Wpisy - Strona 243 z 299 - Klub Podróżników - Śródziemie - portal podróżniczy

Ponte Dom Luis I w Porto

przez Albin Marciniak 2013-03-10

Napisane przez Albin Marciniak

Ponte Dom Luis I w Porto

Wszystkim podróżującym do Portugalii, polecamy zwiedzanie malowniczego miasta Porto. Jedną z głównych atrakcji miasta jest stalowy kolos.

Dwukondygnacyjny most stalowy w Porto, znak rozpoznawczy miasta, został tak nazwany na cześć króla Ludwika I. Łączy brzegi rzeki Douro o całkowitej długości 385,25 metrów (w momencie budowy był to najdłuższy most na świecie w swojej kategorii) szerokość 44,6 m. Budowa została rozpoczęta w roku 1881, a otwarcie mostu nastąpiło 31 października 1886 roku. Projektantem mostu był inżynier Teófilo Seyrig z grupy Gustave Eiffel. Wcześniej już zaprojektował podobny most w Portugalii – Most Maria Pia. Masa mostu wynosi 3045 ton.

Jeden z sześciu mostów łączących stare dzielnice Porto z Vila Nova de Gaia.

Ten piękny, dwupoziomowy most jest idealnym miejscem do podziwiania okolicy. Górą przebiega linia metra oraz odbywa się ruch samochodowy i pieszy, podobnie jak dolną częścią mostu. Most jest jednym z głównych punktów programu zwiedzania Porto zarówno w dzień jak i po zmierzchu. Doskonale oświetlony i widoczny z każdego punktu portu, po obu stronach nad rzeką Douro. Kilka kilometrów dalej, rzeka wpada do Oceanu.

Bliźniaczy most (bez dolnej części z jezdnią) Maria Pia Bridge w Porto/Vila Nova de Gaia

Fotorelacja z Porto wraz z informacjami praktycznymi dla zwiedzających indywidualnie

2013-03-10 0 komentarze/y

Cykliczne Spotkania Podróżników

Szkocja

przez Albin Marciniak 2013-03-07

Napisane przez Albin Marciniak

06.05.2013 godz. 19:00

Klub Podróżników „Śródziemie”
Kraków Piwnica pod Baranami
Szkocja
Paweł Piekacz

Mieszkałem tam przez rok pracując w hotelu, który był położony pośrodku bajecznych gór, z dala od cywilizacji. Pobyt tam był jedną wielką przygodą, możliwością obcowania z pięknymi krajobrazami highland’ów, o których wcześniej kompletnie nic nie wiedziałem, a które okazały się moją wielką pasją. Chciałbym opowiedzieć o moim pobycie w tej krainie. Nie będzie to opowieść typowego imigranta, który pojechał na wyspy zarobić (aczkolwiek i u mnie od tego się zaczęło) lecz ze względu na specyfikę miejsca, historia ta nabiera innego wymiaru. Zwłaszcza dla miłośników górskich krajobrazów będzie to opowieść o jeszcze większym znaczeniu. Moje doświadczenie i obserwacje na temat życia na wyspach są diametralnie inne od większości ludzi którzy tam byli. Wszystko za sprawą tego jednego niepowtarzalnego miejsca. Hotelu, który od dekad znany jest wśród turystów przemierzających West Highland Way, i słynący z niebywałej scenerii, która roztacza się wokół niego.

Szkocja – nie tak odległa, a jednocześnie zdystansowana swoim krajobrazem. Highlands – krzyżujące
się po horyzont górskie pasma, wodospady, klify i opustoszałe plaże a wszystko to skonfrontowane
z pogodą, która nie rozpieszcza. Szkocka aura w kilka deszczowych i wietrznych dni/ tygodni, potrafi
uśpić piękno zaklęte na tej ziemi, aby potem oddać to, co zostało zabrane. Mieszkałem tam przez rok
pracując w hotelu, który był położony pośrodku bajecznych gór, z dala od cywilizacji. Do najbliższej
wioski 9mil, miasteczka z jedna ulicą 25mil, do miasta Glasgow 90mil.

Całe nasze życie rozgrywało się w budynku hotelowym. Niekiedy można było mieć wrażenie, że
jesteśmy bohaterami reality show, gdzie wszystko rozgrywa się w studyjnie zaaranżowanych
pomieszczeniach. Wokół hotelu są tylko dwa domy, gdzie mieszka reszta naszej załogi. I tak oto
mamy zdefiniowany cały nasz świat: 3 budynki koło siebie, około 14 osób naszej ekipy i…góry.

Pobyt tam był jedną wielką przygodą, możliwością obcowania z krajobrazami highland’ów, o
których wcześniej kompletnie nic nie wiedziałem, a które okazały się moją wielką pasją. Chciałbym
opowiedzieć o tym miejscu. Nie będzie to opowieść typowego imigranta, który pojechał na wyspy
zarobić, aczkolwiek i u mnie od tego też się zaczęło. Ze względu na specyfikę miejsca, historia ta
nabiera innego wymiaru. Zwłaszcza dla miłośników gór będzie to opowieść o jeszcze większym
znaczeniu. Moje doświadczenie i obserwacje na temat życia na wyspach są inne lub niekompletne
od większości ludzi, którzy tam byli, ponieważ mnie to „normalne” życie nie dotyczyło. Wszystko
za sprawą tego jednego niepowtarzalnego miejsca, które od dekad znane jest wśród turystów
przemierzających West Highland Way i słynie z niebywałej scenerii, która się tam roztacza.

2013-03-07 0 komentarze/y

Cykliczne Spotkania Podróżników

Himalaje, Karakorum i Pamir

przez Albin Marciniak 2013-03-07

Napisane przez Albin Marciniak

22.04.2013 godz. 19:00

Klub Podróżników „Śródziemie”
Kraków Piwnica pod Baranami

Rowerem przez Himalaje, Karakorum i Pamir

Kasia Gądek i Andrzej Brandt

Rowerem przez Himalaje, Karakorum i Pamir

Kasia Gądek i Andrzej Brandt

4 miesiące rowerowej przygody i ponad 5 tysięcy przepedałowanych kilometrów przez najwyższe pasma górskie świata. Opowieść o codzienności w twardych siodłach, azjatyckiej mozaice kultur i nauce pokory. O miejscach, w których witano nas po królewsku, i o tych, do których nie mieliśmy wstępu. Zapraszamy na fotograficzną i filmową podróż przez kraje Azji Środkowej, Indie i Nepal.

www.wyprawa.nonstopadventure.pl

Przed wejściem odbierz kuponik i poluj na rower !
Po slajdowisku poznamy szczęśliwca który odjedzie rowerem 🙂

http://klubpodroznikow.com/forum/21-quizy-i-konkursy/7920-rower-od-bikershop-dla-uczestnikow-slajdowisk

2013-03-07 0 komentarze/y

Cykliczne Spotkania Podróżników

wyprawa na wyspę Jawę

przez Albin Marciniak 2013-03-07

Napisane przez Albin Marciniak

15.04.2013 godz. 19:00

Klub Podróżników „Śródziemie”
Kraków Piwnica pod Baranami
Samotna wyprawa na wyspę Jawę
Martyna Jaworska

Indonezja nieodkryta – Zabieram plecak, swoje 21 lat i marzenia

21-letnia studentka wyrusza na wyspę Jawę, aby spełnić swój sen o samotnej podróży przez Indonezję, kierując się myślą : nie planować zbyt wiele i podążać, gdzie nogi poniosą!

Poczuj się jak Indiana Jones! Wyrusz na Jawę – wyspę wulkanicznych szczytów, tajemniczych świątyń ukrytych w dżungli i pól ryżowych! Jeśli w zasięgu ręki jest jakaś szansa na kolejną przygodę, zawsze mów: TAK! Właśnie poznani tubylcy proponują nocną wyprawę na motorach do tajemniczej świątyni: TAK! Czy pojechać do dżungli po kilkudniowej ulewie, skoro aby tam dotrzeć, trzeba będzie pokonać wezbraną rzekę: TAK! Czy obcinać włosy u indonezyjskiego fryzjera: TAK!

Przekonaj się, że podróżowanie w pojedynkę może być łatwe, bezpieczne i pełne wesołych przygód…

Martyna Jaworska – 21-letnia studentka, interesuje się choreografią, żegluje, kocha swój rower, poezję, Beatlesów, tatrzańskie schroniska i surfowanie na falach. W wolnych chwilach stara się skończyć studia medyczne. W Indonezji pisała bloga www.sennajawie.wordpress.com. W tym momencie organizuje Humanitarno-Medyczną Wyprawę do Cusco, gdzie chce pomóc Peruwiańczykom żyjącym wysoko w Andach w odizolowanych, wiejskich społecznościach.

Obrazek

Przed wejściem odbierz kuponik i poluj na rower !

http://klubpodroznikow.com/forum/21-quizy-i-konkursy/7920-rower-od-bikershop-dla-uczestnikow-slajdowisk

2013-03-07 0 komentarze/y

Czyste Góry Czyste Szlaki

worki w schroniskach

przez Albin Marciniak 2013-02-28

Napisane przez Albin Marciniak

Stojaki z workami degradowalnymi w schroniskach górskich.

Apel do schronisk górskich i turystów !

Przygotowaliśmy szeroki projekt polegający na umieszczeniu stojaczków na worki w każdym schronisku górskim.
Worki na śmieci umieszczone w takich stojaczkach są dostępne dla wszystkich chcących schylić się po puszkę czy papier idąc szlakiem.
Koszy na szlakach nigdy nie będzie ale śmieci niestety będą zawsze. Takimi workami w podajnikach w oznaczonych miejscach, chcemy umożliwić wszystkim prawdziwym turystom pomoc przyrodzie.
Worki są już przygotowane a każdy z nich jest pakowany indywidualnie. Pojemność 35 L z taśmą do ściągnięcia i zawiązania.
.Czekamy na Wasze opinie i sugestie i zachęcamy do udziału.

Stojaki z workami degradowalnymi w schroniskach górskich.
Worki degradowalne ulegają całkowitemu rozkładowi do 24 miesięcy !

Wykaz schronisk górskich w Polsce

Wszelkie zapytania i propozycje prosimy kierować na adres:
[email protected]

Wszystkie schroniska będą dołączane do listy obiektów biorących udział w akcji.
Wykaz schronisk w których turysta otrzyma specjalne worki degradowalne o poj. 35L z taśmą ściągającą z możliwością zawiązania worka.

Schroniska które potwierdziły udział w projekcie i w tych schroniskach turyści otrzymają odpowiednie worki:

1 – Schronisko PTTK Na Szyndzielni, Bielsko Biała
2 – Schronisko PTTK Na Błatniej, Brenna
3 – Schronisko PTTK „KLIMCZOK” Pod Magurą, Bielsko-Biała
4 – Schronisko PTTK Na Skrzycznem, Szczyrk
5 – Schronisko PTTK Na Stożku, Wisła,
6 – Schronisko PTTK Na Przysłopie pod Baranią Górą, Wisła
7 – Schronisko PTTK Na Magurce, Wilkowice
8 – Schronisko PTTK Na Wielkiej Raczy, Rycerka Górna
9 – Schronisko PTTK Na Przegibku, Rycerka Górna
10 – Bacówka PTTK Na Rycerzowej, Ujsoły
11 – Schronisko PTTK Na Hali Lipowskiej, Ujsoły
12 – Schronisko PTTK Na Hali Rysianka, Ujsoły
13 – Schronisko PTTK Na Hali Miziowej, Krzyżowa
14 – Schronisko PTTK Na Markowych Szczawinach, Zawoja
15 – Schronisko PTTK Na Hali Krupowej, Sidzina
16 – Schronisko PTTK W Dolinie Pięciu Stawów Polskich,
17 – Schronisko PTTK W Dolinie Roztoki,
18 – Schronisko PTTK „MUROWANIEC” Na Hali Gąsienicowej,
19 – Schronisko PTTK Nad Morskim Okiem,
20 – Schronisko PTTK „Trzy Korony” w Sromowcach Niżnych,
21 – Schronisko PTTK „ORLICA” w Szczawnicy,
22 – Bacówka PTTK Nad Wierchomlą,
23 – Schronisko PTTK Na Jaworzynie Krynickiej,
24 – Zajazd PTTK „Pod Roztoką „ w Rytrze, (obiekt turystyki kwalifikowanej)
25 – Hotel* PTTK „Kamieniec” w Oświęcimiu, – jako baza
26 – Schronisko PTTK „Na Szczelińcu” Karłów
27 – Schronisko PTTK „Pasterka” Karłów 9,
28 – Schronisko „Głodówka” Bukowina Tatrzańska
29 – Schronisko PTTK w Komańczy Komańcza 26,
30 – Schronisko Klimczok Bielsko-Biała
31 – Bacówka pod Honem Cisna
32 – Schronisko PTTK na Hali Łabowskiej
33 – Schronisko PTTK na Hali Ornak
34 – Schronisko PTTK Na Stogu Izerskim
35 – Gościniec Perła Zachodu Jelenia Góra 14
36 – Schronisko PTTK Kochanówka Jelenia Góra
37 – Schronisko PTTK Szwajcarka w Karpnikach
38 – Schronisko PTTK Na Hali Szrenickiej Szklarska Poręba
39 – Schronisko PTTK Pod Łabskim Szczytem Szklarska Poręba
40 – Schronisko PTTK Samotnia Karpacz
41 – Schronisko PTTK Strzecha Akademicka Karpacz
42 – Schronisko PTTK Pod Muflonem Duszniki Zdrój
43 – Schronisko PTTK Jagodna Bystrzyca Kłodzka
44 – Schronisko PTTK Przysłop pod Baranią Górą ul. Czarna Wisełka 8
45 – Schronisko PTTK Orlica, Zieleniec
46 – Schronisko PTTK Zygmuntówka, Jugów
47 – Schronisko PTTK Na Przełęczy Okraj, Kowary
48 – Ostoja Górska w Koninkach
49 – Przy kasach kolei linowej Tobołów

Inne obiekty na szlakach turystycznych

1 – Stanica Wodna PTTK Wdzydze – rzeka Wda i Jeziora Wdzydzkie

2 – Stanica Wodna PTTK Swornegacie rzeka Brda

Gospodarzom schronisk i innych obiektów turystycznych bardzo dziękujemy i zapraszamy kolejne.

Jednolite oznaczenia miejsc w schroniskach gdzie znajdą się podajniki z workami

Projekt zorganizowany przez
Klub Podróżników Śródziemie

we współpracy z
Zarządem Głównym PTTK

mecenas akcji

w schronisku w Starej Roztoce w Tatrach

Czekamy na Wasze zdjęcia [email protected]
.

2013-02-28 0 komentarze/y

Portugalia

Lizbona na weekend

przez Karolina Zięba-Kulawik 2013-02-24

Napisane przez Karolina Zięba-Kulawik

Lizbona na weekend

Lizbona (port. Lisboa, wym. [liʒˈβoɐ]) – stolica i największe miasto Portugalii.

Lizbona różni się od innych europejskich miast. Jednak właśnie to, co nieznane kusi i podoba się najbardziej. W mieście na krańcu Europy spotkaliśmy to, czego nie ma w wielu miastach. Małe, wąskie uliczki zachęcają do całodziennych wędrówek, a odrapane, malownicze domy ciekawią. Można zwiedzić Lizbonę w weekend, a można też spędzić tu miesiąc i wciąż odkrywać nowe zakamarki. Jednak każdy, kto przyjedzie tu nawet na chwilę, szybko się przekona, że to miasto wciąga…

Lizbona szczyci się niezwykłym położeniem. Miasto położone jest na wzgórzach, rozciągających się nad rozłożystym ujściem rzeki Tag (Tejo). Dzielnice miasta łączy labirynt brukowanych i stromych uliczek, po których kursują tramwaje i kolejka linowa. Turyści określają Lizbonę mianem wielkomiejskiego jarmarku. W granicach administracyjnych Lizbony mieszka około 600 000 mieszkańców, a cała aglomeracja ma około 2 600 000 mieszkańców. Miasto podzielone jest na 53 gminy (freguesias).

Współrzędne geograficzne Lizbony to: 38°42’N, 9°5’W, co czyni ją najbardziej wysuniętą na zachód stolicą w kontynentalnej Europie. Miasto jest zlokalizowane w zachodniej części kraju, nad oceanem Atlantyckim, w miejscu, gdzie Tag wpada do oceanu.

Historia

Obszar dzisiejszej Lizbony zamieszkany był co najmniej od czasów rzymskich. Ówczesna osada występuje w źródłach jako Olisipo. W starożytności był to rejon osadnictwa Luzytanów i być może punkt handlowy Fenicjan (czego dotąd nie potwierdziły badania archeologiczne). W VIII wieku miasto zostało zajęte przez Maurów z Afryki północnej i nazwane Lishubną. W 1147 roku została zdobyta przez krzyżowca i pierwszego władcę Portugalii, Alfonsa I Zdobywcę (Dom Afonso Henriques). Pierwszym biskupem Lizbony został angielski krzyżowiec Gilbert z Hastings. W 1255 roku król Alfons III przeniósł stolicę Portugalii z Coimbry do Lizbony. W 1290 powstał w Lizbonie uniwersytet. W okresie wielkich odkryć geograficznych (XV-XVII wiek) z Lizbony, a ściślej z jej portu Belém, wyruszyło wiele wypraw morskich, które przyczyniły się do rozwoju królestwa i jego stolicy. 26 stycznia 1531 roku miasto zostało dotknięte przez trzęsienie ziemi, w którym zginęły tysiące jego mieszkańców. W dzieńWszystkich Świętych 1 listopada 1755 miało miejsce kolejne potężne trzęsienie ziemi (9 stopni w skali Richtera, które pochłonęło ok. 60 000 ofiar i praktycznie zrujnowało Lizbonę. Przetrwały jedynie zabudowania dzielnic Alfamy i Belém. Z inicjatywy ministra króla José I, markiza Pombalamiasto zostało odbudowane. 5 października 1910 wybuchła w Lizbonie rewolucja republikańska. 25 kwietnia 1974 rozpoczęła się rewolucja goździków.

Miasto zajmuje powierzchnię 84,8 km². Granice miasta, w przeciwieństwie do większości głównych miast, nie są precyzyjne zdefiniowane. W związku z tym administracyjnie zdefiniowane miasta, które istnieją w pobliżu stolicy – Amadora, Queluz, Cacém, Odivelas, Loures, Sacavém,Almada, Barreiro, Seixal i Oeiras – są w rzeczywistości częścią metropolitalnego obwodu Lizbony.

Atrakcje
Baixa, najstarsza handlowa część Lizbony po trzęsieniu ziemi została całkowicie odbudowana. Różni się od reszty miasta. Przypomina szachownicę – jest płaska, a jej ulice są szerokie i pocięte przez przecznice pod kątem prostym. Przy ulicach rozmieszczono klasycystyczne budynki, o najnowocześniejszej ówcześnie, antysejsmicznej konstrukcji. Baxia to właściwie centrum Lizbony. Na głównych placach Praça do Comércio i Praça Rossio skupia się życie towarzyskie Lizbończyków.
Praça Rossio:

Praça do Comércio, czyli Plac Handlowy to dawne serce miasta połączone z rzeką Tag, którą dopływały towary i wieści ze świata. Inna nazwa tego miejsca to Terreiro do Paço, czyli Terytorium Pałacu. W miejscu placu stał kiedyś pałac królewski, zniszczony w czasie trzęsienia ziemi w 1755 roku. Plac robi wrażenie przede wszystkim ze względu na ogromną przestrzeń, jaką zajmuje. Od Praça do Comércio aż do Praça Rossio ciągnie się Rua Augusta – deptak pełen sklepów.

Zamek św. Jerzego (port. Castelo de São Jorge) położony jest w jednej z najstarszych części miasta i góruje nad nim. Został zbudowany przez Maurów w XII wieku na fundamentach poprzedniej budowli i służył jako twierdza. Chrześcijańscy królowie Portugalii rozbudowali go do dzisiejszych rozmiarów. W 1147 został zdobyty w trakcie oblężenia Lizbony. Według jednej z legend, rycerz imieniem Martin Moniz, zauważając, że jedne z wrót są otwarte, własnym ciałem uniemożliwił ich zamknięcie. Rycerz zginął, ale to umożliwiło zdobycie zamku. Po przeniesieniu stolicy Portugalii, z Coimbry do Lizbony, zamek stał się siedzibą dworu. Za panowania króla Dionizego I w 1300 r., zamek został gruntownie wyremontowany. Pod koniec XIV w., Zamek na polecenie króla Jan I został poświęcony św. Jerzemu.
Kiedy na początku XVI w. król Manuel I kazał wybudować pałac nad Tagiem, Zamek św. Jerzego stracił na znaczeniu. W 1531 został uszkodzony w czasie trzęsienia ziemi. W 1569 Sebastian I nakazał jego rekonstrukcję, celem ustanowienia z niego rezydencji. W czasie hiszpańskiego panowania zamek służył jako koszary i więzienie.
W czasie trzęsienia ziemi w 1755 r., zamek został poważnie zniszczony. Przyczynił się to do jego degradacji i upadku.
Dopiero w latach trzydziestych XX w., podjęto prace konserwatorskie. Zamek stał się w ten sposób atrakcją turystyczną, szczególnie, że ze wzgórza zamkowego roztaczają się piękne widoki na stolicę Portugalii.

Katedra Najświętszej Maryi Panny– katedra rzymskokatolicka, zbudowana w 1150roku w stylu romańskim upamiętnia wyzwolenie miasta spod władzy Maurów. Budowla zajmuje miejsce, na którym w dawnej Lishbunie wznosił się główny mauretański meczet. Katedra posiada portal, ogromne rozetowe okna i dwie wieżyczki. Wnętrze świątyni w XVIII wieku z rozkazu króla Jana V wykończono w stylu rokokowym.

Klasztor Karmelitów – był niegdyś największą świątynią w mieście. Pomimo dużych zniszczeń, odniesionych wskutek trzęsienia ziemi, klasztor do dziś jest jedna z ważniejszych atrakcji w mieście. W XIX wieku w obrębie klasztoru powstała fabryka chemiczna, a aktualnie mieści się tam Muzeum Archeologiczne, w którym znajdują się najatrakcyjniejsze zbiory w mieście. Do najciekawszych eksponatów należą: sarkofagi umieszczone w głębi kościoła, a wśród nich grobowiec Ferdynanda I, Henryka Żeglarza i Goncalo de Sousa. Warto też przyjrzeć się uważnie statuetce ukazującej Najświętszą Marię Pannę w otoczeniu cherubinów. Posąg wykonany jest z jaspisu, do Lizbony przybył prosto z Brazylii. Oprócz kilku mumii, w muzeum zobaczyć możemy też krzemienie, groty, prehistoryczne wyroby z ceramiki, monety sprzed XIII wieku, a także rzymskie inskrypcje.

Torre de Belém – militarna budowla stojąca w Lizbonie, na jej zachodnim przedmieściu Belém, nieopodal Klasztoru Hieronimitów, u ujścia Tagu do oceanu. Jedna z największych atrakcji turystycznych stolicy Portugalii.
Torre de Belém wybudowano z polecenia portugalskiego króla Manuela I Szczęśliwego w latach 1515 – 1520. Wieżę zaprojektował Fernando de Arruda i uchodzi ona za jedyną zachowaną do dziś budowlę wzniesioną całkowicie w tzw. stylu manuelińskim. Postawiona w epoce wielkich odkryć geograficznych, wieża odgrywała rolę strażnicy lizbońskiego portu, stała się także punktem orientacyjnym dla wracających do ojczyzny żeglarzy i symbolem morskiej potęgi Portugalii. W okresach późniejszych pełniła funkcję więzienia. W wyniku wielkiego trzęsienia ziemi z 1755 budowla przeniesiona została ze środka rzeki w obecne miejsce. W 1833 przez dwa miesiące był tu więziony generał Józef Bem, twórca Legionu Polskiego w Portugalii.
W 1983 Torre de Belém wpisano na Listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Pomnik Odkrywców (pt. Padrão dos Descobrimentos) – monumentalny pomnik, znajdujący się w lizbońskiej dzielnicy Belém.
Prowizoryczna konstrukcja została zbudowana w 1940 na portugalską wystawę światową. Obecna konstrukcja została odsłonięta w 1960, dokładnie w pięćsetną rocznicę śmierci księcia Henryka Żeglarza. Sama konstrukcja jest zbudowana z betonu, ma kształt karaweli i liczy sobie 52 metry wysokości. Pomnik przedstawia ważne postacie z okresu wielkich odkryć geograficznych, zarówno żeglarzy jak i naukowców i misjonarzy. Są to m.in. Henryk Żeglarz, Vasco da Gama, Ferdynand Magellan, Diogo Cão, Nuno Gonçalves, Luís de Camões, Bartolomeu Dias, Afonso de Albuquerque. Na samym szczycie pomnika jest mały taras widokowy, z którego widać dzielnicę Belém. Przed pomnikiem położona jest marmurowa mozaika o średnicy 50 m, przedstawiająca mapę i trasy podróży portugalskich odkrywców. Mozaika ta została podarowana w 1960 r. przez RPA.

Zachodnia część miasta jest głównie zajęta przez Park Monsanto, który jest największym parkiem miejskim w Europie. Jego powierzchnia to 10 km².

Lizbona położona jest na siedmiu wzgórzach, dzięki czemu miasto posiada wiele punktów widokowych, z których rozpościera się wspaniały widok na stolicę.
Santa Justa Elevator- punkt widokowy zlokalizowany na tarasie windy Santa Justa z bardzo charakterystycznym widokiem na ulice centrum Lizbony. Miejsce warto odwiedzenia zarówno w ciągu dnia, jak i wieczorem. Dostać się do niego możemy na dwa sposoby – wjeżdżając windą (płatne) lub od strony placu Largo do Carmo (bezpłatnie).

To właśnie z tego miejsca najlepiej podziwiać wzory wybrukowanych ulic, choć na każdym kroku można je oglądać:

Pomnik – Marques de Pombal

Plac Restauradores ulokowany jest na południowym krańcu Avenida da Liberdade. Przy placu znajduje się stacja kolejowa Rossio (Estacao do Rossio) oraz stacja metra Restauradores. W północnej części placu stoi biały pomnik Monumento dos Restauradores

Teatr

Ze wzgórza parku Edwarda VII roztacza się przed naszymi oczami widok na całą Avenida da Liberdade i dalej, aż po rzekę. Tuż poniżej, w lecie, skorzystać możemy z targów książki, a jeśli mamy szczęście, to i różnych wydarzeń kulturalnych, takich jak koncerty lub performance. Przez cały rok zapraszają też symetrycznie stworzone ogrody, które rozciągają się tuż pod punktem widokowym.

Choć Lizbona leży na siedmiu wzgórzach, najlepiej zwiedzać ją piechotą. Wszystkie historyczne dzielnice, poza Belem, leżą obok siebie w centrum, zajmując ok. 6 km kw. Obowiązkowym punktem programu powinna być podróż żółtym tramwajem. Przejażdżka przez najciekawsze punkty Lizbony trwa około półtorej godziny. . Nazywana jest Białym Miastem, dzięki jasnym efektom świetlnym, którymi emanuje.

Warto również zobaczyć: Muzeum Calouste’a Gulbenkiana, Muzeum Miasta, Muzeum Powozów, Muzeum Sztuki Ceramicznej, Dom Fado i Muzeum Gitary Portugalskiej oraz Oceanarium.
Oceanarium w Lizbonie to największe oceanarium w Europie. W siedmiu milionach litrów słonej wody znajduje się ponad 25 tysięcy morskich stworzeń z całego świata.

Ciekawostki
Niezależnie od pokolenia wszyscy w Lizbonie kochają fado – przejmującą, portugalską muzykę. Fado wzrusza i sprzyja integracji. Mówi o miłości, zdradzie, namiętności, bólu. Małe, rozsiane po całym mieście knajpki pełne są Portugalczyków zasłuchanych w tragiczne romanse wyśpiewywane przez dość leciwe szansonistki. Kręte uliczki starówki kryją rodzinne knajpki, w których podają najlepsze wino i grają najlepsze fado.
Warto odwiedzić knajpki schowane w krętych uliczkach starówki podają tam najlepsze wino i grają najlepsze fado.

Sztuka azulejos
Malowane ceramiczne płytki zwane azulejos to najtrwalsze dziedzictwo mauretanskie w Portugalii. Każdego, kto po raz pierwszy przyjedzie do Lizbony czy w ogóle do Portugalii, zdumiewa wszechobecność i różnorodność jednej tutejszej formy artystycznej – azulejos, czyli malowanych ceramicznych płytek pokrytych szkliwem. Zdobią one ściany kościołów, pałaców i rezydencji, ale także ogrody i fontanny, a wyglądają przepięknie.

Kuchnia
Kuchnia portugalska składa się z prostych lecz wyśmienitych potraw. Na jej obecny kształt największy wpływ wywarły: bliskość oceanu, rzymianie, kilkaset lat muzułmańskiej okupacji oraz odkrycia geograficzne i ich następstwa. Portugalia jest z jednej strony rajem dla wielbicieli ryb i wszelkiego rodzaju owoców morza, a z drugiej eldorado dla smakoszy dobrze i bogato przyprawionych potraw. Do najpopularniejszych współcześnie używanych przyprawa należą cynamon, curry, szafran, kolendra, a także afrykańskie papryczki piri piri i przyrządzany z nich z octem i oliwą sos. Szczególne miejsce w kuchni portugalskiej zajmują sardynki i dorsze. Bacalhau, czyli suszony i solony dorsz, uważany jest za potrawę narodową. Natomiast portugalskie sardynki uważane są za najtłustsze i najsłodsze na świecie, przyrządzane są również na wiele sposobów – najsmaczniejsze to te wędzone lub grillowane.

Na koniec śmiało można stwierdzić, że Lizbona to miasto będące mieszanką kolorów, historii, fascynujących kultur i uroczych zakątków…

…choć takie widoki też nie są obce

2013-02-24 0 komentarze/y

Spotkania, zloty, imprezy podróżników

Rozjazdy 2013

przez Albin Marciniak 2013-02-22

Napisane przez Albin Marciniak

Festiwal Podróżników ROZJAZDY 2013 – Rybnik – 23.03-24.03.2013 r.
Dom Kultury w Rybniku-Chwałowicach – Rybnik ul 1 Maja 91B

Poszukując skarbów, z czekanem, rowerem, w głąb ziemi, z płetwami, pieszo…
i w różowych rękawiczkach!

Będzie to już piąta edycja festiwalu. Tradycyjnie zjadą do Rybnika niesamowici i ciekawi
podróżnicy. Z Anną Jaklewicz, autorką książki: „Niebo w kolorze indygo. Chiny z dala
od wielkiego miasta” odwiedzimy „królestwo kobiet”, dowiemy się, co to jest betel i jak
wytwarza się barwnik indygo, poznamy bogactwo kulturowe i etniczne Państwa Środka.
W bajeczny rejon Ennedi i Ouniaga w północnej, saharyjskiej części Czadu na spotkanie z
najbardziej rdzennymi mieszkańcami Sahary, z legendarnego plemienia Toubou, zabierze
nas Artur Urbański. Rekordzista świata w nurkowaniu wysokogórskim – Kamil Iwankiewicz,
opowie o realizacji swoich ekstremalnych projektów: „Nurkowaniu na wulkanie” oraz o
„Koronie Jezior Ziemi”. Łódź największej na świecie firmy poszukującej skarbów Mel Fisher’s
Treasures i jedyny Polak wpuszczony na jej pokład – Tomek Michniewicz – pokaże zarówno
jasną, jak i ciemną stronę poszukiwaczy skarbów. Po 60 kg ekwipunku, 17 dni wędrówki,
150 km do pokonania i trzy kobiety: Agnieszka Siejka, Katarzyna Siekierzyńska, Ewa
Grewling – opowiedzą jak zdobyć zimą najwyższy szczyt Spitsbergenu. Ten, co pokochał
to, co pod ziemią – Grzegorz Kuśpiel, zda relacje z 3-ech pierwszych, polskich wypraw
speleologicznych w góry Wiktora Emanuela w Papui Nowej Gwinei. Antypody „Rowerem
Pisane”– to opowieść Adama Wiśniewskiego, to TransOceania eXpedition 2012, to 6105 km
z Auckland do Darwin, przez Tasmanię i pierwszy polski przejazd rowerami z Port August
do Darwin przez australijski Outback, a wszystko w czasie 88 dni. Na zakończenie festiwalu,
Artur Hajzer opowie o jesiennej wyprawie na Lhotse (8516 m), zorganizowanej w ramach
programu „Polski Himalaizm Zimowy 2010-2015”.

Program ROZJAZDÓW:

Sobota 23.03.2013
14.00 – Prezentacja filmów nagrodzonych w konkursie „Podróże małe i duże”
15.00 – Anna Jaklewicz – Chiny z dala od wielkiego miasta
16.30 – Artur Urbański – Kraina plemienia Toubou
18.00 – Kamil Iwankiewicz – Nurkowanie na wulkanie
19.30 – Tomek Michniewicz – W świecie poszukiwaczy skarbów
21.00 – Kino przygody i podróży – film fabularny

Niedziela 24.03.2013
15.00 – Agnieszka Siejka, Katarzyna Siekierzyńska, Ewa Grewling
– Przez Arktykę w różowych rękawiczkach
16.30 – Grzegorz Kuśpiel – Papua Nowa Gwinea – w głąb ziemi
18.00 – Adam Wiśniewski – Antypody „Rowerem Pisane”
19.30 – Artur Hajzer – Wyprawa PZA na Lhotse 8516
21.00 – Kino przygody i podróży – film fabularny

Nowością tegorocznych ROZJAZDÓW będzie Kino przygody i podróży, czyli prezentacja
każdego festiwalowego wieczoru, pełnometrażowych filmów fabularnych.

Festiwalowi towarzyszy, przygotowana przez Polską Akcję Humanitarną www.pah.org.pl,
wystawa fotografii Barta Pogody www.bartpogoda.com pt: „Sudan: Portret Kobiet”.

Ponadto: kiermasz książek podróżniczych i kiermasz sprzętu turystycznego oraz ciepły bufet!

Cena biletu na jeden dzień Festiwalu – 15 zł, karnet na dwa dni – 20 zł.
Informacja: [email protected], tel. 32 4216222, tel. 32 4331852

Konkurs Filmowy „Podróże małe i duże”
W ramach Festiwalu Podróżników ROZJAZDY organizowany jest Konkurs Filmowy
„Podróże małe i duże”, którego celem jest zachęcenie wszystkich osób do filmowego
dokumentowania swoich podróżniczych wypraw. Cztery najlepsze realizacje zostaną
nagrodzone. Trzy spośród nich wyłoni jury, a jeden film nagrodzi publiczność podczas
głosownia na kanale YouToube. Najlepsze filmy zostaną zaprezentowane publiczności na
dużym ekranie podczas ROZJAZDÓW.
Głosowanie internetowe trwać będzie od 26 lutego do 18 marca 2013 r. na stronie:
www.youtube.com/user/rozjazdy .

Organizatorami Festiwalu Podróżników ROZJAZDY 2013 jest Dom Kultury w Rybniku-
Chwałowicach www.dkchwalowice.pl oraz Stowarzyszenie Podróżników MAHAKAM.
www.dkchwalowice.pl

Podróżując poznajesz siebie.

Anna Jaklewicz – z zamiłowania podróżniczka, z wykształcenia archeolog. Już od
najmłodszych lat marzyła, żeby zostać drugą Elżbietą Dzikowską, albo…Indianą Jonesem.
I poniekąd jej się to udało. Najpierw, podczas misji archeologicznych w Sudanie,
poszukiwała śladów zaginionych cywilizacji. Potem odkrywała przed turystami tajemnice
starożytnego Egiptu. Po Afryce przyszedł czas na Azję. W Chinach, gdzie przez niemal
dwa lata pracowała, jako przewodnik, wędrowała po Wielkim Murze, w rezerwacie
Wolong opiekowała się pandami i przemierzała konno pogranicze Tybetu. Miłość do
Azji zaowocowała kolejnymi wyprawami, tym razem do Wietnamu, Laosu, Kambodży
i Indii. Swoje przygody i wrażenia opisywała na blogach: www.afropolka.blog.onet.pl i
www.tybetanka.bloog.pl, a zdjęcia zrobione podczas podróży prezentowała na wystawach
w Warszawie i Częstochowie. Ostatnie pół roku spędziła w Indonezji. Poznawanie kultury
tego kraju rozpoczęła od nauki batiku. Obecnie pracuje nad kolejną książką oraz nad filmem
dokumentalnym o życiu osób transpłciowych w Jogjakarcie, na indonezyjskiej wyspie Jawa.
Oficjalny fanpage: Anna Jaklewicz, adres: www.facebook.com/jaklewiczanna
„Chiny z dala od wielkiego miasta” to relacja Anny Jaklewicz z czteromiesięcznej
podróży po wioskach zagubionych wśród ryżowych pól na południu Chin. Podczas
prezentacji poznamy bogactwo kulturowe i etniczne Państwa Środka – weźmiemy udział
w weselu mniejszości narodowej Bai, odwiedzimy „królestwo kobiet” zamieszkałe przez
matrylinearnych Mosuo, spędzimy noc w okrągłych domach – fortecach ludności Hakka,
przyjrzymy się fascynującym strojom kobiet z Yi i Hani z okolic tarasów ryżowych
Yuanyang, dowiemy się, co to jest betel i jak wytwarza się barwnik indygo.
Pokaz podróżniczki połączony jest z promocją jej książki pt. „Niebo w kolorze indygo. Chiny
z dala od wielkiego miasta” wydanej przez Wydawnictwo Bezdroża www.bezdroza.pl.

Artur Urbański – historyk i podróżnik, absolwent Uniwersytetu Jagiellońskiego,
współzałożyciel, specjalizującego się w niecodziennych wyprawach, klubu globtroterskiego
Torre www.torre.pl , organizator wypraw do Afryki, Azji i obu Ameryk. Pionier polskich
ekspedycji saharyjskich.
„Kraina plemienia Toubou” – Toubou – Ludzie Skał – pierwsza polska ekspedycja,
która w styczniu 2012 r. dotarła w bajeczny rejon Ennendi i Ouniaga w północnej,
saharyjskiej części Czadu. Toubou to legendarne plemię, którego przodkowie – lud Sao –
byli najbardziej rdzennymi mieszkańcami Sahary. Zamieszkują najpiękniejsze, a zarazem
najbardziej niegościnne rejony Sahary w płn. Czadzie, Libii i Nigrze. Lud wojowniczy,
z niego wywodziły się najsłynniejsze saharyjskie szwarccharaktery (Hissene Habre,
Goukoumi Ueddej). Dopiero od niedawna, ich nowy wódz – deirdre – zezwolił na w miarę
swobodną eksplorację terenów plemienia. Ennedi, Ouniaga i Tibesti – to tereny Sahary
bardzo niegościnne, ale zarazem niewiarygodnie piękne. Ennedi to kraina księżycowcych
krajobrazów, skalnych labiryntów, łuków, iglic, skalnych lasów i grzybów – o powierzchni
ponad 60 tys. km kw. Ouniaga to – cóż za paradoks – saharyjska kraina wielkich jezior
(największe mają po kilkadziesiąt km kw.). Megahighlity światowe, acz zupełnie w Polsce
nieznane, powód jest oczywisty – nikt tam jeszcze nie dotarł.

Kamil Iwankiewicz – dr nauk ekonomicznych, pasjonat sportów wodnych, instruktor
nurkowania, specjalista w nurkowaniu jaskiniowym i głębinowym, alpinista, grotołaz i
wulkanolog. Pionier nurkowania w górach wysokich. Rekordzista świata w nurkowaniu
wysokogórskim. Twórca projektów „Nurkowanie na wulkanie” oraz „Korona Jezior

Ziemi”. Organizator wypraw nurkowych w Himalaje, Andy, Kordyliery i Alpy, gdzie oprócz
podwodnych eksploracji wysokogórskich jezior, przeprowadza badania i eksperymenty z
dziedziny limnologii, glacjologii oraz fizjologii człowieka. Autor reportaży, które ukazały
się w licznych magazynach nurkowych i outdoorowych. Jego dodatkowe zainteresowania to
antropologia i archeologia podwodna. Jest fanem terenowych wypraw zwłaszcza w rejony
pustynne. Strona: www.wyprawy.az.pl.
„Nurkowanie na wulkanie”. Korona Jezior Ziemi to projekt, który narodził się podczas
wyprawy nurkowej do najwyżej położonego jeziora na świecie, ukrytego w kraterze wulkany
Licancabur w Boliwii. Ideą całego projektu, składającego się z 7 ekspedycji, jest nurkowanie
w najwyżej położonych jeziorach na naszej planecie, rozproszonych na 7 kontynentach.
Projekt „Korona Jezior Ziemi” oprócz wymiaru stricte sportowego ma na celu badania
naukowe z zakresu limnologii, geologii oraz fizjologii nurkowej. Badania te przyczynić
się mają do lepszego poznania ewolucji na naszej planecie, odkryć nowych endemicznych
organizmów, które zamieszkują niedostępne wysokogórskie jeziora, a także lepszego
poznania zjawiska dekompresji oraz fizjologii człowieka, jako nurka, narażonego na skrajne
różnice ciśnień, temperatur oraz poziomu tlenu.

Tomek Michniewicz (ur. 1982) dziennikarz, fotograf i zapalony backpacker. Autor audycji
Trójka Przekracza Granice w Programie III Polskiego Radia. Redaktor naczelny portalu
KoniecSwiata.net. Laureat trzech nagród na Festiwalu Cywilizacji i Sztuki Mediów Mediatravel.
Publikował m.in. w „Polityce”, „Rzeczpospolitej”, „Focusie” i „Playboyu”. Jego książki
„Samsara. Na drogach, których nie ma” oraz „Gorączka. W świecie poszukiwaczy skarbów”
stały się bestsellerami. Tropił przemytników dzieł sztuki w Kambodży, a zawodowi szulerzy w
Las Vegas pokazali mu, jak oszukują kasyna. Dostał się też do zamkniętego obozu partyzantki
maoistów w Nepalu i spędził bez ochrony cały dzień w jednym z najcięższych więzień w USA, w
San Quentin w Kalifornii. Strona: www.tomekmichniewicz.pl .
„W świecie poszukiwaczy skarbów” – Tomek Michniewicz, jako jedyny Polak został
wpuszczony na pokład łodzi największej na świecie firmy poszukującej skarbów, Mel Fisher’s
Treasures. Pracował również z innymi poszukiwaczami na pustyniach Nowego Meksyku, na
Morzu Karaibskim, w Południowej Afryce i Indonezji. Podczas spotkania wprowadzi nas w to
środowisko, pokazując zarówno tę jasną, jak i ciemną stronę.

Agnieszka Siejka, Katarzyna Siekierzyńska, Ewa Grewling – Wyzwanie, Przygoda,
Energia – biolog, ekonomistka i urbanistka, każda z nas jest inna każda z nas miała inną
motywację, ale miałyśmy jeden wspólny cel. Zdobyć zima najwyższy szczyt Spitsbergenu
Newtontoppen. Połączyła nas wspólna pasja do gór, podróży i poszukiwania adrenaliny.
Zaczynając od najbliższych nam Karkonoszy czy Tatr, przez Pireneje, Alpy, góry Kaukazu
i najwyższe szczyty Afryki i Himalajów realizujemy swoje marzenia podróżnicze i tak
poszukiwaniu przygody dotarłyśmy za koło podbiegunowe. Agnieszka Siejka (Toruń)
– nie wyobrażam sobie życia bez gór, podróży, przygody i porcji adrenaliny. Zapał,
dobra organizacja i hart ducha pozwalają mi się tym wszystkim cieszyć, a kreatywność
i pomysłowość pomagają znaleźć wyjście z każdej sytuacji. Katarzyna Siekierzyńska
(Poznań) – biegi, góry, przygoda i podróże to coś, co lubię najbardziej, czemu poświęcam
dużą część swojego czasu i co daje mi energię, siłę i inspirację, aby planować dalsze
podróże i przygody. Lubię stawiać sobie nowe wyzwania i przekraczać granice, również te
własne. Uzależniona jestem od U2 i książek, a największą miłością są moje córki. Maratony,
półmaratony i inne biegi na 15 km i 10 km. Ewa Grewling (Poznań/Kcynia) – moje życiowe
dewizy: „teorie zawsze sprawdzaj w praktyce”, „od odwagi do głupoty niedaleka droga”.
Jestem kobietą tysiąca pomysłów, spragniona wrażeń, pełna wiary w to, że nie ma rzeczy
niemożliwych. Bezustannie ciągnie mnie w góry, uwielbiam rower oraz chodzenie po
dachach. Podróże autostopem po Europie to moja pasja, a marzeniem pozostaje Syberia i
ciągle niezdobyta Ameryka Południowa. Organizowałam Poznańskiego Festiwalu Podróży
i Fotografii. Wicemistrzyni w Międzynarodowych Mistrzostwach autostopowych 2010 roku
Sopot-Praga.
„Przez Arktykę w różowych rękawiczkach” – trzy kobiety, po 60 kg ekwipunku, 17 dni
wędrówki, 150 km do pokonania. Każdego dnia powtarzające się czynności: rano pobudka,
posiłek, zwijanie obozu, wymarsz, często bez względu na pogodę, z mozołem zdobywany
każdy kilometr, wieczorem podobnie. Życie kurczy się do fizjologii: zjeść, maszerować,
odpocząć. Pokonały zaplanowaną trasę, pokonały siebie, swoje wątpliwości i słabości, stanęły
na szczycie, ale ważna była droga a nie cel.

Grzegorz Kuśpiel – podróżnik, grotołaz, instruktor alpinizmu. Założyciel i kustosz
nowego Działu Etnograficzno-Podróżniczego w Muzeum Miejskim „SZTYGARKA” w
Dąbrowie Górniczej www.muzeum-dabrowa.pl/muzeum.html. Członek Stowarzyszenia
Speleologicznego przy Polskim Towarzystwie Geograficznym. Od ponad 25 lat uczestniczy
w wyprawach jaskiniowych, górskich i etnograficznych w różne rejony świata.
„Papua Nowa Gwinea – w głąb ziemi” – relacja z pierwszych w historii polskiej
speleologii wypraw do Papi Nowej Gwinei. Grotołazi z sosnowieckiego Klubu
Speleologicznego „AVEN” www.ksaven.pl i Speleoklubu z Dąbrowy Górniczej
www.sdg.org.pl w niezbadanym dotychczas górskim masywie Wiktora Emanuela w Papui
Nowej Gwinei, znaleźli zupełnie dziewiczą jaskinię. Prowincja, w której doszło do odkryć,
należy do najmniej zbadanych i najrzadziej odwiedzanych rejonów Papui, jest to również
jedno z najbardziej dziewiczych miejsc na Ziemi, co podkreśla chociażby fakt, iż w 1992
roku odnaleziono tam plemię, które zatrzymało swój socjologiczno-techniczny rozwój na
poziomie ludów neolitycznych. W masywie Gór Centralnych, wewnątrz wyspy porośniętej
nieprzebytym, deszczowym lasem równikowym, żyją ludzie używający kamiennych
siekierek, kościanych noży i modlący się do przelatujących nad Papuą samolotów, a to
wszystko zaledwie kilka dni pieszo od bazy polskiej wyprawy.

Adam Wiśniewski – jak sam mówi, wychował się na rowerze. Jeszcze, jako mały
chłopiec wraz z rodzicami i Warszawskim klubem rowerowym UKTR Vagabundus
podróżował po Europie środkowej i wschodniej. Kiedy dorastał ruszył na zachód starego
kontynentu, by po latach przejechać rowerem Mongolskie stepy, sawanny wschodniej
Afryki i Peruwiańskie Andy. Żeglarz, pomysłodawca, założyciel i Prezes Fundacji Ocean
Marzeń www.oceanmarzen.org.pl, wraz z którą organizuje szkołę pod żaglami dla dzieci
i młodzieży z Rodzinnych Domów Dziecka. Autor książki z serii wydawniczej Rowerem
pisane: „Mongolia, czyli drogi rzadko uczęszczane”
Antypody „Rowerem Pisane” czyli: Kiwi, Diabeł i Czerwony Kangur. Jak wyglądają
antypody z siodełka roweru? TransOceania eXpedition 2012 – to 6105 km z Auckland do
Darwin, przez Tasmanię i pierwszy polski przejazd rowerami z Port August do Darwin
przez australijski Outback (3142km). W czasie 88 dni tej wyprawy uczestnicy poznali wielu
niezwykłych ludzi, i zobaczyli antypody z zupełnie innej perspektywy. Z wyprawy powraca z
nowymi opowieściami, i z nową książką z cyklu Rowerem Pisane.
Strona: www.rowerempisane.pl, www.facebook.com/TransOceania2012.

Artur Hajzer – 50 lat. Klub Wysokogórski Katowice. Kierownik wyprawy. Zdobywca 7
szczytów ośmiotysięcznych (6 ośmiotysięczników), w tym 3 nowymi drogami. Uczestnik
6 wypraw zimowych w Himalaje i Karakorum. Autor pierwszego zimowego wejścia na
Annapurnę 8091 m. Jesienią 2011 roku zdobył piąty szczyt świata Makalu 8463 m bez użycia
tlenu. W 2012 był kierownikiem zakończonej sukcesem zimowej wyprawy na Gasherbrum I
(8068 m). Autor książek: „Atak rozpaczy” i „Korona Ziemi. Nie-poradnik zdobywcy”.
„Wyprawa PZA na Lhotse 8516” – Artur Hajzer opowie o jesiennej wyprawie na 4 górę
ziemi zorganizowaną w ramach programu „Polski Himalaizm Zimowy 2010- 2015”. Celem
ekspedycji było przede wszystkim sprawdzenie organizmów młodych, utalentowanych
alpinistów na dużej wysokości, nabranie przez nich niezbędnego doświadczenia
wysokogórskiego (strategia, taktyka, aklimatyzacja) zanim zaatakują zimą poważniejsze cele
w Himalajach i Karakorum w następnych sezonach. Lhotse (8516 m) jest czwartym szczytem
świata. Uważany jest za tzw. wysoki ośmiotysięcznik. Droga na Lhotse do wysokości ok.
7500 m pokrywa się z normalną drogą na Mount Everest i wiosną każdego roku oblegana
jest przez tzw. wyprawy komercyjne. Na szczycie Lhotse stanęło 17 Polaków, w tym aż 3
Panie. Ostatnio – w maju 2012 szczyt zdobyły Anna Lichota i Kinga Baranowska. Lhotse
w kierunku południowym obrywa się wielką, słynną ekstremalnie trudną południową
ścianą. W trakcie próby jej pokonania w 1989 roku odpadł od ściany i zginął Jerzy
Kukuczka. Pierwszego wejścia zimowego dokonał Krzysztof Wielicki w 1988 roku. Do
końca 2011 Lhotse zdobyły 432 osoby, w tym 136 bez użycia aparatury tlenowej. Strona:
www.polskihimalaizmzimowy.pl.

Rozjazdy 2012 Festiwal Podróżników Rybnik

Schemat drogi – fot. Dariusz Załuski

fot. Adam Wiśniewski

fot. Anna Jaklewicz

fot. Artur Urbański

fot. Grzegorz Kuśpiel

fot. z wyprawy na Spitsbergen

fot. ze zbiorów Adama Wiśniewskiego

fot. ze zbiorów Kamila Iwankiewicza

fot. ze zbiorów Tomka Michniewicza

Lhotse – fot. Dariusz Załuski

okładka książki Anny Jaklewicz

2013-02-22 0 komentarze/y

Cykliczne Spotkania Podróżników

Defenderem przez Afrykę

przez Albin Marciniak 2013-02-20

Napisane przez Albin Marciniak

25.03.2013 godz. 19:00

Klub Podróżników „Śródziemie”
Kraków Piwnica pod Baranami
Defenderem przez południe Afryki
Andrzej Zygmunt

Defenderem przez południe Afryki – czerwiec i lipiec 2012

Trasa: Zambia, Zimbabwe, Botswana, Namibia (Caprivi), Botswana, Namibia, Angola, Zambia.

Uczestnicy: Michał(18 lat), Mirek, Andrzej oraz inni.

Wyprawa składała się z dwóch części. Uczestnicy samodzielnie kierowali wypożyczone i wyposażone w kompletny sprzęt kempingowy (w tym namioty dachowe) samochody Land Rover Defender.

W pierwszej części trwającej ok. 3 tygodnie Mirek i Andrzej odwiedzili Zambię (Wodospady Victorii, przejazd przez Park Narodowy Lower Zambezi), Zimbabwe (południowa strona Jeziora Kariba, Park Narodowy Hwange, Wodospady Victorii), następnie przez Botswanę wjechali do Namibii (Caprivi i rzeka Kwando) i ponownie odwiedzili Botswanę okrążając deltę rzeki Okawango. Z Botswany poprzez pustynię Kalahari przejechali do Namibii (Windhoek) gdzie zakończyli swoją wyprawę.

W drugiej części trwającej ok. 2 tygodnie Michał z Windhoek przejechał bezpośrednio do Angoli, aby jadąc przez Doodsakker (wybrzeżem Atlantyku) i dalej na północny wschód dotrzeć w rejon granicy z Kongiem, a następnie przez Zambię osiągnąć cel podróży w Livingstone nad Wodospadami Victorii i zakończyć raftingiem na rzece Zambezi.

Uczestnicy wyprawy odwiedzili wiele pięknych miejsc, spotkali wspaniałych ludzi i widzieli mnóstwo zwierząt żyjących w swoim naturalnym środowisku. Nie obyło się bez przygód jak unieruchomienie obydwu aut w błotach delty Okawango, awarie samochodów w środku buszu czy przejazdy przez drogi znajdujące się pod wodą, wydmy i zalewane falami wybrzeże Atlantyku. Dzikie zwierzęta można było oglądać dosłownie na wyciągnięcie ręki, uważając, aby rodzina słoni nie przeszła przez obozowisko nad rzeką Khwai, czy młoda hiena nie zjadła wszystkich kierunkowskazów w autach. Końcowy rafting na Zambezi oprócz wielu wrażeń (między innymi kilkakrotne wypadnięcia z pontonów) pozwolił na gruntowne domycie się przed wejściem do samolotu.

Trasa

Autorzy zdjęć: wyżej wymienieni oraz Wiola i Michał „Zetor”.

Autorzy filmów: Mirek i Andrzej

Tu zobaczysz slajdowisko na żywo z dowolnego miejsca na ziemi:
http://www.klubpodroznikow.com/nasze-filmy
zapraszamy
25.03.2013 godz. 19:00

Przed wejściem odbierz kuponik i poluj na rower !

http://klubpodroznikow.com/forum/21-quizy-i-konkursy/7920-rower-od-bikershop-dla-uczestnikow-slajdowisk

2013-02-20 0 komentarze/y

Cykliczne Spotkania Podróżników

Zew Pólnocy

przez Albin Marciniak 2013-02-20

Napisane przez Albin Marciniak

18.03.2013 godz. 19:00

Klub Podróżników „Śródziemie”
Kraków Piwnica pod Baranami
Zew Północy – jachtem dookoła Skandynawii
kpt. Marta Sziłajtis – Obiegło

Zew Północy, jachtem dookoła Skandynawii

kpt. Marta Sziłajtis – Obiegło

& załoga; Anna Janik, kpt. Michał Dylon

https://lh4.googleusercontent.com/-u67KlTP1gXo/USSQO-eYuFI/AAAAAAAAS5w/1xx5HBsQrhQ/w438-h329-o-k/2013-02-20

Spitsbergen, Magdalenefjord

Stała załoga projektu to Marta Sziłajtis – Obiegło i Michał Dylon – oboje z patentem kapitańskim, olbrzymim doświadczeniem i wielką pasją do żeglowania. Stroną techniczną, organizacyjną i logistyczną na lądzie zawiadywała Anna Janik. Na poszczególnych odcinkach towarzyszyła nam rodzina, przyjaciele, znajomi oraz uczestnicy chcący w tak niebanalny sposób przemierzać świat. W rejsie wzięły udział 54 osoby. Załoga podążała za arktycznymi wyzwaniami w poszukiwaniu pięknych wspomnień i żeglarskiego doświadczenia, a także śladów swoich przodków – szczególnie w Rosji.

Trasa rejsu to ponad 9 tysięcy mil morskich. Jej pokonanie zajęło nieco ponad 6 miesięcy rzetelnej i konsekwentnej żeglugi podzielonej na 20 etapów. Odwiedziliśmy łącznie 60 portów i kotwicowisk w 11 krajach. Żeglowaliśmy przez 5 mórz (Północne, Bałtyckie, Białe, Barentsa, Norweskie) 2 oceany (Atlantycki i Arktyczny) oraz 3 kanały: Angielski, Kiloński i Białomorski. Spotkaliśmy się z masą gościnności zarówno wśród lokalnych społeczności jak i licznych rodaków napotykanych na całej trasie. Zachwycaliśmy się białymi nocami i piękną, słoneczną pogodą w dzikich pustkowiach północno-zachodniej Rosji. Dokonaliśmy trawersu 2 największych jezior Europy – Ładogi i Onegi. Obserwowaliśmy morsy, wieloryby, lisy polarne, foki i renifery. W Arktyce nasz dzień polarny trwał dokładni 840 h – przez ponad miesiąc nie mieliśmy okazji doświadczyć zmierzchu nocy. Po powrocie na kontynent udało nam się kilkakrotnie podziwiać bajecznie świetliste zorze polarne. Trasa rejsu wiodła przez najmniej eksplorowany zakątek Europy – wody śródlądowe północnej Rosji. Z tego odcinka jesteśmy szczególnie dumni, gdyż jako pierwszy jacht pod polską banderą zatoczyliśmy pętlę dookoła Skandynawii nie składając masztu.

Rejs poza koło podbiegunowe marzył się Marcie od dawna, zwłaszcza po udanej wyprawie jachtem do Murmańska zimą 2010 r. Fascynacja bezludną, niedostępną krainą lodu i zimna zrodziła myśl o powrocie w te rejony w bardziej sprzyjających warunkach – latem.

Ogródek pani kapitan

Marta Sziłajtis – Obiegło, kapitan jachtowy, najmłodsza Polka, która samotnie opłynęła świat, laureatka gdyńskich KOLOSÓW, wyróżniona nagrodą Rejs Roku 2009, uhonorowana dyplomem Kapitana Żeglugi Wielkiej Honoris Causa, właśnie zakończyła kolejną podróż – rejs etapowy jachtem dookoła Skandynawii Zew Północy.

Marta urodziła się w Poznaniu, związana jest jednak bardzo mocno z Gdynią, gdzie się wychowywała i mieszka. W roku 2005 r. w wieku 19 lat została najmłodszym kapitanem z tzw. starym patentem. Zorganizowała i prowadziła kilkadziesiąt rejsów szkoleniowych i turystycznych. Była oficerem wachtowym na polskich żaglowcach Pogoria, Gedania, Kapitan Głowacki. Na swoim koncie ma już ponad 60 tys. przebytych mil morskich.

www.oceanprzygody.pl

Mapa rejsu Zew Północy

Kpt. Michał Dylon

Kpt. Marta Sziłajtis-Obiegło

Anna Janik

Norwegia, Fiordy

Jacht na Svelbardzie

Kpt. Michał Dylon, Spitsbergen

Jacht, Kanal Białomorski, Rosja

Sołowki, Rosja

Fiordy Norwegii

Lodowce Spitsbergenu

Tu zobaczysz slajdowisko na żywo z dowolnego miejsca na ziemi:
http://www.klubpodroznikow.com/nasze-filmy
zapraszamy
18.03.2013 godz. 19:00

Ekspedycja Zew Północy
– jachtem dookoła Skandynawii

Główny cel projektu to zatoczenie jachtem pełnej pętli wokół półwyspu
Skandynawskiego z wykorzystaniem akwenów morskich, jak i wód śródlądowych
Federacji Rosyjskiej bez demontowania masztu. Mamy nadzieję zwrócić uwagę
szczególnie na mało uczęszczany, a ważny dla Polaków fragment wód rosyjskich –
Kanał Białomorski wraz z rejonem Wysp Sołowieckich oraz tragiczne historie
naszych rodaków z tym związane. Start projektu w Portugalii, finał sześć miesięcy
później w trójmieście.

Stała załoga projektu to Marta Sziłajtis – Obiegło i Michał Dylon – oboje z patentem kapitańskim, olbrzymim doświadczeniem i wielką pasją do żeglowania. Stroną techniczną, organizacyjną i logistyczną na lądzie zawiadywała Anna Janik. Na poszczególnych odcinkach towarzyszyła nam rodzina, przyjaciele, znajomi oraz uczestnicy chcący w tak niebanalny sposób przemierzać świat. W rejsie wzięły udział 54 osoby. Załoga podążała
za arktycznymi wyzwaniami w poszukiwaniu pięknych wspomnień i żeglarskiego doświadczenia, a także śladów swoich przodków – szczególnie w Rosji.

Trasa rejsu to ponad 13 tysięcy mil morskich. Jej pokonanie zajęło nieco ponad 6 miesięcy rzetelnej i konsekwentnej żeglugi podzielonej na 20 etapów. Odwiedziliśmy łącznie 60 portów i kotwicowisk w 11 krajach. Żeglowaliśmy przez 5 mórz (Północne, Bałtyckie, Białe, Barentsa, Norweskie) 2 oceany (Atlantycki i Arktyczny) oraz 3 kanały: Angielski, Kiloński i Białomorski. Spotkaliśmy się z masą gościnności zarówno wśród lokalnych
społeczności jak i licznych rodaków napotykanych na całej trasie. Zachwycaliśmy się białymi nocami i piękną, słoneczną pogodą w dzikich pustkowiach północno-zachodniej Rosji. Dokonaliśmy trawersu 2 największych jezior Europy – Ładogi i Onegi. Obserwowaliśmy morsy, wieloryby, lisy polarne, foki i renifery. W Arktyce nasz dzień polarny trwał dokładni 840 h – przez ponad miesiąc nie mieliśmy okazji doświadczyć zmierzchu nocy. Po powrocie na kontynent udało nam się kilkakrotnie podziwiać bajecznie świetliste zorze polarne.
Trasa rejsu wiodła przez najmniej eksplorowany zakątek Europy – wody śródlądowe północnej Rosji. Z tego odcinka jesteśmy szczególnie dumni, gdyż jako pierwszy jacht pod polską banderą zatoczyliśmy pętlę dookoła Skandynawii nie składając masztu.

Z morza Białego trasa rejsu wiodła na północ, w kierunku rzadko odwiedzanych lodowatych rejonów Spitsbergenu. Sięgając 80° szerokości geograficznej byliśmy najbliżej brzegów bieguna północnego podczas całej naszej wyprawy. To stąd w 1926 r. norweski podróżnik Roard Amundsen wystartował zeppelinem w udany trawers bieguna. Współcześnie na Spitsbergenie prowadzone są liczne badania związane z ociepleniem klimatu, a Polacy mogą być dumni aż z 5 placówek naukowych, nad którymi powiewa Polska flaga. Naszych naukowców jest najwięcej na całym Svalbardzie.

Spitsbergen zachwycił nas surowością klimatu, bezludnymi przestrzeniami i bezkresem lodu. Zadziwiła serdeczność jego mieszkańców i słoneczne noce, bardziej pogodne niż środek dnia. Co więcej, także Rosja okazała się idealnym miejscem do podróżowania drogami wodnymi. Wykorzystywane tam dość powszechnie szlaki rzeczne dają olbrzymie możliwości logistyczne oraz swobodę przemieszczania nieporównywalną z rosyjską infrastrukturą drogową. Oba te miejsca polecamy szczególnie tym wszystkim, którzy cenią sobie ciszę, spokój i nieskrępowaną przestrzeń dziewiczych terenów.

Na koniec rejsu czekała nas jeszcze żegluga wzdłuż zachodnich wybrzeży Norwegii, krainy pełnej surowej przyrody i magicznych fiordów. Powrót na start w jesiennej odsłonie Morza Północnego do przyjaznej mariny w Calais i Breście. Tam, wraz z końcem października zamknęliśmy pętlę wokół Skandynawii, kończąc projekt pełnym sukcesem. Jako pierwszy jacht w historii Polski opłynęliśmy Skandynawię z postawionym masztem.
Wcześniej próby takiej dokonała jedynie załoga Rzeszowiaka, jednak uwięzieni w Rosji pomiędzy mostami musieli zmienić się z dzielnego jachtu w zwykłą motorówkę, zrzucając żagle i demontując maszt.

Rejs zakończyliśmy w pierwszych dniach listopada dopływając do brzegów rodzinnego Trójmiasta.

Marta Sziłajtis – Obiegło, kapitan jachtowy, najmłodsza Polka, która samotnie opłynęła świat, laureatka gdyńskich KOLOSÓW, wyróżniona nagrodą Rejs Roku 2009, uhonorowana dyplomem Kapitana Żeglugi Wielkiej Honoris Causa, właśnie zakończyła kolejną podróż – rejs etapowy jachtem dookoła Skandynawii Zew Północy.

Marta urodziła się w Poznaniu, związana jest jednak bardzo mocno z Gdynią, gdzie się wychowywała i mieszka. W roku 2005 r. w wieku 19 lat została najmłodszym kapitanem z tzw. starym patentem. Zorganizowała i prowadziła kilkadziesiąt rejsów szkoleniowych i turystycznych. Była oficerem wachtowym na polskich żaglowcach Pogoria, Gedania, Kapitan Głowacki. Na swoim koncie ma już ponad 60 tys. przebytych mil morskich.

Mimo olbrzymiego doświadczenie wciąż z wielką pasją doskonali swoje umiejętności. Zdobyła między innymi
uprawnienia: Master of Yachts 200 tons; Master of Yachts Ocean (International Yacht Training), została
radiooperatorem SRC, brała udział w kursach STCW w Akademii Morskiej z zakresu: indywidualnych technik
ratowniczych, ochrony przeciwpożarowej, zasad pierwszej pomocy medycznej, bezpieczeństwa własnego i
odpowiedzialności wspólnej.

Dotychczas najczęściej żeglowała po Bałtyku, Morzu Północnym i Śródziemnym. Zafascynowana Oceanem
Atlantyckim żeglowała z upodobaniem zarówno po jego części europejskiej, jak i wzdłuż brzegów Brazylii,
uczestnicząc w Kobiecych Regatach Dookoła Świata.

W 2008 roku uzyskała tytuł magistra Turystyki i Rekreacji, i wyruszyła w samotny rejs dookoła świata. Trasa
rejsu prowadziła z Wenezueli przez Morze Karaibskie, Kanał Panamski, Pacyfik, Północną Australię, Ocean
Indyjski i Południowy Atlantyk. Odwiedziła 19 portów w 11 krajach. Projekt ten spotkał się z bardzo dużym
zainteresowaniem społecznym. Na stronach www zmagania Marty śledziło ok. 50 tysięcy osób. W mediach
pojawiło się przeszło 900 publikacji krajowych i 30 zagranicznych.

Michał Dylon podobno żegluje od trzeciego roku życia, ale prawdziwych początków dokładnie nie pamięta.
Absolwent Akademii Morskiej w Gdyni (Nawigacja), do której trafił tylko po to, żeby popływać na Darze
Młodzieży. Posiada patent Kapitana Jachtowego oraz Motorowodnego wg PZŻ jak i International Yacht Training
(USA). Pracował także dla Kanadyjskiej Szkoły Pod Żaglami (Class Afloat, The Lunenburg Academy) jako Chief
Officer na żaglowcu Concordia.

Z uwagi na charakter swojej zawodowej pracy odwiedził wiele mało popularnych miejsc, od Afryki Zachodniej
aż po Spitsbergen. Na lądzie uwielbia włóczyć się własnymi ścieżkami, zwłaszcza po górach. W wolnym czasie
biega i jeździ na rowerze. Jego trzecią największą pasją jest fotografia. Poza morzem i górami najłatwiej go
spotkać w trójmieście i w towarzystwie Marty J

Anna Janik – prawdziwy przyjaciel i prawa ręka pani kapitan. Wyprawę jachtem dookoła Skandynawii
zawiadywała głównie z biura na lądzie, gromadząc wszelkie niezbędne informacje do sprawnej obsługi rejsu.
Prowadziła dokumentację fotograficzną, zawiadywała rezerwacjami i ubezpieczeniem. Zarządza stroną
internetową i profilami na facebook’u. A poza tym… stanowi niezawodne emergency logistyczne oraz
pogodowe dla dzielnej załogi na jachcie. W trakcie całego rejsu żeglowała jako załoga w 4 etapach – w sumie
ponad 2 tyś Mn. Anna po godzinach sporo podróżuje (zwiedziła ponad 30 krajów), wspina w górach wysokich
(Tatry, Alpy, Kaukaz, Himalaje), biega (m.in. biegi uliczne, górskie, pustynne, podziemne, przeprawowe) oraz
fotografuje – i to jak! Absolwentka Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie, trzykrotnie nominowana w
prestiżowym konkursie Laury Magellana w kategorii Pozazawodowe Osiągnięcie Roku w latach 2008, 2009 i
2012 (ostatni raz właśnie za współ-organizację rejsu Zew Północy).

kpt. Marta Sziłajtis – Obiegło
kpt. Michał Dylon
Anna Janik
Więcej na:
www.oceanprzygody.pl

2013-02-20 0 komentarze/y

Czyste Góry Czyste Szlaki

Beskidy2013

przez Albin Marciniak 2013-02-18

Napisane przez Albin Marciniak

Beskidy 15-16 czerwca
(impreza przeniesiona z 6 kwietnia)

Szanowni turyści, pasjonaci wypraw górskich, miłośnicy wędrówek wszelakich.
Zapraszamy do udziału i zachęcamy do zaplanowania wyjazdów tak,
by włączyć się do wspólnych akcji i połączyć przyjemne z jeszcze przyjemniejszym.

Klub Podróżników Śródziemie
zaprasza weekend edukacyjno-ekologiczny połączony ze sprzątaniem szlaków prowadzących na Baranią Górę
w ramach projektu „Czyste Góry, Czyste Szlaki”

Beskidy

Beskid Śląski
Pasmo Baraniej Góry (1220 m n.p.m.)

walczymy z takimi widokami w górach

Miejsce gdzie spotykamy się w sobotę i niedzielę to:

Schronisko na Przysłopie pod Baranią Górą

Planowo, przechodzimy w sobotę szlakami by dotrzeć do schroniska i w sobotę w miłej atmosferze spędzić wieczór.
Zachęcamy aby potwierdzać swój udział tak, by ułatwić zaplanowanie trasy pozostałym uczestnikom.
Można także pojawić się w sobotę wieczorem w schronisku by w niedzielę, schodząc szlakami zebrać to co nie pasuje do obrazu natury.
Noclegi prosimy rezerwować we własnym zakresie.

Informacja od gospodarzy schroniska:
W związku z akcją sprzątania szlaków, dla Wszystkich uczestników w schronisku zapewnimy bezpłatną herbatę.
Osoby, które pozostaną na noclegu zapraszamy do wspólnego wieczornego śpiewania 🙂
Cena noclegu za osobę, za noc w tym terminie dla wszystkich 25zł 🙂 niezależnie w ilu osobowym pokoju. (pościel 10zł/komplet, można mieć własne śpiwory).
pozdrawiamy
serdecznie zapraszamy!
Edyta Kołodziejska i Bartłomiej Kalinowski

Dodatkowe informacje: łazienki wspólne na korytarzu, bezpłatnie: wrzątek, wi fi, billard ping pong. Prosimy: – o zabranie obuwia zmiennego i jego zmianę przed wejściem na piętra, klapek pod prysznic – o nie używanie grzałek, suszarek, prostownic itp. – o ewentualne przygotowywanie własnych posiłków na sali jadalnej ( nie w pokojach)

strona schroniska:
http://wisla.info.pl/

W akcji wezmą udział m.in :

Koło Miłośników Beskidów “Diablaki” przy Szkole Podstawowej nr 18 im. Władysława Broniewskiego w Dąbrowie Górniczej (dzieci, rodzice, nauczyciele)
Założycielem i opiekunem KMB Diablaki jest Norbert Owczarek.
www.diablaki.com
Trasa jaką wybrali i przejdą
Istebna Szarcula (lub Stecówka) – Dorkowa Skała – Beskidek – Stecówka – Karolówka – schronisko Przysłop – Dolina Czarnej Wisełki – Stecówka

Proponowane szlaki:

z Wisły Czarne (dojazd autobusem PKS do przystanku Wisła Czarne I) – szlak czarny, potem szlak czerwony – szlak spacerowy Doliną Czarnej Wisełki (ścieżka dydaktyczno-przyrodnicza), najprostsze i najszybsze dojście do schroniska, od parkingu 1,45h
z Przełęczy Kubalonka (dojazd autobusem PKS do przystanku Istebna Kubalonka), szlak czerwony – 2,15h
z Przełęczy Salmopolskiej – Biały Krzyż (dojazd samochodem lub PKS-em ze Szczyrku) – szlak czerwony, potem zielony – 3,10h
z Wisły Czarne (dojazd autobusem PKS do przystanku Wisła Czarne Fojtula), Doliną Białej Wisełki, przez szczyt Baraniej Góry – szlak niebieski 3h
ze Zwardonia (dojazd pociągiem do stacji Zwardoń) przez Przełęcz Koniakowską szlak niebieski – 4,45h
z Kamesznicy Górnej (dojazd autobusem PKS do przystanku Kamesznica Górna) – szlak żółty, potem niebieski+zielony – 2h
z Kamesznicy (dojazd autobusem PKS do przystanku Kamesznica Nadleśnictwo) – szlak czarny, potem niebieski+czerwony+zielony – 3,30h
z Istebnej Tartak (dojazd autobusem PKS do przystanku Istebna Bucznik) – szlak zielony – 2,45h

Skomentować lub wyrazić swoją opinię można:
http://klubpodroznikow.com/forum/60-czyste-gory-czyste-szlaki/7861-beskid-lski-pasmo-baraniej-gory-6-7042013r
Tu można także dołączyć do pasjonatów, którym stan szlaków górskich nie jest obojętny.

Na południowym stoku Baraniej Góry znajdują się wykapy Czarnej Wisełki, na północnym stoku znajduje się źródło Białej Wisełki. Potoki łączą się w Wiśle Czarnem wpadając do Jeziora Czerniańskiego tworząc Wisełkę, która z kolei niżej łączy się na osiedlu Bajcary z Potokiem Malinka, dając początek WIŚLE – królowej polskich rzek.

Wieża triangulacyjna i widokowa na Baraniej Górze.

Kalendarz akcji na rok 2013

Akcja wspierana przez:

patronat medialny

Pasmo Baraniej Góry- szlaki
- – Skoczów – Nierodzim – Równica
- – Równica – Orłowa – Trzy Kopce Wiślańskie
- – Ustroń Polana – Orłowa – Ustroń Dobka – Wisła Obłaziec
- – Wisła – Trzy Kopce Wiślańskie – Przełęcz Salmopolska – Szczyrk
- – Brenna – Równica
- – Wisła Czarne – Schronisko PTTK na Przysłopie pod Baranią Górą
- – Koniaków – Schronisko PTTK na Przysłopie pod Baranią Górą – Barania Góra – Wisła Czarne
- – Barania Góra – Kamesznica
- – Brenna – Grabowa – Przełęcz Salmopolska
- – Szczyrk – Skrzyczne – Małe Skrzyczne – Malinowska Skała – Magurka Wiślańska – Barania Góra
- – Wilkowice – Siodło pod Klimczokiem – Szczyrk – Skrzyczne – Ostre
- – Mikuszowice Śląskie – Dębowiec – Szyndzielnia – Siodło pod Klimczokiem – Przełęcz Karkoszczonka – Kotarz – Przełęcz Salmopolska – Malinowska Skała
- – Mikuszowice Śląskie – Bystra Krakowska – Klimczok
- – Mikuszowice Śląskie – Kozia Góra – Przełęcz Kołowrót – Szyndzielnia – Klimczok
- – Brenna – Wielka Cisowa
- – Jasienica – Wielka Cisowa – Błatnia
- – Jaworze – Przykra – Błatnia – Klimczok
- – Wapienica – Błatnia

Parkingi dla zmotoryzowanych

WISŁA CZARNE – DOLINA CZARNA WISEŁKA
(czas dojścia do schroniska 1,5h, szlak czarny i czerwony)

– DOLINA BIAŁA WISEŁKA-Fojtula
(czas dojścia do schroniska 3,5h, szlakiem niebieskim przez szczyt Baraniej Góry)

ISTEBNA
Na Przełęczy Kubalonka i na Przeł. Szarcula znajdują się dwa parkingi
(czas dojście do schroniska około 2,5h, szlakiem czerwonym)

PARKINGI PŁATNE

Akcje w Beskidach 2012r.

Beskid Wyspowy – MOGIELICA
http://www.klubpodroznikow.com/forum/9-wyjazd-na-weekend/5982-weekend-2829vii-beskid-wyspowy-mogielica?limit=6&start=36

Po Beskidzie Wyspowym – Ćwilin
http://www.klubpodroznikow.com/forum/9-wyjazd-na-weekend/5911-weekend-14-15vii-po-beskidzie-wyspowym-wilin?limit=6&start=12

Turbacz
http://www.klubpodroznikow.com/forum/9-wyjazd-na-weekend/5626-weekend-na-turbaczu?limit=6&start=6

2013-02-18 0 komentarze/y

Czyste Góry Czyste Szlaki

Gorce2013

przez Albin Marciniak 2013-02-18

Napisane przez Albin Marciniak

Czyste Góry Czyste Szlaki
Turbacz 29 – 30.06. 2013

czerwiec
Gorce

Turbacz

Schronisko na Turbaczu

Sprzątanie szlaków prowadzących na Turbacz i dobra zabawa wieczorem w schronisku, jest częściąprojektu Czyste Góry Czyste Szlaki.
Samo sprzątanie jest happeningiem bo głównym wymiarem jest aspekt edukacyjny, o czym zawsze powtarzamy.
By weekend był przyjemny dla wszystkich, przygotowaliśmy sporo atrakcji. W programie m.in.:
Po raz pierwszy w historii nad szczytem Turbacza zawiśnie (na uwięzi) ogromny balon na ogrzane powietrze i będzie możliwość podziwiania panoramy z Tatrami w tle z kosza balonu !
Dla tych co boją się wysokości będzie decoupage góralski i ręczne robienie biżuterii ( będzie można także zakupić gotowe wyroby).
Będzie muzyka i zabawa a zagra DJ Zbój
Będzie tradycyjne ognisko i wspólne śpiewanie ( o „coś na kij” należy zadbać we własnym zakresie).
Oczywiście nie zabraknie konkursów z nagrodami i dyplomami a dla najaktywniejszych na szlaku także będą upominki. Nagrodzimy za przejście najdłuższymi szlakami, za najciekawsze znalezisko itp. Warto także pamiętać o robieniu zdjęć bo po akcji zapraszamy do zamieszczania Waszych fotorelacji a najciekawsze oczywiście nagrodzimy.
Wszyscy uczestnicy otrzymają specjalne worki degradowalne w punktach początkowych szlaków prowadzących na Turbacz.

Planowane punkty, na których wolontariusze będą czekać w sobotę 29.06 na chętnych by dać worek i rękawice to:

1. RZEKI ->Polana Trusiówka, parking, od godz 9.30. do 14.00
2. KONINKI -> Ostoja Górska Koninki,na recepcji od 8.30 do 20.30 oraz kolej na Tobołów od godz 9.00 do 16.00
3. RABKA ZDRÓJ → w Parku Zdrojowym przy fontannie od godz.9.00 do 15.00
( gdyby ktoś nie mógł znaleźć to proszę dzwonić 500 406 798 ).
4. ŁOPUSZNA → Zarębek Wyżni od godz. 7.30 do 13.30
5. KLIKUSZOWA → Za mostkiem 0d godz. 8.00 do 14.00
6. NOWY TARG SZLAK PAPIESKI ( ŻÓŁTY) → Przy krzyżu od godz. 8.00 do 14.00
7. NOWY TARG KOWANIEC → OD 8.00 DO 14.00

Akcja zapowiada się rewelacyjnie dzięki współpracy z:
www.janniezbedny.pl/
www.imprezypozboju.pl/
turbacz.net/
skymiro.eu/
Miasto Nowy Targ i Powiat Nowotarski.
Relację na żywo usłyszycie na antenie radia RDN Małopolska
www.rdn.pl/

Warto już teraz pomyśleć o zarezerwowaniu noclegu w schronisku w pokojach lub jak kto woli tradycyjną „podłogę’.
Wszystkich chętnych wraz z podaniem planowanej trasy, prosimy o przesłanie krótkiej informacji na adres:
[email protected]

Panorama na Tatry z tarasu przed schroniskiem

Obok schroniska duży węzeł szlaków turystycznych:

– czerwony Główny Szlak Beskidzki przez wierzchołek Turbacza, Obidowiec, Stare Wierchy, Jaworzynę Ponicką i Maciejową do Rabki-Zdroju

– czerwony Główny Szlak Beskidzki przez Przełęcz Knurowską i Pasmo Lubania do Krościenka

– niebieski przez Bukowinę Waksmundzką do Łopusznej

– niebieski przez Czoło Turbacza, Suchy Groń do Poręby Wielkiej (Koninki)

– zielony przez Czoło Turbacza, Wierch Spalone i Turbaczyk, obok Orkanówki do Niedźwiedzia

– zielony przez Bukowinę Waksmundzką do Kowańca w Nowym Targu

– żółty przez Czoło Turbacza, Przełęcz Borek, Kudłoń i Gorc Troszacki do Lubomierza

– żółty przez Bukowinę Miejską do Kowańca w Nowym Targu

Szlaki turystyczne biegnące przez Czoło Turbacza

– niebieski z Koninek przez Suchy Groń, Polanę Średnie i Czoło Turbacza na Turbacz.

– zielony z Niedźwiedzia przez Orkanówkę, Turbaczyk, Spalone, Kopieniec i Czoło Turbacza na Turbacz.

O odpowiednią ilość worków degradowalnych i rękawice zadba jak zwykle niezawodny„Jan Niezbędny”
www.janniezbedny.pl

patronat medialny nad cyklem akcji „Czyste Góry Czyste Szlaki” objęli:

(kolejne zgłoszenia w trakcie)

nasze akcje wspierają:

po akcji w radio RDN
http://www.rdn.pl/~radiom/rdn/index.php/puls-dnia/8731-sprzatali-szlaki-prowadzace-na-turbacz

2013-02-18 0 komentarze/y

Czyste Góry Czyste Szlaki

Park w Ojcowie

przez Albin Marciniak 2013-02-16

Napisane przez Albin Marciniak

Piknik Ekologiczny w Ojcowskim Parku Narodowym

20-21 kwietnia 2013

Ojcowski Park Narodowy

Piknik Ekologiczny w Ojcowskim Parku Narodowym

20-21 kwietnia 2013

Razem zadbajmy o czystość szlaków w Ojcowskim Parku Narodowym

Na parkingu pod ruinami zamku w Ojcowie, przy wjeździe na teren parku na Złotej Górze (w zielonej budce poboru opłat za parking) oraz przy parkingu pod Zamkiem w Pieskowej Skale od rana 21 kwietnia będzie można dostać specjalne worki i rękawice jednorazowe. Każdy może wybrać dowolny fragment znakowanego szlaku na terenie Parku.

Zakończenie akcji odbędzie się na łące przy Bazarze Warszawskim (centrum Ojcowa)
Od godz. 12. czekamy na wszystkich przy ognisku
Na zakończenie uczestnicy otrzymają dyplomy oraz upominki dla najaktywniejszych „zbieraczy”, a także za najdłuższą trasę czy najciekawszy zebrany śmieć.
Akcja jest kontynuacją projektu „Czyste Góry- Czyste Szlaki”

http://www.klubpodroznikow.com/https://www.klubpodroznikow.com/wp-content/uploads/2013/02/1-DSC_2738-fb0.jpg

Pomagając przyrodzie Parku wspólnie możemy cieszyć się jej pięknem!

Zapraszamy do wzięcia udziału w akcji.

Fotorelacja z pikniku w 2012r.
www.klubpodroznikow.com/-piknik-i-sprztanie-szlakow-w-ojcowie

wówczas zebraliśmy 37 dużych worków śmieci

Ojcowski Park Narodowy

Ojców 9, 32-047 Ojców
tel.: +48 (012) 389 20 05, 389 14 90, 389 10 39 fax.: +48 (012) 389 20 06

http://www.ojcowskiparknarodowy.pl/

Będzie z nami
Polskie Stowarzyszenie Nordic Walking
i pod okiem samej szefowej Stowarzyszenia, będzie można poznać tajniki bezpiecznego i właściwego chodzenia z kijkami.

W niedzielę połączymy siły i wesprze nas wielu zawodników biorących udział w zawodach w Ojcowskim Parku Narodowym z cyklu Perły Małopolski

21 kwietnia 2013 odbędą się pierwsze zawody biegowe z cyklu Perły Małopolski w Ojcowskim Parku Narodowym. Start zaplanowany jest w Skale o godzinie 12.00, a trasy jakie będą do pokonania to 21 km, 10 km i 3 km. Perły Małopolski to sportowe wydarzenie, które po raz pierwszy będzie rozgrywać się w 2013 roku w małopolskich Parkach Narodowych. Przy okazji każdych zawodów będzie można sprawdzić się na wymagających trasach w kontakcie z przyrodą. Na najlepszych zawodników czekają nagrody, a dla wszystkich pamiątkowe medale, dobra zabawa i zdrowa rywalizacja. Poza głównymi biegami organizatorzy przygotowali też rywalizację dla najmłodszych zwolenników biegania – zawody na dystansach od 400 metrów do 1 kilometra.

Sponsor akcji 2013

(kolejne zgłoszenia w trakcie)

patronat medialny

Szlaki turystyczne – podstawowe informacje

Przez Ojcowski Park Narodowy biegnie kilka szlaków turystycznych o długości 23 km. Niektóre z nich biegną wspólnie, dając łączną długość 35 km.

Szlak czerwony

Kraków – Giebułtów – Prądnik Korzkiewski – Ojców – Grodzisko – Młynnik – Pieskowa Skała – Sułoszowa (dalej: Rabsztyn – Klucze – Ogrodzieniec – Częstochowa)

Szlak niebieski

Rudawa – Dolina Będkowska – Jerzmanowice Lepianka – Czajowice – Wąwóz Ciasne Skałki – Krakowska Brama – Ojców – Grodzisko – Skała (dalej Tarnawa – Glanów – Wolbrom – Ogrodzieniec – Mstów)

Szlak żółty

Krzeszowice – Szklary – Wierzchowie – Murownia – Dolina Prądnika – Dolina Sąspowska – Sąspów – Pieskowa Skała

Szlak zielony

Dolina Sąspowska – Złota Góra – Park Zamkowy – willa „Pod Koroną” – Jaskinia Ciemna – Góra Okopy – Dolina Prądnika – Brama Krakowska – Park Zamkowy

Szlak czarny

Złota Góra (parking) – Park Zamkowy (parking) – Chełmowa Góra – Jaskinia Łokietka

Polecamy na weekend