Singapore Airlines najlepszą linią lotniczą świata 2026. Szóste zwycięstwo w konkursie Skytrax

przez Redakcja 2026-09-19

Napisane przez Redakcja

Singapore Airlines najlepszą linią lotniczą świata

Singapore Airlines (SIA) została uznana za Najlepszą Linię Lotniczą Świata 2026 w prestiżowym konkursie Skytrax World Airline Awards. To już szóste zwycięstwo singapurskiego przewoźnika w najważniejszej kategorii tego globalnego rankingu. SIA zdobyła również tytuł najlepszej linii lotniczej w Azji, najlepszej klasy ekonomicznej na świecie oraz najlepszego cateringu pokładowego w klasie ekonomicznej.

Tegoroczne wyniki World Airline Awards ogłoszono 18 września 2026 roku w Londynie, podczas uroczystej gali organizowanej przez Skytrax. Wyróżnienia przyznawane są na podstawie największego na świecie badania satysfakcji pasażerów linii lotniczych. W tegorocznej edycji wzięło udział ponad 24,8 mln podróżnych ze świata, którzy oceniali ponad 300 przewoźników. Badanie obejmowało okres od września 2025 do sierpnia 2026 roku.

Singapore Airlines najlepszą linią lotniczą świata

Singapore Airlines ponownie na szczycie światowego lotnictwa

Zdobycie przez Singapore Airlines tytułu World’s Best Airline 2026 oznacza szóste zwycięstwo przewoźnika w historii World Airline Awards. W poprzedniej edycji najwyżej oceniony został Qatar Airways, natomiast Singapore Airlines zajęła wówczas drugie miejsce. W 2026 roku singapurski przewoźnik powrócił na pierwszą pozycję.

Tegoroczny sukces nie ogranicza się jednak do głównego wyróżnienia. Singapore Airlines otrzymała także trzy kolejne nagrody:

Najlepsza Linia Lotnicza w Azji – Best Airline in Asia,
Najlepsza Klasa Ekonomiczna na Świecie – World’s Best Economy Class,
Najlepszy Catering Pokładowy w Klasie Ekonomicznej – World’s Best Economy Class Onboard Catering.

Wyniki pokazują więc wysoką ocenę nie tylko marki i całego doświadczenia podróży, ale również konkretnych elementów oferty przewoźnika. Skytrax przyznaje nagrody w wielu kategoriach obejmujących m.in. poszczególne klasy podróży, obsługę pokładową, catering, rozrywkę, usługi lotniskowe czy komfort.

Pasażerowie ocenili ponad 300 linii lotniczych

World Airline Awards są oparte na wynikach globalnego badania opinii pasażerów prowadzonego przez Skytrax. W tegorocznej edycji zebrano opinie od ponad 24,8 mln podróżnych, reprezentujących ponad 100 narodowości. Ocenie poddano ponad 300 linii lotniczych.

Ankieta była prowadzona od września 2025 do sierpnia 2026 roku i była dostępna w kilku językach, m.in. angielskim, francuskim, hiszpańskim, portugalskim, tureckim, chińskim, japońskim i koreańskim. Skytrax deklaruje również stosowanie procedur mających eliminować powielone, podejrzane lub niekwalifikujące się zgłoszenia.

World Airline Awards są organizowane od 1999 roku i są określane przez Skytrax jako niezależne, globalne badanie satysfakcji pasażerów. W materiałach dotyczących konkursu nagrody bywają nazywane przez media „Oscarami branży lotniczej”.

Scoot ponownie najlepszą linią niskokosztową dalekiego zasięgu

Sukces świętuje również Scoot, należąca do Singapore Airlines Group niskokosztowa linia lotnicza.

Przewoźnik po raz szósty z rzędu otrzymał tytuł World’s Best Long Haul Low-Cost Airline, czyli najlepszej niskokosztowej linii lotniczej dalekiego zasięgu na świecie. Oznacza to utrzymanie przez Scoot pozycji lidera tej kategorii kolejny rok z rzędu.

Dla grupy Singapore Airlines tegoroczne wyniki oznaczają więc podwójne wyróżnienie – jej tradycyjny przewoźnik zdobył główną nagrodę World’s Best Airline, a należący do grupy Scoot ponownie zwyciężył w kategorii dalekodystansowych przewoźników niskokosztowych.

Goh Choon Phong: „To dowód zaufania naszych klientów”

Goh Choon Phong, dyrektor generalny Singapore Airlines, podkreślił znaczenie opinii pasażerów oraz pracy całego zespołu SIA.

Jak zaznaczył, przewoźnik jest wdzięczny klientom za zaufanie i wsparcie, a otrzymane wyróżnienie traktuje jako potwierdzenie zaangażowania oraz profesjonalizmu pracowników Singapore Airlines, którzy konsekwentnie pracują nad utrzymaniem wysokich standardów obsługi i jakości operacyjnej.

To właśnie element związany z doświadczeniem pasażera jest jednym z najważniejszych aspektów World Airline Awards. Badanie Skytrax obejmuje bowiem szeroki zakres doświadczeń związanych z podróżą – od obsługi i komfortu kabiny, przez fotele, catering i rozrywkę pokładową, po usługi lotniskowe, Wi-Fi czy poczekalnie.

Leslie Thng: komfort i niezawodność Scoot

Również Leslie Thng, dyrektor generalny Scoot, zwrócił uwagę na znaczenie tegorocznego wyróżnienia dla przewoźnika.

Nagroda jest – w ocenie kierownictwa Scoot – potwierdzeniem konsekwentnych działań ukierunkowanych na zapewnianie pasażerom komfortowych, niezawodnych i sprawnych podróży.

Szóste kolejne zwycięstwo w kategorii najlepszej niskokosztowej linii dalekiego zasięgu pokazuje jednocześnie, że oferta Scoot jest oceniana w ramach odrębnego segmentu rynku, w którym kluczowe znaczenie mają relacja jakości do ceny, dostępność połączeń oraz doświadczenie pasażera.

Globalna siatka połączeń i rozwój oferty

Wyniki World Airline Awards są również ważne w kontekście rozwoju całej grupy Singapore Airlines. SIA podkreśla znaczenie trzech obszarów swojej strategii: jakości obsługi, innowacyjności produktów oraz rozwoju globalnej siatki połączeń.

Dane operacyjne grupy pokazują skalę prowadzonej działalności. Według danych Singapore Airlines za czerwiec 2026 roku sieć pasażerska grupy obejmowała 137 miejscowości w 36 krajach i terytoriach, przy czym Singapore Airlines obsługiwała 78 kierunków, a Scoot 85.

Dla podróżnych oznacza to możliwość korzystania z rozbudowanej siatki połączeń zarówno w segmencie tradycyjnych przewozów lotniczych, jak i podróży realizowanych przez przewoźnika niskokosztowego.

Singapore Airlines – sześć razy najlepsza na świecie

Tegoroczne zwycięstwo ma dla Singapore Airlines szczególne znaczenie, ponieważ jest już szóstym triumfem przewoźnika w najważniejszej kategorii Skytrax World Airline Awards.

Wcześniej Singapore Airlines zdobywała tytuł World’s Best Airline m.in. w 2023 roku, kiedy było to jej piąte zwycięstwo w historii konkursu.

W 2026 roku przewoźnik powrócił na pierwsze miejsce, wyprzedzając w zestawieniu Qatar Airways, Cathay Pacific Airways, ANA All Nippon Airways i Turkish Airlines.

Światowa czołówka linii lotniczych Skytrax 2026

Według wyników World Airline Awards 2026 pierwsza piątka światowego rankingu przedstawia się następująco:

Singapore Airlines
Qatar Airways
Cathay Pacific Airways
ANA All Nippon Airways
Turkish Airlines

Pełny ranking obejmuje ponad 300 przewoźników uczestniczących w badaniu.

Nagrody jako ocena całego doświadczenia podróży

World Airline Awards nie są wyłącznie oceną samolotów czy komfortu foteli. Pasażerowie oceniają szerokie spektrum elementów podróży – od procesu rezerwacji i odprawy, poprzez obsługę na lotnisku i pokładzie, aż po jakość posiłków, rozrywkę czy komfort poszczególnych klas podróży.

Dlatego tegoroczny zestaw nagród Singapore Airlines jest szczególnie szeroki. Oprócz głównego tytułu przewoźnik otrzymał najwyższe wyróżnienia w Azji oraz w dwóch kategoriach dotyczących klasy ekonomicznej – samej klasy oraz cateringu pokładowego.

Podwójny sukces Singapore Airlines Group

Tegoroczne wyniki pokazują także szeroki zakres działalności Singapore Airlines Group. Singapore Airlines zdobyła najważniejszą nagrodę w światowym rankingu tradycyjnych przewoźników, natomiast Scoot utrzymał pierwsze miejsce w kategorii dalekodystansowych linii niskokosztowych.

Oba wyróżnienia zostały przyznane w ramach tego samego badania pasażerskiego Skytrax, prowadzonego w skali globalnej.

Dla podróżnych oznacza to również dwa różne modele podróżowania w ramach jednej grupy – pełnoserwisową ofertę Singapore Airlines oraz niskokosztowy model Scoot, obejmujący również połączenia dalekiego zasięgu.

Singapore Airlines najlepszą linią lotniczą świata 2026

Szóste zwycięstwo Singapore Airlines w World Airline Awards, dodatkowe tytuły dla najlepszego przewoźnika w Azji, najlepszej klasy ekonomicznej i najlepszego cateringu ekonomicznego oraz szóste z rzędu zwycięstwo Scoot tworzą jeden z najważniejszych tegorocznych sukcesów Singapore Airlines Group na międzynarodowym rynku lotniczym.

Wyniki Skytrax zostały oparte na opiniach milionów pasażerów, a nie na ocenie pojedynczej redakcji czy jury. To właśnie szeroka skala badania sprawia, że World Airline Awards są jednym z najbardziej rozpoznawalnych zestawień dotyczących doświadczeń pasażerów linii lotniczych.

Dla Singapore Airlines tegoroczne wyróżnienie jest jednocześnie powrotem na najwyższe miejsce światowego rankingu oraz kolejnym potwierdzeniem pozycji przewoźnika, który od lat należy do ścisłej światowej czołówki.

Źródła: Skytrax World Airline Awards 2026; Singapore Airlines – komunikat prasowy z 18 września 2026 r.; materiały prasowe i dane operacyjne Singapore Airlines.

Singapore Airlines – sukces w wielu kategoriach

Tegoroczne wyniki pokazują, że sukces Singapore Airlines nie ogranicza się do jednej nagrody. SIA została:

Najlepszą Linią Lotniczą Świata,
Najlepszą Linią Lotniczą w Azji,
Najlepszą Linią Lotniczą w klasie ekonomicznej,
Najlepszą linią pod względem cateringu w klasie ekonomicznej.

Jednocześnie Singapore Airlines znalazła się:

na 2. miejscu w kategorii najlepszej załogi pokładowej,
na 2. miejscu w kategorii najczystszych linii,
na 2. miejscu w kategorii rozrywki pokładowej,
na 4. miejscu w kategorii najlepszych usług lotniskowych,
na 2. miejscu w kategorii najlepszej pierwszej klasy,
na 2. miejscu w kategorii najlepszej klasy biznes,
na 3. miejscu w kategorii Premium Economy,
na 5. miejscu w kategorii linii najbardziej przyjaznych rodzinom.

Tym samym Singapore Airlines znalazła się w ścisłej światowej czołówce w wielu różnych aspektach podróży lotniczej.

2026-09-19 0 komentarze/y

Kopalnia złota Rosia Montana w Rumunii

przez Redakcja 2026-09-18

Napisane przez Redakcja

Rumunia nadal pozostaje nieodkrytą perłą turystyczną w Europie. To kraj łączący wschód z zachodem, mający tak wiele do pokazania. Wciąż dzikie góry, majestatyczne krajobrazy, wiele niesamowitych zabytków a także słoneczne wybrzeże nad Morzem Czarnym. Zwiedzanie wyjątkowych miejsc można połączyć z wypoczynkiem. Rumunia mająca przynajmniej dwa oblicza zaskoczy i zachwyci każdego, kto zechce odbić od najpopularniejszych miejsc i zapuścić się w dzikie tereny królestwa Drakuli.

Kopalnia złota Rosia Montana w Rumunii 15

Wydobycie na skalę przemysłową wstrzymano przed kilkunastu laty. W ostatnim czasie kanadyjska spółka Gabriel Resources wywalczyła koncesję na eksploatację złóż na 14 lat. Właściciele firmy Rosia Montana Gold Corporation, należącej do Gabriel Resources szacują, że ziemia ukrywa co najmniej 300 ton złota i 1500 ton srebra. Ponowne uruchomienie kopalni wiąże się ze zniszczeniem czterech gór.

Kopalnia złota Rosia Montana w Rumunii 33

Strona muzeum i korporacji Rosia Montana Gold Corporation

http://en.rmgc.ro/rosia-montana-project/patrimony/mining-museum.html

Kopalnia złota Rosia Montana w Rumunii 20

Drogi prowadzące do Rosia Montana witają przyjezdnych bramami reklamującymi zabytek.

Podziemia w Europie dostępne do zwiedzania

Zejście do podziemnej części kopalni i muzeum

Kopalnia złota Rosia Montana w Rumunii 2

Skansen na terenie zabytkowych sztolni byłej kopalni złota.

Górnicy z początków XX wieku

opracowanie i foto

Albin Marciniak

https://www.facebook.com/marciniak.albin

Podziemia Turystyczne w Europie

To sposób na zwiedzanie przez cały rok. Bez względu na pogodę, w podziemiach temperatura utrzymuje się na podobnym poziomie przez cały rok.

2026-09-18 0 komentarze/y

Reklama

Sklep górski – jak wybrać sprzęt dopasowany do swoich potrzeb?

przez Redakcja 2026-09-17

Napisane przez Redakcja

Zakupy w sklepie górskim MMT najlepiej zacząć nie od marki ani konkretnego modelu, ale od planów. Innego wyposażenia potrzebuje osoba wychodząca latem na kilkugodzinną trasę w Beskidach, innego turysta spędzający cały dzień w Tatrach, a jeszcze innego ktoś, kto przygotowuje się do zimowych wyjść lub wspinaczki. To właśnie sposób użytkowania powinien decydować o wyborze butów, odzieży, plecaka czy dodatkowego sprzętu.

Dobry sklep górski pomaga przełożyć te potrzeby na konkretne rozwiązania. Nie chodzi o wybieranie najbardziej zaawansowanych produktów z każdej kategorii, lecz o takie skompletowanie wyposażenia, aby sprawdzało się w warunkach, w których rzeczywiście będzie używane. Czasem oznacza to zakup lekkiego i prostego modelu, a innym razem sprzętu stworzonego z myślą o znacznie bardziej wymagających sytuacjach.

Czym sklep górski różni się od zwykłego sklepu sportowego?

Podstawową różnicą jest specjalizacja. Sklep sportowy obsługuje wiele dyscyplin i aktywności rekreacyjnych, natomiast sklep górski MMT koncentruje się na wyposażeniu przeznaczonym do trekkingu, turystyki górskiej, wspinaczki czy aktywności zimowych.

Ma to znaczenie, ponieważ sprzęt używany w górach musi radzić sobie ze znacznie bardziej zmiennymi warunkami. Temperatura może spaść w ciągu kilkudziesięciu minut, spokojny wiatr może zamienić się w silne podmuchy, a suchy szlak po opadach stać się śliski i błotnisty. Dlatego takie cechy jak przyczepność podeszwy, ochrona przed deszczem, oddychalność czy możliwość regulacji nie są jedynie dodatkiem do produktu.

Specjalizacja oznacza też większy wybór w obrębie jednej kategorii. Buty trekkingowe nie tworzą jednej uniwersalnej grupy. Różnią się konstrukcją, sztywnością, masą, wysokością cholewki czy przeznaczeniem. Podobnie jest z kurtkami, plecakami i wieloma innymi elementami wyposażenia.

Najpierw określ, gdzie i jak będziesz chodzić

Najczęstszy błąd podczas kompletowania sprzętu polega na szukaniu „najlepszego” produktu bez wcześniejszego określenia, do czego ma służyć. Tymczasem nie istnieje jeden rodzaj obuwia, kurtki z membraną czy plecaka idealny na każde wyjście.

Na łatwe, letnie trasy możesz potrzebować przede wszystkim lekkiego wyposażenia, dobrej wentylacji i swobody ruchu. Podczas długiego trekkingu większego znaczenia nabiorą komfort noszenia, odporność materiałów i możliwość przygotowania się na zmianę pogody. Jeszcze inne kryteria pojawią się zimą lub w trudniejszym terenie.

Przed zakupami warto więc odpowiedzieć sobie na kilka pytań: jak długo zwykle trwają Twoje wyjścia, w jakim terenie się poruszasz, o jakiej porze roku najczęściej chodzisz w góry i ile wyposażenia zabierasz ze sobą.

Dzięki temu łatwiej odrzucić modele, które mają dobre parametry, ale nie odpowiadają Twoim realnym potrzebom.

Co warto kupić w sklepie górskim?

Nie istnieje jedna uniwersalna lista wyposażenia dla każdego turysty. Można jednak wskazać kilka kategorii, od których najczęściej warto zacząć kompletowanie zestawu.

Rodzaj wyjścia	Najważniejsze elementy wyposażenia
Krótka wycieczka jednodniowa	wygodne obuwie, odzież dopasowana do pogody, mały plecak, podstawowe akcesoria
Całodniowy trekking	buty trekkingowe, system warstwowy, plecak, ochrona przed deszczem i wiatrem
Kilkudniowa trasa	komfortowe obuwie, większy plecak, funkcjonalna odzież, dodatkowe wyposażenie zależne od sposobu nocowania
Wyjście zimowe	odzież dostosowana do niskiej temperatury oraz sprzęt odpowiedni do warunków i charakteru trasy
Wspinaczka	specjalistyczne wyposażenie dobrane do konkretnego rodzaju aktywności

Najlepiej zaczynać od elementów, które mają największy wpływ na komfort całego wyjścia.

Buty trekkingowe – ważne jest dopasowanie, nie tylko parametry

Buty są jednym z pierwszych produktów, na które warto zwrócić uwagę. Nawet najlepsza kurtka czy plecak nie zrekompensują źle dopasowanego obuwia po kilku godzinach marszu.

Przy wyborze liczy się rodzaj terenu, długość tras, pora roku, ale również indywidualna budowa stopy. Lekkie obuwie może dobrze sprawdzić się na prostszych, suchych szlakach, podczas gdy w trudniejszym i bardziej kamienistym terenie większe znaczenie zyskują stabilność, ochrona stopy i przyczepność.

Nie należy zakładać, że wysoki but jest zawsze lepszy od niskiego albo że cięższa konstrukcja automatycznie zapewni większy komfort. Każde z tych rozwiązań ma swoje zastosowanie.

Właśnie dlatego buty najlepiej oceniać nie jako zestaw parametrów, ale jako produkt, który ma współpracować z konkretną stopą podczas wielu godzin ruchu.

Odzież górska – myśl o warstwach

W górach jedna kurtka rzadko rozwiązuje wszystkie problemy. Znacznie bardziej praktyczne jest budowanie ubioru z kilku warstw, które można zdejmować i zakładać zależnie od pogody oraz intensywności wysiłku.

Warstwa noszona bezpośrednio przy ciele pomaga zarządzać wilgocią. Kolejna odpowiada za komfort cieplny. Zewnętrzna może zapewniać ochronę przed wiatrem i opadami.

Takie podejście pozwala reagować na warunki podczas trasy. Na podejściu organizm intensywnie się nagrzewa, podczas postoju szybko się wychładza, a na grani sytuację może dodatkowo zmienić wiatr.

Dlatego przy zakupie odzieży warto patrzeć na cały zestaw, a nie każdy produkt oddzielnie. Dobrze dobrane warstwy powinny się uzupełniać i dawać możliwość regulowania komfortu w trakcie wyjścia.

Plecak powinien pasować nie tylko do długości trasy

Pojemność jest ważna, ale nie powinna być jedynym kryterium wyboru plecaka. Przy dłuższym noszeniu coraz większą rolę odgrywa system nośny, dopasowanie do sylwetki oraz możliwość wygodnego rozmieszczenia ciężaru.

Na krótki trekking duży plecak jest zwykle niepotrzebny. Zachęca do zabierania rzeczy, które ostatecznie tylko zwiększają obciążenie. Z kolei zbyt mały model może zmuszać do mocowania wyposażenia na zewnątrz lub rezygnacji z rzeczy, które rzeczywiście mogą być potrzebne.

Najlepszym punktem odniesienia jest więc nie liczba litrów sama w sobie, lecz to, co faktycznie zabierasz na konkretny rodzaj wyjścia.

Akcesoria dobieraj do trasy i warunków

Czołówka, okulary, rękawiczki, czapka czy kije trekkingowe nie zawsze są pierwszym zakupem, ale w odpowiednich warunkach potrafią znacząco poprawić komfort i funkcjonalność całego zestawu.

Dobrym przykładem jest czołówka. Możesz nie planować chodzenia po zmroku, ale późniejszy start, wolniejsze tempo albo nieprzewidziane wydarzenia na trasie mogą sprawić, że ostatni fragment wycieczki przypadnie już po zachodzie słońca.

Podobnie warto patrzeć na pozostałe akcesoria. Powinny odpowiadać konkretnym sytuacjom, a nie trafiać do plecaka wyłącznie dlatego, że należą do kategorii „sprzęt górski”.

Kiedy potrzebujesz bardziej specjalistycznego sprzętu?

Im bardziej wymagająca aktywność, tym większe znaczenie ma prawidłowe dopasowanie wyposażenia do konkretnego zastosowania.

Dotyczy to przede wszystkim wspinaczki, aktywności zimowych oraz sytuacji, w których sprzęt nie odpowiada już tylko za wygodę. W takich przypadkach ważne są również odpowiednie umiejętności i wiedza dotycząca jego używania.

Zakup specjalistycznego wyposażenia nie powinien więc zaczynać się od pytania o najpopularniejszy model. Najpierw trzeba określić rodzaj aktywności, warunki, własne doświadczenie oraz wymagania dotyczące konkretnego sprzętu.

To jedna z sytuacji, w których możliwość skorzystania z wiedzy specjalistycznego sklepu górskiego jest szczególnie cenna.

Sklep górski MMT online czy stacjonarny?

Zakupy online i stacjonarne nie muszą się wykluczać. W wielu przypadkach najlepiej połączyć zalety obu rozwiązań.

Sklep górski online pozwala wygodnie porównać produkty, sprawdzić dostępne warianty i poznać ich przeznaczenie. Jeśli korzystałeś już z danej marki (np. Norrona) albo dokładnie wiesz, jaki produkt jest Ci potrzebny, zakup przez internet może być najprostszym rozwiązaniem.

Są jednak kategorie, w których możliwość przymiarki ma szczególnie duże znaczenie. Dotyczy to przede wszystkim butów, plecaków oraz odzieży o technicznym kroju.

Wizyta w sklepie stacjonarnym może też pomóc osobom, które dopiero kompletują swoje wyposażenie. Rozmowa ze specjalistą pozwala wtedy uporządkować potrzeby i zawęzić wybór jeszcze przed porównywaniem konkretnych modeli.

Nie kupuj sprzętu na wyrost

W świecie outdooru łatwo ulec przekonaniu, że produkt o bardziej zaawansowanych parametrach automatycznie będzie lepszym wyborem. W praktyce wiele zależy od tego, czy jego możliwości mają jakiekolwiek znaczenie podczas Twoich wyjść.

Techniczna kurtka stworzona z myślą o bardzo trudnych warunkach nie zawsze będzie najbardziej komfortowa podczas spokojnych, letnich trekkingów. Cięższe i sztywniejsze buty mogą zapewniać określone korzyści w trudniejszym terenie, ale na łatwych trasach okazać się mniej wygodne niż lżejszy model.

Nie oznacza to oczywiście, że należy zawsze wybierać sprzęt prostszy. Chodzi o zachowanie proporcji między rzeczywistymi wymaganiami a możliwościami produktu.

Przed większym zakupem warto zadać sobie kilka pytań:

gdzie będę używać tego sprzętu najczęściej?
w jakich warunkach pogodowych?
jak długie są moje typowe wyjścia?
czy planuję bardziej wymagające aktywności w przyszłości?
które parametry rzeczywiście wpłyną na komfort użytkowania?
czy podobną funkcję spełnia już coś, co mam?

Takie podejście ułatwia podejmowanie decyzji i ogranicza zakupy wynikające bardziej z parametrów na papierze niż z realnej potrzeby.

Po czym poznać dobry sklep górski?

Sama liczba produktów nie wystarczy. Ważniejsze jest to, czy oferta pozwala dobrać wyposażenie do różnych rodzajów aktywności oraz czy klient może zrozumieć różnice między poszczególnymi modelami.

Dobry sklep górski powinien pomagać odpowiedzieć na pytanie „czego potrzebuję?”, a nie tylko przedstawiać coraz droższe warianty tego samego produktu.

Znaczenie ma sposób opisania zastosowania sprzętu, możliwość porównania kluczowych cech oraz dostęp do specjalistycznych kategorii. Jeśli w jednym miejsc.

2026-09-17 0 komentarze/y

Góry

Tatry – Kuźnice-Hala Gąsienicowa-Kopa Kondracka-Strążyska

przez Albin Marciniak 2026-09-15

Napisane przez Albin Marciniak

Tatry – propozycja szlaku widokowego: Kuźnice – Hala Gąsienicowa – Kasprowy Wierch – Kopa Kondracka – Dolina Strążyska

Szlak tatrzański dla koneserów i miłośników dłuższych wędrówek.

Wczesna wiosna i późna jesień to czas gdy na górskich szlakach jest nieco spokojniej. Zdecydowanie mniej ludzi wędruje nie tylko w miejscach mniej znanych ale i także na tych popularnych szlakach. To czas gdy można sobie zaplanować bliski, niczym nie zmącony kontakt z przyrodą i pięknymi widokami. A wiosna i jesień potrafi zauroczyć swoją feerią barw czy soczystą zielenią. Gdy jeszcze trafimy na piękną pogodę, przyjemność z takiej wędrówki będzie pełna a widoki na długo pozostaną w pamięci. Spośród 275 km szlaków w Tatrach po polskiej stronie, mamy do wyboru wiele tras i ich wariantów. Poniższy opis proponowany jest dla osób które lubią nieco dłuższe odcinki całodniowe. Opisana trasa może być podzielona, z noclegiem w schronisku Murowaniec, ale ta decyzja należy już do Was. Poniższe zdjęcia pochodzą z pierwszego dnia jesieni w Tatrach, stąd jeszcze da się zauważyć spory ruch. Z każdym dniem turystów na szlakach ubywa i wędrują głównie pasjonaci górscy i miłośnicy kolorów jesieni.

Bez względu na porę roku i długość szlaku, do każdej wędrówki należy się odpowiednio przygotować, planując trasę na miarę naszych możliwości, oraz co jest bardzo istotne, zawsze należy uwzględnić czynnik pogodowy.

Początek szlaku to Kuźnice, gdzie swój początek ma wiele innych szlaków. Tutaj po zakupie biletu wstępu na teren Tatrzańskiego Parku Narodowego (11 zł normalny i 5,50 zł ulgowy) kierujemy się niebieskim szlakiem w stronę Nosalowej Przełęczy, wcześniej jednak szlak odbija w prawo w stronę Boczania. Niedawno wyremontowany szlak nie sprawia żadnego problemu i pokona go w zasadzie każda zdrowa osoba.Po drodze mamy punkt widokowy, skąd możemy oglądać Polanę Kalatówki, wschodnie zbocza Giewontu oraz masyw Kopy Kondrackiej.

Po wyjściu ponad linię lasu, przechodzim grzbietem przez Skupniów Upłaz. Po lewej stronie możemy zobaczyć skalny wierzchołek Nosala, Mały i Wielki Kopieniec i Polanę Olczyską. Za nami w oddali z masztem nadajnika, możemy zobaczyć grzbiet Gubałówki. Przy dobrej pogodzie widać także Babią Górę.

Podążamy w kierunku Przełęczy między Kopami, gdzie nasz niebieski szlak łączy się z żółtym biegnącym z Doliny Jaworzynki. Oba szlaki prowadzą na Halę Gąsienicową i jeżeli nie wyruszymy wcześnie rano, to tutaj możemy spotkać wiele osób wędrujących do Doliny Gąsienicowej, a dla zdecydowanej większości celem jest popularne schronisko Murowaniec. Od wyruszenia z Kuźnic, do przełęczy dojdziemy w ok 1,45 h.

Od Przełęczy między Kopami ruszamy szlakiem wręcz spacerowym przez Królową Rówień, by po ok 25 minutach cieszyć się widokiem rozległej Hali Gąsienicowej, stojącej na niej szałasami i kilkoma obiektami użytkowymi. Pierwszy z nich to „Betlejemka” czyli obiekt szkoleniowy Polskiego Związku Alpinizmu. Ponad nim widać stację meteo IMiGW PAN. Nad całością dominuje Kościelec a widok dopełnia Świnica, Skrajna i Pośrednia Turnia, Beskid i oczywiście Kasprowy Wierch.

Zaledwie kilka minut dzieli nas od Schroniska Murowaniec. Tutaj jest właściwy moment na podjęcie decyzji o dalszej wersji naszego szlaku. Jeżeli zdecydowaliśmy o wersji jednodniowej, ruszamy w stronę Kasprowego Wierchu. Jeżeli jednak mamy taką możliwość i zostajemy na nocleg w schronisku, do wcześniej pokazanej trasy dodatkowo możemy dołożyć pętlę przez Karb pod Kościelcem. Niespełna 6 km spaceru z jednym odcinkiem podejścia i jednym szlakiem zejściowym z Przełęczy Karb, a widoki gwarantowane.

Ze schroniska kierujemy się szlakiem żółtym, podobnie jak prowadzi szlak na Kasprowy Wierch. W rejonie dolnej stacji wyciągu krzesełkowego odbijamy w stronę Zielonego Stawu, który o tej porze roku wygląda fantastycznie a w jego tafli odbijają się dwie piramidy Skrajnej i Pośredniej Turni, przez które wiedzie szlak z Kasprowego Wierchu na Świnicę. Przechodząc pomiędzy kolejnymi stawami, przed nami wyrasta Kościelec. W jego masywną grań się kierujemy.

Przełęcz Karb najlepiej osiągnąć idąc od strony Zielonego Stawu. Zdecydowanie lepiej schodzi się na stronę Czarnego Stawu Gąsienicowego.

Wędrówka nie jest długa ani męcząca, za to stając na przełęczy, z jednej strony widzimy grzbiet Orlej Perci. Granaty, Kozi Wierch i Zamarłą Turnie, z Czarnym Stawem Gąsienicowym w dole. Po prawej stronie Kościelca widzimy z kolei masyw Świnicy, Świnicką Przełęcz, Pośrednią i Skrajną Turnię, Beskid aż po Kasprowy Wierch.

W tym rejonie czyli w otoczeniu Doliny Gąsienicowej, w sezonie turystycznym często dochodzi do wypadków oraz zasłabnięć. Tutaj także często następuje przekazywanie lżej rannych turystów ze śmigłowca do pojazdów naziemnych. Stąd też częsty widok śmigłowca TOPR nad naszymi głowami czy też obok nas.

Wracamy na nasz zaplanowany szlak. Od schroniska Murowaniec do rozwidlenia szlaków wiedzie wygodna trasa. Żółtym szlakiem dojdziemy do tego miejsca w zaledwie pół godziny. Stąd prowadzi czarny szlak nad znany już nam Zielony Staw a dalej kolejne rozwidlenie, na Przełęcz Karb lub na Świnicką Przełęcz. Nas interesuje żółty szlak prowadzący na Kasprowy Wierch.

Od Rozwidlenia szlaków do Suchej Przełęczy pod Kasprowym Wierchem dzieli nas godzinne podejście. Nad nami wznosi się Beskid, oddzielony od Skrajnej i Pośredniej Turni Przełęczą Liliowe. Po drodze, tuż obok jedynego źródełka z pyszną wodą, będzie odbicie szlaku zielonego właśnie na Liliowe. To co mijamy obok uświadamia nam, że przechodzimy tuż obok terenu, który w zimie jest słynnym stokiem narciarskim na Kasprowym.

Podchodząc w stronę Kasprowego warto co pewien czas rozglądać się dookoła, gdyż z każdym krokiem panorama jest bardziej okazała. Dolina Gąsienicowa ma swój urok, o czym pisało wielu autorów książek nie tylko górskich. Czy pozostaniemy na Kasprowym Wierchu czy też nie, zależy od naszego nastawienia do tłoku i gwaru, który w tym miejscu jest nieunikniony.

Po ominięciu Kasprowego szlakiem z lewej strony, kierujemy się w stronę Czerwonych Wierchów (4 dwutysięczniki) a mowa oczywiście o Ciemniaku, Krzesanicy, Małołączniaku i Kopie Kondrackiej. Jesienią jest to najpiękniejsza część Tatr. Po pierwszych przymrozkach kolory roślin i drzew są najmocniejsze. W porannym lub popołudniowym słońcu kolory sit kuciny (traw tatrzańskich) mienią się czerwienią i są najpełniejsze. Stąd właśnie ta część Tatr wzięła swoją nazwę. Ale uwaga, nazwę Czerwony Wierch ma także szczyt będący w bocznej grani pomiędzy Wołowcem a Jarząbczym Wierchem.

Wędrując z Kasprowego Wierchu do Przełęczy pod Kondracką Kopą, mamy do pokonania Pośredni Wierch Goryczkowy, Goryczkową Czubę, Suche Czuby i Suchy Wierch Kondracki. Całość nie powinna nam zająć więcej niż 1,5 h. Po drodze mijamy także malownicze doliny. Po prawej stronie będzie to Dolina pod Zakosy, Świńska Dolina będąca górną częścią Goryczkowej Doliny i Sucha Dolina Kondracka.

Miejsce gdzie możemy odpocząć przed ostatnim podejściem to Przełęcz pod Kondracką Kopą. Stąd prowadzi zielony szlak do Kondratowej Doliny z najmniejszym schroniskiem w Tatrach. Przy schronisku zazwyczaj gromadzą się tłumy zdobywców Śpiącego Rycerza, czyli Giewontu będącego najbardziej rozpoznawalną górą w Polsce. Dla osób które poczuły zmęczenie, to także miejsce gdzie już mogą rozpocząć zejście do Kuźnic i zakończyć wędrówkę w wersji skróconej. Chcąc jednak przejść cały zaplanowany szlak, ruszamy w stronę wierzchołka Kopy Kondrackiej. Przed nami 20 minut ostatniego podejścia.

Po dotarciu na wierzchołek Kopy Kondrackiej możemy spojżeć na to co już za nami i co przed nami. Przed nami Wielki Giewont który z tej perspektywy na wielki już nie wygląda. Nie jest to tylko złudzienie gdyż widoki podziwiamy będąc na wysokości 2005 m n.p.m. a Giewon to 1894 m n.p.m. Ponad nim rozciąga się panorama na Zakopane oraz na Małopolskę.

Na Kopę Kondracką jak widać można także dojść z Kondratowej Doliny a czas dojścia od schroniska na Przełęcz pod Kondracką Kopą i następnie na szczyt, zajmuje ok 2 godzin. To jest nieco dłuższa wersja ale znacznie przyjemniejsza dla chcących zdobyć wierzchołek Giewontu.

Znacznie mniej przyjemną wersją jest podejście niebieskim szlakiem Doliną Małego Szerokiego. Ta wersja zdobycia Giewontu od schroniska zajmuje ok 2 godzin, jednak sam szlak jest nużący i oferujący niewiele widoków. Na stosunkowo wąskim krętym szlaku mijamy wielu turystów.

Na szczycie zmieści się niewielu, za to w drodze na szczyt na odcinku ubezpieczonym łańcuchami, w sezonie turystycznym tworzą się spore kolejki. Nie mniejszy tłok jest także na odcinku zejściowym oraz na przełęczy. Przez Kondracką Przełęcz wiedzie także nasz szlak zejściowy z Kopy Kondrackiej. Na pokonanie tego odcinka potrzebujemy ok 45 minut.

Schodzimy podążając żółtym szlakiem a przed 1,5 h zejścia i piękne widoki. Po prawej stronie Siodło pod Małym Giewontem a w dole Dolina Małej Łąki. Ten widok będzie nam towarzyszyć przed dłuższą chwilę. W sezonie będziemy mijać wielu chętnych, chcących od tej strony zdobyć Giewont, jednak po sezonie często ten szlak bywa zupełnie pusty. Na końcu Wielkiej Polany możemy zdecydować, czy idziemy prosto by po 45 minutach marszu w Groniku wyjść z terenu TPN, czy też odbijamy w prawo w stronę Strążyskiej Doliny.

Zejście Głazistym Żlebem jest najmniej przyjemnym odcinkiem jaki mamy do pokonania. Po przejściu tego fragmentu, czeka nas dłuższy leśny odcinek.

Po wyjściu z leśnego szlaku na Wielką Polanę warto spojżeć za siebie. 1,5 godziny wcześniej tam właśnie byliśmy. Mnichowe Turnie a ponad nimi zbocza Kopy Kondrackiej.

Wychodząc na rozległą Wielką Polanę spoglądamy na Wielki i Mały Giewont, który z tej perspektywy absolutnie Giewontu nie przypomina. Przed nami 40 minutowe przejście na Przełęcz w Grzybowcu i pół godzinne zejście na Polanę Strążyską. Tutaj można odpocząć przy zabytkowym szałasie, pełniącym rolę bufetu. W tym miejscu można spotkać już rodziny z dziećmi a nawet z wózkami, dla których ta polana i będący obok Wodospad Siklawica są głównym celem wycieczki. Do wyjścia z TPN mamy jeszcze 35 minut marszu wygodną utwardzoną drogą. Za nami spory odcinek fajnego, widokowego szlaku. 20 km w nogach oraz 1569 m podejść i 1691 m zejść. Sporo spalonych kalorii i zapewne wiele zrobionych zdjęć. Tatry wciągają i mimo zmęczenia wielu zechce wrócić na szlak jak najszybciej.

opracowanie: Albin Marciniak

Dolina Gąsienicowa z Pośrednią i Skrajną Turnią ponad doliną.

Szlak w Dolinie Gąsienicowej na Kasprowy Wierch.

Pośredni Wierch Goryczkowy.

Kondracka Przełęcz pod Giewontem i szlak biegnący od Kondratowej Doliny, widziana z okolic Goryczkowej Czuby.

Kopuła szczytowa Małołączniaka, będącego tuż obok Kondrackiej Kopy. Oba szczyty dzieli ok pół godziny marszu.

Ze szlaku w okolicy Goryczkowej Czuby jest widok na niedostępną część Tatr. Poniżej jest Tomanowa Dolina będąca przedłużeniem Cichej Doliny. Na wprost Tomanowy Wierch Polski i Tomanowa Przełęcz. Powyżej Bystra i Błyszcz.

Wykaz schronisk górskich w Polsce

kliknij w banerek

Wykaz schronisk górskich w Polsce

opracowanie & foto: Albin Marciniak

https://www.facebook.com/marciniak.albin/

2026-09-15 0 komentarze/y

Lotniska i powietrze Różne media

Lotnictwo pasażerskie w Polsce, Europie i na świecie.

przez Redakcja 2026-09-14

Napisane przez Redakcja

Lotnictwo pasażerskie w liczbach. Polska, Europa i świat – gdzie rośnie ruch i dokąd zmierza lotnictwo?

Światowe lotnictwo przekroczyło kolejną granicę: w 2025 r. lotniska obsłużyły 9,8 mld pasażerów. Polska osiągnęła rekordowe 66,1 mln. Jednocześnie linie lotnicze mają zamówione około 18,1 tys. nowych samolotów, a producenci Airbus i Boeing przewidują, że w ciągu najbliższych 20 lat potrzebnych będzie ponad 42–44 tys. kolejnych maszyn. Dane pokazują nie tylko powrót lotnictwa po pandemii, ale przede wszystkim trwałą zmianę skali rynku.

Lotnictwo pasażerskie w liczbach. Polska, Europa i świat. obraz wygenerowany przez AI

Lotnictwo przestało być sektorem odbudowującym się po pandemii

Dane za 2025 r. pokazują wyraźnie, że światowy transport lotniczy wszedł w kolejną fazę rozwoju. Według końcowych danych ACI World, lotniska na świecie obsłużyły w 2025 r. 9,8 mld pasażerów. To o 3,7 proc. więcej niż w 2024 r. i o 6,5 proc. więcej niż w rekordowym przed pandemią 2019 r. Dane obejmują 2817 lotnisk w ponad 180 państwach i terytoriach. (ACI World)

Trzeba przy tym zachować istotne rozróżnienie: mówimy o pasażerach obsłużonych przez lotniska, czyli podróżach/pasażerskich odprawach w systemie lotniczym, a nie o 9,8 mld różnych osób. Jedna osoba podróżująca tam i z powrotem może być w statystyce liczona wielokrotnie.

W 2025 r. świat zbliżył się więc do symbolicznej granicy 10 mld pasażerów rocznie.

ACI World prognozuje, że w 2026 r. liczba pasażerów osiągnie około 10,2 mld, czyli kolejne +3,9 proc. W dłuższej perspektywie organizacja przewiduje wzrost do 18,8 mld pasażerów w 2045 r., co odpowiada średniorocznemu tempu wzrostu na poziomie 3,4 proc. (ACI World)

To oznacza, że światowy rynek lotniczy może w ciągu niespełna dwóch dekad niemal podwoić swoją skalę.

Świat: 9,8 mld pasażerów i dalszy wzrost

W 2025 r. światowy ruch lotniczy można przedstawić za pomocą kilku kluczowych liczb:

Wskaźnik	Wartość
Pasażerowie na świecie w 2025 r.	9,8 mld
Wzrost względem 2024 r.	+3,7%
Wzrost względem 2019 r.	+6,5%
Prognoza na 2026 r.	10,2 mld
Prognoza na 2045 r.	18,8 mld
Długoterminowy CAGR ACI World	3,4%

(ACI World)

Jeszcze ciekawszy obraz otrzymujemy, gdy spojrzymy na strukturę ruchu. W 2024 r. międzynarodowy ruch pasażerski wynosił około 3,8 mld, a krajowy około 5,0 mld. Według prognoz ACI World w 2025 r. ruch międzynarodowy miał osiągnąć około 4,3 mld, a krajowy około 5,5 mld. Międzynarodowe przewozy rosły więc szybciej od krajowych. (ACI World)

To ważna tendencja także dla Europy, gdzie rozwój tanich przewoźników, turystyki i połączeń transgranicznych wzmacnia właśnie ruch międzynarodowy.

Europa: 2,6 mld pasażerów

Europa pozostaje jednym z największych rynków lotniczych świata.

Według końcowych danych ACI EUROPE europejska sieć lotnisk obsłużyła w 2025 r. około:

2,6 mld pasażerów

Ruch zwiększył się o 4,4 proc. w porównaniu z 2024 r. Oznaczało to około 100 mln dodatkowych pasażerów w ciągu jednego roku. (ACI EUROPE)

Co szczególnie istotne, wzrost był niemal całkowicie napędzany przez przewozy międzynarodowe:

ruch międzynarodowy: +5,6 proc.
ruch krajowy: +0,2 proc.

Europa jest więc bardzo dobrym przykładem dojrzałego rynku, na którym dalszy rozwój odbywa się przede wszystkim przez zwiększanie mobilności międzynarodowej, turystykę i rozwój połączeń międzyregionalnych. (ACI EUROPE)

Europa nie rośnie jednak równomiernie

ACI EUROPE zwraca uwagę na znaczące różnice pomiędzy poszczególnymi rynkami. W 2025 r. porty spoza grupy EU+ rosły średnio o 6,2 proc., podczas gdy lotniska EU+ o 4 proc..

Jednocześnie aż 41 proc. europejskich lotnisk zakończyło 2025 r. z ruchem nadal niższym niż w 2019 r. (ACI EUROPE)

To pokazuje, że średnia europejska nie oznacza jednakowej sytuacji wszystkich portów.

Co czeka Europę?

ACI EUROPE prognozuje na 2026 r. dalszy wzrost ruchu pasażerskiego na poziomie około:

+3,3 proc.

Organizacja wskazuje jednak, że dalszy rozwój będzie ograniczany przez przepustowość infrastruktury naziemnej i przestrzeni powietrznej. (ACI EUROPE)

W dłuższej perspektywie IATA zakłada dla Europy zdecydowanie wolniejszy wzrost niż dla rynków rozwijających się.

W centralnym scenariuszu IATA dla lat 2024–2050:

świat: +3,1 proc. rocznie
Azja-Pacyfik: +3,8 proc.
Afryka: +3,6 proc.
Ameryka Północna: +2,8 proc.
Europa: +2,5 proc.

(IATA)

Dla rynku europejskiego oznacza to przejście od fazy bardzo szybkiej ekspansji do dojrzałego, ale nadal rosnącego rynku.

Wewnątrzeuropejski ruch lotniczy według scenariusza centralnego IATA ma rosnąć o około 2,3 proc. rocznie do 2050 r., natomiast połączenia Europa–Ameryka Północna o około 2,4 proc. (IATA)

Polska: rekordowe 66,1 mln pasażerów

Na tle Europy Polska wyróżnia się bardzo wysoką dynamiką.

Według Urzędu Lotnictwa Cywilnego polskie porty lotnicze obsłużyły w 2025 r.:

66,1 mln pasażerów

Był to wzrost:

o 11,7 proc. w stosunku do 2024 r.,
o 26,6 proc. w stosunku do 2023 r.

Co ważne, wynik okazał się o ponad 2 mln pasażerów wyższy od optymistycznego wariantu prognozy ULC z 2024 r. (Urząd Lotnictwa Cywilnego)

Polska rozwija się zatem zdecydowanie szybciej niż europejski rynek jako całość.

W 2025 r. wzrost ruchu w polskich portach był o 7,3 punktu procentowego wyższy od wzrostu wszystkich portów zrzeszonych w ACI EUROPE. (Urząd Lotnictwa Cywilnego)

Polska – 2023–2025

Rok	Liczba pasażerów
2023	52,2 mln
2024	59,2 mln
2025	66,1 mln

W ciągu zaledwie dwóch lat liczba pasażerów zwiększyła się o niemal 14 mln.

To nie jest już wyłącznie efekt odbudowy po pandemii. Skala wzrostu pokazuje, że polski rynek wszedł w okres silnej ekspansji.

Nowy ILS w Kraków Airport

Międzynarodowe przewozy napędzają polskie lotniska

Szczególnie charakterystyczna jest struktura tego wzrostu.

W 2025 r.:

przewozy międzynarodowe

+12,4 proc.

przewozy krajowe

+0,04 proc.

Różnica jest ogromna. Praktycznie cały wzrost polskiego rynku został wygenerowany przez połączenia międzynarodowe. (Urząd Lotnictwa Cywilnego)

W ruchu regularnym polskie lotniska obsłużyły:

55,7 mln pasażerów

czyli o 11,4 proc. więcej niż rok wcześniej.

Najpopularniejszym kierunkiem była Wielka Brytania, a następnie Włochy i Hiszpania. (Urząd Lotnictwa Cywilnego)

Czartery rosną jeszcze szybciej

Bardzo dynamicznie rozwija się również turystyczny ruch czarterowy.

W 2025 r. polskie porty obsłużyły:

10,4 mln pasażerów czarterowych

czyli o:

13,1 proc. więcej

niż rok wcześniej.

Najpopularniejsze kierunki to:

Turcja
Egipt
Grecja

Wzrost ruchu czarterowego jest szczególnie istotny z punktu widzenia rynku turystycznego, ponieważ bezpośrednio łączy rozwój lotnictwa z zagraniczną turystyką wypoczynkową. (Urząd Lotnictwa Cywilnego)

465,4 tys. operacji pasażerskich

Wraz z liczbą podróżnych rośnie liczba operacji lotniczych.

W 2025 r. polskie lotniska wykonały:

465,4 tys. operacji pasażerskich

To o 9 proc. więcej niż w 2024 r. (Urząd Lotnictwa Cywilnego)

Warto zauważyć, że liczba pasażerów rosła szybciej niż liczba operacji. Jest to zgodne z szerszym trendem wykorzystywania większych samolotów, wyższych współczynników wypełnienia oraz intensywniejszego wykorzystania floty.

Polska mapa lotnicza wyraźnie się zmienia

Szczególnie interesującym zjawiskiem jest rozwój portów regionalnych.

Według najnowszego raportu Banku Gospodarstwa Krajowego, udział portów regionalnych w polskim ruchu pasażerskim wzrósł z około 33 proc. w 2004 r. do 64 proc. w 2025 r.

W 2025 r. pięć największych portów regionalnych – Kraków, Gdańsk, Katowice, Poznań i Modlin – obsłużyło łącznie 38,7 mln pasażerów. Dla porównania Lotnisko Chopina w Warszawie obsłużyło 24,1 mln. (Media BGK)

To fundamentalna zmiana w strukturze polskiego rynku.

Polska nie jest już systemem opartym wyłącznie na jednym dominującym lotnisku stołecznym. Lotniska regionalne stały się samodzielnymi centrami ruchu turystycznego, gospodarczego i biznesowego.

Lotnictwo to nie tylko pasażerowie

Skala rozwoju rynku pasażerskiego przekłada się na gospodarkę.

Raport Polskich Portów Lotniczych „Wpływ polskich portów lotniczych na regiony” wskazuje, że w 2024 r. polskie lotniska wygenerowały:

57,9 mld zł wartości dodanej brutto

oraz odpowiadały – bezpośrednio, pośrednio, indukcyjnie i katalitycznie – za około:

500,3 tys. miejsc pracy.

Z tej kwoty aż:

48,2 mld zł

stanowił efekt katalityczny związany m.in. z turystyką, inwestycjami, bezpośrednimi inwestycjami zagranicznymi i cargo. To ponad 80 proc. całkowitego efektu gospodarczego. (Prowly)

Raport szacuje również, że każdy dodatkowy pasażer rocznie wiąże się średnio z przyrostem PKB o około 10,5 tys. zł. Jest to jednak wskaźnik modelowego efektu gospodarczego, a nie kwota, którą pasażer „wpłaca do gospodarki”. (Prowly)

To rozróżnienie jest ważne, jeśli dane mają być wykorzystywane w materiale dziennikarskim.

Cargo również rośnie

Pasażerowie nie są jedynym segmentem lotnictwa.

W 2025 r. polskie porty lotnicze obsłużyły:

213,7 tys. ton cargo

czyli o około 7 proc. więcej niż rok wcześniej.

Liczba operacji cargo wzrosła natomiast o 12,8 proc. (Urząd Lotnictwa Cywilnego)

Najważniejszymi kierunkami przewozów towarowych były:

Niemcy,
USA,
Chiny.

Dominującą pozycję zachowało Lotnisko Chopina, którego udział w polskim rynku cargo wynosił 64,1 proc. (Urząd Lotnictwa Cywilnego)

Największe wyzwanie światowego lotnictwa: brakuje samolotów

Paradoksalnie największym problemem sektora nie jest obecnie brak pasażerów.

Problemem jest zdolność do dostarczenia odpowiedniej liczby samolotów.

Według najnowszego raportu IATA z czerwca 2026 r. aktywna flota komercyjna świata liczy około 30,4 tys. samolotów.

Jednocześnie na koniec maja 2026 r. globalny portfel zamówień wynosił:

18 100 samolotów

To około 60 proc. aktywnej floty. (IATA)

Nie oznacza to oczywiście, że liczba samolotów na świecie zwiększy się o 18,1 tys. Każdego roku część nowych maszyn zastępuje samoloty wycofywane z eksploatacji.

I właśnie dlatego tak ważne są prognozy producentów.

Airbus: 42 060 nowych samolotów do 2045 r.

Najnowsza prognoza Airbus Global Market Forecast 2026–2045 przewiduje zapotrzebowanie na:

42 060 nowych samolotów

w ciągu najbliższych 20 lat.

W tym:

33 920 – samoloty wąskokadłubowe,
8 140 – samoloty szerokokadłubowe.

Jednocześnie 19 820 nowych maszyn ma zastąpić starsze samoloty.

Pozostałe:

22 240 samolotów

będzie potrzebnych do rzeczywistego zwiększenia światowej floty. (Airbus)

Airbus prognozuje wzrost światowej floty pasażerskiej z:

23 310 samolotów w 2025 r.

do:

45 550 w 2045 r.

To oznacza niemal podwojenie floty pasażerskiej. (Airbus)

Boeing: prawie 44 tys. nowych samolotów

Prognoza Boeinga jest bardzo zbliżona.

Commercial Market Outlook 2026–2045 zakłada zapotrzebowanie na:

prawie 44 000 nowych samolotów

w ciągu najbliższych 20 lat.

Według Boeinga globalna flota komercyjna wzrośnie do:

ponad 50 000 samolotów w 2045 r.

czyli o około 80 proc. (Boeing)

Boeing prognozuje również około 4 proc. średniorocznego wzrostu światowego ruchu lotniczego, co powinno doprowadzić do jego podwojenia między 2026 a 2045 r. (Boeing)

Airbus i Boeing mówią praktycznie to samo

Wskaźnik	Airbus	Boeing
Horyzont	2026–2045	2026–2045
Nowe samoloty	42 060	~44 000
Wzrost ruchu	3,9% rocznie	~4% rocznie
Perspektywa ruchu	ponad 2×	2×
Flota 2045	45 550	>50 000

(Airbus)

Tak duża zgodność dwóch największych producentów samolotów jest istotna. Nie mamy tu do czynienia z pojedynczą prognozą jednej firmy, lecz z wyraźnym konsensusem przemysłu, że popyt na podróże lotnicze będzie w długim terminie nadal rósł.

Dlaczego potrzeba aż tylu nowych samolotów?

Nie chodzi wyłącznie o nowych pasażerów.

Airbus szacuje, że z 42 060 nowych samolotów:

19 820

zastąpi starsze maszyny,

22 240

będzie służyło wzrostowi floty.

Oznacza to, że około 47 proc. nowych dostaw będzie związanych z wymianą istniejących samolotów, a około 53 proc. z rozwojem rynku. (Airbus)

Jest to szczególnie ważne dla Europy, gdzie floty są stosunkowo dojrzałe, a presja na zastępowanie starszych, bardziej paliwochłonnych konstrukcji będzie rosła.

system ILS/DME w Międzynarodowym Porcie Lotniczym w Krakowie

Europa potrzebuje ponad 9500 nowych samolotów

Według prognozy Boeinga europejskie linie lotnicze będą potrzebowały w ciągu najbliższych 20 lat:

ponad 9500 nowych samolotów

To około 20 proc. światowego zapotrzebowania. (Boeing)

Europa pozostanie więc jednym z najważniejszych rynków lotniczych świata, ale jej charakter będzie inny niż w szybko rozwijającej się Azji.

W Europie coraz większe znaczenie będą miały:

wymiana starszych samolotów,
efektywność paliwowa,
redukcja emisji,
rozwój flot wąskokadłubowych,
nowe połączenia między miastami średniej wielkości,
rozwój lotnisk regionalnych,
ograniczenia przepustowości przestrzeni powietrznej.

Światowy wzrost będzie coraz bardziej nierównomierny

Jedna z najważniejszych informacji zawartych w najnowszych prognozach jest taka, że lotnictwo nie będzie rozwijało się równomiernie we wszystkich częściach świata.

Według centralnego scenariusza IATA do 2050 r.:

Region	Średni roczny wzrost RPK 2024–2050
Azja-Pacyfik	3,8%
Afryka	3,6%
Bliski Wschód	3,1%
Ameryka Północna	2,8%
Europa	2,5%
Świat	3,1%

(IATA)

Oznacza to przesuwanie środka ciężkości światowego lotnictwa w kierunku Azji i rynków rozwijających się.

IATA wskazuje, że szczególnie szybko będą rozwijały się m.in. połączenia wewnątrz Afryki, Afryka–Azja oraz połączenia wewnątrz Azji-Pacyfiku. (IATA)

Lotnictwo przyszłości będzie bardziej rozproszone

Kolejnym ważnym trendem jest odejście od modelu, w którym zdecydowana większość połączeń koncentruje się na największych światowych hubach.

Airbus zwraca uwagę na rosnącą rolę mniejszych i średnich miast oraz nowych połączeń bezpośrednich. Rozwój samolotów takich jak A220, A321XLR czy A350 pozwala ekonomicznie obsługiwać trasy, które wcześniej wymagały przesiadki w dużym hubie. (Airbus)

Oznacza to, że przyszły rozwój lotnictwa będzie polegał nie tylko na zwiększaniu liczby pasażerów na największych lotniskach.

Będzie również polegał na:

większej liczbie bezpośrednich połączeń między mniejszymi i średnimi miastami.

To bardzo ważny trend również dla Polski.

Sekretarz Generalny ICAO Juan Carlos Salazar

Polska na tle światowego rynku

Zestawienie podstawowych danych pokazuje skalę poszczególnych rynków:

Rynek	Pasażerowie 2025
Świat	9,8 mld
Europa	2,6 mld
Polska	66,1 mln

(ACI World)

Polskie lotniska obsłużyły więc około 2,5 proc. europejskiego ruchu i około 0,67 proc. ruchu światowego.

Sama liczba nie oddaje jednak dynamiki. W 2025 r. Polska rosła zdecydowanie szybciej niż Europa.

Co dalej z polskim lotnictwem?

Raport PPL oparty na prognozie ULC zakłada dla Polski średnioroczne tempo wzrostu ruchu na poziomie:

4,5 proc. w latach 2024–2040

Przy takim tempie liczba pasażerów może się podwoić w mniej niż 20 lat. (Prowly)

To bardzo ambitna perspektywa, ale warto zauważyć, że Polska już w 2025 r. osiągnęła wynik wyższy od wcześniejszego optymistycznego wariantu prognozy ULC. (Urząd Lotnictwa Cywilnego)

Jeżeli tempo zbliżone do 4–5 proc. utrzymałoby się przez dłuższy okres, oznaczałoby to zasadniczą zmianę skali polskiego rynku.

Największym wyzwaniem będzie przepustowość

Rosnąca liczba pasażerów oznacza konieczność rozwoju nie tylko samych terminali.

Potrzebne są:

nowe drogi startowe i drogi kołowania,
zwiększenie przepustowości terminali,
rozbudowa płyt postojowych,
rozwój systemów kontroli bezpieczeństwa,
zwiększenie przepustowości przestrzeni powietrznej,
nowe technologie zarządzania ruchem,
infrastruktura kolejowa i drogowa,
odpowiednia liczba samolotów,
piloci, technicy i personel pokładowy.

ACI World ostrzega, że ograniczenia infrastrukturalne oraz problemy z dostawami samolotów mogą stać się jednym z podstawowych hamulców dalszego rozwoju rynku. (ACI World)

Problem ten jest szczególnie widoczny w Europie. ACI EUROPE szacuje potrzeby inwestycyjne europejskich portów lotniczych do 2040 r. na około:

360 mld euro

(ACI EUROPE)

Lotnictwo 2045: najważniejsze liczby

ŚWIAT

9,8 mld – pasażerów w 2025 r.

10,2 mld – prognoza na 2026 r.

18,8 mld – prognoza ACI World na 2045 r.

3,4 proc. – długoterminowy CAGR ACI World.

3,1 proc. – centralny scenariusz IATA do 2050 r.

~30,4 tys. – aktywna flota komercyjna.

18,1 tys. – samolotów w backlogu zamówień.

42 060 – nowych samolotów potrzebnych według Airbusa.

~44 tys. – nowych samolotów według Boeinga.

>50 tys. – prognozowana flota komercyjna według Boeinga w 2045 r.

(IATA)

EUROPA

2,6 mld – pasażerów w 2025 r.

+4,4 proc. – wzrost w 2025 r.

+3,3 proc. – prognoza ACI EUROPE na 2026 r.

+2,5 proc. – długoterminowy centralny scenariusz IATA dla Europy.

>9500 – nowych samolotów potrzebnych europejskim przewoźnikom w ciągu 20 lat.

360 mld euro – szacowane potrzeby inwestycyjne europejskich portów do 2040 r.

(ACI EUROPE)

POLSKA

66,1 mln – pasażerów w 2025 r.

+11,7 proc. – wzrost rok do roku.

+26,6 proc. – wzrost względem 2023 r.

465,4 tys. – operacji pasażerskich.

55,7 mln – pasażerów w ruchu regularnym.

10,4 mln – pasażerów czarterowych.

213,7 tys. ton – cargo.

57,9 mld zł – WDB wygenerowana przez polskie porty w 2024 r.

500,3 tys. – miejsc pracy związanych z całkowitym oddziaływaniem lotnisk.

4,5 proc. – prognozowany średnioroczny wzrost ruchu w latach 2024–2040 według prognozy ULC wykorzystanej w raporcie PPL.

(Urząd Lotnictwa Cywilnego)

Ryanair samoloty Boeing 737

Lotnictwo wchodzi w nową epokę

Dane zebrane z ACI World, ACI EUROPE, IATA, ULC oraz prognoz Airbusa i Boeinga prowadzą do dość jednoznacznego wniosku.

Lotnictwo nie tylko odbudowało się po pandemii. Ono weszło w kolejną fazę wzrostu.

Na świecie w 2025 r. po raz pierwszy zbliżono się do 10 mld pasażerów rocznie. Europa osiągnęła 2,6 mld, a Polska przekroczyła 66 mln. Jednocześnie producenci samolotów przygotowują się na zapotrzebowanie rzędu 42–44 tys. nowych maszyn w ciągu 20 lat. (ACI World)

Najważniejsza zmiana będzie jednak polegała na geografii wzrostu. Europa pozostanie potężnym rynkiem, ale jej dynamika będzie niższa niż w Azji i Afryce. Dla Europy coraz ważniejsze będą modernizacja floty, efektywność, rozwój połączeń regionalnych i likwidowanie ograniczeń infrastrukturalnych. (IATA)

Polska znajduje się w znacznie szybszej fazie rozwoju. Wzrost o 11,7 proc. w 2025 r., szybko rosnące porty regionalne i dominacja ruchu międzynarodowego pokazują, że krajowy rynek nadal ma znaczący potencjał. (Urząd Lotnictwa Cywilnego)

Dlatego przyszłość polskiego lotnictwa będzie zależała już nie tylko od tego, ilu Polaków chce latać, ale przede wszystkim od tego, czy infrastruktura lotniskowa, przestrzeń powietrzna, flota przewoźników i system transportowy będą w stanie ten popyt obsłużyć.

I właśnie tutaj znajduje się najważniejsza konkluzja całego raportu:

W lotnictwie przyszłości ograniczeniem może być nie liczba pasażerów, lecz zdolność systemu do ich przewiezienia.

To zmienia sposób patrzenia na lotniska. Nie są one już wyłącznie punktami rozpoczęcia lub zakończenia podróży. Stają się elementem infrastruktury gospodarczej, turystycznej i regionalnej, którego znaczenie będzie rosło wraz z kolejnymi miliardami pasażerów.

Źródła i metodologia

Materiał oparto przede wszystkim na danych ACI World, ACI EUROPE, IATA, Urzędu Lotnictwa Cywilnego, Airbus Global Market Forecast 2026–2045, Boeing Commercial Market Outlook 2026–2045, a w części dotyczącej wpływu gospodarczego Polski na raporcie Polskich Portów Lotniczych „Wpływ polskich portów lotniczych na regiony”. Dane dotyczące pasażerów, floty, RPK i wpływu gospodarczego nie są ze sobą utożsamiane – są to różne wskaźniki i różne okresy pomiaru. (ACI World)

opracowanie & foto: Albin Marciniak

https://www.facebook.com/marciniak.albin/

2026-09-14 0 komentarze/y

Dolny Śląsk

Mauzoleum w Wałbrzychu Schlesier-Ehrenmal

przez Redakcja 2026-09-14

Napisane przez Redakcja

Schlesier-Ehrenmal w Wałbrzychu – historia Mauzoleum na Niedźwiadkach

Będąc w Wałbrzychu lub odwiedzając pobliski Zamek Książ, warto wspiąć się na pobliskie wzgórze i odwiedzić popadające w ruinę mauzoleum. Mauzoleum upamiętniające 170 tys. Ślązaków, którzy zginęli podczas I wojny światowej, ofiary wypadków w kopalniach oraz 25 lokalnych bojowników ruchu narodowo-socjalistycznego. Budowla znajduje się na wschód od centrum miasta, na północnym zboczu Niedźwiadków przy niebieskim szlaku turystycznym na wysokości ok. 510-530 m n.p.m.

Polska nazwa: Pomnik Chwały Śląska

Na zalesionym zboczu Niedźwiadków, z dala od miejskiego zgiełku, stoi jedna z najbardziej niezwykłych budowli Wałbrzycha. Popularnie nazywana Mauzoleum, w rzeczywistości jest pozostałością monumentalnego Schlesier-Ehrenmal – pomnika pamięci, którego pierwotną ideę poświęconą poległym podczas I wojny światowej w latach 30. XX wieku podporządkowano nazistowskiej propagandzie.

Kamienna budowla ukryta w lesie

Wałbrzych ma wiele miejsc związanych z przemysłową przeszłością miasta, ale Schlesier-Ehrenmal należy do tych mniej oczywistych. Na północnym zboczu Niedźwiadków, wśród drzew i leśnych ścieżek, zachowały się kamienne mury monumentalnego założenia wzniesionego w latach 1936–1938.

Dziś większość osób zna je jako Mauzoleum w Wałbrzychu. Historycznie była to jednak budowla o charakterze cenotafu, czyli symbolicznego grobowca, a nie miejsce masowego pochówku. Jej nazwa – Schlesier-Ehrenmal – oznacza pomnik poświęcony Śląskowi.

Do ruin prowadzi niebieski szlak. Pośród lasu trudno dziś wyobrazić sobie, że przed wojną miejsce to zostało zaprojektowane jako monumentalna przestrzeń uroczystości i demonstracji pamięci.

Od pomnika poległych do narzędzia propagandy

Pomysł stworzenia monumentalnego miejsca pamięci pojawił się po I wojnie światowej. W ówczesnym Waldenburgu planowano upamiętnić Ślązaków poległych podczas wojny, a także osoby, które zginęły w związku z pracą, przede wszystkim w górnictwie.

Koncepcja została zrealizowana dopiero w czasach III Rzeszy i wtedy otrzymała nowy, polityczny wymiar.

Do programu pomnika włączono 25 lokalnych działaczy ruchu narodowosocjalistycznego, przedstawianych jako bojownicy, którzy zginęli przed przejęciem władzy przez Hitlera. W ten sposób obok pamięci o ofiarach wojny i pracy pojawił się wyraźny element nazistowskiego kultu politycznego.

Schlesier-Ehrenmal przestało być wyłącznie pomnikiem pamięci. Stało się częścią propagandowego ceremoniału III Rzeszy.

Robert Tischler i koncepcja „Totenburga”

Projekt monumentu powierzono Robertowi Tischlerowi, architektowi związanemu z Volksbund Deutsche Kriegsgräberfürsorge, organizacją zajmującą się niemieckimi grobami wojennymi.

Tischler projektował monumentalne założenia cmentarne i miejsca pamięci, często nadając im ciężką, niemal forteczną formę. Z tego nurtu wywodzi się koncepcja Totenburg – „twierdzy umarłych”.

Wałbrzyski monument dobrze ilustruje tę estetykę. Zwarta kamienna bryła, arkady i zamknięty dziedziniec tworzyły przestrzeń odizolowaną od codzienności. Potężne mury miały budzić poczucie trwałości i powagi.

Architektura nie była tu jedynie dekoracją. Miała wzmacniać przekaz ideowy uroczystości odbywających się w tym miejscu.

Monument na zboczu Niedźwiadków

Schlesier-Ehrenmal powstał na wysokości około 510–530 m n.p.m. na północnym zboczu Niedźwiadków.

Usytuowanie budowli było częścią jej koncepcji. Podejście przez las oddzielało odwiedzających od miasta, a monument pojawiał się dopiero po przejściu określonej drogi. Kamień, górskie zbocze i monumentalna architektura tworzyły spójną kompozycję.

Budowla miała około 24 × 27 metrów i kilka metrów wysokości. Jej centralną przestrzeń stanowił dziedziniec otoczony arkadami.

Ogień, rzeźby i nazwiska poległych

W centrum znajdowała się monumentalna kolumna z misą ogniową, wsparta na figurach mężczyzn i ozdobiona u podstawy przedstawieniami lwów.

W obrębie założenia umieszczono również tablice z nazwiskami osób upamiętnianych przez monument. Pierwotny wystrój był znacznie bogatszy niż to, co oglądamy obecnie.

Po wojnie usunięto znaczną część wyposażenia i symboliki. Zniknęły m.in. najważniejsze elementy rzeźbiarskie oraz centralna konstrukcja z ogniem.

Dlatego współczesne ruiny pokazują tylko fragment dawnego założenia.

Uroczyste otwarcie w 1938 roku

Budowę ukończono w 1938 roku, a 9 czerwca tego roku odbyło się uroczyste otwarcie monumentu podczas wydarzeń związanych z nazistowskimi obchodami na Śląsku.

W III Rzeszy miejsca tego rodzaju wykorzystywano nie tylko do indywidualnego upamiętniania zmarłych. Były również sceną masowych uroczystości, przemówień i ceremoniału politycznego.

Schlesier-Ehrenmal doskonale nadawało się do takiej roli. Monumentalna przestrzeń pozwalała połączyć architekturę, symbolikę i zbiorowe widowisko.

Co oznacza liczba 170 tysięcy?

W opisach Schlesier-Ehrenmal często pojawia się liczba około 170 tysięcy Ślązaków poległych podczas I wojny światowej.

Nie oznacza to jednak, że w obrębie monumentu pochowano 170 tysięcy osób.

Było to symboliczne upamiętnienie, dlatego określenie „mauzoleum” może być mylące. Budowla nie pełniła funkcji zbiorowego grobowca.

Czy to „jedyne nazistowskie mauzoleum na świecie”?

To często powtarzane określenie, ale nie jest prawdziwe.

W Europie zachowały się również inne monumentalne budowle związane z niemiecką architekturą pamięci wojennej, określane jako Totenburg, m.in. w Bitoli, Quero i Tolminie.

Schlesier-Ehrenmal jest jednak wyjątkowym zabytkiem na terenie współczesnej Polski. To jeden z zachowanych przykładów monumentalnej architektury pamięci z okresu III Rzeszy, której pierwotny program został wykorzystany przez nazistowską propagandę.

Co pozostało po wojnie?

Po 1945 roku dawny Waldenburg znalazł się w granicach Polski jako Wałbrzych. Schlesier-Ehrenmal straciło swoją funkcję, a związane z nazizmem elementy zostały usunięte.

Obiekt nie otrzymał nowego przeznaczenia i przez kolejne dziesięciolecia niszczał.

Dzisiaj pozostały przede wszystkim kamienne mury, arkady i fragmenty pierwotnej konstrukcji. Ruina jest więc nie tylko pozostałością przedwojennego monumentu, ale również świadectwem zmian, jakie przeszły przez Śląsk w XX wieku.

Mauzoleum w Wałbrzychu – świadectwo trudnej historii

Schlesier-Ehrenmal trudno oceniać wyłącznie przez pryzmat jego architektury. Jego historia obejmuje kilka nakładających się warstw: powojenną potrzebę upamiętnienia poległych, monumentalną architekturę pamięci, wykorzystanie miejsca przez III Rzeszę oraz powojenne usunięcie nazistowskiej symboliki.

Właśnie dlatego ruiny na Niedźwiadkach są interesującym przykładem trudnego dziedzictwa.

To miejsce pokazuje, że pomnik nie musi zachować pierwotnej funkcji, aby nadal mówić o przeszłości. Dziś jego znaczenie wynika przede wszystkim z tego, co przetrwało – i z historii, którą można odczytać z zachowanych murów.

Jak dotrzeć do Mauzoleum w Wałbrzychu?

Obiekt znajduje się na wschód od centrum Wałbrzycha, na północnym zboczu Niedźwiadków, w rejonie niebieskiego szlaku turystycznego.

Wizyta może być ciekawym uzupełnieniem pobytu w Wałbrzychu i zwiedzania Zamku Książ. To propozycja przede wszystkim dla osób zainteresowanych historią regionu, architekturą, dziejami III Rzeszy i mniej oczywistymi miejscami na turystycznej mapie Dolnego Śląska.

Trzeba pamiętać, że jest to ruina, a nie klasyczna atrakcja muzealna. Nie należy wchodzić do niedostępnych części budowli ani na niestabilne konstrukcje.

Kamienne świadectwo epoki

Dziś Schlesier-Ehrenmal nie imponuje już przepychem, który towarzyszył mu w 1938 roku. Nie ma centralnej misy ogniowej, dawnych rzeźb ani pełnej symboliki.

Pozostała surowa kamienna bryła.

I być może właśnie ona najlepiej opowiada historię tego miejsca. Nie jako „tajemniczego mauzoleum Hitlera” czy sensacyjnej nazistowskiej świątyni, lecz jako pomnika, którego znaczenie zostało przejęte przez totalitarną ideologię, a po wojnie niemal całkowicie wymazane z przestrzeni miasta.

Spacer na Niedźwiadki pozwala zobaczyć tę historię bez efektownej scenografii. Wśród drzew stoją ruiny, które przypominają, że architektura może być nie tylko sztuką i świadectwem swojej epoki, ale również narzędziem polityki i propagandy.

opracowanie & foto: Albin Marciniak

https://www.facebook.com/marciniak.albin

2026-09-14 0 komentarze/y

Podkarpackie Różne media

Podkarpacki Czek Turystyczny 2026

przez Redakcja 2026-09-12

Napisane przez Redakcja

300 zł na noclegi w Podkarpackiem! Podkarpacki Czek Turystyczny 2026

Chcesz odkrywać Bieszczady, Beskid Niski, Pogórze Przemyskie albo podkarpackie miasta i zabytki taniej? Już 14 września rusza pierwsza tura Podkarpackiego Czeku Turystycznego 2026. Uczestnicy programu mogą otrzymać 300 zł dofinansowania do noclegów w obiektach uczestniczących w programie. Trzeba się jednak spieszyć – liczba czeków jest ograniczona, a o ich przyznaniu decyduje kolejność składania wniosków.

Podkarpacki Czek Turystyczny – 300 zł na noclegi

Podkarpacki Czek Turystyczny to program, dzięki któremu turyści mogą obniżyć koszt pobytu w województwie podkarpackim. Wartość jednego czeku wynosi 300 zł, a warunkiem jego wykorzystania jest pobyt obejmujący co najmniej dwa noclegi w obiekcie uczestniczącym w programie.

Program może być ciekawą propozycją zarówno dla osób planujących jesienny wypad w Bieszczady czy Beskid Niski, jak i dla tych, którzy chcą odwiedzić podkarpackie miasta, zamki, pałace, uzdrowiska, muzea czy atrakcje przyrodnicze.

Co ważne, nie jest to bon do wykorzystania w dowolnym hotelu. Czek można zrealizować wyłącznie w obiektach noclegowych znajdujących się w oficjalnej bazie programu.

Kto może otrzymać Podkarpacki Czek Turystyczny?

Program obejmuje trzy grupy uczestników:

seniorów, czyli osoby, które ukończyły 60 lat,
pełnoletnich posiadaczy ważnej Karty Dużej Rodziny,
innych pełnoletnich uczestników, którzy chcą odwiedzić Podkarpackie i spełniają warunki programu.

Dla każdej z tych grup wartość czeku wynosi 300 zł.

Jak działa czek? To tylko kilka kroków

Procedura odbywa się online. Najpierw należy złożyć wniosek o wygenerowanie czeku, a następnie wybrać obiekt noclegowy uczestniczący w programie.

Po przyjeździe do obiektu czek jest weryfikowany przez personel na podstawie dokumentu tożsamości oraz – jeśli dotyczy – Karty Dużej Rodziny. Po zatwierdzeniu w systemie koszt pobytu zostaje pomniejszony o 300 zł.

Czek jest imienny, dlatego nie można przekazać go innej osobie. Nie podlega również wymianie na gotówkę.

Podkarpacki Czek Turystyczny 2026

Kiedy można wykorzystać Podkarpacki Czek Turystyczny?

Program podzielono na trzy tury:

Tura	Generowanie czeków	Termin pobytu	Wartość
I	14 września 2026, godz. 12:00	15 września – 5 października 2026	300 zł
II	6 października 2026	7 października – 2 listopada 2026	300 zł
III	3 listopada 2026	4 – 30 listopada 2026	300 zł

W każdym przypadku wymagane są minimum dwa noclegi. Czek musi zostać wykorzystany w okresie obowiązywania tury, na którą został wygenerowany.

Uwaga – liczy się kolejność zgłoszeń

To jedna z najważniejszych informacji dla osób zainteresowanych programem. Liczba czeków jest ograniczona, a wnioski są przyjmowane do wyczerpania przeznaczonej na daną turę puli.

Dlatego osoby planujące jesienny wyjazd na Podkarpacie powinny wcześniej wybrać miejsce noclegu i przygotować się do złożenia wniosku.

Gdzie można zrealizować czek?

Czek można wykorzystać w obiektach noclegowych, które przystąpiły do programu i znajdują się w jego oficjalnej bazie.

Na stronie Podkarpackiego Czeku Turystycznego dostępna jest baza obiektów wraz z ich lokalizacją. Przed planowaniem wyjazdu warto sprawdzić, czy wybrany hotel, pensjonat, gospodarstwo agroturystyczne lub inny obiekt bierze udział w programie.

Oficjalna strona Podkarpackiego Czeku Turystycznego – baza obiektów i wnioski

Podkarpacki Czek Turystyczny

Jesień to dobry czas na Podkarpackie

Program może być szczególnie interesujący dla turystów planujących jesienne wyjazdy w Bieszczady i Beskid Niski. Wrzesień, październik i listopad pozwalają również odkrywać mniej oczywiste miejsca regionu – od uzdrowisk i miasteczek po drewniane cerkwie, zamki, pałace, skanseny i atrakcje przyrodnicze.

300 zł dofinansowania może oznaczać realne zmniejszenie kosztów krótkiego wyjazdu, szczególnie przy pobycie obejmującym dwa lub więcej noclegów.

Program jest realizowany ze środków Ministerstwa Sportu i Turystyki oraz Województwa Podkarpackiego.

Najważniejsze informacje w skrócie

Podkarpacki Czek Turystyczny 2026:

wartość: 300 zł,
minimum: 2 noclegi,
miejsce realizacji: uczestniczące w programie obiekty noclegowe w województwie podkarpackim,
wniosek: składany online,
liczba czeków: ograniczona,
I tura: generowanie od 14 września 2026 r.,
II tura: od 6 października 2026 r.,
III tura: od 3 listopada 2026 r.,
ważne: czek jest imienny i nie można wymienić go na gotówkę.

Podkarpacki Czek Turystyczny – warto sprawdzić, zanim pula się wyczerpie

Dla osób planujących jesienny wyjazd na Podkarpacie jest to jedna z ciekawszych możliwości obniżenia kosztów noclegu. Pierwsza tura rozpoczyna się już 14 września 2026 r. o godz. 12:00.

Szczegółowe zasady, formularz wniosku i aktualną bazę obiektów znajdziesz na oficjalnej stronie programu.

Podkarpacki Czek Turystyczny 2026 – oficjalny serwis

2026-09-12 0 komentarze/y

Różne media

Leo Express odnotował w Polsce rekordowe lato

przez Redakcja 2026-09-11

Napisane przez Redakcja

Polska stała się tego lata głównym motorem wzrostu Leo Express. W lipcu i sierpniu przewoźnik przewiózł na polskim rynku 153 400 pasażerów, w porównaniu z 23 103 w analogicznym okresie ubiegłego roku. Liczba pasażerów wzrosła tym samym ponad sześciokrotnie, a podróżni korzystający z połączeń w Polsce stanowili niemal połowę wszystkich osób przewiezionych przez Leo Express w lipcu i sierpniu w pociągach dalekobieżnych. Za tak dynamicznym wzrostem stoi przede wszystkim rozszerzenie od wiosny tego roku oferty połączeń między Warszawą, Krakowem i Pragą. Łącznie tego lata Leo Express przewiózł na swoich międzynarodowych i krajowych trasach dalekobieżnych 321 599 pasażerów, czyli o 39% więcej niż rok wcześniej.

W Krakowie w lipcu i sierpniu do pociągów Leo Express wsiadło 49 786 pasażerów, w porównaniu z 4 854 w analogicznym okresie ubiegłego roku. Liczba pasażerów wzrosła tym samym ponad dziesięciokrotnie, a do wzrostu przyczyniło się również nowe krajowe połączenie między Krakowem a Warszawą. W Warszawie, która w tym roku jest nowym kierunkiem w siatce Leo Express, z połączeń przewoźnika skorzystało w lipcu i sierpniu ponad 20 tys. pasażerów.

„Polski rynek jest dla Leo Express jednym z kluczowych motorów dalszego wzrostu. Wyniki tego lata potwierdzają, że pasażerowie są bardzo zainteresowani zarówno wysokiej jakości połączeniami kolejowymi między największymi miastami Polski, jak i bezpośrednimi połączeniami międzynarodowymi do Czech. Rozszerzenie oferty między Warszawą, Krakowem i Pragą, a także uruchomienie nowych połączeń na trasie Przemyśl – Kraków – Praga – Frankfurt, bardzo szybko przełożyło się na wzrost liczby pasażerów, a my chcemy nadal rozwijać się w tym kierunku” – mówi Peter Köhler, dyrektor generalny Leo Express.

Polska jest częścią coraz szerszej europejskiej siatki Leo Express

Wzrostowi na polskim rynku towarzyszy dalszy rozwój międzynarodowych połączeń Leo Express. Oprócz trasy między Warszawą, Krakowem i Pragą przewoźnik uruchomił również połączenie na trasie Frankfurt nad Menem – Drezno – Praga – Ostrawa – Kraków – Rzeszów – Jarosław – Przemyśl i z powrotem, które bezpośrednio łączy Polskę z Czechami i Niemcami.

Nowe połączenia zwiększają możliwości podróżowania nie tylko między poszczególnymi polskimi miastami, ale również między Polską a innymi ważnymi europejskimi centrami.

Dynamicznie rośnie również liczba podróży międzynarodowych z Interrailem

Leo Express odnotował również silny wzrost liczby pasażerów korzystających z międzynarodowych biletów sieciowych Interrail. Umożliwiają one podróżowanie pociągami po Europie przez określony czas i cieszą się popularnością szczególnie wśród młodszych podróżnych.

Podczas gdy latem 2025 roku z połączeń Leo Express skorzystało 868 pasażerów z biletami Interrail, w tym roku było ich już 3 495. Oznacza to wzrost rok do roku o 303%, czyli ponad czterokrotny wzrost.

Największą popularnością cieszyły się trasy prowadzące przede wszystkim do Polski, zwłaszcza między Pragą a Krakowem. Wśród najczęściej wybieranych połączeń znalazły się również podróże między Pragą a Warszawą oraz między Warszawą a Krakowem.

Znacząco wzrosła liczba pasażerów podróżujących z biletami Interrail zarówno drugiej klasy, którzy w pociągach Leo Express korzystają z klasy Economy, jak i pierwszej klasy, uprawniającej do podróży w klasie Business. Liczba pasażerów z biletami Interrail drugiej klasy wzrosła rok do roku o 341%, natomiast w przypadku pierwszej klasy wzrost wyniósł 188%.

„Coraz więcej osób korzysta z kolei nie tylko podczas podróży między sąsiednimi miastami czy krajami, ale także na dłuższych trasach po Europie. Polska jest naturalną częścią tej europejskiej sieci. Rosnąca liczba pasażerów korzystających z Interraila potwierdza, że bezpośrednie połączenia międzynarodowe stają się dla podróżnych coraz bardziej atrakcyjne” – dodaje Peter Köhler.

Rośnie zainteresowanie komfortowym podróżowaniem w wyższych klasach

Tego lata znacząco wzrosło również zainteresowanie podróżami w wyższych klasach, oferujących szerszy zakres usług pokładowych i dodatkowe korzyści.

W lipcu i sierpniu z klasy Business w pociągach Leo Express podczas podróży w Polsce skorzystało 7 835 pasażerów, wobec 691 w analogicznym okresie ubiegłego roku. Oznacza to wzrost o 1 034% rok do roku, czyli ponad jedenastokrotnie.

Największa liczba klientów nadal podróżowała jednak w klasach Economy i Economy Plus, z których podczas letnich podróży w Polsce skorzystało ponad 110 tys. osób.

Najwięcej podróżowano w piątki i niedziele

Dane Leo Express pokazują również wyraźny rytm wakacyjnych podróży. Dziewięć z dziesięciu dni o największej liczbie pasażerów w całym okresie wakacyjnym przypadło na piątek lub niedzielę. Wśród dziesięciu najsilniejszych dni było pięć niedziel i cztery piątki.

Dniem z największą liczbą pasażerów podróżujących pociągami Leo Express w Polsce była niedziela 19 lipca, kiedy przewoźnik obsłużył 2 359 pasażerów.

Rośnie również zainteresowanie ofertą gastronomiczną na pokładzie

Wraz ze wzrostem liczby pasażerów zwiększyła się również sprzedaż produktów gastronomicznych w pociągach Leo Express. Na połączeniach w Polsce, podobnie jak na pozostałych trasach, najczęściej wybieranym napojem alkoholowym był Budvar 33, którego sprzedano 2 659 sztuk. Wśród napojów kawowych największą popularnością cieszyło się Caffè Americano z wynikiem 2 097 sprzedanych sztuk.

Wśród dań na wszystkich połączeniach największą popularnością cieszyła się bagietka Fajitas, którą pasażerowie zamówili 10 226 razy. Na drugim miejscu znalazł się Caesar wrap z wynikiem 9 987 sprzedanych sztuk. Również na połączeniach w Polsce najpopularniejszym daniem była bagietka Fajitas, której sprzedano 2 610 sztuk.

Leo Express oferuje bezpłatne przekąski i napoje w cenie biletu we wszystkich klasach od Economy Plus wzwyż. W najwyższej klasie Premium pasażerowie, oprócz innych usług premium, mają do dyspozycji ofertę gastronomiczną all-inclusive.

informacja prasowa Leo Express

2026-09-11 0 komentarze/y

Austria

Kufsteinerland jesienią – poznaj najlepiej strzeżony sekret Tyrolu

przez Redakcja 2026-09-11

Napisane przez Redakcja

Kufsteinerland jesienią odkrywa swoje najbardziej niezwykłe oblicze. U stóp Kaisergebirge można wjechać historycznym Kaiserliftem na Brentenjoch, przejść przez niedostępne dla samochodów Kaisertal, podziwiać kolorowe lasy nad Hechtsee i Thiersee, a następnie zejść pod ziemię do piwnicy, w której dojrzewa 60 tysięcy kręgów sera. Do tego dochodzą piwo kraftowe warzone w tyrolskim gospodarstwie, ponad 1000 butelek ginu ukrytych w skalnej sztolni, słynna twierdza Kufstein i koncerty światowej klasy w niewielkim Erl. To Tyrol z dala od utartych szlaków – szczególnie atrakcyjny właśnie jesienią.

Potężna twierdza górująca nad rzeką Inn jest jednym z najbardziej charakterystycznych symboli Tyrolu. To właśnie z nią większość turystów kojarzy Kufstein. Tymczasem miasto i otaczający je Kufsteinerland oferują znacznie więcej: wysokogórskie szlaki, alpejskie hale, jeziora, trasy rowerowe, tradycyjne gospodarstwa, lokalne sery i piwo kraftowe, a także wydarzenia kulturalne na światowym poziomie.

Położony przy granicy z Niemcami region szczególnie ciekawie prezentuje się jesienią. Kolorowe lasy, chłodniejsze i bardziej przejrzyste powietrze, mniejszy ruch na szlakach oraz działające jeszcze wyciągi sprawiają, że jest to bardzo dobry czas na poznawanie Kufsteinerlandu.

Kaiserlift – powolna droga w góry

Jedną z najbardziej charakterystycznych atrakcji regionu jest Kaiserlift – jeden z ostatnich jednoosobowych wyciągów krzesełkowych tego typu w Austrii. Przejazd z Kufstein na Brentenjoch, położony na wysokości około 1200 m n.p.m., trwa około 30 minut.

Współczesny turysta przyzwyczajony do szybkich kolejek może potraktować tę podróż jak atrakcję samą w sobie. Jednoosobowe krzesełko powoli wznosi się ponad łąkami i koronami drzew, otwierając widoki na dolinę Innu i otaczające ją góry.

Na górze rozpoczyna się teren Kaisergebirge – obszaru o wyjątkowych walorach przyrodniczych i krajobrazowych. Prowadzą stąd szlaki między innymi na Steinbergalmen oraz Gamskogel. Jesienią szczególnie atrakcyjny jest kontrast pomiędzy zielenią alpejskich łąk a czerwienią i złotem lasów.

Co ważne, sezon turystyczny w górach nie kończy się tutaj wraz z latem. Kaiserlift kursuje aż do początku listopada, a część schronisk pozostaje otwarta do połowy października.

Kaisertal – dolina dostępna tylko pieszo

Jeszcze bliżej masywu Kaisergebirge można znaleźć się podczas wędrówki przez Kaisertal. Aby dostać się do doliny, trzeba najpierw pokonać 282 stopnie prowadzące z obrzeży Kufstein.

Dalej krajobraz szybko się zmienia. Droga prowadzi pomiędzy tradycyjnymi gospodarstwami, łąkami i lasami, a następnie dociera do alpejskich hal i górskich zajazdów.

Kaisertal należy do miejsc, które najlepiej pokazują charakter Kufsteinerlandu. Nie trzeba tutaj zdobywać wysokich szczytów. Sama wędrówka przez dolinę, położoną pomiędzy masywami Zahmer Kaiser i Wilder Kaiser, pozwala doświadczyć alpejskiego krajobrazu z dala od dużych ośrodków turystycznych.

Jesień nad jeziorem Hechtsee

Kufsteinerland to nie tylko góry. W regionie znajduje się kilka jezior, które jesienią nabierają zupełnie innego charakteru.

Jednym z nich jest Hechtsee. Ciemna tafla jeziora odbija czerwono-złote korony okolicznych lasów bukowych. W chłodniejszej porze roku okolica staje się spokojniejsza, dlatego jest to dobre miejsce na spacer lub krótką wycieczkę poza centrum Kufstein.

Inny charakter ma jezioro Thiersee. Wokół niego poprowadzono trasę tematyczną „Tiroler Traumfabrik”, czyli „Tyrolska Fabryka Snów”.

Szlak przypomina o filmowej historii regionu. Dolina Thierseetal w okresie powojennym była wykorzystywana jako miejsce realizacji produkcji filmowych i zyskała nawet określenie „Hollywood Alp”. Tablice ustawione przy trasie opowiadają o filmach i miejscach, które pojawiały się na ekranie.

Kufsteinerland na rowerze

Jesień to również dobry moment na rowerowe odkrywanie regionu. Łagodniejsze temperatury sprzyjają dłuższym wycieczkom, a sieć tras pozwala wybierać zarówno spokojne przejazdy dolinami, jak i bardziej wymagające trasy górskie.

Przez okolice Kufstein prowadzi Innradweg – jedna z najważniejszych tras rowerowych regionu. Szlak biegnie wzdłuż rzeki Inn, prowadząc z Engadyny aż do Pasawy.

W pobliżu Kufstein trasa przebiega przez tereny nadrzeczne, a następnie kieruje się przez Ebbs, Niederndorf i Erl w stronę granicy z Niemcami.

Miłośnicy kolarstwa górskiego mogą natomiast wybrać trasy w rejonie Thiersee i Erlerberg.

Ciekawą propozycją jest również kulinarna trasa rowerowa Kaiserweis’ „Genuss & Handwerk”. Liczący niespełna 35 km szlak łączy jazdę na rowerze z poznawaniem lokalnej kuchni i rzemiosła. Na trasie znajdują się między innymi gorzelnie, gospodarstwa, sklepy z regionalnymi produktami oraz niewielkie zakłady rzemieślnicze.

800 ton sera pod ziemią

Kufsteinerland może zaskoczyć także miłośników kulinariów. Szczególnie interesujący jest rejon Niederndorf, gdzie działa wiele serowarni i gospodarstw produkujących własne sery.

W Sebi od trzech pokoleń działa rodzinna serowarnia Plangger. Specjalnością zakładu są sery produkowane z mleka siennego. Z mleka pochodzącego z okolicznych gospodarstw powstaje około 25 rodzajów sera.

Największe wrażenie robi jednak miejsce ich dojrzewania.

Sery trafiają do naturalnej skalnej piwnicy znajdującej się pod serowarnią. W ogromnych podziemnych pomieszczeniach może znajdować się nawet 60 000 kręgów serów półtwardych i twardych. Łączna masa przechowywanego sera sięga około 800 ton.

Część podziemnych pomieszczeń można zobaczyć podczas zwiedzania, a regionalnych produktów można spróbować i kupić w sklepie serowarni.

Bierol – piwo warzone w gospodarstwie

Inny przykład znajdziemy w lokalnej tradycji. W gospodarstwie Stöfflhof działa browar Bierol.

Jego historia rozpoczęła się w 2004 roku, kiedy Peter Bichler uruchomił pierwszy browar w powiecie Kufstein. Kilka lat później jego syn Christoph podczas pobytu w Stanach Zjednoczonych zainteresował się dynamicznie rozwijającą się kulturą piwa kraftowego.

Po powrocie do Tyrolu w 2014 roku uwarzył pierwsze Mountain Pale Ale.

Nazwa Bierol powstała z połączenia niemieckiego słowa „Bier” – piwo – oraz „Tirol”.

Browar wykorzystuje między innymi pszenicę z Wildschönau i żyto z doliny Innu. Pozostałości po warzeniu piwa, czyli młóto, wracają natomiast do lokalnych gospodarstw i służą jako pasza dla zwierząt.

W sezonie jesiennym można odwiedzić gospodarstwo, spróbować piwa i skorzystać z ogródka piwnego. Od listopada do marca działa tutaj restauracja „Zur Linä”, wyróżniona czapką kucharską.

Erl – kultura w alpejskiej miejscowości

Kufsteinerland potrafi zaskoczyć również skalą wydarzeń kulturalnych.

Erl jest niewielką miejscowością liczącą około 1500 mieszkańców, a mimo to znajduje się tutaj jeden z ważniejszych ośrodków muzycznych regionu – Tiroler Festspiele Erl.

Obok siebie stoją dwa charakterystyczne budynki. Biały Passionsspielhaus wykorzystywany jest podczas widowisk pasyjnych, natomiast czarny Festspielhaus jest siedzibą Tiroler Festspiele Erl.

Festiwal posiada własną orkiestrę i pracownię kostiumów. Od 2024 roku jego dyrektorem artystycznym jest światowej sławy tenor Jonas Kaufmann.

Jesienią odbywa się tutaj również festiwal „Ausklang”, którego program wykracza poza klasyczny podział gatunków muzycznych. Klasyka spotyka się z muzyką ludową, jazz z muzyką świata, a różne tradycje muzyczne funkcjonują obok siebie.

W dniach 1–3 października program obejmuje między innymi występy berlińskiego Leonkoro Quartet, austriackiego pianisty jazzowego Davida Helbocka oraz fińskiego kwartetu harmonijkowego Sväng.

Twierdza Kufstein i największe organy plenerowe Europy

Najbardziej rozpoznawalnym zabytkiem regionu pozostaje oczywiście twierdza Kufstein. Jej historia sięga ponad 800 lat.

Kompleks góruje nad miastem i rzeką Inn, stanowiąc jeden z najbardziej charakterystycznych punktów krajobrazu Kufsteinerlandu.

Szczególną atrakcją twierdzy są Heldenorgel – Organy Bohaterów. Instrument znajdujący się w wieży Bürgerturm posiada niemal 5000 piszczałek i jest uznawany za największe organy plenerowe w Europie.

Codziennie w południe, o godzinie 12.00, rozbrzmiewa ich muzyka. Przy odpowiednich warunkach atmosferycznych dźwięk instrumentu niesie się daleko poza Kufstein, a nawet w kierunku Bawarii.

Ponad 1000 butelek ginu w podziemnej sztolni

Kufstein ma również atrakcje ukryte pod powierzchnią ziemi.

Pod wzgórzem zamkowym znajduje się sztolnia związana z gospodą Auracher Löchl. Tunel sięga około 90 metrów w głąb skały.

Dawniej przechowywano tutaj żywność i lód. Dzisiaj podziemne pomieszczenia wykorzystywane są w zupełnie innym celu – znajduje się w nich kolekcja ponad 1000 różnych butelek ginu.

To jedna z najbardziej nietypowych atrakcji Kufstein, pokazująca, że historia regionu nie kończy się na średniowiecznej twierdzy i górskich szlakach.

Kufsteinerland – Tyrol poza głównym szlakiem

Kufsteinerland jest regionem, w którym na niewielkiej przestrzeni spotykają się różne oblicza Tyrolu. Jest tutaj historyczne miasto z potężną twierdzą, wysokogórski krajobraz Kaisergebirge, jeziora, doliny, trasy rowerowe, tradycyjne gospodarstwa i lokalne produkty.

Jednocześnie region nie ogranicza się do klasycznej turystyki górskiej. Można tu odwiedzić podziemną serowarnię, spróbować piwa warzonego w gospodarstwie, przejechać rowerem przez dolinę Innu, poznać filmową historię Thiersee albo wybrać się na koncert światowej klasy artystów w niewielkim Erl.

Jesień dodatkowo zmienia charakter tego miejsca. Górskie hale stopniowo pustoszeją, lasy przybierają intensywne barwy, a temperatury sprzyjają pieszym i rowerowym wycieczkom. Co ważne, sezon wcale nie kończy się tutaj wraz z końcem lata – Kaiserlift działa aż do początku listopada, a część schronisk pozostaje otwarta do połowy października.

Być może właśnie dlatego Kufsteinerland można uznać za jeden z mniej oczywistych kierunków w Tyrolu. Twierdza przyciąga uwagę, ale prawdziwe poznawanie regionu zaczyna się dopiero wtedy, gdy zejdziemy z głównego szlaku.

Kufsteinerland

Kufsteinerland leży we wschodniej części Tyrolu, bezpośrednio przy granicy z Bawarią. Region obejmuje miasto Kufstein oraz osiem gmin: Bad Häring, Ebbs, Erl, Langkampfen, Niederndorf, Niederndorferberg, Schwoich i Thiersee.

Jego naturalne granice wyznaczają między innymi rzeka Inn, masyw Kaisergebirge oraz jeziora w rejonie Kufstein i Thiersee.

Region dysponuje rozbudowaną siecią szlaków pieszych i rowerowych. Zimą w niewielkiej odległości znajdują się ośrodki narciarskie Alp Tyrolskich i Bawarskich, w tym SkiWelt Wilder Kaiser – Brixental.

Na turystów czeka około 340 obiektów noclegowych oferujących łącznie około 6300 miejsc.

Goście zatrzymujący się w Kufsteinerland otrzymują KufsteinerlandCard. Karta obejmuje szereg świadczeń zawartych w cenie pobytu, a także zniżki i oferty dotyczące transportu oraz mobilności.

Zdjęcia:
©Adobe Stock KAPhotography, ©TVB Kufsteinerland Vanmey Photography, ©Dominik Zwerger, ©Lolin, ©Kufsteinerland LisaEiersebner, ©Kufsteinerland Mathäus Gartner, ©TVB Kufsteinerland Chris Borg

2026-09-11 0 komentarze/y

Muzea

Top 10 najczęściej odwiedzanych muzeów świata

przez Redakcja 2026-09-09

Napisane przez Redakcja

TOP 10 najczęściej odwiedzanych muzeów na świecie w 2024 roku – ranking, liczby i porady dla podróżnych

Gdzie na świecie biją rekordy frekwencji? Które muzea przyciągnęły miliony zwiedzających w 2024 roku? Oto najnowszy ranking TOP 10 najczęściej odwiedzanych muzeów świata – od słynnego Luwru w Paryżu, przez Muzea Watykańskie, aż po gigantów w Chinach i USA. W zestawieniu znajdziesz aktualne statystyki, konkretne liczby odwiedzin i kluczowe informacje praktyczne: ceny biletów, godziny otwarcia, najlepsze godziny do zwiedzania, dostępność biletów online i wskazówki, jak uniknąć tłumów.

Ten przewodnik to nie tylko suche dane – to także inspiracja dla podróżników, miłośników sztuki i rodzin z dziećmi, które chcą zwiedzać najbardziej imponujące kolekcje sztuki, historii i nauki na świecie. Sprawdź, które muzea znalazły się w ścisłej czołówce globalnych atrakcji kulturalnych w 2024 roku – i zaplanuj swoją wizytę z głową!

Museum, Pyramid, Louvre image pixabay Free for use.

1. Luwr, Paryż

Frekwencja 2024: ok. 8,7 mln odwiedzających, najwięcej na świecie
Luwr pozostaje niekwestionowanym liderem światowego muzealnictwa – w 2024 roku odwiedziło go blisko 8,7 mln osób. Dzięki planom ekspansji, m.in. indywidualnemu wejściu do sali z Mona Lisą, muzeum modernizuje się, by sprostać tłumom, które każdego dnia płyną przez 403 sale dawnego pałacu królewskiego.

Porady:

Unikaj lipcowo-sierpniowego czyli wakacyjnego obłożenia.

Wejście rano lub późnym popołudniem zmniejsza kolejki.

Korzystaj z map trasy tematycznych, by uniknąć tłumów przy głównych atrakcjach.

2. Muzea Watykańskie, Watykan

Frekwencja 2024: 6 825 436 odwiedzających (drugie miejsce globalnie)
Muzea Watykańskie przyciągnęły 6,83 mln turystów w 2024 – to drugi najczęściej odwiedzany kompleks muzealny świata. Z Kaplicą Sykstyńską i salami Rafaela jako głównymi atrakcjami, zapewniają wyjątkowe doświadczenie sztuki i duchowości.

Porady:

Rezerwuj bilety na długo przed wizytą; – bilet zakupiony online wymaga potwierdzenia przy wejściu

Najluźniej wchodzą turyści po południu, po godzinie 15:00

Wejdź w środku tygodnia i rano, unikając weekendów i dni świątecznych.

Skorzystaj z opcji skip‑the‑line tour z przewodnikiem, by maksymalnie zminimalizować kolejki i stracić mniej czasu.

3. British Museum, Londyn

Frekwencja 2024: 6 479 952 odwiedzających, wzrost 11 % rocznie – najwyższy od 2015 r.
British Museum odnotowało rekordową frekwencję – 6,48 mln osób w 2024 roku, potwierdzając swoją pozycję najchętniej odwiedzanej atrakcji w Wielkiej Brytanii. Sukces wspierają wystawy czasowe, jak tematy Cesarstwa Rzymskiego i sztuki Michelangela.

Porady:

Wstęp jest bezpłatny, co sprzyja dużej liczbie odwiedzin.

Najmniejszy tłok w poniedziałki oraz późnym popołudniem.

Rozważ godzinny skrócony plan lub aplikację muzealną, by zobaczyć kluczowe obiekty bez przemierzania całego gmachu.

4. Natural History Museum – Londyn

Frekwencja 2024: 6 301 972 odwiedzających (drugie miejsce w UK)
To drugie najczęściej odwiedzane muzeum w Londynie – ponad 6,3 mln odwiedzin w 2024 roku. Nowe przestrzenie, takie jak Urban Nature Garden, oraz darmowy wstęp zachęcają lokalnych i zagranicznych gości do ponownego odkrycia naturalnej historii.

Porady:

Skorzystaj z darmowego wstępu – pomimo ogromnej popularności, wstęp jest bezpłatny.

Unikaj weekendowych szczytów i popołudni – odwiedzaj rano od wtorku do piątku.

Wstęp do Planetarium można kupić niezależnie – świetny dla rodzin z dziećmi.

5. National Museum of China – Pekin

Frekwencja do 28 listopada 2024: ponad 6,3 mln odwiedzających
Muzeum Narodowe Chin przyciągnęło ogromną liczbę gości – powyżej 6,3 mln do listopada 2024, średnio 20 000 osób dziennie. To centrum narodowej kultury i historii, które przyciąga tłumy lokalnych i zagranicznych turystów.

Porady:

Zakup biletów wcześniej online – pamiętaj, wiele ekspozycji może wymagać wcześniejszej rezerwacji.

Wejścia rano i w środku tygodnia są mniej zatłoczone.

Połącz wizytę z Parkiem Tiananmen i placem – lokalne trasy piesze pozwalają zobaczyć całość bez pośpiechu.

6. Metropolitan Museum of Art – Nowy Jork

Frekwencja fiskalna do 30 czerwca 2024: 5 727 258 odwiedzających
Met – obejmujący Fifth Avenue i Cloisters – przyciągnął 5,73 mln zwiedzających w roku fiskalnym kończącym się w czerwcu 2024. To symboliczne połączenie sztuki klasycznej i nowoczesnej w jednym z największych muzeów globu.

Porady:

Zarezerwuj dzień – Met wymaga opieki nad wieloma piętrami ekspozycji.

Wejście sugerowane rano lub po południu – gorące popołudnia często prowadzą do tłumów.

Rozważ bilet „pay‑what‑you‑wish” w oddzielnym wejściu, by zaoszczędzić i uniknąć linii.

7. China Science and Technology Museum – Pekin

Frekwencja 2023: ok. 5,315 mln odwiedzających, przewiduje się podobny poziom w 2024
Interaktywne i edukacyjne muzeum nauki przyciągnęło ponad 5,3 mln gości w 2023 roku, utrzymując swoją pozycję największej instytucji technologiczno-naukowej w Chinach – alternatywne doświadczenie w gęsto zabudowanym Pekinie.

Porady:

Idealne dla rodzin i młodzieży – wiele stref dotykowych i wystaw interaktywnych.

Kup bilet w kasie lub online, unikaj popołudni weekendowych szczytów.

Dobre połączenia metrem – niedaleko stacji Olympic.

8. American Museum of Natural History – Nowy Jork

Frekwencja 2024: ok. 5,4 mln odwiedzających
AMNH przyjął ponad 5,4 mln gości w 2024 roku, potwierdzając swoją rangę jako kluczowego ośrodka edukacji przyrodniczej i naukowej – znany z modeli dinozaurów i wystaw planetarium.

Porady:

Weź mapę szybkiego zwiedzania – gmach ma wiele pięter i sal.

Najlepszy czas: środek tygodnia oraz poranek – tłumy są mniejsze.

Rozważ zakup biletów łączonych np. z IMAX lub planetarium.

9. Nanjing Museum, Nankin

Frekwencja 2023: 5 006 800 odwiedzających – przypuszczalnie podobny poziom w 2024
Pierwsze państwowe muzeum w Chinach – ponad 5 mln odwiedzin w 2023 roku. Położone w historycznym mieście Nankin, oferuje szeroką panoramę chińskiej historii i sztuki.

Elektroniczna rezerwacja biletów jest obecnie powszechną formą wstępu.

Wizyta najlepiej wczesnym rankiem lub po południu, mniej tłoczna niż w weekend.

Warto zaplanować spacery po kompleksie i ogrodach przy muzeum.

10. Suzhou Museum, Suzhou

Frekwencja 2023: 4 852 000 odwiedzających – szacunkowo podobna w 2024
Muzeum zaprojektowane przez I. M. Pei przyciągnęło prawie 4,85 mln odwiedzających w 2023 r. – unikalna świątynia chińskiej tradycji i współczesnej architektury, której symbolika ogrodów i przestrzeni stała się podręcznikowym przykładem przestrzeni expo-museum.

Kup bilet online – tłumy często w weekendy.

Połącz wizytę z ogrodami Suzhou – piękna sceneria wokół muzeum.

Najlepszy czas: czwartki i piątki rano – spokojniejszy dostęp do sal.

Ten ranking pokazuje, że najpopularniejsze muzea świata to połączenie klasycznych ikon sztuki (Luwr, Watykan, British Museum) z potęgą wielkich instytucji naukowych i muzeów narodowych w USA i Chinach.

Działalność muzeów w Polsce w 2024 r.

W 2024 r. działalność prowadziły 982 muzea i oddziały muzealne, które zwiedziło 44,4 mln osób. Muzea prezentowały 2,8 tys. wystaw stałych oraz zorganizowały 4,6 tys. wystaw czasowych w kraju.

Najwięcej muzeów i oddziałów muzealnych zlokalizowanych było w województwach mazowieckim i małopolskim, gdzie działało odpowiednio 139 i 110 podmiotów. W tych dwóch województwach zwiedzający stanowili łącznie 61,1% ogólnej liczby zwiedzających muzea i oddziały muzealne. Najmniej muzeów oraz zwiedzających odnotowano w województwie lubuskim (17 muzeów oraz 287,7 tys. zwiedzających). Liczba zwiedzających muzea w Polsce na 1 000 ludności wyniosła 1 181.

opracowanie Albin Marciniak

https://www.facebook.com/marciniak.albin/

2026-09-09 0 komentarze/y

Góry Najciekawsze szlaki piesze i rowerowe w Europie

Szlak na Trzy Korony i Sokolicę w Pieninach

przez Redakcja 2026-09-09

Napisane przez Redakcja

PIENINY – Szlak pieszy – Szczawnica – Sokolica – Trzy Korony – Sromowce Niżne

Pieniny to bardzo niewielkie ale za to bardzo malownicze pasmo górskie. Pokrywa je sieć szlaków turystycznych, a można je podzielić na Pieniny Właściwe, Spiskie i Małe. Od północy sąsiadują z Gorcami i Pasmem Radziejowej, a od południa z przedgórzem Magury Spiskiej.

Oto szlak, który polecamy:

Szczawnica – Sokolica (747 m n.p.m.) – Przełęcz Sosnów (650 m n.p.m.) – Czerteż (774 m n.p.m) – Trzy Korony (982 m n.p.m.) – Przełęcz Szopka (779 m n.p.m.) – schronisko „Trzy Korony”

„Trzy Korony” i aż pięć szczytów.

Za czasów Polsko-Węgierskich aby wejść na szczyt „Trzech Koron” należało zapłacić pięć koron, stąd nazwa Korony.

Każdy szczyt ma swoją nazwę nadaną przez flisaków (od lewej); Pochyły dziadek, Okazała Babka i trzy wnuczki; Wysoka Kaśka, Gruba Baśka i Kudłata Maryśka.

Ze Szczawnicy na szczyt Trzech Koron- 8,5 km, różnica wzniesień 540 m. W górę 4 h, w dół 3 h 15 min

Nie może być wyprawy w Pieniny bez wycieczki na dwie „góry-symbol”: Trzy Korony i Sokolicę. Za punkt startu wybieramy Szczawnicę. Dojazd do Szczawnicy możliwy jest połączeniami drogowymi: samochodem lub też autobusem. Szczawnica posiada bezpośrednie połączenie autobusowe PKS m.in. z wielu miast.

Naszą wędrówkę zaczynamy na dworcu autobusowym i stamtąd idziemy wzdłuż potoku Grajcarek w sąsiedztwie dolnej stacji kolejki linowej na Palenicę.

Przemierzamy teren tego Parku, bo właśnie w ten sposób można dostać się nad brzeg Dunajca, skąd wiedzie szlak czerwony – szeroka spacerowa ścieżka. Przechodzimy przez most nad potokiem Grajcarek i mijamy kilka restauracji położonych w tym malowniczym miejscu.

Za mostem (0,5km) znajduje się przysiółek Ląd. Podążamy dalej ulicą, wprost do Białej Skały (a w niej i w przepaścistych stokach Bystrzyka trzy jaskinie: Cygańska, Piec Dolny i Piec Górny). Po kilku minutach marszu dochodzimy do rozwidlenia szlaków – w lewo wiedzie niebieski szlak do schroniska „Orlica”, gdzie też można podejść na chwilkę, gdyż wyjście tam zajmuje 3minuty, podobnie zejście.

Wracamy do rozwidlenia i podążamy jeszcze kilka minut szlakiem czerwonym wzdłuż Dunajca, mijając po drodze Piec Majki (niewielka grota pod przewieszoną skałą) oraz pawilon Pienińskiego Parku Narodowego (granica obszaru chronionego)

Na drugim brzegu zaczyna się szlak na Sokolicę

Wejście na szlak przy pawilonie Parku

U podnóża znajduje się przystań promów i wypożyczalnia kajaków „Nowy Przewóz”. Dochodzimy do przeprawy na Dunajcu (czynna jest od 15 kwietnia do 30 października od godziny 8 do 20 latem, w pozostałych miesiącach nieco krócej). Przeprawa przez rzekę trwa około 7 minut.Równolegle do rzeki biegnie chodnik, który kieruje się następnie w górę przez las i zarośla do grubej jodły, obok ukrytej w lesie po lewej stronie Hukowej Skale (40-metrowa, niemal pionowa ściana opada do doliny Dunajca. Jej nazwa pochodzi od donośnego, głośnego echa odbijającego się od tutejszych skał. W czasie spływu Dunajcem dawni turyści dokonywali tradycyjnych wystrzałów z pistoletów a nawet moździerzy. Anonimowy autor w 1880 pisał: „Tutaj to wyróżnia się Hukowa Skała, która się odznacza tym, że echo wystrzału dziewięć razy odbija się o grzbiety Pienin”

Po przeprawieniu się na drugi brzeg, idziemy szlakiem niebieskim. Prowadzi on nas na Sokolicę. Podejście wiedzie trochę stromo lasem, zwłaszcza w drugiej części zakosami. Po drodze mijamy dwie polany, ze skraju jednej z nich bardzo ładny widok na Szczawnicę. Wejście na Sokolicę przeciętnym tempem zajmuje niecałą godzinę. Pod samym szczytem tablica informacyjna i drogowskaz — wejście na szczyt jest płatne.

Wejście na Trzy Korony oraz Sokolicę jest płatny. Wstęp na Trzy Korony ważny jest w tym samym dniu również na Sokolicę i odwrotnie a opłaty na galerie widokowe pobierane są od 1 V do 31 X

Wierzchołek Sokolicy widziany z Drogi Pienińskiej

Ze skalistego wierzchołka Sokolicy widok na Przełom Dunajca (rzeka płynie tuż pod nami 300 metrów niżej), otoczenie Pienińskiego Potoku, Małe Pieniny z pobliską Leśnicą, oraz Tatry. Na szczytowej galeryjce zamontowano barierkę, gdyż miejsce jest urwiste i mocno eksponowane. Za barierką znajduje się niewielka, pokrzywiona, reliktowa sosna — pozostałość lasów w okresu ostatniego zlodowacenia. Sosny reliktowe na grani Sokolicy mają nawet ponad 500 lat.

Najbardziej rozpoznawalna sosna pod szczytem Sokolicy – Kinga Pienińska (obecnie bez górnej gałęzi)

Dunajec wijący się pomiędzy Sromowcami a Czerwonym Klasztorem

Od drogowskazu na zboczu Sokolicy kontynuujemy swoją podróż, tzw. Sokolą Percią. Szlak ten wiedzie skalistym grzbietem Pieninek, z Sokolicy na Bajków Groń, gdzie łączy się z żółtym szlakiem prowadzącym z Krościenka do Sromowców Niżnych. Niekiedy zalicza się do niego odcinek Szczawnica – Sokolica. Wyznaczył ją w 1926 ksiądz Walenty Gadowski, twórca tatrzańskiej Orlej Perci. Nieco dalej mamy możliwość przejścia najbardziej znanego odcinka Sokolej Perci (choć w porównaniu ze jej tatrzańską „siostrą” jest to ledwo spacerek). Trasę w dalszym ciągu wyznaczają znaki niebieskie. Chodnik mija skalny wyskok Kazalnicy (ok. 690m). 3,2 km (658m) następny drogowskaz i rozdroże. W pobliżu znajduje się przełęcz ok. 650 m i polanka Mały Sosnów, na mapach błędnie nazywana Burzyną.

Stąd Sokola Perć wiedzie niedługim odcinkiem przez las, następnie biegnie wzwyż zakosami, stromym leśnym zboczem. Na trasie widoczna jest tzw. „erozja turystyczna” kamienie wyślizgane przez liczne wycieczki, w partiach leśnych, pokrywa glebowa zdarta, a korzenie drzew widoczne. Nie kierując się na główny szczyt Czertezika (772m n.p.m.) szlak trawersuje do opasanej poręczami rampy widokowej na zachodnią granicę. Rampa jest usytuowana nad 35 metrowym pionowym urwiskiem. Znaki niebieskie prowadzą w górę stromą skalną krawędzią, następnie po schodkach na szczyt Czerteża (774m n.p.m.), skąd schodzimy kilka minut w dół po skałkach i przez gąszcz leśny. Po chwili dochodzimy do polany Burzana, gdzie zielony szlak odchodzi w prawo w kierunku Krościenka nad Dunajcem. Z Sokolicy 20 min. (pół godziny w przeciwną stronę)

Widoczne stają się typowe dla Pieninek polany śródleśne. Idziemy dalej szlakiem niebieskim przez grzbiet Pieninek, stromym leśnym stokiem, a następnie skalistą krawędzią Ociemnionego Wierchu (ok. 740m). 4,7 km polana Kurnikowa z siodłem przełęczki (694m). Za pasem lasu znajduje się górna część polany Pieninki, za którą trasa biegnie w górę na Grań Białych Skał. Następnie należy przekroczyć górny skraj polany Pieninki, oraz dwie małe łączki – 5,2 km niemała śródleśna polana Istebki, którą szlak trawersuje od lewej strony. Ze skraju Istebki szlak wiedzie 100 metrów lasem na polanę Wymiarki- 5,6 km, drogowskaz przy złączeniu szlaków pomiędzy wierzchołkami Bajkowego Gronia(716m n.p.m.) i Bajkowa (ok. 685m n.p.m.). Po 25 minutach (35 min.↓) osiągamy polanę Bańków Gronik — dochodzi tu żółty szlak z Krościenka nad Dunajcem.

Znaki niebieskie zwracają się w lewą stronę i kierują 0,5km razem ze znakami żółtymi, przez polanę Niżnie Wymiarki. Dalej należy przejść górny bieg Potoku Pienińskiego. Trasa wspina się w górę przez kilka minut, aż do następnej polany. 6,1 km (710 m n.p.m.) drogowskaz na krawędzi polany Limierczyki. Szlak niebieski prowadzi w lewo przez polanę Limierczyki. Druga część polany nazywa się Wyrobek. Za polaną szlak wprowadza w jodłowo bukowy las. Ciasna ścieżka przechodzi przez kilka wzniesień, i schodzi w dół w ostro wcięty wąwóz Hulińskiego Potoku, który jest gęsto zalesiony. Dalej wznosimy się w górę, po czym kierujemy się w lewo zboczami Ostrego Wierchu przez las. Przejście dróżką zastępują nam wapienne schodki. Po 85 stopniach dochodzi się do groty ze statuą św. Kingi, a następnie do reszty zamczyska. 7,4 km zamek Pieniński (750m n.p.m.). Są to ruiny najwyżej położonego zameczku w Polsce, na ciężko dostępnym skalistym stoku Zamkowej Góry.

Później wracamy do groty św. Kingi, skąd szlak prowadzi na południe zaraz pod skalną ścianę Zamkowej Góry, na oddaloną o 100m Przełęcz Zamkową (ok. 770m n.p.m.). Następnie w 15 minut (10 min.↓), trawersując Ostry Wierch (851 m n.p.m.), osiągamy ładną polanę Kosarzyska.

W dół zbiega z niej szlak zielony, my natomiast udajemy się za znakami niebieskimi na Trzy Korony — najwyższe w Pieninach Właściwych. Podejście zajmuje pół godziny (w dół 10-15 minut) i wiedzie lasem. Szlak niebieski prowadzi polaną stromo w górę, z tyłu nieco ograniczony drzewami widok na Pasmo Radziejowej. Następnie szlak biegnie ku górze ok. 100m przez liczne zarośla, na przełęcz Niedźwiadki (899m n.p.m.), która rozdziela cypel Pańskiej Skały (920m n.p.m.). Od przełęczy należy podejść dzikim lasem jodłowym w górę na Siodło (ok. 955m n.p.m.). Z tego punktu widoczny już jest masyw Okrąglicy (982m n.p.m.).

Wejście na szczyt Trzech Koron, a właściwie na platformę widokową jest płatne (jak wspomniałam wcześniej bilet obowiązuje w ten sam dzień również na Sokolicy). Widok stąd obejmuje Dunajec, Sromowce Niżne i Czerwony Klasztor (Červený Kláštor) u naszych stóp, a dalej przy dobrej pogodzie widać Tatry, Babią Górę (1725 m n.p.m.) oraz Gorce. Partię szczytową stanowi pięć – zbudowanych z odpornych wapieni rogowcowych – turni:
* Okrąglica – 982 m n.p.m. Najwyższa, na niej znajduje się platforma widokowa z barierkami. Na platformie mieści się około 30 osób.

* Płaska (Plaska) Skała – 950 m n.p.m. Na południowy wschód od Okrąglicy.
* Nad Ogródki – 940 m n.p.m. Na południowy zachód od Okrąglicy. Od 1933 stał tutaj obsługiwany przez pustelnika totalizator opadowy
* Pańska Skała (Bryłowa) – 920 m n.p.m. Gnieżdżą się w niej rzadkie ptaki pomurniki.
* Niżnia Okrąglica (Ganek, Siodło) – wysunięta ku południu pod Okrąglicą i niższa o 80 m. Z niej dawniej, przed udostępnieniem wierzchołka, oglądano panoramę.

Czerwony Klasztor widziany z Trzech Koron

w dole Sromowce Niżne

Ze szczytu schodzimy w 15 minut (40 min. trwa podejście) na Przełęcz Szopka (przez kiepskich piechurów nazwana przełęczą Chwała Bogu – jako wyraz ulgi po trudach wspinaczki). Na przełęczy i poniżej niej znajdują się dwie polany. Z polany zwanej Szopką widok na pogórza Spisza i Tatry. Z polany nad przełęczą widać Gorce. Polana jest koszona przez Pieniński Park Narodowy, jednak z powodu niewielkiego jej rozmiaru i częściowego już zarośnięcia widoki są ograniczone.

Dalej skręcamy w lewo i schodzimy stromo żółtym szlakiem, przechodząc następnie przez ładny, wapienny wąwóz — Wąwóz Szopczański (często nazywany błędnie Wąwozem Sobczańskim, choć nazwa pochodzi od Przełęczy Szopka).

O Wąwozie Szopczańskim pisał M.B.Z. Stęczyński w 1860:
„Ta nachyla swe szczyty i zdaje się smucić,
Jak gdyby na przechodnia chciała się przewrócić;
Tamta rozpadlinami czarnymi przeraża,
Że nawet i ptakowi zbliżyć się zagraża;
Inna z łona swojego wysącza strumienie,
Na które nigdy słońca nie świecą promienie.
kwiatów rozwinąć w swej pustej krainie”

Potem idziemy już prawie płaskim terenem do schroniska „Trzy Korony”. Po drodze mijamy bacówkę.

Szacowany czas zejścia to 45min, my w 20min byliśmy już na dole w schronisku posilając się jego dobrami kulinarnymi 😉

Schronisko pozytywnie nas zaskoczyło. Urzekające widoki z samego okna schroniska jak i z okolic.

Schronisko „Trzy Korony”

Bardzo atrakcyjna widokowo wycieczka przez najpiękniejsze pienińskie zakątki (a konkretnie Pieniny Właściwe, tworzące Pieniński Park Narodowy) z punktem końcowym w klimatycznym schronisku „Trzy Korony”. Na trasie nie występują właściwie żadne trudności techniczne, a eksponowane, widokowe miejsca zostały ubezpieczone poprzez postawienie barierek.

Ze schroniska można kontynuować wędrówkę Drogą Pienińską po stronie Słowcakiej.

most nad Dunajcem łączący Polskę i Słowację

widok z mostu na Trzy Korony

Wejście na Drogę Pienińską obok Czerwonego Klasztoru

Droga Pienińska

Inne atrakcje

Spływ Dunajcem

Spływ Dunajcem na flisackiej tratwie to niezwykłe spotkanie z dziką, niezmienioną od tysiącleci przyrodą – jedna z największych atrakcji turystycznych Europy. Jednocześnie to najlepszy sposób na zwiedzanie Pienińskiego Parku Narodowego.

Dunajec wyżłobił w wapiennych skałach wąwóz zwany Przełomem Dunajca. Tradycja spływu na drewnianej tratwie zbudowanej z połączonych ze sobą wąskich łódek sięga pierwszej połowy XIX wieku. W trakcie spływu flisacy opowiadają o Pieninach przytaczając legendy o Janosiku oraz pokazując najciekawsze miejsca na trasie. Sezon trwa od maja do października. Trasa rozpoczyna się w przystani Sromowce – Kąty a kończy w Szczawnicy Niżnej. Spływ trwa od 2 do 3 godzin.

Istnieją dwie przystanie docelowe:

– Szczawnica – długość trasy ok. 18 km,
czas trwania spływu – ok. 2 godz. 15 min.
Sromowiec Niżnych ok.12 km czas trwania ok. 1 godzina 45 minut – Krościenko – długość trasy ok. 23 km,
czas trwania spływu – ok. 2 godz. 45 min.
ze Sromowiec Niżnych ok.17 km czas trwania ok. 2 godziny 15 minut

Rowery

Pieniny to idealne miejsce dla wszystkich miłośników kolarstwa – tak wyczynowego, jak i amatorskiego. Jazda rowerem jest świetnym sposobem na zwiedzanie wszystkich położonych w okolicy atrakcji. Poniżej przykładowe, polecane trasy rowerowe.

1. Wokół jeziora Czorsztyńskiego
Podczas jazdy podziwiać można wspaniałe widoki na Pieniny, Gorce, jezioro oraz zamki. Wycieczka wiodąca przez Falsztyn, Frydman, Dębno, Maniowy, Kluszkowce, Czorsztyn o łącznej długości ok. 40km. Trasa (trwająca 4-5 godzin) z pewnością na każdym wywrze piorunujące wrażenie.

2. Drogą Pienińską
Trasa przebiega od Sromowiec Niżnych, przez Kładkę do Szczawnicy a następnie powrót przez Krościenko. Wiedzie przez Słowację, wzdłuż Dunajca, tuż przy Czerwonym Klasztorze. Niewątpliwą atrakcją są spływające łodzie flisackie. Cała trasa ma ok. 40km długości (4-5h).

3. Sromowce Niżne – Niedzica – Mala Frankowa – grzbiet Magury Spiskiej – Żdiar – Lendak – Magurske sedlo – Spisska Stara Ves – Sromowce Niżne
Trasa o długości ponad 80km prowadząca w większości przez teren Słowacji. Prowadzi przez rzadko odwiedzane przez polskich turystów miejsca. Jadąc ze Sromowiec przez Niedzicę do czynnego latem, turystycznego przejścia granicznego docieramy do wioski Mała Frankowa przez pasmo Magura Spiska. Następnie po zjeździe do miejscowości Żdiar trasa prowadzi w stronę Spiskiej Beli skręcając na Lendak. Po dojechaniu do Slovenskiej Wsi przejazd przez przełęcz Magurską do Spiskiej Starej Wsi, skąd już niedaleko do punktu docelowego – Sromowiec Niżnych.

4. Sromowce Wyżne – Spiskie Hanusovce – Łysa Polana – Bukowina Tatrzańska – Łapszanka – Niedzica – Sromowce Wyżne
Trasa o długości ponad 90km. Ma dość wysoki stopień trudności, ale jest to rekompensowane pięknymi widokami. Wyjeżdżając ze Sromowiec Niżnych kierujemy się w stronę Niedzicy, i dalej w stronę Spiskiej Starej Wsi przez miejscowość Spiski Hanusoviec. Następnie po dojechaniu do miejscowości Wielka Frankowa zjeżdżamy do Ostruni udając się do Przełęczy pod Przysłopem i drogi głównej nr 67. Kierując się na Jaworzynę Tatrzańską docieramy do byłego przejścia na Łysej Polanie. Po wjechaniu do Polski trasa prowadzi do Bukowiny Tatrzańskiej, dalej przez Jurgów, Przełęcz nad Łapszanką zjeżdżamy do Łapsz Wyżnych. Następnie dojeżdżając do Niedzicy kierujemy się z powrotem do Sromowiec.

Piesze wycieczki

Piesze wycieczki są wspaniałym sposobem na spędzenie wolnego czasu, zwłaszcza w Pieninach. Wytyczone szlaki turystyczne nie są zbyt wymagające, i każdy może sobie na nich poradzić. Wyjście w góry daje okazję do podziwiania piękna krajobrazu zarówno po polskiej, jak i słowackiej stronie. Usytuowanie Schroniska tuż przy szlaku sprawia, że jest idealną bazą wypadową.

Poniżej przedstawiamy przykładowe szlaki piesze:

Na Trzy Korony szlakiem żółtym

Szlak zaczyna się zaraz przy Schronisku Trzy Korony i wiedzie przez przepiękny wapienny wąwóz Szopczański, aż na przełęcz Szopka (Chwała Bogu). Na przełęczy, aby dojść do Trzech Koron, należy wejść na szlak niebieski i po około 30 min marszu wychodzi się do na jeden ze szczytów Trzech Koron – Okrąglica (982 m n.p.m), na którym znajduje się taras widokowy.

Na Trzy Korony szlakiem zielonym

Szlak zaczyna się kilkadziesiąt metrów za Schroniskiem Trzy Korony – ze szlaku żółtego należy skręcić w prawo w szlak zielony. To podejście na Trzy Korony ma nieco inny charakter niż poprzednie – prowadzi niezbyt stromo pod górę, przez większość trasy idzie się cienistym lasem – polecany jest zatem szczególnie w bardzo upalne dni.

Na Górę Zamkową

Na górę Zamkową można wyjść ze Sromowiec Niżnych korzystając ze szlaku żółtego albo z zielonego. Szlak żółty oznacza co prawda trasę dłuższą, ale niewątpliwie ciekawszą. Droga prowadzi bowiem przez wąwóz Szopczański i Trzy Korony. Szlak zielony jest krótszy, prowadzi przez polanę Ligarki. Na następnej polanie zwanej Kosarzyska szlak zielony ze Sromowiec łączy się ze szlakiem niebieskim prowadzącym z Trzech Koron. Z polany Kosarzyska szlak niebieski prowadzi do Góry Zamkowej (799 m n.p.m.) Na Górze Zamkowej zbudowano niedostępny zamek, w którym w okresie najazdu Tatarów dwukrotnie szukała schronienia święta Kinga, uciekając z zagrożonego Starego Sącza. Rola zamku skończyła się po zdobyciu i zburzeniu go w 1433 roku przez husytów. Do dzisiejszych czasów pozostały z zamku nikłe resztki. Prowadzone są tam obecnie prace archeologiczne.

Na Sokolicę

Najdłuższa i najciekawsza trasa – przejście jej gwarantuje że zobaczy się w Pieninach to, co najważniejsze i najciekawsze. Prowadzi przez wszystkie najważniejsze szczyty. Zaczyna się w Sromowcach Niżnych szlakiem żółtym, który na przełęczy Szopka (Chwała Bogu) przechodzi w niebieski, prowadzący na Sokolicę, szczyt z charakterystyczną sosną (747 m n.p.m.) przez Trzy Korony, Górę Zamkową, Bajków Gronik, Czerteź i Czertezik. Z Sokolicy można zejść do Szczawnicy, przeprawiając się przez Dunajec za pomocą promu.

Do Czerwonego Klasztoru na Słowacji

Czerwony Klasztor przy miejscowości Czerwony Klasztor był zamieszkały w dwóch etapach przez mnichów z zakonów kartuzów i kamedułów. Początkowo Czerwony Klasztor (w latach 1320 do 1536) był klasztorem kartuskim (założycielem zakonu w roku 1084 był św. Bruno). Pierwszy kartuski klasztor na Spiszu był postawiony w roku 1305 na Klasztorisku przy Letanowcach w Słowackim Raju. Później, kiedy zakonnicy otrzymali miejscowość Lechnicę w Pieninach zaczęli w roku 1320 przy tej miejscowości budować Czerwony Klasztor (nazwa pochodzi od czerwonego pokrycia dachu zastosowanego według projektu pierwszego przeora klasztoru – o. Jana). Obydwa klasztory były wybudowane z dala od ludzkich siedzib, ponieważ kartuzi należeli do najbardziej rygorystycznych zakonów o ascetycznym sposobie życia. Poświęcali się przede wszystkim przepisywaniu ksiąg a stopniowo zyskiwali od węgierskich i polskich władców różne przywileje (prawo rybołówstwa na Dunajcu, prawo młyna, warzenia piwa i władzy sądowej). Kameduli otrzymali Czerwony klasztor jako dar nitrańskiego biskupa Władysława Matiaszowskiego. Po objęciu klasztoru zaczęli jego przebudowę w stylu barokowym (nowe domki mnichów, barokowa wieża przy kościele, remont kościoła). Kameduli, podobnie jak kartuzi, żyli pustelniczym sposobem życia (czas poświęcali prowadzeniu gospodarstwa, pszczelarstwu, leczeniu chorych i zbieraniu ziół leczniczych). Od roku 1754 była tu założona apteka, która zasłynęła daleko za granicami Spisza, głównie gdy prowadził ją brat Cyprian w latach 1756-1775. W 1782 roku zakon kamedułów jako bezużyteczny – w świetle nowych reform społecznych – decyzją cesarza Franciszka Józefa II został zniesiony. Do Czerwonego Klasztoru można dojść przez nowo wybudowana kładkę na Dunajcu w Sromowcach Niżnych.

Do Szczawnicy przez Czerwony Klasztor (Słowacja)

To propozycja także dla miłośników wycieczek rowerowych. Rower jako środek transportu nadaje się tutaj wprost idealnie, ze względu na długość trasy (10 km) a także na jej charakter (szlak biegnie wygodna szutrową drogą wzdłuż Dunajca, jest szeroki i pozbawiony większych wzniesień).

opracowanie & foto: Albin Marciniak

https://www.facebook.com/marciniak.albin

Wykaz schronisk górskich w Polsce i dane kontaktowe

2026-09-09 0 komentarze/y

Polska

Polska — turystyczna perła i kraj niezwykłych możliwości

przez Albin Marciniak 2026-09-09

Napisane przez Albin Marciniak

Polska – podróż zaczyna się tutaj

Polska to kraj o wyjątkowej atrakcyjności, który zachwyca zarówno różnorodnością przyrody, jak i bogactwem kulturowym oraz historycznym. Jej dogodne położenie geograficzne w sercu Europy pozwala na pełne doświadczenie wszystkich czterech pór roku. Każda z nich wnosi do krajobrazu odmienną paletę barw i emocji — od wiosennej, soczystej zieleni budzącej przyrodę do życia, przez słoneczne lato sprzyjające wakacyjnym podróżom, po złotą, nostalgicznie piękną jesień oraz śnieżną, malowniczą zimę.

Polska oferuje idealne warunki do wypoczynku nad wodą — od szerokich, piaszczystych plaż Bałtyku, przez malownicze polodowcowe jeziora Mazur, aż po urokliwe, meandrujące rzeki, idealne do spływów kajakowych. Miłośnicy natury znajdą tu jedne z najstarszych kompleksów leśnych w Europie, z Puszczą Białowieską na czele — prawdziwą perłą światowego dziedzictwa przyrody.

To właśnie w Polsce turyści mogą wędrować po wszystkich głównych formacjach górskich znanych na świecie: od łagodnych pasm Sudetów, przez malownicze Beskidy, aż po majestatyczne, skaliste szczyty Tatr — jedyne góry typu alpejskiego w tej części Europy.

Polska wyróżnia się także niezwykłym bogactwem zabytków architektury drewnianej. Wiele z nich, jak choćby drewniane kościoły Małopolski czy cerkwie wschodniego pogranicza, zostało wpisanych na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Na terenie całego kraju znajdują się liczne skanseny — żywe muzea pod gołym niebem, które przenoszą odwiedzających w czasy naszych przodków. W całej Polsce mamy ponad 50 skansenów z ogromną kolekcją zabytków nieruchomych i jeszcze większą tych ruchomych.

Miłośnicy historii i architektury znajdą w Polsce setki zamków i pałaców, od gotyckich warowni po barokowe rezydencje, które zachwycają nie tylko kunsztem wykonania, ale także bogatą historią. Nie ograniczajmy się tylko do Wawelu, Malborka czy Książa, choć to oczywiście sztandarowe punkty przyciągające niczym magnes.

Polska zachwyca również podziemnym światem — niezwykłymi atrakcjami turystycznymi ukrytymi pod ziemią. Kopalnia Soli w Wieliczce oraz Kopalnia Soli w Bochni, obie wpisane na Listę UNESCO, stanowią wyjątkowe przykłady dziedzictwa górniczego, łącząc historię, sztukę i inżynierię w niezapomniane doświadczenie. Pozycji jakie czekają na śmiałków podziemnego świata w naszym kraju mamy blisko setkę, a do zwiedzania tego barwnego, innego świata zachęcam od wielu lat.

Podziemia turystyczne w Polsce, Trasy podziemne, kopalnie, jaskinie, Poland Underground

Na długiej liście polskich obiektów wpisanych na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO znajdują się nie tylko zabytki architektury i techniki, ale także unikalne krajobrazy naturalne oraz tradycje kulturowe. Wśród nich szczególne miejsce zajmuje Flisacki Spływ Dunajcem, od wieków przyciągający turystów z całego świata swoją niezwykłą atmosferą i pięknem przyrody.

Nie sposób mówić o Polsce, nie wspominając o jej kuchni — bogatej, różnorodnej i cenionej na całym świecie. Tradycyjne polskie potrawy, tworzone z naturalnych składników i według receptur przekazywanych z pokolenia na pokolenie, zachwycają smakiem i aromatem. Bigos, pierogi czy żurek to początek długiej listy nad którą pochylają się turyści w restauracjach od morza do Tatr.

Polska to także kraj ludzi niezwykle utalentowanych, którzy od wieków mają ogromny wpływ na rozwój kultury, nauki i sztuki na całym świecie. Wielu wybitnych Polaków — od naukowców, poprzez artystów, aż po sportowców — zapisuje się złotymi zgłoskami w historii ludzkości. Nie sposób wymienić tutaj wszystkich, bo lista postaci i ich dokonań jest naprawdę imponująca.

Zanim wyruszymy na odległe kontynenty w poszukiwaniu niezwykłych miejsc, warto uświadomić sobie, w jak wyjątkowym kraju żyjemy. Polska nie potrzebuje obcych porównań ani nawiązań — nasze zabytki, krajobrazy i tradycje są unikalne i niepowtarzalne. To do nich powinniśmy odnosić inne miejsca świata, z dumą pokazując je wszędzie tam, dokąd zaprowadzi nas podróżnicza pasja.

Pamiętajmy — Polska to kraj niezwykły, bogaty w piękno, historię i kulturę. A my, Polacy, zwłaszcza podróżujący i oglądający świat, mamy niepowtarzalną okazję, by być ambasadorami tej wyjątkowej opowieści. Opowieści o wyjątkowym kraju w sercu Starego Kontynentu.

Jestem dumnym Polakiem i parafrazując Kubę Sienkiewicza mogę nucić „Jestem z Polski, to widać słychać i czuć”, a będąc gdziekolwiek poza granicami kraju, chętnie i z dumą to podkreślam. Wyruszając na kolejną wyprawę by pokazać i opisać miejsca które będę eksplorować, nie omieszkam przy okazji opowiadać o miejscach jakie widziałem w swoim kraju, bo Polska ma tak wiele do pokazania…

Sloganów promocyjnych można ułożyć wiele a każdy z nich będzie dobry i absolutnie nie przesadzony. Zwiedzając świat, nie zapominajmy promować tego w którym żyjemy. Zapraszajmy do nas:

Polska — Serce Europy, Skarbnica Świata

Polska. Odkryj kraj czterech pór roku

Polska — Tradycja, Przyroda, Gościnność

Polska — Tam, gdzie historia spotyka naturę

Polska. Piękno, które zachwyca o każdej porze roku

Polska — W rytmie tradycji i nowoczesności

„Polska — więcej niż możesz sobie wyobrazić.”

„Zanurz się w historii, odkryj naturę, poczuj smaki Polski.”

„Polska. Kraj ludzi z pasją, miejsc z duszą.”

„Polska — podróż życia zaczyna się bliżej niż myślisz.”

„Odwiedź Polskę. Poczuj magię każdego miejsca i chwili.”

„Polska — perła Europy.”

„Twój czas, Twoja przygoda, Twoja Polska.”

opracowanie & foto: Albin Marciniak

https://www.facebook.com/marciniak.albin

ps. zdjęcia nie są wygenerowane przez AI, nie są także sztucznie przerabiane przez programy graficzne, by pokazać to co nas otacza tak jak je widzimy, bez zbędnych przebarwień.

Poland — A Land of Extraordinary Possibilities

Poland is a country of exceptional attractiveness, captivating visitors with its natural diversity, rich cultural heritage, and fascinating history. Its strategic geographical location in the heart of Europe allows visitors to experience the beauty of all four seasons, each bringing a unique palette of colors and emotions — from the lush, vibrant greens of spring and the sunny, carefree days of summer, through the golden nostalgia of autumn to the magical, snowy landscapes of winter.

Poland offers perfect conditions for relaxation by the water — from the wide, sandy beaches of the Baltic Sea, through the picturesque post-glacial lakes of the Masurian region, to charming, meandering rivers ideal for canoeing and rafting. Nature enthusiasts will find here some of the oldest and most pristine forests in Europe, with the Białowieża Forest standing out as a true jewel of global natural heritage.

In Poland, tourists can explore a variety of mountain formations found across the globe: from the gentle slopes of the Sudetes, through the scenic Beskids, to the majestic, alpine peaks of the Tatra Mountains — the only range of its kind in this part of Europe.

Poland is also renowned for its outstanding wooden architecture. Many of its wooden churches and Eastern Orthodox tserkvas have been inscribed on the UNESCO World Heritage List. Across the country, numerous open-air museums — living history skansens — bring the past vividly to life, offering a glimpse into traditional lifestyles and craftsmanship.

For history and architecture enthusiasts, Poland offers an impressive array of castles and palaces, ranging from Gothic fortresses to Baroque residences, each bearing witness to the nation’s rich and eventful past.

Beneath the surface, Poland reveals another world of wonder: its remarkable underground tourist attractions. The Wieliczka and Bochnia Salt Mines — both UNESCO World Heritage Sites — are masterpieces of human ingenuity, combining history, art, and technology into unforgettable experiences.

The extensive list of Poland’s UNESCO World Heritage Sites includes not only architectural and technical marvels but also natural landscapes and unique cultural traditions. Among them, the Dunajec River Gorge rafting trips, conducted by traditional raftsmen, are a highlight, delighting visitors from around the globe with their authenticity and scenic beauty.

No visit to Poland would be complete without experiencing its cuisine — rich, diverse, and celebrated worldwide. Traditional Polish dishes, crafted from natural ingredients and recipes passed down through generations, enchant with their flavors and aromas.

Poland is also a land of exceptionally talented individuals whose achievements have shaped and enriched global science, culture, and art. From world-renowned scientists and artists to outstanding athletes, Polish contributions to humanity are profound and far-reaching.

Before we seek distant, exotic destinations across continents, it is worth recognizing the extraordinary land we call home. Poland needs no foreign comparisons — its monuments, landscapes, and traditions are unique and unparalleled. Instead of likening our treasures to those abroad, let us proudly present them to the world.

Let us always remember — Poland is an exceptionally beautiful country, and we, the Polish people, are exceptionally talented. Examples of this greatness can be found at every step — all we need to do is look closer.

2026-09-09 0 komentarze/y

Czym sklep górski różni się od zwykłego sklepu sportowego?

Najpierw określ, gdzie i jak będziesz chodzić

Co warto kupić w sklepie górskim?

Buty trekkingowe – ważne jest dopasowanie, nie tylko parametry

Odzież górska – myśl o warstwach

Plecak powinien pasować nie tylko do długości trasy

Akcesoria dobieraj do trasy i warunków

Kiedy potrzebujesz bardziej specjalistycznego sprzętu?

Sklep górski MMT online czy stacjonarny?

Nie kupuj sprzętu na wyrost

Po czym poznać dobry sklep górski?

Nowy ILS w Kraków Airport

EUROPA

POLSKA

TOP 10 najczęściej odwiedzanych muzeów na świecie w 2024 roku – ranking, liczby i porady dla podróżnych

Museum, Pyramid, Louvre image pixabay Free for use.

1. Luwr, Paryż

2. Muzea Watykańskie, Watykan

3. British Museum, Londyn

4. Natural History Museum – Londyn

5. National Museum of China – Pekin

6. Metropolitan Museum of Art – Nowy Jork

7. China Science and Technology Museum – Pekin

8. American Museum of Natural History – Nowy Jork

9. Nanjing Museum, Nankin

10. Suzhou Museum, Suzhou

Działalność muzeów w Polsce w 2024 r.

PIENINY – Szlak pieszy – Szczawnica – Sokolica – Trzy Korony – Sromowce Niżne

Wykaz schronisk górskich w Polsce i dane kontaktowe

Polska – podróż zaczyna się tutaj

Poland — A Land of Extraordinary Possibilities

Polecane

Ostatnio dodane