Jako że tydzień temu ukończyłam Rzezniczka! TAK ukończyłam a nie przebiegłam 😉

Był to mój pierwszy bieg górski i 4 w karierze 😉 bo tak ogólnie to nie przepadam za bieganiem 🙂

Zaczęłam się zastanawiać nad pewnymi rzeczami np.
– dlaczego moje nogi odmówiły współpracy na około 20 kilometrze stając się twarde jak skała
– dlaczego po morderczym podejściu na Okrąglik w 25 stopniowym upale miałm gęsią skórkę i dreszcze
– dlaczego bolały mnie plecy w okolicy nerek
– dlaczego na dół się zbiega o wiele trudniej
– dlaczego tak ważny jest cukier
– gdzie jest granica bólu
– jak oni to robią że biegną na dół jak gazela którą goni gepard :laugh: czyli bardzo szybko
– i wogóle o co chodzi z tym bieganiem po górach czyli czym się różnią poszczególne biegi
– i najważniejsze! Co może MÓZG czyli że nogi są tylko dodatkiem do biegania 😉

I to są informacje których się dowiedziałam, a mianowicie :
– ukończyłam bieg górski anglosaski na długim dystansie czyli powżej 21 km
– biegi górskie dzielą się na dwie kategorie anglosaskie czyli góra dół i alpejskie czyli start u podnóża góry i meta na szczycie
– miałam początki udaru cieplnego
– życie „uratował” mi jeden batonik jedzony bardzo małymi gryzami
– jest kilka technik zbiegania uzależnionych od nachylenia stoku
– nogi się zbuntowały bo nie umiem zbiegać i moje mięśnie musiały wytrzymywać trzykrotność wagi ciała czyli… dużo 😉
– okolica nerek bolała od zbiegania na piętach a wtedy zwiększa się siła uderzenia i wstrząsa ciałem od pięt do tułowia. Powoduje to usztywnienie i ból czworogłowych, pośladków i dolnej części grzbietu (czyli wszystko się zgadza) 🙂
– a wszystkie inne dolegliwości to MÓZG czyli najpierw trzeba to przebiec w głowie

A niby się wydaje, że bieganie jest takie proste! :whistle:

Otóż nie jest!
Przekonałam się o tym na własnej skórze i poczułam to w mięśniach.
Podczas pierwszego stromego zbiegu jakiś Rzeznik (miał czerwoną koszulkę ukończenia biegu) krzyczał do mnie luzniej na nogach bo się zajedziesz no to zastosowałam się do porady doświadczonego kolegi i puściłam się w dół jak ta gazela 😉 i to co się stało potem przerosło moje najśmielsze oczekiwania!!! Nabrałam takiej prędkości, że gdyby nie to że za kilkaset metrów był punkt kontrolny i namioty z wodą to siłą rozpędu wbiegłabym chyba do połowy trasy na Okrąglik :laugh:
Po morderczym podejściu na Okrąglik zrobiło mi się zimno czyli miałam początki udaru cieplnego! i to właśnie wtedy MÓZG postanowił, że kończymy zabawę i chociaż od razu po biegu myślałam, że po prostu odpuściłam i że mi się nie chciało 😉 to po fachowej lekturze okazało się że nie!
To mózg widząc co się dzieje z moim ciałem wysłał info do nóg sorry ale teraz się przespacerujemy 🙂
Tą granicę można przesuwać i trochę oszukać mózg ale najpierw trzeba udowodnić głowie,że się da radę i nie zatrzymywać się!

Nie potrafię odpowiedzieć na pytanie po co mi to całe bieganie jest potrzebne bo ani nie mam wyników ani nie lubię rywalizacji! 🙂
Po biegu jeszcze bardziej podziwiam biegających po górach na długich dystansach bo co trzeba tej swojej łepetynie powiedzieć żeby przebiec 100 km? Nie wiem i pewnie się nigdy nie dowiem… 🙂

A jak się uda to do Rzezniczka po raz drugi podejdę za rok