Zwiedzając Gdańsk warto odwiedzić Stocznię Gdańsk. Nie trudno ją znaleźć wystarczy kierować się w kierunku wysokiego zielonego budynku zwanego ,,Zieleniakiem” znajdującego się niedaleko dworca PKP. Tuż za nim znajduje się pomnik Trzech Krzyży – symbol walki z władzą komunistyczna. Tuż za nim znajduje się wejście do Stoczni. Na jej terenie dominuje przemysłowy krajobraz z unikalnymi budynkami z ubiegłego wieku, niektóre z nich są zdewastowane ze względu na złą politykę zarządców.

 

Zwiedzając Gdańsk warto odwiedzić Stocznię Gdańsk. Nie trudno ją znaleźć wystarczy kierować się w kierunku wysokiego zielonego budynku zwanego ,,Zieleniakiem” znajdującego się niedaleko dworca PKP. Tuż za nim znajduje się pomnik Trzech Krzyży – symbol walki z władzą komunistyczna.

Historia

Historia Stoczni Gdańskiej zaczęła się w roku 1844 wraz z powstaniem Królewskich Zakładów Budowy Korwet. Dwadzieścia siedem lat później stocznię przejęły Prusy, a nazwę zmieniono na Kaiserliche Werft. W 1890 roku obok stoczni powstał drugi zakład – Schichau Werft (Stocznia Schichaua). Nowa firma budowała statki transportowe, pasażersko – transportowe, pasażerskie oraz okręty wojenne. Podczas Drugiej Wojny Światowej obie stocznie pracowały na rzecz Marynarki Niemieckiej.
Po wyzwoleniu w 1945 roku stocznie gdańskie były w dużym stopniu zniszczone. 14 czerwca 1945 roku Departament Morski Ministerstwa Przemysłu utworzył Zjednoczenie Stoczni Polskich z siedzibą w Gdańsku, które przejmowało zajęte przez Rosjan zakłady. Zjednoczenie zarządzało 11 stoczniami, które funkcjonowały m.in. w Gdańsku, Gdyni i Elblągu. Przedsiębiorstwa te ponumerowano. Stoczni Gdańskiej (Danziger Werft) nadano nazwę Stoczni Nr 1, a Stoczni Schichaua nazwę Stoczni Nr 2. 19 października 1947 utworzono z obu zakładów Stocznię Gdańską. Pierwszy statek, rudowęglowiec „Sołdek” zwodowano 6 listopada 1948 roku. Został wykonany na zamówienie Polskiej Żeglugi Parowej. Dwa lata później Stocznia wykonała pierwsze zamówienie eksportowe. Był to rudowęglowiec „Pierwomajsk” dla rosyjskiego armatora Sudoimport. Przez wiele lat zakład budował statki głównie dla Związku Radzieckiego i armatorów z całego świata.
W roku 1967 zmieniono nazwę przedsiębiorstwa na Stocznię Gdańską im. Lenina. Podczas prywatyzacji firmy w 1990 roku została przekształcona w spółkę akcyjną. Skarb Państwa posiadał 61% udziałów, a reszta 39% znalazła się w rękach pracowników stoczni. Od tej chwili zmieniła się również nazwa na Stocznię Gdańską SA.
Z powodu narastającego zadłużenia i niewypłacalności wobec kontrahentów w 1996 roku Walne Zgromadzenie Akcjonariuszy ogłosiło upadłość spółki. Po ogłoszeniu upadłości, mimo odejścia wielu doświadczonych pracowników, produkcja statków nie została przerwana. W 1998 roku syndyk masy upadłościowej sprzedał funkcjonujący w pełni zakład Trójmiejskiej Korporacji Stoczniowej (będącej własnością Stoczni Gdynia S.A i firmy developerskiej EVIP Progress). Na bazie tego majątku powstała Stocznia Gdańska – Grupa Stoczni Gdynia S.A..
W sierpniu 2006 roku nastąpiło formalne wydzielenie Stoczni Gdańskiej z Grupy Stoczni Gdynia poprzez zmianę struktury własnościowej, statutu stoczni oraz jej nazwy. Nową nazwą stoczni jest obecnie Stocznia Gdańsk S.A. Rok później, w listopadzie 2007 roku, zakład został sprywatyzowany przez ukraiński koncern ISD Polska przez przejęcie akcji i podwyższenie kapitału Stoczni.

 

Przed wejściem do Stoczni, na placu Solidarności stoi pomnik upamiętniający ofiary Grudnia 70, zaprojektowany przez Bogdana Pietruszkę, Roberta Peplińskiego, Elżbietę Szczodrowską-Peplińską i Wiesława Szyślaka. Trzy krzyże wysokie na 42 metry zdobią w ich dolnej partii płaskorzeźby z życia stoczniowców. Krzyże, zbudowane na planie trójkąta, mają nieregularne, spękane kształty. Krzyże wykonane zostały w Stoczni Gdańskiej z blachy dostarczonej przez Hutę Batory, płaskorzeźby zaś ze stali nierdzewnej.
W dwudziestą rocznicę tragedii Grudnia ’70 pomnik zyskał odnowioną formę. Krzyże, symbol cierpienia, upamiętniają trzech pierwszych zabitych przez MO i Ludowe Wojsko Polskie stoczniowcow. Spinające je kotwice to znak nadziei, nawiązanie do lat 1956,1970 i l976. Stoczniowcy czekali na upamiętnienie poległych kolegów dziesięć lat. Mimo obietnic złożonych na początku 1971 r. władze PRL nie zgodziły się na jakiekolwiek formy upamiętnienia.