Wpisy - Strona 226 z 292 - Klub Podróżników - Śródziemie - portal podróżniczy

Fort Pancerny 48A Mistrzejowice

przez Redakcja 2015-12-27

Napisane przez Redakcja

Fort pancerny pomocniczy 48a „Mistrzejowice”

Szlak Twierdzy Kraków

Powstał w latach 1895-97. Jego zadaniem była boczna obrona doliny Dłubni oraz prawego międzypola fortu 48 Batowice. Po I wojnie światowej pełnił funkcję magazynu.

Fort jest bardzo zdewastowany i zaśmiecony. Znajduje się przy ul. Ognistych Wici w Krakowie. Otoczenie fortu stanowi rolę parku rekreacyjnego z alejkami i ławkami.

Fort Pancerny 48A, Mistrzejowice, V regionu obronnego, zbudowany na wzgórzu nad Doliną Dłubni.

Jesień, a zwłaszcza bezśnieżna zima, jest najlepszym okresem na zwiedzanie i zdjęcia fortów. Śnieg nie przykrył a zieleń nie zasłania.

Forty i Twierdze

Zdjęcia z grudnia 2015 r.

316

2015-12-27 0 komentarze/y

Twierdze i Forty

Fort Grębałów

przez Redakcja 2015-12-11

Napisane przez Redakcja

Fort pancerny główny 49 ¼ „Grębałów”

Szlak Twierdzy Kraków

Nowa Huta to nie tylko kombinat metalurgiczny, to także wiele ciekawych miejsc i budowli, które warto zwiedzić. Jednym z takich miejsc, jest Fort w Grębałowie. Obiekt prowadzony przez małżeństwo pasjonatów, a widać to po utrzymanym obiekcie.

Fort 49 ¼ Grębałów, to fort pancerny, zaprojektowany przez nadporucznika Moritza Rittera von Brunnera w 1896r (budowany w latach 1897-98). Miał bronić traktu Proszowickiego, wschodniego krańca wzgórz Krzesławickich i równiny ciągnącej się w stronę skarpy pradoliny Wisły. W skład Fortu wchodzą: koszary szyjowe, tradytor oraz kaponiera grodziowa. W listopadzie 1914 roku fort bronił Twierdzę Kraków przed , 9 Armią Rosyjską Płatona Leczyckiego (XVIII Korpus).

Uzbrojenie:

Grębałów był wyposażony w cztery wieże typu S, z armatami 8 cm PK M.94. Tradytor zaś w cztery 8 cm MSK (armata na lawecie do strzelnicy minimalnej -Minimalschartenkanone) M.94.

Obsada:
Pół kompanii piechoty (3 oficerów, 112 żołnierzy – a więc wraz z dowódcą kompanii), pododdział artylerii fortecznej – pół kompanii (2 oficerów, 111 żołnierzy), sekcja pionierów (6 żołnierzy). Razem 5 oficerów, 229 szeregowych i podoficerów). Nie przewidywano ekstra etatów dla komendanta i lekarza (wtedy już nie). Dane z marca 1914.

Do 1968 roku fort był w gestii wojskowej, później pod zarządem miasta. W 1988 roku fort przejęło Ognisko Towarzystwa Krzewienia Kultury Fizycznej Przyjaciel Konika (organizacja non-profit mająca status OPP), prowadzące działalność skierowaną głównie do dzieci i młodzieży: rekreacja konna, rehabilitacja konna dzieci niepełnosprawnych – hipoterapia oraz upowszechnianie dziedzictwa historycznego i przyrodniczego poprzez odpowiednie zarządzanie fortem 49 1/4 „Grębałów”. Obecnie w odrestaurowanym tradytorze fortu mieści się ekspozycja dydaktyczna oraz sala szkoleniowa. Zwiedzanie fortu jest możliwe w godzinach otwarcia obiektu.

Forty i Twierdze

Wejście na teren prowadzi przez bramę, pomiędzy pętlą tramwajową a cmentarzem.

Fort brał udział w walkach I wojny światowej, w czasie tak zwanej pierwszej bitwy o Kraków. W latach 1919 -1939 fort był elementem tak zwanego Obozu Warownego Kraków. Podczas II wojny światowej wykorzystywany przez Wehrmacht, jako magazyn.

Oryginalnej konstrukcji tradytor składający się z czterech stanowisk strzelniczych zabezpieczających wejście od frontu. Kazamaty pancerne umożliwiały flankowanie przeciwnika od strony wschodniej. Kaponiera grodzona w naturalnym, przeprofilowanym jarze, która tworzyła ogniową przegrodę blokującą jar. Dach kaponiery był broniony drutem kolczastym, a przejście do samej konstrukcji prowadziło podziemną poterną. Obecnie nie istnieją już asymetrycznie rozstawione, 4 obrotowe wieże pancerne i wieża obserwacyjna; pozostały po nich zaślepione otwory, przykryte blaszaną rekonstrukcją.

4 armaty M.94 8 cm (kaliber 76,45 mm) w wieżach pancernych koszar, 4 armaty do strzelnic minimalnych 8 cm na lawecie M.94 w kazamatach pancernych tradytora oraz około 17 karabinów maszynowych; obronę bliską zabezpieczała galeria strzelecka dla piechoty. W skład załogi wchodziło 5 oficerów (w tym lekarz) oraz 184 żołnierzy.

W latach 1918 – 1919, działa Fortu posłużyły do uzbrojenia polskich pociągów pancernych wyruszających na front ukraiński. Od 1919 do 1939 roku Fort był elementem tzw. Obozu Warownego Kraków. Podczas II wojny światowej wykorzystywany był jako magazyn Wehrmachtu, w roku 1944 włączony przez Niemców do systemu otaczającego Kraków tzw. linii Henryka.

314

2015-12-11 0 komentarze/y

Cykliczne Spotkania Podróżników

Antioquia – wyprawa do źródeł kawy

przez Redakcja 2015-12-04

Napisane przez Redakcja

Fundacja Klubu Podróżników Śródziemie
Aleja Podróżników
Piwnica Pod Baranami,
11.01.2016 godzina 19:00
Tomek Gola
Antioquia – wyprawa do źródeł kawy

Wyprawa do Antioquii w Kolumbii wydarzyła się zupełnie niespodziewanie. Była wygraną w konkursie fotograficznym.
Kawa, jako główny produkt eksportowy Kolumbii, stanowi remedium dla kraju od dekad gnębionego wojną domową. Na szeroką skalę wprowadzane są rządowe inicjatywy edukujące społeczeństwo o produkcji kawy i wszelkich działaniach pochodnych.
Zadziwiającym jest fakt, iż do niedawna plantatorzy sprzedawali surowe ziarno do firm produkujących gotową kawę, a sami pili najgorszą kawę instant.
Ta i wiele innych ciekawostek o kolumbijskiej rzeczywistości na pokazie „Antioquia – wyprawa do źródeł kawy”.
Po pokazie będzie możliwość zakupu wysokiej jakości limitowanych odbitek wykonanych podczas wyprawy.

o autorze:
Tomek Gola – urodził się w Polanicy-Zdroju i wychował w okolicznych lasach.
Laureat wyróżnień w International Photography Awards w 2014 i 2015, Kolosy 2009, II nagrody na BZWBK Press Photo, nominowany do Grand Press Photo, Travelera.
Od lat publikujący w NatGeo Travelerze, współpracujący z Red Bullem. Student Instytutu Twórczej Fotografii w Opawie.
Portfolio: https://www.gola.pro
Producent foto-pasków: https://www.ideaPIX.net

298

2015-12-04 0 komentarze/y

Cykliczne Spotkania Podróżników

Z baśni 1001 nocy

przez Redakcja 2015-12-01

Napisane przez Redakcja

Fundacja Klubu Podróżników Śródziemie
Aleja Podróżników
Piwnica Pod Baranami,
04.01.2016 godzina 19:00
Włodek Nielipiński
„Z baśni 1001 nocy” przez Turcję, Iran, Zjednoczone Emiraty Arabskie i Oman

Zastanawiacie się jak podróżować bez milionów na koncie?

Włodek podczas swojej 40 dniowej wyprawy z tysiącem złotych w kieszeni przemierzył Turcję, Iran, Zjednoczone Emiraty Arabskie i Oman. W tym czasie przejechał blisko 19 tysięcy kilometrów, nie wydając ani złotówki na noclegi. Te wakacje były inne niż poprzednie. Pełne niesamowitych przygód, zapierających dech w piersiach widoków oraz ludzi, którzy udowodnili co znaczy prawdziwa gościnność!

Jeśli chcecie się dowiedzieć jak wygląda między innymi Kurdyjskie wesele, noc spędzona na dywanie na autostradzie i czy wielbłądzie mleko smakuje jak to krowie, to zapraszamy do wysłuchania niezwykłej relacji z podróży.

więcej o podróżach Włodka na:
https://www.facebook.com/odkrywajswiatzpanemczosnkiem

213

2015-12-01 0 komentarze/y

Zamki i pałace

Zamek w Sztumie

przez Redakcja 2015-11-28

Napisane przez Redakcja

Malowniczo położony nad Jeziorem Sztumskim Zamek w Sztumie to jedna z najciekawszych średniowiecznych warowni północnej Polski. Będący oddziałem Muzeum Zamkowego w Malborku zabytek zachwyca historią, wyjątkowym położeniem oraz bogatą ofertą wystaw. Planując wizytę w Malborku, warto rozszerzyć trasę o trzy pobliskie zamki – w Sztumie, Kwidzynie i Gniewie – tworzące niezwykły szlak krzyżackiego dziedzictwa.

Położony na cyplu pomiędzy Jeziorami Sztumskim i Barlewickim Zamek w Sztumie od ponad sześciu stuleci dominuje nad panoramą miasta. Wzniesiony przez Zakon Krzyżacki w XIV wieku pełnił funkcję ważnej twierdzy administracyjnej, a jednocześnie był jedną z ulubionych rezydencji wielkich mistrzów zakonu. Jego strategiczne położenie oraz potężne mury sprawiały, że przez wieki odgrywał istotną rolę w historii Pomorza i Prus.

Obecnie zamek jest oddziałem Muzeum Zamkowego w Malborku i zaprasza zwiedzających do odkrywania średniowiecznej architektury, fascynujących ekspozycji oraz dziejów regionu. To również doskonały punkt wypadowy do poznawania innych monumentalnych warowni dawnego państwa krzyżackiego. W promieniu zaledwie kilkudziesięciu kilometrów znajdują się aż cztery wyjątkowe zamki – Malbork, Sztum, Kwidzyn i Gniew. Ich zwiedzanie pozwala odbyć niezwykłą podróż przez historię największego państwa zakonnego średniowiecznej Europy.

Zamek pokrzyżacki – Letnia Rezydencja Wielkiego Mistrza Zakonu Krzyżackiego (Gmina Sztum jest członkiem Stowarzyszenia Gmin „Polskie Zamki Gotyckie”). Na terenie Zamku odbywają się turnieje oraz pokazy walk rycerskich. Zbudowany w stylu gotyckim przez zakon krzyżacki w latach 1326-1335, na planie wielokąta z dwiema wieżami, w miejscu staropruskiego grodu. Był siedzibą wójta krzyżackiego. W 1410 roku w rękach polskich. Po wojnie trzynastoletniej, w latach 1468-1772, był siedzibą polskich starostów. Zniszczony w czasie wojen szwedzkich w XVII wieku, został częściowo rozebrany przez władze pruskie. Zachowały się 2 skrzydła przebudowane w XIX wieku, wieża więzienna, bramy i mury obwodowe. Dawna siedziba Sztumskiego Centrum Kultury.

Położenie: Wzgórze Zamkowe w Sztumie położone jest w bezpośrednim sąsiedztwie rynku starego miasta Sztum, pomiędzy dwoma jeziorami: Barlewickim i Sztumskim. Posiada bezpośredni dostęp do linii brzegowej Jeziora Sztumskiego, wzdłuż którego przebiega Bulwar Zamkowy. Gotycki zamek krzyżacki, dawna Letnia Rezydencja Wielkiego Mistrza Krzyżackiego leży na Międzynarodowym Szlaku Zamków Gotyckich, w odległości 12 km od największego w Europie zamku krzyżackiego w Malborku, wpisanego na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego i Przyrodniczego UNESCO.

Teren wzgórza zabudowany jest zamkiem w kształcie pięciokąta, z dziedzińcem wewnętrznym otoczonym murami obronnymi wraz z bramą wjazdową i basztą więzienną. W skład zabudowy wchodzi: skrzydło południowe z dużymi salami wystawowymi oraz dom z wykuszem o powierzchni użytkowej 1.155,90 m2, wozownia wraz ze skrzydłem wschodnim o pow. użytkowej 1.208,41m2, skrzydło północne – dawna siedziba sądu i prokuratury oraz wolnostojąca dwukondygnacyjna willa o powierzchni użytkowej 605,86 m2.

Teren pokrzyżackiego zespołu zamkowego wpisany do rejestru zabytków decyzją nr 82/N/1959.07.16 oraz decyzją nr PWKZ.R.4190-14/230-3/09/10. Zamek w Sztumie należy do nietypowych założeń obronnych wzniesionych przez zakon krzyżacki w kilku etapach poczynając od 1326 roku, a kończąc w dwudziestych latach XV wieku. Zespół Zamkowy w Sztumie składa się z następujących zabytkowych nieruchomości budowlanych: murów zamkowych, zespołu bramnego z mostem, wieży sześciobocznej, wieży czworobocznej, spichrzy zamkowych, skrzydła południowego, reliktów kościoła, reliktów Letniego Pałacu Wielkich Mistrzów, reliktów stajni zamkowych, reliktów zbrojowni i studni zamkowej.

Wzniesienie założenia obronnego na planie nieregularnego pięcioboku, w tym czasie, było odstępstwem od budowanych wówczas powszechnie zamków czteroskrzydłowych na planie prostokąta z wieżami w narożach. Za takim rozwiązaniem architektoniczno-przestrzennym przemawiała funkcja obiektu – letnia rezydencja wielkich mistrzów zakonu krzyżackiego. Teren Wzgórza Zamkowego okalają mury obronne o pow. zabudowy 228,8 m2. Średnia wysokość murów wynosi 3,5 m.

Zamek w Sztumie, oddział Muzeum Zamkowego w Malborku, ma nowego kierownika. Został nim Aleksander Masłowski. Zastąpi on Bogumiłę Omieczyńską, która przeszła na zasłużoną emeryturę. Nowy kierownik sztumskiego zamku z wykształcenia jest prawnikiem, z zamiłowania i doświadczenia historykiem i popularyzatorem wiedzy. Aleksander Masłowski to badacz historii regionalnej, autor wykładów monograficznych, felietonów i opracowań historycznych, współautor ekspozycji muzealnych. W latach 2017-2020 był rzecznikiem prasowym, kierownikiem działu promocji i pracownikiem działu naukowego w Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku. Pasjonat historii i dawnej broni, tłumacz literatury XIX-wiecznej.

Zamek w Sztumie został przekazany pod zarząd Muzeum Zamkowemu w Malborku w styczniu 2018 r. w stanie zagrażającym bezpieczeństwu osób tam przebywających. Dzięki przeprowadzonym pracom remontowym i konserwatorskim już w lipcu tego samego roku do zamku weszli pierwsi turyści i w 2019 r. zamek odwiedziło blisko 8 000 osób.

Galla Anonima 16
82-400 Sztum

https://www.facebook.com/Zamek-w-Sztumie-oddział-Muzeum-Zamkowego-w-Malborku

Do atrakcji miasta należą także:

Kościół Parafialny Św. Anny – główny element w krajobrazie staromiejskiej części Sztumu. Zbudowany po wojnie 13-letniej, obecny kształt uzyskał na przełomie lat 1900-1901. Wnętrze utrzymano w stylu neogotyckim, z elementami wystroju barokowego.

Poewangelicki Kościół – na miejscu dawnego Ratusza, w centralnej części Rynku. Powstała w latach 1816-1818 budowla o formach neoklasycystycznych.

Inne zabytki Ziemi Sztumskiej:

– głaz upamiętniający podpisanie rozejmu polsko-szwedzkiego w Sztumskiej Wsi (1635 r.)

– zabytkowe dworki w miejscowościach: Zajezierze, Michorowo, Cygusy, Czernin, Waplewo, Stążki, Ramzy Małe, Mleczewo, Wilczewo

– grodziska: słowiańskie z XI w. w miejscowości Węgry; siedziba rodu Stangów – grodzisko w Stążkach; oraz grodziska kultury łużyckiej w Kalwie (650-125 p.n .e.) i Nowej Wsi

– cmentarzyska kurhanowe w Koniecwałdzie, cmentarzysko w Nowym Targu

– podcieniowy dom żuławski w Stalewie

– XIX-wieczna śluza na rzece Nogat w Białej Górze

– Dom Polski w Piekle wybudowany w 1937 r. jako Szkoła Polska w Wolnym Mieście Gdańsku – obecnie Izba Pamięci narodowej

– odsłonięte fundamenty zamku komturskiego w Dzierzgoniu, jednego z najważniejszych zamków Zakonu Krzyżackiego – siedziba Wielkiego Szatnego

– gotyckie kościoły z cennym wyposażeniem z okresu średniowiecza, renesansu i baroku: Postolin, Dzierzgoń, Żuławka Sztumska, Kalwa, Jasna, Krasna Łąka, Bągard, Pietrzwałd

– szańce szwedzkie w Benowie ( I poł. XVII w.)

Albin Marciniak

https://www.facebook.com/marciniak.albin

Zamki w Polsce

564

2015-11-28 0 komentarze/y

NIEMCY

Berlińskie Multi-Kulti

przez Redakcja 2015-11-27

Napisane przez Redakcja

Berlińskie Multi-Kulti

Przemieszczając się ulicami Berlina, myślałam intensywnie: gdzie podziało się te kilkaset tysięcy imigrantów, których przyjęła stolica Niemiec i którzy, jeśli wierzyć mediom, wypełnili po brzegi możliwości wchłonięcia uchodźców. Szukałam ekstremalnych sytuacji, ale, wbrew pozorom, wiele się nie zmieniło. Imigranci, zwłaszcza muzułmańscy, ulokowani są tradycyjnie w trzech dzielnicach: Kreuzberg, Wedding i Prenzlauer Berg, w których również nie brakuje Polaków. Obecność przybyszów widać na każdym kroku, ale w tej części Berlina to nic nowego. Spotkamy tu wiele sklepów z egzotyczną żywnością i sziszą, knajpek, wśród których królują kebaby, czyli donner, są też meczety i świetlice mniejszości narodowych. Wszędzie widać śniadoskórych muzułmanów, wpisujących się na dobre w rytm życia tego miasta.

Multikulturowe dzielnice Berlina są barwne i naznaczone sztuka alternatywną. W dzielnicy Wedding, u zbiegu ulic, zachowała się swoista „ kamienica komuny”, nazywana od adresu po prostu „Schorer Strase 8”. Budynek mieści klub i dziwne mieszkania o hippisowskim klimacie, a na fasadzie wypisane hasło: „Żaden człowiek nie jest nielegalny” (Kein Menish ist illegal) . Co jakiś czas policja robi tu nalot w poszukiwaniu narkotyków lub w celu wprowadzenia ciszy, a w ciąga dnia wtajemniczeni turyści przychodzą robić pamiątkowe zdjęcia.

W Berlinie czuje się przestrzeń. Miasto nie jest nadzwyczajnie duże, trzy i pół miliona mieszkańców stawia je w rzędzie średniej wielkości metropolii europejskich, a dzielnice tradycyjne odwiedzane przez turystów są „do ogarnięcia” w ciągu weekendowego wypadu. Komunikacja między atrakcjami jest łatwa i czytelna, a najlepsze dla turystów jest to, że stolicę Niemiec można zwiedzać na różne sposoby. Wiele tras przejdziemy pieszo, posiłkując się metrem, autobusem lub tramwajem. A może ciekawiej jest zwiedzać Berlin z wody, z pokładu jednego ze statków turystycznych kursujących po Szprewie, albo …. choćby kajakiem ?

Można też wybrać zwiedzanie rowerem lub segwayem. W miejscach turystycznych znajdziemy informacje i reklamy firm wynajmujących te pojazdy. Bilety na te atrakcje można kupić choćby w busie służącym jako kasa.

Dla leniwych znajdzie się riksza, a większy przypływ fantazji skłoni nas do wynajęcia przedziwnego pojazdu, napędzanego wieloma pedałami przez grupkę osób siedzących wokół bufetu. Jak sprawdzić który z sześciu kierowców może wypić piwo, a który prowadzi pojazd ?

Dokąd udać się i jak zorganizować zwiedzanie ? Podział Berlina na 12 charakterystycznych dzielnic ułatwia zaplanowanie trasy. Niegdysiejszy podział na Wschodni i Zachodni Berlin, przedzielony murem, wyznaczył ciągi spacerowe. Wzdłuż muru prowadzi szlak turystyczny. I choć pustą przestrzeń po dawnym NRD-owskim pasie przygranicznym zajęły nowoczesne przestrzenie, od dawna poruszamy się po utartych szlakach. Osią jest aleja Unter den Linden ( Pod Lipami), dawniej salon Berlina, będący tym, czym dla Paryża Champs Elysee, a dla Warszawy Krakowskie Przedmieście. Elegancka ulica prowadzi na wschód od Bramy Brandenburskiej – symbolu Berlina. Mieszczą się przy niej reprezentacyjne budynki: Uniwersytet Humboldta, Opera, Neue Wache (odpowiednik Grobu Nieznanego Żołnierza), gmachy ambasad. Dotrzemy nią do AlexanderPlatz, dawnego centrum komunistycznego Berlina.

Zanim jednak trafimy na słynny plac, którego nazwa czci czara Aleksandra III, mijamy nie mniej słynną Wyspę Muzeów ( Museumsinsel), gdzie historia zamknięta w podwojach muzealnych gmachów prowadzi przez dzieje ludzkości: od starożytności w muzeum Pergamonu, poprzez bizantyjskie i gotyckie skarby w Bode Muzeum, malarstwo świata w Starej Galerii narodowej, Nowe i Stare Muzeum ze zbiorami antycznymi, głównie egipskimi. I choć pewnie wolelibyśmy oglądać sumeryjskie ołtarze sprzed kilkudziesięciu tysięcy lat na ich miejscu, nad Eufratem i Tygrysem, to wartość nagromadzonych fragmentów budowli z całego świata antycznego jest niezaprzeczalna. Z muzeami sąsiaduje monumentalna ewangelicka Katedra (Berliner Dom), z jej galerii na poziomie kopuły rozciąga się widok na całe miasto. Nowoczesna kopuła przykrywa także dach parlamentu (Reichstag). By się tam dostać, trzeba zrobić rezerwację online na długo wcześniej, samo zwiedzanie jest bezpłatne.

Jeszcze lepszy widok zapewnia wieża telewizyjna ( Funkturm ) – kolejny symbol Berlina. Po wjeździe na obrotową platformę mieszcząca przeszkloną kawiarnię, podczas jednego obrotu, trwającego pól godziny, obejrzymy panoramę całej stolicy nie ruszając się za stolika. Na placu Aleksandra mamy fontannę i zegar Urania, kultowe miejsca przypominające czasy świetności NRD, a o wcześniejszej historii przypomina kościół św. Mikołaja z XIII wieku, bowiem przyległa doń odrestaurowana dzielnica św. Mikołaja ( Nikolaivietrel ) to kolebka miasta.

Po przeciwnej stronie placu stał niegdyś Pałac Republiki ( Palast der Republik) – tu obradowały władze byłego NRD. Budynek lśnił złotawą elewacją i był na owe czasy elegancki i nowoczesny, niestety, po transformacji przyjrzano mu się bliżej i odkryto w konstrukcji azbest. Nie kojarzył się też dobrze w nowych czasach, wiec został rozebrany, a na jego miejscu buduje się … „nowy stary” zamek. Replika zamku Hohenzollernów, barokowej siedziby królów Prus, którą w 1950 roku władze NRD wysadziły w powietrze, będzie miał funkcje konferencyjne, a za historyczną fasadą powstaną nowoczesne sale multimedialne . Nowe miejsca, powstałe po wyburzeniu muru, dają architektom pole do popisu. Widać to na Potsdamer Platz, wokół nowoczesnego Sony Center z przeszkloną kopułą, zaprojektowaną przez wybitnego Helmuta Jahna, architekta – twórcy budynku Cosmopolitan Twarda 44 w Warszawie.

Tyle najważniejszych atrakcji po stronie wschodniej berlińskiego centrum. A jak się układa trasa turystyczna po zachodniej, do niedawna wyznaczającej wolność, stronie Bramy Brandenburskiej ? Kontynuacją alei Unter den Linden jest ulica 17. czerwca ( des 17.Juni) prowadząca przez środek parku Tiergarten, a jej centralnej części wznosi się Kolumna Zwycięstwa (Siegessäule ) odlana brązu, ze złotą postacią Nike na szczycie. Kolumna upamiętnia zwycięstwa Prus nad Danią, Austrią i Francją, jak to było modne w czasach wojen pruskich czy napoleońskich. Schody wewnątrz kolumny prowadzą na platformę widokową na wysokości ponad 50 m. Tiergarten jest wart spaceru o każdej porze roku, jego drzewostan, alejki, pomniki i fontanny dają wytchnienie wśród gwaru miasta.

Zanim zagłębimy się w park, po lewej stronie bramy naszą uwagę zwróci stosunkowo nowy, bo zbudowany w 2005 roku monument upamiętniający holocaust. Pomnik Pomordowanych Żydów Europy, projektu architekta Petera Eisenmana, to przestrzenna, regularna kompozycja 2711 betonowych bloków – labirynt, który w sugestywny sposób tworzy klimat zamknięcia, terroru i zagłady w hitlerowskich obozach śmierci. Po ziemią umieszczono muzeum, pokazujące okropności nazistowskiej machiny śmierci. Cały kompleks robi wstrząsające wrażenie na dojrzałych odbiorcach , natomiast wielu młodych ludzi, zwłaszcza z wycieczek szkolnych, traktuje labirynt jako okazję do zabawy w chowanego, robienia zdjęć i dowcipów. Cóż, jak wszędzie, bujne życie sąsiaduje ze śmiercią i nic w tym dziwnego.

Na ulicach niemieckiej stolicy nie brakuje zaskakujących obiektów i ciekawych miejsc. Na centralnej ulicy: Kurfursterdam, nieopodal Dworca ZOO, króluje Kościół Pamięci (Gedächtniskirche) – pozostawiony w ruinie po bombardowaniu w 1944 roku jako symbol antywojenny, a obok wzniesiono nową świątynię zdobioną szklaną kolorową mozaiką.

Wokół legendarnego „Kudamu” panuje wielkomiejska, z lekka artystyczna atmosfera. Sprawiają to instalacje artystyczne, ciekawie zaprojektowane miejsca spotkań i nowe galerie handlowe.

Klimatyczne bazary, w stylu „ plich targów” mają miejsce miedzy innymi w niedziele, na Placu Leopolda (Leopoldplatz). Wśród sprzedawców dominują przybysze z dawnej Jugosławii, wszędzie słychać język serbsko – chorwacki. Klimatyczne stargany, stare sprzęty, bibeloty, słowem : miejsce z atmosferą.

Nie brakuje też w dzielnicy Wedding polskich klimacików: polski sklep, polski bar…

W końcu wycieczki jeszcze jeden polski akcent: w naszym Instytucie Polskim w Berlinie oddaliśmy głosy w wyborach parlamentarnych

Autor: Elzbieta Tomczyk-Miczka

Polecamy fotorelacje z Berlina i okolic

https://lh5.googleusercontent.com/-nvI5kJZ-tEo/TrAb9STfnRI/AAAAAAAAH0c/qqhd_HY49GU/h120/ber.jpg

377

2015-11-27 0 komentarze/y

Twierdze i Forty

Fort Główny Artyleryjski B52 Borek w Krakowie

przez Redakcja 2015-11-26

Napisane przez Redakcja

Fort Główny Artyleryjski B52 Borek

Fort 52 Borek – jeden z fortów Twierdzy Kraków. Powstał w latach 1885-1886. Zaliczał się do VIII sektora obronnego Twierdzy Kraków, obejmującego tereny między dolinami Wilgi i górnej Wisły. Jest to fort artyleryjski dwuwałowy. Zadaniem fortu było ryglowanie wylotów głównych dróg oraz bronienie traktu wiedeńskiego (obecna Zakopianka) i podejść do pierścienia fortecznego od strony Libertowa. Podczas II wojny światowej w forcie przetrzymywani byli rosyjscy i francuscy jeńcy. Do lat 90. XX wieku mieściła się tu baza samochodowa i sprzętowa spółdzielni budowlanej. Obecnie nie jest zagospodarowany i znajduje się w złym stanie technicznym.

Fort 52 Borek – jeden z fortów Twierdzy Kraków, zaniedbany, zaśmiecony, zamiast cieszyć oczy turystów, stwarza zagrożenie nie tylko okolicznych mieszkańców ale i wszystkich którzy jednak docierają w to miejsce by zobaczyć to co pozostało z potężnego fortu.

Materiał pochodzi z roku 2012 – przed rewitalizacją terenu fortu

Szlak Twierdzy Kraków

Forty i Twierdze w Polsce

357

2015-11-26 0 komentarze/y

Miasta

Tarnów na weekend

przez Redakcja 2015-11-15

Napisane przez Redakcja

Tarnów na weekend

Wydaje Wam się że znacie Tarnów ? Macie rację, wydaje Wam się 🙂

Zapraszamy do Tarnowa, polskiego miasta, zwanego „Perłą Renesansu”, a także Polskim biegunem ciepła. Większość turystów odwiedzających Małopolskę, ma w swoim programie żelazną trójcę, czyli Kraków, Wieliczkę i Zakopane. Małopolska ma jednak znacznie więcej do zaoferowania, nawet najbardziej wybrednemu turyście. Jednym z takich miejsc jest klimatyczny Tarnów.

Zwiedzanie zaczynamy na Rynku, który jest jednym z mniejszych ale najpiękniejszych placów miejskich w kraju – otoczony zabytkowymi budynkami, z perełkami w postaci renesansowych kamieniczek z podcieniami. Pośrodku stoi ratusz, z zachowanymi gotyckimi fragmentami pierwotnej architektury, zwieńczony wysoką attyką z charakterystycznymi 14 maszkaronami.

Trzydziestometrowa wieża ratusza. skrywa działający mechanizm najstarszego w Polsce ręcznie nakręcanego zegara ratuszowego. Ratusz jest po gruntownym remoncie a jego wnętrza skrywająprawdziwe skarby. Z wieży rozciąga się wspaniały widok na miasto a przy dobrej pogodzie także i na Tatry. Tuż obok ratusza (od strony południowo-wschodniej) stoi niepozorny słupek – w dawnych czasach w tym miejscu znajdował się pręgierz dla „niecnych bab”.

Z Rynku udajemy się w stronę bazyliki katedralnej. W tej najważniejszej świątyni miasta i diecezji tarnowskiej uwagę przykuwają, stojące tuż za ołtarzem, najwyższe w Europie, ponad 13-metrowe, monumentalne pomniki nagrobne rodu Tarnowskich (poświęcony hetmanowi wielkiemu koronnemu – Janowi Tarnowskiemu i jego synowi Krzysztofowi; pierwszy pomnik piętrowy na ziemiach polskich, a być może na świecie…) i Ostrogskich.

Pierwszy jest autorstwa włoskiego rzeźbiarza Jana Marii Padovano. Drugi to prawdopodobnie dzieło Jana Pfistera z Wrocławia lub Niderlandczyka Wilhelma van den Blocka. Natomiast w nawie południowej na uwagę zasługuje pomnik nagrobny Barbary z Tęczyńskich Tarnowskiej, pierwszej żony hetmana Tarnowskiego, również wykonany przez Padovano. Jest to arcydzieło renesansowej rzeźby nagrobnej w skali europejskiej. Znawcy sztuki uważają rzeźbę za najpiękniejsze przedstawienie kobiety doby renesansu. W bazylice również pomniki Berreciego. Przed katedrą – najstarszy (z 1981 r.) na świecie pomnik papieża Jana Pawła II autorstwa Bronisława Chromego.

Wychodząc z katedry głównym wejściem zobaczymy oparty o mur miejski (za panowania hetmana Tarnowskiego miasto zostało opasane 900 m ceglanym murem; do dziś zachowały się fragmenty obwarowań) najstarszy dom murowany – „Dom Mikołajowski”. Blisko 500 letni budynek kryje w swoim wnętrzu skarby najstarszego muzeum kościelnego w Polsce – Muzeum Diecezjalnego. Prezentuje ono bogatą kolekcję sztuki sakralnej począwszy od średniowiecza; malarstwo, rzeźbę, szaty liturgiczne, inkunabuły, dokumenty, jak również sztukę ludową, w tym kolekcje malarstwa ludowego na szkle. Warto wejść do środka i podziwiać prawdziwe skarby, a wśród nich: obraz „Opłakiwanie z Chomranic” (połowa XV w.) – arcydzieło średniowiecznego malarstwa krakowskiego; „Misericordia Domini” ze Zbylitowskiej Góry (ok. 1450 r.); „Pietę z Biecza” (ok. 1380-1400 r.), „Opłakiwanie z Czarnego Potoka” (ok. 1450 r.), czy tryptyk – oryginalny ołtarz pochodzący z wpisanego na listę UNESCO kościółka św. Leonarda z niedalekiej Lipnicy Murowanej.

Idąc w dół ulicą Najświętszej Marii Panny dochodzimy do jednego z trzech gotyckich drewnianych kościółków w Tarnowie, kościoła p.w. Matki Bożej Szkaplerznej, popularnie zwanego „kościółkiem na Burku”. Kościół ów prawdopodobnie stał w miejscu Katedry, a po rozpoczęciu budowy nowej murowanej świątyni został rozebrany i przeniesiony w obecne miejsce nad potokiem Wątok (w latach 1852-1854 przesunięty o kilka metrów od potoku). We wnętrzu świątyni – sanktuarium znajduje się, pochodzący z XVI w. łaskami słynący obraz Matki Bożej Szkaplerznej, malowany na desce. Wierni otaczają Go czcią od niepamiętnych czasów. Kościółek pełnił również funkcję kościoła cmentarnego dla leżącej po drugiej stronie ruchliwej ul. Narutowicza najstarszej (ok. 1787 r.) i jednej z najpiękniejszych w Małopolsce nekropolii – „Starego Cmentarza”.

Zarówno ta budowla, jak i znajdujący się po drugiej stronie cmentarza kościółek p.w. św. Trójcy „na Terlikówce” z 1527 r.

oraz stojący na Górze św. Marcina (2 km dalej na południe) kościół p.w. św. Marcina z XV w. leżą na Małopolskim Szlaku Architektury Drewnianej.

Wracamy do pl. Sobieskiego aby skręcić w lewo i… poczuć się jak w Wiedniu. Idziemy główną arterią miasta – odremontowaną ul. Krakowską, dawnym traktem cesarskim. Najważniejsza ulica Tarnowa to perła secesji. Monumentalne kilkupiętrowe kamienice przybliżają klimat CK Tarnowa. W kamienicy pod nr 9, w dzisiejszym hotelu Bristol, w latach 20. XX w. przez kilka miesięcy swoją siedzibę miał rząd ukraiński na uchodźstwie. Po przeciwnej stronie ulicy, pomiędzy kamienicami, ostał się podmiejski dwór z dachem krytym gontem. W tym dawnym zajeździe mieści się najsłynniejsze polskie Muzeum Etnograficzne, znane z pierwszej w Europie stałej wystawy poświęconej historii i kulturze Romów. Na dziedzińcu muzeum można wziąć udział w cygańskim ognisku, podziwiać tańce Cyganek ubranych w barwne stroje (na życzenie), jak również zobaczyć prawdziwe cygańskie wozy. Każdego roku w lipcu wyrusza stąd „Tabor Pamięci”, który ściąga do Tarnowa nie tylko Romów, ale i turystów z całego świata. Podczas kilkudniowej wędrówki po Ziemi Tarnowskiej zaznać można koczowniczego życia Cyganów.

Idziemy dalej ulicą Wałową na wschód. Dochodzimy do ul. Basztowej (po prawej stronie), która tak naprawdę ulicą jest tylko z nazwy z powodu schodów. Przy niej, po prawej stronie, znajduje się odrestaurowana Basteja – półbaszta, jeden z ocalałych fragmentów murów obronnych.

Przez mury miejskie wchodzimy na ul. Żydowską, obok Domu Florenckiego. Przy tejże ulicy znajduje się Bima – jedyna pozostałość po Starej Synagodze. Otoczenie Bimy, pobliski pl. Rybny oraz mury miejskie zostały w 2011 r. gruntownie wyremontowane i stanowią kolejną wizytówkę Tarnowa. Od lat pod Bimą organizowane są koncerty w ramach obchodów Dni Pamięci Żydów Galicyjskich.

Park miejski w Tarnowie zwany Parkiem Strzeleckim założono w 1866 r. W północnej części parku na środku stawu, na 6 wysmukłych jońskich kolumnach wznosi się sarkofag z 1929 r. kryjący prochy generała Józefa Bema, bohatera Polski i Węgier.

Warto takze skusić się na spacer na Górę św. Marcina (2 km od Rynku; najbardziej na północ wysunięta część Karpat) – zwiedzanie kościółka św. Marcina i ruin Zamku Tarnowskich, punkt widokowy – panorama miasta,

Kawiarenka w tramwaju na Pl. Sobieskiego

kawiarence-tramwaju na placu Sobieskie

470

2015-11-15 0 komentarze/y

Kościoły i obiekty sakralne Zabytki sakralne

Konkatedra Kapituły Pomezańskiej i gotycki kościół z XIV wieku w Kwidzynie

przez Redakcja 2015-11-10

Napisane przez Redakcja

Konkatedra Kapituły Pomezańskiej w Kwidzynie

Konkatedra Kapituły Pomezańskiej i gotycki kościół z XIV wieku w Kwidzynie

Katedra św. Jana Ewangelisty w Kwidzynie (od 1993 konkatedra diecezji elbląskiej i siedziba kapituły kwidzyńskiej) – gotycki kościół z XIV wieku.

Zamek połączony jest z Katedrą zbudowaną nieco później. Czas budowy Katedry można przyjąć na lata 1320-1345.

Średniowiecze

W 1285 do rangi katedry został podniesiony pierwszy kościół parafialny w Kwidzynie. Obecny kościół św. Jana Ewangelisty był budowany od ok. 1325 jako katedra diecezji pomezańskiej i miejski kościół farny. Budowę ukończono w II poł. XIV w. Katedra od początku stanowiła jeden kompleks budynków w połączeniu z warownym zamkiem kapituły pomezańskiej.

Kościół jest budowlą gotycką, ceglaną, orientowaną. Składa się z pięciobocznie zamkniętego, dwukondygnacyjnego chóru (ukończonego około 1335/1340) i wydłużonego, pięcioprzęsłowego korpusu o charakterze pseudobazyliki. Prezbiterium i nawa główna kryte są sklepieniem gwiaździstym z żebrem przewodnim, nawy boczne sklepieniem trójdzielnym. Zachodnia elewacja świątyni łączyła się bezpośrednio z zamkiem kapitulnym. Od strony południowo-zachodniej wzmocniła ją wysoka wieża, pełniąca nie tylko rolę dzwonnicy, ale też funkcje obserwacyjno-obronne jako główna wieża zamkowa (część górna pochodzi dopiero z końca XV w.). Obronne funkcje kościoła wzmacniał krużganek biegnący na poddaszu korpusu 1384 (?) i chóru oraz dwie masywne ośmioboczne wieżyczki schodowe przy prezbiterium. Dł. budowli wynosi 86 m, szer. 25 m, wys. nawy głównej 21 m, naw bocznych 14,5 m. Dzwonnica ma 59 m wys. Na południowej elewacji kościoła zachował się z tego okresu obraz mozaikowy, datowany na 1380, przedstawiający męczeństwo św. Jana Ewangelisty w oleju i klęczącego fundatora – bpa Jana I Möncha. Pod mozaiką widniał napis Johan[nes] ep[iscopu]s fecit f[ie]r[i] hoc op[u]s a[nno] d[omini] m ccc 80 /1380/, zdjęty w czasie renowacji na pocz. XX w. i obecnie eksponowany w kościele. Twórcami mozaiki byli prawdopodobnie mistrzowie z Wenecji. We wnętrzu korpusu znajduje się wielki zespół gotyckich malowideł ściennych z przełomu XIV/XV w., całkowicie przemalowanych w XIX i XX w. Ma on formę fryzu przebiegającego wzdłuż ścian naw bocznych, pod oknami. Dalsze malowidła z tego czasu, m.in. sceny z Dzieciństwa Chrystusa odkryto niedawno w prezbiterium. Zachowały się również gotyckie płyty nagrobne. Do gotyckiego wyposażenia kościoła należała malowana szafa relikwiarzowa bł. Doroty z Mątowów, obecnie zaginiona.

W latach 1478-1479 w trakcie oblężenia Kwidzyna przez wojska polskie podczas tzw. wojny księżej, katedra została uszkodzona a sklepienie dolnej części prezbiterium (krypty) zawaliło się i nie zostało odbudowane. W 1496 bp Jan IV podpisał dokument w którym nakazał odbudowę zniszczeń. Za czasów biskupa Hioba von Dobeneck (1502-1521) powstały, zachowane do dziś, malowidła ścienne w prezbiterium, przedstawiające poczet 17 biskupów pomezańskich i 3 wielkich mistrzów krzyżackich, w tym 2 pochowanych w krypcie oraz tron biskupi rzeźbiony o formach późnogotyckich z herbem diecezji i herbem biskupa.

Okres protestancki

W latach 1525-1526 Prusy Książęce przeszły na protestantyzm co z czasem przyniosło zmiany w wyglądzie kościoła, który stracił dotychczasową rangę administracyjną. Diecezja uległa formalnej likwidacji w 1578. Wnętrze otynkowano, a prezbiterium i korpus przedzielono ścianą fachwerkową, wyznaczając w ten sposób miejsca modlitwy dla gminy niemieckiej (korpus), polskiej (prezbiterium) i okresowo czeskiej (zachodnia część korpusu).

W 1586 dokonano kolejnych zmian w kościele. Przed głównym wejściem południowym wzniesiono kruchtę z gotlandzkiego piaskowca pochodzącego prawdopodobnie z byłego zamku biskupiego. Z zabytków z tamtej epoki należy wymienić malowany tryptyk ze sceną Ukrzyżowania z 1570 (ołtarz kościoła polskiego), rzeźbiony dawny ołtarz główny z ok. 1690, ambonę „polską” z 1634, efektowne rzeźbione epitafia: Augustyna Mildego z 1602, Jerzego von Rembau z 1610 i Eilharda Menckena z 1683.

W 1705 od strony północnej została dobudowana kaplica grobowa Ottona Fryderyka von Groeben, z nagrobkiem przedstawiającym zmarłego i jego trzy kolejne małżonki (ok. 1710-1728) i z rodowymi portretami. Rzadkim zabytkiem są dwa bogato zdobione ewangelickie konfesjonały z 1716, dzieło Józefa Antoniego Krausego (Kruse), któremu przypisuje się też wystrój mauzoleum Groebenów.

W 1807, w okresie wojen napoleońskich, kościół został zamieniony na magazyn żywności i halę ćwiczeń. Budynek został zdewastowany. Dopiero w latach 1816-1817 za sprawą architekta Schroedera przeprowadzono prace modernizacyjne polegające na usunięciu ścian działowych i naprawieniu gzymsów. W 1856 został wykonany przez rzeźbiarza Henryka Medema portal kaplicy Groebenów oraz reliefy w drzwiach kaplicy wg projektu Christiana Daniela Raucha, wykonane z cynku pokrytego brązem i przedstawiające sceny z kolonialnych wypraw wojennych Groebena.

W latach 1862-1864 dokonano gruntownej modernizacji kościoła mającej na celu przywrócenie wyglądu katedry z czasów średniowiecznych. Prac tych podjął się niemiecki architekt Friedrich August Stüler. Wg jego projektu wzniesiono neogotycki ołtarz wykonany przez rzeźbiarza Kocha z Poczdamu, z rzeźbami Henryka Medema i ambonę. Obraz ołtarzowy Zmartwychwstanie namalował prof. Bernhard Plockhorst z Weimaru. Odbudowano zawalone sklepienie w prezbiterium, odsłonięto i przemalowano gotyckie malowidła ścienne. Witraże w prezbiterium są dziełem firmy Oidtmann z Lynnich koło Akwizgranu (1864) – firma istnieje do dziś.

W katedrze pochowano m.in. biskupów pomezańskich, wielkich mistrzów krzyżackich Wernera von Orseln (1330) i Ludolfa Königa (1348),bł. Dorotę z Mątowów (1394), jej spowiednika i wybitnego teologa Jana z Kwidzyna oraz Ottona Friedricha von Groeben, pierwszego pruskiego eksploratora Afryki.

http://katedrakwidzyn.pl/

W 2007 roku w prezbiterium kwidzyńskiej Konkatedry św. Jana Ewangelisty niespodziewanie zaowocowały odkryciem szczątków Trzech Wielkich Mistrzów Krzyżackich! Mistrzów Zakonu Szpitala Najświętszej Marii Panny Domu Niemieckiego w Jerozolimie; Wernera von Orseln, Ludolfa Koenig von Wattzau oraz Henryka von Plauen.

Kwidzyn

Zamek kapituły pomezańskiej

Zabytki sakralne w Polsce

278

2015-11-10 0 komentarze/y

Australia i Oceania

Australia – co warto wiedzieć przed podróżą

przez Redakcja 2015-11-09

Napisane przez Redakcja

Australia – co warto wiedzieć przed podróżą

Zawsze kiedy podróżuję do innego kraju staram się dowiedzieć jak najwięcej na temat historii, zwyczajów, symboli, kultury itp. To pozwala mi lepiej zrozumieć i odczuwać to, co widzę na miejscu. W sieci można znaleźć mnóstwo artykułów o Australii – jedne bardziej, inne mniej rzeczowe. Pomyślałam, że podrzucę kilka dodatkowych informacji, większość z nich znalazłam dopiero tutaj, na miejscu, po kilku miesiącach mieszkania w Sydney;)

Słowo o historii

Szacuje się, że co dziesiąty (Wiki twierdzi, że co piąty) Aussie to potomek zesłanego tutaj brytyjskiego skazańca… Jak to było? Australię w 1606 r. odkryli Holendrzy, ale po kilku niemiłych spotkaniach z lokalną ludnością zdecydowali, że na tym lądzie nie zostaną. Potem trafili tutaj kolejni odkrywcy z Europy, oni również stwierdzili, że miejsce nie ma nic szczególnego do zaoferowania. W końcu przypłynęli Brytyjczycy i Ci uznali, że kraj jest idealny … żeby zrobić tu kolonię karną. I tak oto na Antypody przez lata przybywali mniejsi i więksi przestępcy z wielkiego królestwa – bez znaczenia, czy byli to drobni rabusie, kieszonkowcy, gwałciciele, czy jeszcze inne bandziory. Kara była jedna – osiem miesięcy statkiem przez ocean, aż do dzikiego, suchego kontynentu. A potem… a to zobaczymy;) I tak oto w ciągu 80 lat (1788-1868), rząd brytyjski wysłał na australijski ląd około 162 tysięcy skazańców. Początkowo więźniowie byli puszczani wolno (a niech sobie chłopaki radzą…), bo odpowiednia infrastruktura nie została jeszcze przygotowana. Potem powstało kilka mniejszych i większych ośrodków m.in. na Tasmanii, gdzie lokowano skazańców.
Australijczycy zupełnie nie mają problemu z akceptacją swoich początków. Wręcz przeciwnie – coraz częściej chwalą się nimi i z dumą podkreślają swoje pochodzenie. Dziwne? Dla mnie trochę. Odwiedzając Australię, zdecydowanie warto bliżej przyjrzeć się zaskakującej historii. Polecam odwiedzić np. Hyde Park Barrack Museum w Sydney (obiekt wpisany na światową listę UNESCO) albo Justice & Police Museum – gdzie, zobaczycie jak miasto i jego najbardziej ekskluzywne teraz dzielnice, wyglądały zaledwie 30 lat temu. To będzie szok – zapewniam.

Słynna opera

W 1956 r. rząd New South Wales ogłosił konkurs na projekt budynku. Spłynęły 233 prace, a zwycięzcą został duński architekt Jørn Utzon. Operę budowano tak trochę „po polsku”. Koszty przedsięwzięcia początkowo kalkulowano na 7 milionów dolarów – rzeczywiście wyniosły 102 miliony. Podobnie niedoszacowany został czas budowy. Zakładano, że Opera powstanie w 4 lata… cóż powstała w 14. Koniec końców Opera stoi i jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych, i podobno również jednym z najbardziej lubianych, obiektów architektonicznych na świecie.
Z innych ciekawostek. Charakterystyczny dach Opery został pokryty dokładnie 1 056 006 dachówkami
– importowanymi ze Szwecji! A inspiracją do projektu bryły wcale nie były żagle, fale, czy inne takie.
Utzon zainspirował się – uwaga – ćwiartkami pomarańczy…. Jeśli planujecie wybrać się na jeden ze spektakli, bilety kosztują od 70/80 AUD do 300/400 AUD. Operę można też zwiedzać za kulisami, koszt 165 AUD.
Jeśli zastanawiacie się, jak należy się ubrać wybierając się na spektakl – podrzucam fragment na temat dress codu z oficjalnej strony Opery: there is no formal dress code at Sydney Opera House, although shoes must be worn at all times …
Co polecam – odwiedzenie Opera Bar, szczególnie w godzinach popołudniowych i najlepiej w ciągu tygodnia. Przepiękny spektakl zachodzącego słońca, plus tętniące życiem miejsce, szczególnie, gdy w okolicznych biurach kończy się dzień pracy… prawdziwy vivid Sydney!

Kangur – ikona Australii

Kto nie chciałby zobaczyć kangura? To jak być w Paryżu i ominąć wieżę Eiffla. Ale spokojnie, kangury można spotkać wszędzie. Wystarczy wybrać się trochę za miasto. Warto natomiast wiedzieć, że w Australii kangur nie ma za dobrej reputacji i uchodzi raczej za szkodnika niż miłego zwierzaka. Dotykania dzikich kangurów nie polecam, choć są miejsca, że zwierzaki są na tyle oswojone, że możne je dotknąć, czy karmić.

Dorzucam jeszcze kilka ciekawostek o tych torbaczach:
– Australijczycy nazywają go „roos”, bo krócej.
– Prowadzenie samochodu w Australii, po zmroku jest wysoce odradzane, właśnie przez kangury, które… wskazują na maskę samochodu.
– Według Wiki, w 2011 w Australii było 34.3 millionów kangurów!
– Tak, kangura można też jeść, mięsko polecane ze względu na niską zawartość tłuszczu. Kupić można w zasadzie w każdym supermarkecie.
– Nowonarodzony kangur ma wielkość fasolki i pierwsze 9 miesięcy swojego życia spędza w torbie mamy. Dopiero po tym okresie jest gotowy, żeby wyjść … i rozpocząć naukę skakania.
Od ponad roku mieszkamy w Sydney. Podróżujemy po Australii i prowadzimy bloga (Smoki i Kangury), na którym opisujemy jak mieszka się w Down Under, co i gdzie warto zwiedzić oraz jak przygotować się do wyjazdu, albo przeprowadzki.

https://www.smokiikangury.pl

autorka: Monika Szybowska

349

2015-11-09 0 komentarze/y

Twierdze i Forty

Fort pomocniczy piechoty 41a „Mydlniki” w Krakowie

przez Redakcja 2015-11-07

Napisane przez Redakcja

Jeden ze 120 obiektów „Szlaku Twierdzy Kraków”.

Fort pomocniczy piechoty 41a „Mydlniki”

Fort należący do Twierdzy Kraków. Powstał w latach 1895-1896. Należał do IV sektora obronnego, broniącego zachodniego odcinka Twierdzy Kraków pomiędzy dolinami rzek Rudawy i Prądnika. Fort bronił odcinka doliny Rudawy od strony północnej. Fort znajduje się na wyniosłym wzgórzu dominującym nad okolicą. Położony jest przy ul. gen. B. Wieniawy-Długoszowskiego w Krakowie, około 200 metrów na północny wschód od stacji kolejowej Kraków Mydlniki.

Do fortu można dojechać kolejką podmiejską Kraków – Balice i wysiadamy na stacji Mydlniki. Można także przejść z pętli tramwajowej w Bronowicach. Mamy do przejścia ok 1600 m a droga prowadzi pod Zielonym Mostem, gdzie za nim skręcamy w lewo i idziemy wzdłuż torów kolejowych. Do samego fortu prowadzi dobrze widoczna i wyjeżdżona polna droga.

Obiekt zaniedbany i bardzo zaśmiecony.

Fort pod opieką Zarządu Budynków Komunalnych w Krakowie

Adres: ul. Wieniawy Długoszowskiego

Wpis do Rejestru Zabytków: A-123/M

Własność: SP

Powierzchnia użytkowa obiektów kubaturowych do zagospodarowania: 368,15 m²

Powierzchnia działek: 60 130,00 m²

Przechodząc obok, możemy pominąć nie mając świadomości że przechodzimy obok fortu.

Pozostałości po ogrodzeniu

Forty i Twierdze w Polsce

Fort 41a „Mydlniki” jest częścią Twierdzy Kraków.

opracowanie Karolina Zięba

Twierdza Kraków (niem. Festung Krakau) – pierwotnie austriackie dzieła obronne wokoło Krakowa, a obecnie bogate lapidarium historii architektury obronnej, gdzie obok prawie kompletnej twierdzy austriackiej istnieją dzieła starsze – kościuszkowskie fortyfikacje z XVIII w., Wawel oraz średniowieczne baszty cechowe.

Małopolskie twierdze

Kraków CYTADELA – WZGÓRZE WAWELSKIE
Kraków FORT 2 – KOŚCIUSZKO
Kraków FORT 4 – BŁONIA I FORT N-5
Kraków BASTION III KLEPARZ – FORT KLEPARSKI
Kraków FORT 12 (IVA) – LUNETA WARSZAWSKA
Kraków FORT 10 – BIAŁY PRĄDNIK I SZANIEC FS-11
Kraków FORT 9 – KROWODRZA
Kraków FORT N 8 – ŁOBZÓW
Kraków FORT 7 – BRONOWICE
Kraków BASTION V – LUBICZ ISZANIEC FS14 1/2, FS14
Kraków FORT 17 – LUNETA GRZEGÓRZECKA
Kraków FORT 15 – PSZORNA
Kraków SZANIEC FS-15, FS-16
Kraków FORT 31 – BENEDYKT
Kraków FORT 32 – KRZEMIONKI
Kraków FORT 33 – KRAKUS
Kraków SZANIEC FS 25 I FORT PIECHOTY ST III
Kraków SZANIEC FS 26 FS 27(FB 28) IS 26
Kraków SZANIEC FS 29 – 'ZAKRZÓWEK’ IS-29 1/2
Kraków FORT BIELANY (KRĘPAK)
Kraków FORT 38 – SKAŁA
Kraków FORT 39 – OLSZANICA
KRAKÓW SZANIEC PIECHOTY IS III / 3
Kraków FORT 41 BRONOWICE MAŁE I FORT 41A MYDLNIKI
Kraków FORT 43 FORT 43A FORT 42
Pękowice FORT 44 TONIE FORT 44A PĘKOWICE
Zielonki FORT 45 ZIELONKI I FORT 45A BIBICE
KRAKÓW SZANIEC PIECHOTY IS-V-1, IS-V-2, IS-V-3
Węgrzce FORT 47 FORT 47A
Kraków – Mistrzejowice FORT 47 1/2 FORT 48
Kraków FORT 48A
Kraków FORT 49A FORT 49 FORT 49 1/4
Kraków FORT 49 1/2 WANDA FORT 49 1/2A MOGIŁA
Kraków FORT 50A LASÓWKA
Kraków FORT 50 PROKOCIM
Kraków FORT 50 1/2 W I O KOSOCICE
Kraków FORT 51 RAJSKO FORT 51 1/2 SWOSZOWICE
Kraków FORT 52 BOREK FORT 52A 'ŁAPIANKA’
Kraków – Skotniki FORTY 52 1/2 N I S SKOTNIKI
Kraków FORT 53A WINNICA
Kraków FORT 53 BODZÓW
Kraków BATERIA B-52-4, BATERIA B-52-5
Kraków BASTION 1 1 NA PIASKU
Kraków SZANIEC FS18, FS19, FS20

opracowanie: Albin Marciniak

409

2015-11-07 0 komentarze/y

Cykliczne Spotkania Podróżników

American Dream

przez Redakcja 2015-11-05

Napisane przez Redakcja

Fundacja Klubu Podróżników Śródziemie
Aleja Podróżników
Piwnica Pod Baranami,

21.12.2015 godzina 19:00
American Dream
ekipa wyprawybusem.pl

27-letni bus na polskich tablicach śmigający na amerykańskich highway’ach i bezdrożach? Czemu nie! Przez ponad dwa miesiące ekipa rzeszowskiego projektu wyprawybusem.pl tak właśnie przemierzała wzdłuż i wszerz całe USA 🙂 Z kilkoma dolarami w kieszeni mieli okazję
odwiedzić wielomilionowe miasta, zobaczyć wykutych w skale prezydentów, przejechać się słynną kalifornijską 1 wzdłuż wybrzeża Pacyfiku, wybrać się na trekking po ceglastoczerwonych kanionach, poczuć klimat Dzikiego Zachodu a nawet poznać prawdziwych Indian! Ich wielki American Dream można zdecydowanie uznać za spełniony!

wyprawybusem.pl to projekt ośmioosobowej grupy studentów z Rzeszowa, który współtworzą razem od 2011 roku. Jego celem jest możliwie jak najtańsze podróżowanie po świecie oraz propagowanie takiego sposobu zwiedzania globu wśród innych. Do tej pory młodzi rzeszowianie odbyli 5 wypraw przez Europę Środkowo-Wschodnią, Zachodnią, Skandynawię, kraje Bałtyckie, Islandię i Wyspy Owcze oraz tegoroczną po Stanach
Zjednoczonych Ameryki Północnej. Swoim wiekowym VW T3 przejechali już ponad 50 tys. km, zwiedzili 19 krajów spędzając w drodze ponad 200 dni. Realizując swój projekt chcą pokazać, że „chcieć znaczy móc” – bo wielu ludzi bardzo sceptycznie podchodzi do sprawy podróżowania twierdząc, że trzeba mieć na to „kupę szmalu” 🙂 Chcąc łamać ten stereotyp
pokazują, że wystarczy poświęcić trochę czasu, włożyć trochę wysiłku i można zwiedzać świat naprawdę tanio 🙂

Więcej informacji o projekcie: https://www.facebook.com/wyprawybusemp