONKI
Kraków FORT 33 – KRAKUS
Kraków SZANIEC FS 25 I FORT PIECHOTY ST III
Kraków SZANIEC FS 26 FS 27(FB 28) IS 26
Kraków SZANIEC FS 29 – 'ZAKRZÓWEK’ IS-29 1/2
Kraków FORT BIELANY (KRĘPAK)
Kraków FORT 38 – SKAŁA
Kraków FORT 39 – OLSZANICA
KRAKÓW SZANIEC PIECHOTY IS III / 3
Kraków FORT 41 BRONOWICE MAŁE I FORT 41A MYDLNIKI
Kraków FORT 43 FORT 43A FORT 42
Pękowice FORT 44 TONIE FORT 44A PĘKOWICE
Zielonki FORT 45 ZIELONKI I FORT 45A BIBICE
KRAKÓW SZANIEC PIECHOTY IS-V-1, IS-V-2, IS-V-3
Węgrzce FORT 47 FORT 47A
Kraków – Mistrzejowice FORT 47 1/2 FORT 48
Kraków FORT 48A
Kraków FORT 49A FORT 49 FORT 49 1/4
Kraków FORT 49 1/2 WANDA FORT 49 1/2A MOGIŁA
Kraków FORT 50A LASÓWKA
Kraków FORT 50 PROKOCIM
Kraków FORT 50 1/2 W I O KOSOCICE
Kraków FORT 51 RAJSKO FORT 51 1/2 SWOSZOWICE
Kraków FORT 52 BOREK FORT 52A 'ŁAPIANKA’
Kraków – Skotniki FORTY 52 1/2 N I S SKOTNIKI
Kraków FORT 53A WINNICA
Kraków FORT 53 BODZÓW
Kraków BATERIA B-52-4, BATERIA B-52-5
Kraków BASTION 1 1 NA PIASKU
Kraków SZANIEC FS18, FS19, FS20

 

 

opracowanie: Albin Marciniak

0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Cykliczne Spotkania Podróżników

American Dream

przez Redakcja
Napisane przez Redakcja
Fundacja Klubu Podróżników Śródziemie
Aleja Podróżników
Piwnica Pod Baranami,
21.12.2015 godzina 19:00
American Dream
ekipa wyprawybusem.pl

 

 


 
27-letni bus na polskich tablicach śmigający na amerykańskich highway’ach i bezdrożach? Czemu nie! Przez ponad dwa miesiące ekipa rzeszowskiego projektu wyprawybusem.pl tak właśnie przemierzała wzdłuż i wszerz całe USA 🙂 Z kilkoma dolarami w kieszeni mieli okazję
odwiedzić wielomilionowe miasta, zobaczyć wykutych w skale prezydentów, przejechać się słynną kalifornijską 1 wzdłuż wybrzeża Pacyfiku, wybrać się na trekking po ceglastoczerwonych kanionach, poczuć klimat Dzikiego Zachodu a nawet poznać prawdziwych Indian! Ich wielki American Dream można zdecydowanie uznać za spełniony!

wyprawybusem.pl to projekt ośmioosobowej grupy studentów z Rzeszowa, który współtworzą razem od 2011 roku. Jego celem jest możliwie jak najtańsze podróżowanie po świecie oraz propagowanie takiego sposobu zwiedzania globu wśród innych. Do tej pory młodzi rzeszowianie odbyli 5 wypraw przez Europę Środkowo-Wschodnią, Zachodnią, Skandynawię, kraje Bałtyckie, Islandię i Wyspy Owcze oraz tegoroczną po Stanach
Zjednoczonych Ameryki Północnej. Swoim wiekowym VW T3 przejechali już ponad 50 tys. km, zwiedzili 19 krajów spędzając w drodze ponad 200 dni. Realizując swój projekt chcą pokazać, że „chcieć znaczy móc” – bo wielu ludzi bardzo sceptycznie podchodzi do sprawy podróżowania twierdząc, że trzeba mieć na to „kupę szmalu” 🙂 Chcąc łamać ten stereotyp
pokazują, że wystarczy poświęcić trochę czasu, włożyć trochę wysiłku i można zwiedzać świat naprawdę tanio 🙂

Więcej informacji o projekcie: https://www.facebook.com/wyprawybusemp

 
 
 
 
 
 
 
 
0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Cykliczne Spotkania Podróżników

Przez Wietnam, Laos i Kambodze na dwóch kołach

przez Redakcja
Napisane przez Redakcja
Fundacja Klubu Podróżników Śródziemie
Aleja Podróżników
Piwnica Pod Baranami,
14.12.2015 godzina 19:00
Krzysztof Witek
Przez Wietnam, Laos i Kambodze na dwóch kołach
 
 
 

Druga odsłona opowieści z mojej półrocznej podróży po Azji.

Tym razem będzie o dwóch miesiącach w siodle, pokonanych 7 tys. km i szaleńczych przygodach na drogach Wietnamu, Laosu i Kambodży.

Chcąc poznać prawdziwe życie Azjatów, należało robić to co oni… kupić motor i ze sporą dozą drogowej fantazji przemierzać najdziksze miejsca w tych trzech wspaniałych krajach.

Opowiem między innymi o miłości do klaksonu, jeździe na czerwonym świetle oraz kozach na motorze.

Serdecznie zapraszam

 

0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Cykliczne Spotkania Podróżników

Autostopem po Azji

przez Redakcja
Napisane przez Redakcja
Fundacja Klubu Podróżników Śródziemie
Aleja Podróżników
Piwnica Pod Baranami,
07.12.2015 godzina 19:00
Mateusz Kotlarski
Kotlet Na Wynos – Autostopem po Azji

 

 
Mateusz Kotlarski
Kotlet Na Wynos – Autostopem po Azji

„Kotlet pewnego dnia postanowił skręcić w innym kierunku. Spakował się na wynos, wystawił kciuk do góry i wyruszył w podróż” – tak to wszystko się zaczęło. Podróż, która miała być dwumiesięcznym wypadem autostopowym po Rosji i Mongolii zakończyła się osiem miesięcy później na… drugiej półkuli – w Indonezji.

Opowieść Kotleta to ponad 30 tysięcy kilometrów przemierzonych autostopem przez Rosję, Mongolię, Chiny, Laos, Tajlandię, Kambodżę, Birmę, Malezję, Singapur i Indonezję. Opowieść ta to przedzieranie się przez tajgę i biwakowanie nad Bajkałem. To wypasanie kóz i mieszkanie z mongolską rodziną w jurcie na krańcu państwa Chyngis-Chana. To rozpaczliwe próby dogadania się z Chińczykami, aby dotrzeć pod Tybet. To praca przy żniwach ryżu w Laosie. To budowanie domków na wodzie w Kambodży i poznawanie własnych możliwości na samotnych szlakach górskiej Birmy. To przemierzanie tajskich mórz jachtostopem i obozowanie w wulkanie na Sumatrze.

Opowieść Kotleta to historia powstała z połączenia odrobiny fantazji, ogromnego samozaparcia i dostatku wolnego czasu.

Zapraszamy na autostopową podróż po Azji!

 
 
0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Cykliczne Spotkania Podróżników

Mieczysław Bieniek „Hajer”

przez Redakcja
Napisane przez Redakcja
Fundacja Klubu Podróżników Śródziemie
Aleja Podróżników
Piwnica Pod Baranami,
30.11.2015 godzina 19:00
,,Z PODZIEMI W KOLOROWY ŚWIAT”
Mieczysław Bieniek „Hajer”
 

 

 


– Nie słyszy pan na jedno ucho, nie widzi na jedno oko, ma pan pylicę. Nie nadaje się pan już do pracy.

Dla górnika taka diagnoza brzmi jak wyrok.

– I tak się poczułem, jakby świat osunął mi się spod nóg, jakby przestał istnieć. Budzisz się czasem w środku nocy zlany potem, ściany się na ciebie walą, przypominają się twarze kumpli, którzy już nie wyjechali na powierzchnię, ale kopalnia to cały twój świat. Nagle dowiadujesz się, że dla ciebie już zamknięty, odległy. Że już nie zjedziesz na dół, nie będzie fedrował. Szok – wspomina Bieniek.

Zanim runął jego dotychczasowy świat, runęła ściana w kopalni „Wieczorek”, gdzie pracował przez dwadzieścia siedem lat, jako górnik strzałowy. Dostał w tył głowy, nieprzytomnego przewieźli go do szpitala. Ocknął się po sześciu dniach. Niewiele pamiętał.

Nowe życie zaczęło się przy ulicznej reklamie biletów lotniczych. Kupił bilet do Indii. Żonie powiedział, że jedzie na kilka dni w góry, przemyśleć parę spraw, nabrać energii, odpocząć. Spakował bochenek chleba, jedną konserwę, kilka zupek w proszku i poleciał do Delhi. Jak wariat.

Nie zmyślam, tylko sobie radzę, tak jak potrafię najlepiej. Wszystkiego próbuje. Jak miejscowi idą sadzić ryż – jestem rolnikiem, jak łowią ryby – jestem rybakiem, jak w Laosie karczują las – wsiadam na słonia i idę z nimi wycinać drzewa – opowiada.

– Kiedy myślę o podróży? Jak mam odłożone sto dolarów, to miesiąc dobrego życia. Bo, ja jestem hajer, nie do zajechania.

(Wywiad z Hajerem: podroze.onet.pl/ciekawe/hajer-nie-do-zajechania/l009r)

Spotkanie na wesoło w wersji tylko dla dorosłych.

W trakcie spotkania z autorem, będzie możliwość zakupu jednej z 4 wydanych przez Mietka książek:
„Hajer jedzie do Dalajlamy”, (Z Hajerem do Dalajlamy, II wyd. 2013 r)
Z Hajerem na Kraj Indii;
Hajer jedzie do Soczi;
Hajer na andyjskim szlaku;

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Mietek z żoną
 
 
 
 
0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Podziemia turystyczne w Polsce

Jaskinia w Piekarach pod Krakowem

przez Redakcja
Napisane przez Redakcja

Jaskinia w Piekarach pod Krakowem

 

   Odwiedzając punkt widokowy na Klasztor w Tyńcu warto odwiedzić także to miejsce. Żmijowe Skały w Piekarach nad Wisłą leżące dokładnie na przeciwko Klasztoru w Tyńcu. To ważne stanowisko archeologiczne na którym odkryto jedne z najstarszych śladów bytności człowieka na ziemiach polskich.
 
Niestety, także i to miejsce nie oparło się wandalom. Wewnątrz jest wiele potłuczonego szkła a na ścianach sadza od palonych wewnątrz ognisk. Wchodząc do środka należy mieć to na uwadze i  poruszać się ostrożnie, używając oświetlenia.

 
 
 
 
Skała Ściana z Grotą Żmijową
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
.
0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Cykliczne Spotkania Podróżników

Nowa Zelandia

przez Redakcja
Napisane przez Redakcja
Fundacja Klubu Podróżników Śródziemie
Aleja Podróżników
Piwnica Pod Baranami,
23.11.2015 godzina 19:00
Nowa Zelandia
Grzegorz Mróz
 

 

slajdowisko nr.328

 

Nowa Zelandia
Grzegorz Mróz

Opowiesc o dwumiesiecznej podrozy po Nowej Zelandii, kraju ktory kazdy z nas wyrywkowo widzial na kadrach filmow Petera Jacksona.
Kraju nieograniczonej przestrzeni, intensywnych kolorow i 4rech por roku w tym samym czasie. Wyjazd, ktoryego plan tworzyl sie z dnia na dzien pod wplywem rozmow z napotkanymi podroznikami i mojej ogromnej pasji do podziwiania gor i pieknej natury.

Wiec beda opowiesci o papugach Kea- zwanych klaunami gor, Poteznych fiordach, poszukiwaniu Middle Earth Forrest, chodzeniu po Lodowcu, podrozy stopem w zepsutym vanie – na holu, majestatycznych wulkanach Taranaki i Mt. Doom wyspy polnocnej, odkrywaniu Lost World i glowworm caves, plywaniu z delfinami i wiele innych.

Jesli jestes ciekaw, czy Nowa Zelandia jest taka piekna jak jest prezentowana na filmach i zobaczyc wiecej zdjec to zapraszamy Cie na to slajdowisko 🙂

 
 

 

 

0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Cykliczne Spotkania Podróżników

Małopolskim Szlakiem Skaldów

przez Redakcja
Napisane przez Redakcja
Fundacja Klubu Podróżników Śródziemie
Aleja Podróżników
Piwnica Pod Baranami,
16.11.2015 godzina 19:00
„Małopolskim Szlakiem Skaldów”
Jacek Kabata. Mariusz Szylak i Jarosław Fischbach
Wieczór z udziałem Andrzeja i Jacka Zielińskich

 

 
„Na jubileusz 50.lecia Skaldów stworzono nowe trasy turystyczne w Krakowie, Zakopanem i Tatrach”
Autorzy przewodnika: Jacek Kabata. Mariusz Szylak i Jarosław Fischbach
oraz Andrzej i Jacek Zielińscy i gości wielu

Ukazała się nowa publikacja, której współautorem jest Jarek Fischbach. Tym razem jest to niekonwencjonalny przewodnik turystyczny „Szlakiem Skaldów”. Jarek Fischbach wspólnie z kolegami: Jackiem Kabatą oraz Mariuszem Szylakiem wytyczył nowe trasy turystyczne wiodące przez Kraków i okolice, a także przez Zakopane i Tatry. Proponują oni wędrówki szlakami które kojarzą się ze Skaldami obchodzącymi w tym roku jubileusz 50. lecia powstania zespołu.
W Piwnicy pojawią się Andrzej i Jacek Zielińscy, spodziewany jest też udział Jasia Budziaszka i Jurka Tarsińskiego. Skoro jest fortepian to zapewne Andrzej i Jacek z niego skorzystają. Jako Gości Honorowych możemy się spodziewać pp. Moczulskich.

Autorami prezentacji będą:
– autorzy przewodnika Jacek Kabata. Mariusz Szylak i Jarosław Fischbach, redaktor przewodnika – Marcin Leśniakiewicz i wydawca – Zbigniew Chlewiński
– Andrzej Icha autor książki ” Skaldowie historia i muzyka zespołu”
– Marek Bielacki – autor książki ” Boże Narodzenie w muzyce i w dramacie muzycznym Skaldów”
Autorzy wieczoru do opowieści bez wątpienia wciągną też przybyłych na spotkanie Skaldów, Leszka A. Moczulskiego.
Dzień później 17 listopada jest w Krakowie duży urodzinowy koncert Skaldów.

Przewodnik jest do nabycia poprzez strony internetowe:
https://www.polskimszlakiem.pl
https://www.skaldowie.pl
Można go zamówić też bezpośrednio w Wydawnictwie u Zbigniewa Chlewińskiego:

 
 
 
0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
@2021 - All Right Reserved. Designed and Developed by PenciDesign