Wpisy - Strona 224 z 292 - Klub Podróżników - Śródziemie - portal podróżniczy

W poszukiwaniu narciarskiego eldorado

przez Redakcja 2016-04-05

Napisane przez Redakcja

Fundacja Klubu Podróżników Śródziemie
Aleja Podróżników
Piwnica Pod Baranami,
11.04.2016 godzina 19:00
W poszukiwaniu narciarskiego eldorado
Wojciech Szatkowski & Jan Krzeptowski
Tatrzański Park Narodowy

Współcześni narciarze szukają w górach kontaktu z przyrodą pozbawionego ułatwień i urządzeń technicznych. Ciszy, spokoju. W to poszukiwanie narciarskiego eldorado idealnie wpisuje się turystyka narciarska. Jak ze schroniska PTTK udać się na Grzesia ze zjazdem na Polanę Chochołowską, a później, Doliną Starobociańską, do Hali Stara Robota i z powrotem? W jaki sposób dobrać odpowiedni sprzęt do skituringu i dlaczego kurniawa może być niebezpieczna? „Tatry na nartach. Przewodnik skiturowy” odpowie na setki podobnych pytań. To książka zarówno dla początkujących narciarzy-turystów, jak i zapalonych oraz doświadczonych skiturowców. Powstała z myślą o tych, którzy nie lubią slalomu pomiędzy innymi narciarzami, unikają zatłoczonych stoków, kolejek do wyciągów, taśm ograniczających przestrzeń i sztucznego śniegu. W książce znajdziemy kilkadziesiąt propozycji wycieczek, o zróżnicowanym stopniu trudności, w polskich i słowackich Tatrach oraz szczegółowe mapy ułatwiające zaplanowanie tras narciarskich. Przewodnik uzupełniają informacje historyczne i fragmenty tekstów pionierów narciarstwa oraz ponad 200 barwnych fotografii najpiękniejszych zakątków Tatr. Liczne praktyczne rady, wskazówki dla początkujących, aktualne adresy schronisk i przydatnych serwisów internetowych okażą się pomocne dla tych, którzy chcą dopiero rozpocząć swoją przygodę z narciarstwem wysokogórskim. Pierwszą część spotkania poświęcimy prezentacji przewodnika wydanego nakładem Tatrzańskiego Parku Narodowego oraz kilkunastu wybranych tras wysokogórskich i reglowych przez autora publikacji. Wśród nich znajdą się te najpiękniejsze w Tatrach Polskich i Słowackich: na Wołowiec, Jarząbczy Wierch, Czerwone Wierchy, Kozi Wierch, Szpiglasową Przełęcz, Lodową i Czerwoną Ławkę. W drugiej części Jan Krzeptowski-Sabała z Tatrzańskiego Parku Narodowego opowie o zasadach etyki outdoorowej Leave No Trace w warunkach tatrzańskich – czyli o tym, jak odpowiedzialnie korzystać z Tatr i zminimalizować nasz wpływ na przyrodę.

Więcej informacji na temat tej idei można znaleźć na stronie Parku: http://tpn.pl/nowosci/leave-no-trace

I warto aby pamiętali o tym wszyscy:

222

2016-04-05 0 komentarze/y

Klasztor i kościół na Salwatorze w Krakowie

przez Redakcja 2016-03-28

Napisane przez Redakcja

Klasztor i kościół na Salwatorze w Krakowie

Miejsce tradycyjnego odpustu, który odbywa się corocznie w „lany” poniedziałek. Kościół wraz z klasztorem Sióstr Norbertanek, tworzy największy, po Wawelu, kompleks zabytkowy miasta.

Parafia Najświętszego Salwatora

Należy do najstarszych w Krakowie i obejmuje obszar historycznego Zwierzyńca.

Powstała przypuszczalnie w 1 połowie XII wieku. W 1183 r. została wcielona do Kościoła Norbertanek i od tego czasu jest z nim związana.

Na terenie parafii znajdują się trzy zabytkowe kościoły:

Św. Jana Chrzciciela i Św. Augustyna – kościół Sióstr Norbertanek

Najświętszego Salwatora – ul. św. Bronisławy

Kaplica Św. Małgorzaty – ul. św. Bronisławy

Kaplica Św. Bronisławy – Kopiec Kościuszki

Kalendarium parafii Najświętszego Salwatora

1148 Poświęcenie kościoła Najświętszego Salwatora.

1162 Jaksa z Miechowa funduje konwent Norbertanek i Norbertanów z kościołem św. Jana Chrzciciela i

św. Augustyna.

1183 Przeniesienie parafii z kościoła Najświętszego Salwatora do kościoła Norbertanek.

1241 Najazd Tatarów, zniszczenie kościoła i klasztoru Norbertanek.

1259 Śmierć bł. Bronisławy.

1494, 1527 Pożary kościoła i klasztoru.

1587 Spalenie Zwierzyńca w związku ze zbliżającymi się pod Kraków wojskami arcyksięcia Maksymiliana Habsburga.

1591-1643 Okres rządów ksieni Doroty Kątskiej, rozbudowa klasztoru.

1655 Zniszczenie klasztoru w czasie „potopu” szwedzkiego.

1656 Pożar kościołów Najświętszego Salwatora, Norbertanek i kaplicy św. Małgorzaty.

1662-1665 Odbudowa kościoła i klasztoru Norbertanek przez ksienię Annę Zapolską.

1670-1673 Restauracja kościoła Najświętszego Salwatora.

1689-1690 Budowa drewnianej kaplicy św. Małgorzaty przez ksienię Justynę Oraczewską.

1702 Fundacja na Sikorniku pierwszej kaplicy bł. Bronisławy.

1775-1777 Prace remontowe i przebudowa prezbiterium kościoła Norbertanek za ksieni Magdaleny Otffinowskiej.

1839 Beatyfikacja Bronisławy.

1856-1861 Budowa neogotyckiej kaplicy bł. Bronisławy na Sikorniku.

1910 Włączenie Zwierzyńca do Krakowa.

1932 Początek prac archeologicznych przy kościele Najświętszego Salwatora.

1976-2002 Gruntowne odnowienie kościoła Norbertanek staraniem Ks. Infułata Jerzego Bryły.

19. 08. 2002 Jan Paweł II zatrzymuje się przy kościele Sióstr Norbertanek i błogosławi parafię.

26. 05. 2006 Benedykt XVI zatrzymuje się na dziedzińcu klasztornym.

Historia parafii

Zwierzyniec (obecnie Salwator) to jeden z najstarszych ośrodków osadniczych na terenie Krakowa. Ok. 6 tys. lat p.n.e. przybyli tu pierwsi neolityczni osadnicy (pasterze, rolnicy). Pierwsze udokumentowane ślady osady ludzkiej pochodzą z V w. p.n.e. (kultura wschodniograwecka). W okresie wczesnochrześcijańskim (IX-X w.) Zwierzyniec stanowił silny ośrodek osadniczy państwa Wiślan (według legendy panońskiej, tu miał miejsce początek chrystianizacji Polski). Zwierzyniec jako wieś wzmiankowana jest po raz pierwszy w 1224 r. Nazwa okolicy Zwierzyniec zmieniła się w związku z powstaniem na tym terenie urzędniczej dzielnicy willowej nazwanej Salwator (proj. R. Bandurski – ok. 1908 r.).

W oparciu o wybudowany kościół Najświętszego Salwatora powstała najprawdopodobniej Parafia Najświętszego Salwatora. Kiedy rycerz Jaksa Gryfita ufundował opactwo norbertańskie, losy Zwierzyńca związały się z dziejami Panien Norbertanek (pomiędzy 1166 a 1185 r.). Nastąpiło wówczas wcielenie parafii Najświętszego Salwatora do kościoła klasztornego Norbertanek. Od tej pory tj. od XIII do XIX w. proboszczami na Zwierzyńcu byli Norbertanie. Po kasacie zakonu przez zaborcę, pracę w parafii kontynuowali księża diecezjalni. Pierwszym proboszczem został ks. Wawrzyniec Oprzędek (1881 – 1896).

Romański kompleks klasztorny Panien Norbertanek ufundował w 1162 r. rycerz Jaksa Gryfita z Miechowa oraz sprowadził zakonników i zakonnice reguły św. Norberta (zakon męski istniał do XVI w.). W tym kompleksie wybudowano kościół pod wezwaniem Św. Augustyna i Jana Chrzciciela (konsekrowany w 1181 r. przez bpa Gedkę). Romańskie zabudowania klasztorne zostały kolejno niszczone i odbudowywane: najpierw przez Tatarów w 1241 r., potem przez pożary i powodzie, aż do tragicznego 1587 r., gdy prawie doszczętnie spłonął cały klasztor. W XVII w. przebudowano najpierw w stylu późnorenesansowym (proj. J. Trevano), potem zbarokizowano a w końcu odrestaurowane w XIX i XX w. z klasycystycznym i neogotyckim wyposażeniem. Zabytki: romański portal z XIII w., klasycystyczna kolumnada z 2 poł. XVIII w. (wg proj. S. Sierakowski) zamknięta absydą z wizerunkiem św. Jana Chrzciciela (mal. W. Łuszczkiewicz w 1876 r.), barokowe ołtarze, malowidła (mal. F. Matzke w 1877 r.), trumienka ze szczątkami bł. Bronisławy na ołtarzu z obrazem Wizja Bł. Bronisławy (mal. W. Eljasz w 1849 r.).

Zabytki kościoła Św. Jana Chrzciciela i Św. Augustyna

Najstarsze fragmenty kościoła sięgają XIII wieku. Aktualny kształt kościoła pochodzi z czasów ksieni Doroty Kątskiej, która zainicjowała prace budowlane w 1596 r., zakończone w stanie surowym w 1604 r. Rozbudowaną i urządzoną świątynię konsekrował w 1638 r. biskup Tomasz Oborski.

Kościół składa się z prostokątnej nawy sklepionej krzyżowo z lunetami oraz węższego prezbiterium klasycystycznego. Polichromia na sklepieniu wyobraża świętych norbertańskich.

W przedsionku od strony północnej, przy wejściu głównym, na uwagę zasługuje romański portal z połowy XIII w. oraz krucyfiks z początku XVI w, odnowiony w 2011r.

Nawę z tyłu kościoła zamyka niedostępne dla wiernych oratorium Sióstr Norbertanek.

Na filarze przed oratorium znajduje się barokowa figura /XVIII w./ fundatora konwentu – Jaksy Gryfity.

W nawie jest sześć barokowych ołtarzy z XVIII wieku, wśród nich ołtarz bł. Bronisławy z jej relikwiami w złoconej trumience.

Pozostałe ołtarze poświęcone są: Najświętszej Trójcy, Matce Bożej Niepokalanie Poczętej, Św. Norbertowi, Św. Józefowi i Świętej Rodzinie ze św. Joachimem i Anną.

Po lewej stronie kościoła znajduje się marmurowa chrzcielnica z XVII w. fundacji ksieni Doroty Łukowskiej.

Prezbiterium obiega klasycystyczna kolumnada /1777 r./ zaprojektowana przez ksienię Magdalenę Otffinowską.

W apsydzie ołtarza głównego znajduje się wizerunek św. Jana Chrzciciela pędzla Władysława Łuszczkiewicza z 1876 r.

Pomiędzy kolumnami – owalne medaliony ze świętymi z zakonu Norbertanek i Norbertanów.

Przy tęczy znajduje się ambona z 1876 r.

Od strony północnej mieści się zakrystia, której wystrój powstał dzięki Magdalenie Otffinowskiej w 1776 r.

W przedsionku przy wejściu do zakrystii znajduje się marmurowy lawaterz z 1696 r. fundacji ksieni Zofii Urnańskiej.

Rzymskokatolicka Parafia Najświętszego Salwatora
ul. Kościuszki 88 Kraków

http://www.parafiasalwator.pl

zabytki sakralne w Polsce

625

2016-03-28 0 komentarze/y

Świat

ekstremalne atrakcje turystyczne

przez Redakcja 2016-03-23

Napisane przez Redakcja

ekstremalne atrakcje turystyczne

6 przerażających atrakcji turystycznych, które przyciągają ryzykantów

1. Przemroźna Jakucja

Ekstremalność tej atrakcji turystycznej nie polega na jakiś specjalnych ekscesach. Krew w żyłach

(dosłownie) mrozi tu po prostu temperatura. Rosyjska Jakucja – a żeby być bardziej precyzyjnym –

mała wioseczka Ojmiakon, to miejsce, w którym zimą słupki rtęci wskazują niemal -50 stopni

Celsjusza. Szczyt mrozów przypadł w roku 1924, kiedy to zima przyniosła -74,2 stopnie Celsjusza. Nie

myśl sobie, że te mrozy odstraszają turystów. Możesz wziąć udział w wielkiej wyprawie, podczas

której nauczysz się, jak przetrwać, jak pozyskać wodę, ugotować obiad z mięsa renifera i wypić

zamarznięte na kość mleko. Jako atrakcję dodatkową, możesz zajrzeć do muzeum mamutów, których

szczątki odnaleziono w zmarzlinie syberyjskiej.

2. Klify na dwóch kółkach

Przejażdżki rowerowe wcale nie brzmią, jak jakiś specjalny wyczyn. Ale się nim stają, kiedy na

dwuśladzie jedziesz po klifach Moheru. Ścieżka rowerowa jest szeroka zaledwie na 1m, a wysokość,

na której jesteś, to niebagatelne 200m. Widoki są niezapomniane i próżno szukać takich gdzie indziej,

ale ryzyko także ogromne – wystarczy silniejszy podmuch wiatru, lekki zawrót głowy lub chwilowa

utrata koncentracji i nieszczęście gotowe. Śmiałków jest jednak wielu, niestety kilka osób rocznie

płaci za te wrażenia życiem.

3. Podwodny taniec z meduzami

Jellyfish Lake w Palau to miejsce, które upodobały sobie meduzy. W słonowodnym akwenie jest ich

około 10 mln. Nie są może jakieś specjalnie trujące, oparzenia nie skutkują śmiercią, ale mimo

wszystko, są dotkliwe i bolesne. Nie powoduje to jednak braku chętnych do nurkowania dosłownie w

gąszczu meduz. To bardzo popularne miejsce wypraw płetwonurkowych.

4. Rekin i krokodyl na wyciągnięcie ręki

Rozkręciliśmy się meduzami, idziemy o krok dalej. Jeśli nie wystarczają ci wrażenia, dostarczane przez

galaretowate parzydełkowce, możesz zanurkować z rekinami. W RPA dostępne sposoby są dwa. Dla

mniej odważnych – na dno spuszczana jest specjalna klatka, w której względnie bezpiecznie możesz z

bliska przyjrzeć się rekinom, a jeśli szukasz ostrzejszych wrażeń – możesz zanurkować bez klatki –

może uda się wrócić? No a jeśli same rekiny to za mało, aby wywołać wyrzut adrenaliny, w Australii –

w Crocosaurus Cove, możesz zanurzyć się w basenie, w którym niebezpiecznych zwierząt jest więcej i

poznać z bliska krokodyle.

5. Nietoperze w natarciu

Prym jak widać wiodą zapierające dech ze strachu atrakcje ze zwierzętami, no to zapraszamy na

jeszcze jedną wizytę, tym razem do Tamana w Trynidadzie. Żyje tam ponad milion skrzydlatych

nietoperzy. Niektóre z nich są owadożerne, inne jednak wolą krew. Małe, ostre ząbki w połączeniu ze

śliną, zawierająca środek znieczulający – powodują, że ugryzienia czuć dopiero post factum. I jeśli

sądzisz, że brakuje chętnych do zwiedzania Tamana w towarzystwie krwiożerczych nietoperzy –

tkwisz w błędzie – jest ich całkiem sporo.

6. 300m w niebo

Na koniec atrakcja bez zwierząt, tym razem odwołująca się do lęku wysokości. Jeśli odwiedzisz kiedyś

Las Vegas i przegrasz już cały majątek w kasynach, dostarcz sobie wrażeń na kolejce X-Scream.

Pozornie przypomina rollercoaster, różnica jednak polega na wysokości – X-Scream mieści się na

dachu hotelu, pnącego się w niebo na wysokość ponad 250m. Rozpatrując pod kątem wysokości, to

trzecia – z najwyższych – tego typu atrakcja na świecie. Jeśli się nie boisz – wsiadasz w mały wagonik i

w drogę!

źródło: https://www.pansamolocik.pl

Do tego zestawienia śmiało możemy dołożyć kilka kolejnych

Vanish roller coaster, Cosmo Land, Japonia

Spacer po wieży CN, Toronto, Canada.

Skydive z Macau Tower (wysokość 338 m), Chiny

Wyjątkowe miejsca w Polsce

Polska na weekend

451

2016-03-23 0 komentarze/y

Zamki i pałace

Pałac w Wilkanowie

przez Redakcja 2016-03-12

Napisane przez Redakcja

Pałac powstał w latach 1681-86 w z przebudowy renesansowego dworu z XVI w.

W 1945 r. gmach uległ jedynie częściowemu zniszczeniu. Po 1945 roku pałac został opuszczony i ostatecznie spłonął. Od końca II wojny światowej do 1970 r. pałac był w posiadaniu PGR-u i popadł w ruinę. Na przełomie lat 80. i 90. XX w. prowadzono prace remontowe i adaptacyjne, z zamiarem przeznaczenia go na hotel. Cztery budynki bramne zyskały wtedy nowe stropy i dachy a w pałacu wykonano nowe stropy. W 1991 r. budynek przejęła gmina, która wystawiła go na sprzedaż. Fatalnym w skutkach była powódź w 1997 r. Wówczas to mury zostały poważnie uszkodzone, a część ścian runęła.

Pałac wraz z parkiem, domem ogrodnika, obecnie nr 127, z pierwszej ćw. XVIII w. i oranżerią, obecnie domem nr 130, z pierwszej ćw. XVIII w. jest częścią zespołu pałacowego.

Pierwotna budowla została przekształcona w letnią rezydencję hrabiowskiego rodu von Althann z Międzylesia.

zespół pałacowy, z XVII – XVIII w.

Przed rokiem 1708 powstało złożenie pałacowo-ogrodowe bez fosy, utrwalone na rycinie z 1738 roku. Z czasem uległo ono degradacji. Rezydencja posiadała powierzchnię 4500 m kw. i mieściła ponad 50 pomieszczeń.

Obecnie przed pałacem istnieje zachodnia część dziedzińca reprezentacyjnego z zabudową pierzei zachodniej, którą tworzą dwa narożne pawilony oraz łącznik z przejazdem. Z pałacem od północy sąsiaduje budynek gospodarczy, a od południa dziedziniec został wydzielony murowanym ogrodzeniem z ceglaną bramą filarową. Pałac i zachowana zabudowa są jednak znacznie zdewastowane. Dookoła pałacu można dostrzec ślady fosy w postaci zagłębień terenu od północy, wschodu i południa. Na dziedzińcu nie zachowały się żadne nawierzchnie; porośnięty trawa, chwastami i młodymi drzewkami w niczym nie przypomina swojej dawnej świetności.

Czytelna pozostała dawna platforma, a w jej narożnikach (północno-wschodnim i południowo-wschodnim) zarysowują się nikłe pozostałości dawnych pawilonów – po jednym zachowały się mury z kamienia. Na miejscu drugiego znajduje się pagórek kryjący gruzowisko. Większość budynków w obrębie zespołu pałacowego zawaliła się i popadła w ruinę.

Zdjęcia przedstawiają stan z 2014r.

Remontu pałacu miał dokonać obecny właściciel. Dziś dachu już nie ma, a większość dawnych stropów z fasetami została usunięta. W trakcie przeprowadzonego remontu wnętrza źle nakryto zbyt wysoko założonymi nowymi masywnymi stropami. Jedynie kilka wnętrz zachowało swe dawne sklepienia i stropy.

We wnętrzu pałacu pozostały jedynie relikty polichromii z XVIII i XIX wieku. Na trzeciej kondygnacji (w południowo-zachodnim narożniku pałacu) są widoczne tylko fragmenty barokowych malowideł, pochodzące być może z około 1855 roku. We wnętrzu natomiast na pierwszym piętrze (w północno-zachodnim narożniku pałacu) widnieje polichromia ścian w stylu neoklasycyzmu z lat 50. lub 60. XIX wieku.

http://www.mapakultury.pl/art,pl,mapa-kultury,102699.html

Kościół obecnie znajduje się za murami terenu pałacowego.

Albin Marciniak

https://www.facebook.com/marciniak.albin

https://www.instagram.com/albinmarciniak/

Zamki w Polsce

164 obiekty polecane do zwiedzania

580

2016-03-12 0 komentarze/y

Zabytki sakralne

Bazylika katedralna we Włocławku

przez Redakcja 2016-03-12

Napisane przez Redakcja

Bazylika katedralna we Włocławku

Bazylika katedralna Wniebowzięcia NMP we Włocławku – budowla gotycka wznoszona od 1340 r., konsekrowana w 1411 r. po ukończeniu korpusu nawowego. Budowa kontynuowana jeszcze w ciągu XV i na pocz. XVI w., do 1526.

We Włocławku, w czasie gdy stał się on stolicą biskupstwa, mogły znajdować się już dwie świątynie. Jedną z nich była zapewne kaplica grodowa, drugą natomiast kościół św. Jana Chrzciciela, przy którym funkcjonowała parafia włocławska, zarządzana wówczas przez benedyktynów. Rola pierwszej katedry we Włocławku przypadła kaplicy grodowej będącej pod patronatem książęcym. Świadectwo Jana Długosza, przypisujące biskupowi Świdgerowi (ok. 1133) wyposażenie nowej katedry we Włocławku, zapewne dotyczy prac adaptacyjnych przeprowadzonych przy kościele grodowym, który wówczas otrzymał nowe wezwanie – Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Pierwsza pisana wiadomość o istnieniu katedry we Włocławku pochodzi dopiero z 1185 r., w którym nastąpiły nadania na jej uposażenie.

Pewnie ze względu na swe usytuowanie była ona często niszczona i podtapiana w czasie wylewów rzeki, zagrażały jej także pożary czy też inne zdarzenia, które mogły spowodować konieczność budowy nowej katedry. Tego zadania podjął się biskup Michał Godziemba (1222––1252), który postanowił wznieść ją na miejscu pierwszej świątyni katedralnej. Nie wiadomo dokładnie, kiedy została wzniesiona ta druga katedra we Włocławku. Była to prawdopodobnie trójnawowa budowla kamienna, wzniesiona z bloków granitu polnego, w stylu romańskim z drewnianym stropem. Dotrwała do 1329 r., kiedy to została zniszczona podczas najazdu Krzyżaków.

Resztki zgliszczy romańskiej katedry zostały usunięte dopiero w połowie XV w. W jej miejscu od 1474 do 1816 r. istniała drewniana świątynia pod wezwaniem św. Stanisława. Lokalizację katedry romańskiej potwierdzają znaleziska dokonane w 1902 r. podczas prac ziemnych pomiędzy ulicą Gdańską i Bednarską. Natrafiono wówczas na resztki murów romańskich, których użyto jako materiału rozbiórkowego przy wznoszeniu nowej kamienicy. W czasie kopania rowów fundamentowych natrafiono tam także na krypty ze szkieletami ludzkimi, przy których znaleziono kilkanaście monet pochodzących nawet z XII w. W latach 1957–1961 w czasie prac archeologicznych pomiędzy ulicami Gdańską i Bednarską odnaleziono pokłady odłupków granitu, które pochodziły zapewne od obróbki głazów użytych do wzniesienia włocławskiej katedry. Pod nimi natrafiono na warstwy kulturowe, które oszacowano na okres IX–XII w. W 2009 r. prowadzono kolejne prace archeologiczne w tym kompleksie kamienic. Na głębokości 3,5 m pod powierzchnią gruntu odnaleziono dwa fragmenty fundamentów budowli romańskich. Zinterpretowano to odkrycie jako fundamenty romańskiej katedry we Włocławku.

Dzieje pierwszych katedr we Włocławku osnute są licznymi hipotezami i domysłami wymagającymi szczegółowych badań, do których materiałów dostarczyć dziś mogą jedynie wykopaliska archeologiczne. Zapewne pojawić się mogą całkiem nowe przypuszczenia i hipotezy co do czasu budowy i lokalizacji, ale przede wszystkim – co do struktury i wyglądu pierwszych świątyń katedralnych we Włocławku. W lepszej sytuacji jesteśmy, gdy chodzi o trzecią, istniejącą do dziś, włocławską bazylikę katedralną, której dzieje sięgają pierwszej połowy XIV w.

Historia gotyckiej katedry pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny we Włocławku rozpoczyna się za pontyfikatu biskupa Macieja z Gołańczy (1323–1364). Był on kanonikiem włocławskim, gnieźnieńskim, poznańskim, płockim, krakowskim i wrocławskim oraz bliskim współpracownikiem swego wuja biskupa kujawsko-pomorskiego Gerwarda (1300–1323). Sakrę biskupią przyjął w Awinionie 8 stycznia 1324 r. Biskup Maciej był nie tylko inicjatorem i pierwszym budowniczym katedry, ale także zagorzałym zwolennikiem zjednoczenia pod jednym berłem, podzielonego wówczas na dzielnice, państwa polskiego, a zarazem zdecydowanym przeciwnikiem zaborczej działalności zakonu krzyżackiego, który pustoszył terytorium diecezji kujawsko-pomorskiej.

W dniu 7 maja 1329 r. wojska krzyżackie wspierane przez oddziały czeskie zdobyły Włocławek. Najeźdźcy spustoszyli gród, szczególnie koncentrując się na niszczeniu własności biskupiej. Wówczas spalona została także romańska katedra. Krzyżacy pod groźbą śmierci zabronili odbudowy biskupiego miasta i katedry, mając w zamiarze doprowadzić do oderwania od diecezji kujawsko-pomorskiej archidiakonatu pomorskiego i utworzenia tam odrębnej diecezji podległej zakonowi. Zamiary te nie znalazły jednak nigdy akceptacji Stolicy Apostolskiej.

Mając świadomość lekceważenia przez zakon postanowienia Stolicy Apostolskiej, biskup Maciej z Gołańczy zdecydował się 24 sierpnia 1330 r. na zawarcie niezbyt korzystnego układu z mistrzem krzyżackim, Wernerem von Orlsenem, który jednak umożliwił mu zorganizowanie na nowo życia religijnego w zniszczonym Włocławku i diecezji. W tym celu został wzniesiony, poza obrębem zniszczonego miasta, niewielki kościół dedykowany św. Witalisowi, który pełnił rolę tymczasowej katedry jako jedyna świątynia włocławska.

http://www.katedrawloclawek.pl

Zabytki Sakralne w Polsce

462

2016-03-12 0 komentarze/y

Cykliczne Spotkania Podróżników

Ziemia,planeta Mars

przez Redakcja 2016-02-18

Napisane przez Redakcja

Fundacja Klubu Podróżników Śródziemie
Aleja Podróżników
Piwnica Pod Baranami,
04.04.2016 godzina 19:00
Artur Urbański,
„Ziemia,planeta Mars.
Ennedi, Ounianga, plemię Toubou. Północny Czad”.

slajdowisko 345

W styczniu 2012 roku dotarła w rejon Ennedi i Ouniaga w północnej, saharyjskiej części Czadu pierwsza czysto polska ekspedycja zorganizowana przez https://www.torre.pl...
Jeśli byliście w USA, to proszę wyobrazić sobie Bryce Canyon, Monument Valley i PN Arches w jednym – to jest Ennedi. Różnica jest taka, że Ennedi zajmuje 60 tys km kwadratowych, czyli bez mała ćwierć Polski….

Fotograficzny zapis 4 polskich wypraw na krańce znanego świata. Północny Czad, środek Sahary, terra incognita…. Obszar księżycowych krajobrazów, naznaczony dziesiątkami lat wojen. Centrum saharyjskiego szmuglu i największe na świecie złoża uranu
Krajobrazy Ennedi są niewiarygodne. Najsłynniejszym miejscem Ennedi jest guelta Archei. Guelta znajduje się w wielkim kanionie, od którego ścian odbija się niesamowitym echem ryk pojonych wielbłądów. Niesamowite są najwyższy na świecie naturalny łuk – d’Aloba, guelta Bachikele, las skalny Kerchevi z jego „Cytadelą”, labirynt skalny d’Oyo, skalne iglice Tokou…. Wszystkie te nazwy są nieznane, ale tylko dlatego, że mało kto do Ennedi docierał. Z Polski jak dotąd tylko 4 nasze grupy.
Plemię Toubou – liczące ok. 400 tys osób najbardziej wojownicze i niezależne plemię Sahary. Ich przywódca – derdre, jest de facto władcą Tibesti i Ennedi. Słyną z tego, że ich kobiety są również wojownikami.
Ounianga – największe pojezierze (sic!) na Saharze. Niegdyś było to jedno wielkie jezioro, ciągnące się na przestrzeni dziesiątek kilometrów. Jezioro wyparowało, ale zostało po nim kilkanaście mniejszych, nieustannie zaopatrywanych w wodę z podziemnych źródeł. Jezior jest około 20-u, a największe (Ouniaga Serir i Ouniaga Kebir) mają powierzchnię po około20 km kw.

Zdjęcia:
Artur Urbański https://www.torre.pl
Dominik Kruk http://www.dominik.it.pl/
Paweł Ziaja http://www.ziajafoto.pl/

autor:
Artur Urbański, szef firmy ekspedycyjnej https://www.torre.pl

257

2016-02-18 0 komentarze/y

Cykliczne Spotkania Podróżników

Myanmar

przez Redakcja 2016-02-18

Napisane przez Redakcja

Fundacja Klubu Podróżników Śródziemie
Aleja Podróżników
Piwnica Pod Baranami,
21.03.2016 godzina 19:00

Monika Szybowska

Myanmar – opowieści o kraju tysiąca pagód, generałów i noblistów

slajdowisko 344

Monika Szybowska I Grzegorz Kasperczyk
Birma/Myanmar – Budda, noblistka i generałowie

Birma zaskakuje i fascynuje. Tu, gdzie tak wiele ludzi nie ma prawie nic, każdego stać na szczery uśmiech. To tutaj, wśród biednych bambusowych chatek, bądź zgiełku zakurzonych i brudnych ulic, Budda uśmiecha się z każdego rogu. I właśnie teraz, na naszych oczach, ten kraj, o którym świat zapomniał na tak długo, podnosi się z dyktatury swoich generałów i z wielkimi nadziejami otwiera się na zewnątrz oraz zmienia z każdym dniem. Jaka dziś jest Birma, czy jeszcze opiera się masowej turystyce i czym oczarowuje – opowiedzą Monika z Grzegorzem.
Monika – odwiedziła ponad 40 krajów, odbyła 13-miesięczną samodzielną podróż dookoła świata. Mieszkała we Francji, Irlandii, Nowej Zelandii, a ostatnio w Australii. W podróżach najbardziej ceni doświadczanie i odkrywanie, dlatego najmilej wspomina swoje pobyty w Indiach, na Kubie, Gwatemali, czy Laosie… Wędruje po górach, biega, fotografuje… albo sporadycznie skacze ze spadochronem.
Grzegorz – uczył angielskiego w Polsce i w Australii. Poza tym dużo biega, a przede wszystkim kocha góry i tam chciałby spędzać jak najwięcej czasu. Gdy ma okazję realizuje takie szalone pomysły jak skok ze spadochronem – mimo lęku wysokości, czy przeprowadzka na Antypody. Kocha świat zwierząt i wszystko to, co pozwala mu odkrywać siebie.
Oboje od 2014 mieszkali w Sydney, gdzie pracowali, pomagali studentom i zwiedzali Down Under.
Prowadzą bloga https://www.smokiikangury.pl, na którym dzielą się swoimi spostrzeżeniami z podróży i życia w Australii.

315

2016-02-18 0 komentarze/y

Cykliczne Spotkania Podróżników

Ameryka Łacińskia

przez Redakcja 2016-02-18

Napisane przez Redakcja

Fundacja Klubu Podróżników Śródziemie
Aleja Podróżników
Piwnica Pod Baranami,
14.03.2016 godzina 19:00
Maria Hawranek i Szymon Opryszek
Ameryka Łacińskia

slajdowisko nr 343

W 2014 podróżowaliśmy po Ameryce Łacińskiej w poszukiwaniu ciekawych ludzi i ich historii. Opisywaliśmy je na blogu, w największych polskich mediach, w końcu – w książce „Tańczymy już tylko w Zaduszki”, która ma premierę na początku marca (i będzie dostępna na spotkaniu). W pierwszej części prezentacji opowiemy o najważniejszych z nich – m.in. o tym, jak żyją poza czasem boliwijscy menonici, jak widzą świat mieszkańcy najbardziej zaludnionej wyspy świata w Kolumbii i jak pracuje się w nielegalnych kopalniach złota w peruwiańskiej dżungli. Opowiemy o tym, co znaczy śmierć w umierającej wiosce w Ekwadorze i jak żyje się w fawelach Rio de Janeiro.

Druga część spotkania to będzie opowieść o kulisach, czyli o tym, jak podróżować rok po Ameryce Łacińskiej i nie zbankrutować. Podpowiemy gdzie tanio kupić bilet samolotowy, jak poszukać alternatywnych, bezpłatnych form noclegu i przemieszczać się po kontynencie nie wydając zbyt wiele. Przy okazji zahaczymy o najciekawsze miejsca i ludzi, których spotkaliśmy na drodze.

Maria Hawranek i Szymon Opryszek – para niezależnych reporterów, piszą m.in. dla Dużego Formatu, Wysokich Obcasów, Tygodnika Powszechnego, czy Newsweeka. W 2015 roku byli nominowani do nagrody im. Teresy Torańskiej. Prowadzą też bloga Intoamericas.com, wyróżnionego w konkursie Blog Roku 2014 w kategorii „Podróże”. Po Ameryce Łacińskiej poruszają się tropem nieoczywistych historii i nietypowych miejsc. Najciekawsze z nich zebrali w swojej debiutancką książkę „Tańczymy już tylko w Zaduszki. Reportaże z Ameryki Łacińskiej” (Znak 2016).

Maria Hawranek
Szymon Opryszek
https://www.intoamericas.com

236

2016-02-18 0 komentarze/y

Cykliczne Spotkania Podróżników

Japonia i Korea Południowa rowerem

przez Redakcja 2016-02-18

Napisane przez Redakcja

Fundacja Klubu Podróżników Śródziemie
Aleja Podróżników
Piwnica Pod Baranami,
07.03.2016 godzina 19:00
Ewa Swiderska
W drodze na Hokkaido – Japonia i Korea Południowa rowerem

slajdowisko nr 342

Ewa Swiderska
W drodze na Hokkaido – Japonia i Korea Południowa rowerem

Witam. Mam na imię Ewa i lubię jeździć na rowerze. Nawet bardzo, a może się wręcz wydawać, ze za bardzo, bo od kilku lat tak właśnie żyję – podróżując rowerem właśnie.

W 2013 roku pojechałam z tym rowerem do Azji, na początek do Japonii. Plan był prosty – przejechać Japonię wzdłuż, z południa na północ przez wszystkie cztery główne wyspy kraju – Kiusiu, Shikoku, Honsiu i Hokkaido. Określiłam azymut, miejsca które chciałabym odwiedzić (prowincja) bądź ominąć (duże miasta np. Tokio i Osaka), wyznaczyłam termin (trzy wiosenne miesiące tj. kwiecień – czerwiec) oraz start i metę. Co do reszty panowała ogólna dowolność. To miała być i była podróż a nie wyścig.

Zakochałam się w Japonii od pierwszego wejrzenia. Pokutująca opinia, że jest to kraj drogi, przeludniony a w krajobrazie dominują betonowe drapacze chmur odstręcza wielu amatorów podróży rowerem.

Chciałabym odczarować ten mit i opowiedzieć o japońskiej prowincji, świecie oszałamiającej przyrody, gorących źródeł i dymiących wulkanów, animistycznych wierzeń, nadzwyczaj uprzejmych, uśmiechniętych, choć wiecznie zapracowanych ludzi i o tym, że w Japonii można usłyszeć ciszę. I dodać trochę informacji praktycznych.

A na deser – Korea Południowa w barwach jesieni czyli rowerowy raj odnaleziony!

https://www.ewcyna.com

258

2016-02-18 0 komentarze/y

Cykliczne Spotkania Podróżników

BHUTAN – KRÓLESTWO SMOKA

przez Redakcja 2016-02-18

Napisane przez Redakcja

Fundacja Klubu Podróżników Śródziemie
Aleja Podróżników
Piwnica Pod Baranami,
29.02.2016 godzina 19:00
Alina Markiewicz
BHUTAN – KRÓLESTWO SMOKA

slajdowisko nr.341

Alina Markiewicz
BHUTAN – KRÓLESTWO SMOKA

Szwajcaria w samym sercu Himalajów – tak można opisać niewielki skrawek ziemi, który stanowi Królestwo Bhutanu.
Szczęście jako najwyższe dobro narodowe czyni z butańczyków najbardziej zadowolonych ludzi na świecie. Za takich uważa się aż 97% społeczeństwa w kraju, w którym do dziś nie przyjęły się dżinsy jako strój codzienny a telewizja dotarła tam zaledwie 15 lat temu.
Pierwsze drogi zbudowano w latach 60-tych a na widok samochodu mieszkańcy stolicy wylegli na ulicę z sianem żeby nakarmić pojazdy. Kraj harmonii, spokoju i braku konsumpcyjnych potrzeb obywateli. Turyści mogą zaznać tego szczęścia dopiero od niedawna, gdyż władze Bhutanu bardzo długo broniły Królestwa przed odwiedzinami gości z zachodu.
Przenieść się w czasie, zmienić życiowe priorytety , poczuć jak życie może być nieskomplikowane – takie doświadczenia daje nam podróż do Bhutanu.
Zapraszam.
Alina Markiewicz

Przy okazji slajdowiska i spotkania z Aliną Markiewicz, zapraszamy na mały kiermasz rękodzieła z Nepalu zorganizowanym przez Joannę Abramczyk.
Joanna napisała do nas taką informację:
„Staram się w ten sposób pomóc rodzinie poszkodowanej w wyniku trzęsienia ziemi w Nepalu. Cały dochód z kiermaszu zostanie przekazany dla konkretnej rodziny z Doliny Langhtang z Nepalu. W wyniku trzęsienia ziemi o sile 7,9 zginęło wiele osób z tej doliny, ci co przeżyli niejednokrotnie stracili wszystko: rodziny, dach nad głową, swoje dotychczasowe zajęcie, zwierzęta, które pozwalały im na proste przeżycie. W Dolinie Langhtang większość domów zniknęło z powierzchni ziemi, wiele osób zginęło. Wiele z osób ocalonych z wioski Langhtang koczuje w prowizorycznych domach z blachy.

W zeszłym roku byłam w Nepalu i poznałam tych ludzi osobiście.

Mieszkają tam ludzie niezwykle życzliwi, pogodni, wrażliwi. Z duszą i naiwnością dziecka. Jednocześnie nauczeni ciężkiej pracy, prości i dumni. Honorowo chcą zapracować na udzielaną im pomoc.

Rodzina, której chcę pomóc nie chce otrzymywać pieniędzy za darmo. Chcą mieć zajęcie, poczucie sprawstwa, chcą mieć poczucie, że mogą nadal być potrzebni, zarabiać pieniądze i cokolwiek od nich zależy.

W związku z tym wpadłam na pomysł zorganizowania sprzedaży przedmiotów, które sami robią.

Podczas mojej podróży poznałam Tsemaya. Jest to student księgowości, który zarabiał w ten sposób, że pomagał wujkowi w hostelu obsługiwać gości. Czasami najmował się jako przewodnik. Przed katastrofą pojechał do Katmandu na egzaminy. Być może to uratowało mu życie. 11 osób z jego najbliższej rodziny zginęło podczas zejścia lawiny. Stracił dom. Obecnie przebywa w Katmandu, natomiast jego rodzice powrócili do Doliny Langhdtang, gdzie próbują zorganizować swoje życie na nowo. Bez naszej pomocy mają bardzo małe szanse aby odbudować swój dom i móc godne żyć.”

262

2016-02-18 0 komentarze/y

Twierdze i Forty

Fort pomocniczy piechoty 50a „Lasówka”

przez Redakcja 2016-02-16

Napisane przez Redakcja

Fort pomocniczy piechoty 50a „Lasówka”, na szlaku Twierdzy Kraków

Fort 50a Lasówka – fort Twierdzy Kraków. Był międzypolowym fortem pancernym. Powstał w 1899 r. Położony jest na południowym brzegu Wisły, przy ul. Golikówka w Krakowie. Należał do VII obszaru warownego Twierdzy Kraków. Zadaniem fortu była obrona południowego brzegu Wisły, a dokładnie doliny rzeki, wałów oraz pobliskiej przeprawy na drugi brzeg. Udzielał wsparcia ogniowego fortowi 49 ½ a Mogiła leżącemu na drugim (północnym) brzegu rzeki.

W latach 1918-1919, w czasie przewrotu politycznego fort został zdewastowany, lecz później miał miejsce jego remont. W okresie międzywojennym pełnił przez krótki czas funkcje magazynowe, ale w wyniku dużego zawilgocenia stracił tę funkcję.

W czasie II wojny światowej ponownie użytkowany był jako magazyn. Po wojnie przekazany został władzom cywilnym.

Od lat 60. XX wieku miała miejsce dewastacja fortu. Gospodarująca obiektem spółdzielnia „Barwa” dobudowała magazyny, naruszając jego pierwotny kształt. W kolejnych latach fort dalej popadał w ruinę. W 2001 roku skradziono pancerne okiennice i oryginalną balustradę strzelecką. Na początku XXI w. przez 4 lata odbywały się tutaj nielegalne festiwale punkowe pod nazwą Prowizorka.

Kraków ul. Golikówka

Powierzchnia obiektów : 557,41 m²

Forty i Twierdze w Polsce

https://klubpodroznikow.com/relacje/polska/forty-i-twierdze

– Fort 2 Kościuszko (al. Waszyngtona)

– siedziba Muzeum Kościuszkowskiego i Radia RMF FM

– Bastion II Kleparz. Dziś mieści się tu klub muzyczny

– Fort 4 Błonia (ul. Piastowska), zniszczony

– Bastion V Lubicz. Ruiny na rondzie Mogilskim

– Fort 7 Bronowice (ul. Rydla), własność wojska

– Fort 8 Łobzów (ul. Radzikowskiego), siedziba hurtowni

– Fort 9 Krowodrza – w dzisiejszym parku Wyspiańskiego

– Fort 10 Prądnik Biały (ul. Wybickiego)

– Fort 12 (IVa) Luneta Warszawska (ul. Kamienna). W czasie okupacji mieściło się tu więzienie gestapo

– Fort 15 Pszorna (al. Jana Pawła II)

– Fort 17 Luneta Grzegórzecka (obok dzisiejszej ul. Skrzatów)

– Fort 31 Benedykt (ul. Rękawka)

– Fort 32 Krzemionki. Zachował się jedynie jego fragment, leży przy siedzibie TVP Kraków

– Fort 33 Krakus – przy kopcu Krakusa, ruiny są dostępne dla zwiedzających

– Fort 38 Śmierdząca Skała (ul. Chełmska)

– Fort 39 Olszanica (ul. Kosmowskiego)- działa tu hotel

– fort Bielany lub Krępak (bez numeru), ul. Księcia Józefa

– Fort 41 Bronowice Małe (ul. Tetmajera), własność armii

– Fort 41a Mydlniki (ul. Wieniawy-Długoszowskiego)

– Fort 44 Tonie (ul. Jurajska) – siedziba Muzeum Otwarta Twierdza

– Fort 47 i 1/2 Sudół (ul. Powstańców)

– Fort 48 Batowice (ul. Wawelska)

– Fort 48a Mistrzejowice (ul. Ognistych Wici)

– Fort 49 Krzesławice (ul. Architektów)

– Fort 49a Dłubnia (ul. Petofiego) – Fort 49 1/2 Wanda

– kopiec Wandy – Fort 49 1/2 a (ul. Igołomska)

– Fort 49 1/4 Grębałów (ul. Kocmyrzowska), siedziba organizacji „Przyjaciel Konika” zajmującej się rehabilitacją na koniach dzieci niepełnosprawnych

– Fort 50 Prokocim (ul. Medyczna)

– Fort 50 1/2 W Kosocice (ul. Osterwy)

– Fort 50 1/2 O Barycz (ul. Hallera), ośrodek szkoleniowy

– Fort 51 Rajsko (ul. Droga Rokadowa), tu po zdjęciu z postumentu składowano pomnik Lenina

– Fort 51 1/2 Swoszowice (ul. Sawiczewskich)

– Fort 52 Borek (ul. Forteczna) – Fort 52a Jugowice (ul. Forteczna)

– Fort 52 1/2 S Skotniki (ul. Kozienicka), siedziba Centrum Dokumentacji Zsyłek, Wypędzeń i Przesiedleń

– Fort 52 1/2 N Sidzina (ul. Kozienicka)

– Fort 53 Bodzów (przy wzgórzu Solnik), zrujnowany

– Fort 53a Winnica (ul. Winnicka)

– zakład konserwacji zabytkowych mebli

417

2016-02-16 0 komentarze/y

Spotkania, zloty, imprezy podróżników

Wintercamp

przez Redakcja 2016-02-16

Napisane przez Redakcja

Wintercamp X – Zimowy biwak na Turbaczu

Wintercamp to jedno z flagowych wydarzeń o charakterze szkoleniowym organizowane przez Polish Outdoor Group. Biwak co roku cieszy się niesłabnącym zainteresowaniem.

Najlepszy Przegląd Filmów Górskich w Europie to oczywiście Lądek Zdrój

Najlepszy Festiwal Górski w Polsce – Krakowski Festiwal Górski

Najlepsze szkolenia skiturowo-lawinowe w Polsce – Schronisko w Dolinie Pieciu Stawów Polskich

Najlepszy biwak zimowy w Polsce to oczywiście Wintercamp na Turbaczu

Od kilku lat w Gorce ściągają miłośnicy górskich wędrówek i adepci na „Lodowych Wojowników”.

Połowa lutego nie jest terminem przypadkowym, gdy ponad 120 osób rozbija swoje namioty w śnieżnych zaspach.

Ten termin to gwarancja zimowych warunków i odpowiedniej ilości sniegu, ale co istotne zarówno dla uczestników jak i organizatorów,

jest to tuż po, największych targach branzowych ISPO w Monachium. Wintercamp jest okazją do zaprezentowania sprzętu i odzieży, wyróżnionej i nagrodzonej na ISPO.

Każdy z uczestników obozu, może zobaczyć a także przetestować sprzęt, zanim nowinki pojawią się w sklepach.

Uczestnicy Biwaku spędzą dwie noce poza schroniskiem śpiąc w namiotach lub w zbudowanych podczas zajęć jamach śnieżnych. W trakcie szkoleń uczestnicy zdobędą m.in. podstawową wiedzę, która pomoże im się lepiej przygotować na własne wyprawy w góry, dowiedzą się jak odpowiednio dobrać sprzęt oraz odzież na warunki zimowe. Ratownicy GOPR przeprowadzą podstawowe kursy lawinowe, a instruktorzy PZA przeprowadzą szkolenia z awaryjnego biwakowania i poruszania się w zimowych warunkach górskich. Wszystko po to, aby każda osoba biorąca udział w Wintercamp mogła w przyszłości uniknąć niebezpiecznych sytuacji w górach.

Dzięki technicznemu wsparciu firm outdoorowych – członków POG, uczestnicy będą mieli także wyjątkową możliwość poznania w praktyce i to w warunkach zimowych, najnowszych rozwiązań i technologii outdoorowych. Wintercamp stanowi dobry przykład konstruktywnej współpracy członków Stowarzyszenia, realizowanej skutecznie od kilku lat. W ramach dotychczasowych edycji przeszkolonych zostało już ponad 700 osób. Biwak przyciąga uwagę przedstawicieli mediów i dziennikarzy, dzięki czemu realnie przyczynia się do szerokiej promocji sportów outdorowych oraz bezpiecznego biwakowania i poruszania się zimą w górach. Partnerami tegorocznej edycji będą m.in. Jack Wolfskin, ISPO, Petzl, WGL, i wielu innych.

Uczestnicy mają okazję spotkać się z wybitnymi himalaistami, a gośćmi Wintercamp byli m.in.:

Kinga Baranowska, Ryszard Pawłowski, Krzysztof Wielicki, Peter Hamor, Janusz Gołąb, Tamara Styś, Adam Bielecki i in.

http://wintercamp.org.pl/

Poza dobrą zabawą w wyjątkowo miłej atmosferze, uczestnicy biorą udział w szkoleniach prowadzonych przez specjalistów.

SZKOLENIE LAWINOWE
Specjaliści od lawin pokazują jak i kiedy powstają lawiny, jak bezpiecznie poruszać się po zagrożonym ternie, prezentowane są metody poszukiwania ludzi zasypanych przez lawinę, a także samemu można doświadczyć poszukiwań zaginionego. Zajęcia obejmują wykłady i prezentacje multimedialne, ale także praktyczne szkolenia w terenie na nowoczesnym sprzęcie lawinowym oraz lawinowe ABC (detektor lawinowy, łopatka, sonda)

SZKOLENIE MEDYCZNE
Jesteś zimą w górach, zdarzył się wypadek, najbliższa pomoc dotrze za kilka godzin. Co dalej…? W takiej sytuacji liczy się przede wszystkim opanowanie i praktyczne umiejętności i to właśnie je nabędziesz podczas tego szkolenia. Zajęcia zostały przygotowane tak, aby poza wiedzą teoretyczną i przydatnymi poradami, uczestnicy osobiście przećwiczyli – w zimowych warunkach terenowych i pod okiem profesjonalistów – najbardziej przydatne i efektywne metody ratownictwa medycznego.

BIWAKOWANIE i PORUSZANIE SIĘ W TERENIE
Zgubiłeś się, zaskoczyła cię noc, zaspy uniemożliwiły dotarcie do schroniska. Awaryjny biwak zimą to rzecz niecodzienna i potencjalnie niebezpieczna. Podczas szkolenia powiemy i pokażemy jak zabezpieczyć się przed chłodem i wiatrem podczas nieplanowego noclegu w górach. Co zrobić, aby następnego ranka wyruszyć dalej. Po wybudowaniu jamy śnieżnej będziemy trenować poruszanie się w trudnych warunkach zimowych, w rakach oraz używanie czekana!

DOBÓR SPRZĘTU + PRAKTYCZNE UŻYWANIE ZIMĄ
Zwykły wyjazd lub wyprawa życia może stać się koszmarem, jeśli nie zwrócisz uwagi na dobór sprzętu. W trakcie szkolenia podpowiemy Ci jak dobrać sprzęt zgodny z Twoimi potrzebami, pokażemy jak drobne rzeczy ułatwiają życie. W praktyce zobaczysz jak zagotować wodę na śniegu oraz spać w namiocie w sposób bezpieczny i wygodny. Zaprezentujemy wiele przydatnych, najnowszych rozwiązań technologicznych stosowanych obecnie w sprzęcie oraz odzieży outdoorowej.

SZKOLENIE SKITOUROWE
Na tym szkoleniu dowiadujemy się czym się rożni skialpinizm od innych narciarskich dyscyplin takich jak: nart biegowych, zjazdowych, snowboard. Pokażemy sprzęt do uprawiania skialpinizmu. Poznajemy budowę wiązań, jaka jest różnica między wiązaniami tradycyjnymi, a kłowych. Jak dobrać narty i buty do swych umiejętności i portfela. Poznajemy tajemnicze foki, oraz podstawowe techniki poruszania się na skitourach w różnym terenie i warunkach atmosferycznych.