Wpisy - Strona 223 z 299 - Klub Podróżników - Śródziemie - portal podróżniczy

Mount Giluwe

przez Redakcja 2016-01-12

Napisane przez Redakcja

Fundacja Klubu Podróżników Śródziemie
Aleja Podróżników
Piwnica Pod Baranami,
08.02.2016 godzina 19:00
Ewa Wachowicz, Klaudia Cierniak-Kożuch, Radek Witkowski
„Mount Giluwe- wulkan nieznany”

Ewa Wachowicz, Klaudia Cierniak-Kożuch, Radek Witkowski
„Mount Giluwe- wulkan nieznany”

Ewa Wachowicz- prezenterka i producentka telewizyjna, była Miss Polonia, znana z programów kulinarnych ( „Ewa Gotuje”), jurorka polskiej edycji Top Chef, autorka książek kulinarnych ( ma na koncie sześć pozycji). Miłośniczka podróży, uczestniczka górskich wypraw trekkingowych i wspinaczkowych

Klaudia Cierniak-Kożuch- lekarz, laryngolog dziecięcy. Pracuje w Uniwersyteckim Szpitalu Dziecięcym. Od kilkunastu lat z równą pasją leczy i operuje małych pacjentów jak i zdobywa górskie szczyty.

Radek Witkowski – lekarz, chirurg – stomatolog, wspinacz i podróżnik, uczestnik górskich wypraw na prawie wszystkie kontynenty

Od 2012 roku Ewa Wachowicz i Klaudia Cierniak-Kożuch realizują projekt Korony Wulkanów Ziemi. Do tej pory mają koncie pięć zdobytych szczytów.

Na spotkaniu opowiedzą o idei projektu Korony Wulkanów Ziemi i o trekingu na najwyższy wulkan Ameryki Północnej i najwyższy szczyt Meksyku Pico de Orizaba. Nie zabraknie również ciekawych informacji i anegdot na temat kuchni meksykańskiej…

W styczniu i lutym zapraszamy na wyjątkowe slajdowiska górskie z Polar Sport http://www.polarsport.pl/
W trakcie slajdowisk oraz na koniec cyklu, rozdamy sporo nagród.

https://klubpodroznikow.com/slajdowiska

2016-01-12 0 komentarze/y

Cykliczne Spotkania Podróżników

Skała i lód. Opowieści o wspinaniu w Tatrach, USA

przez Redakcja 2016-01-12

Napisane przez Redakcja

Fundacja Klubu Podróżników Śródziemie
Aleja Podróżników
Piwnica pod Baranami
01.02.2016 godzina 19:00
Kacper Tekieli
„Skała i lód. Opowieści o wspinaniu w Tatrach, USA i górach wysokich”

Kacper Tekieli
„Skała i lód. Opowieści o wspinaniu w Tatrach, USA i górach wysokich”

„Kacper opowie o swojej wspinaczkowej drodze, która pierwotnie miała zaprowadzić go w góry wysokie, jednak z czasem stała się celem samym w sobie i radością życia. Całoroczna górska działalność bez wyraźnego podziału na pory roku, lato przenikające się z zimą i obsesyjna potrzeba by wrócić w ścianę, to najkrótsza charakterystyka górskiego świata naszego prelegenta. Surowe i zmienne Tatry, paleta barw amerykańskich skał i lodów, wreszcie fascynująca i trudna działalność w Himalajach i Karakorum, to wszystko w słowach, obrazach i impresjach.”

Kacper Tekieli (ur.1984r) – Klub Wysokogórski Trójmiasto. Mgr filozofii, instruktor wspinaczki sportowej, zamieszkały w Krakowie. Wspinał się w górach USA i Alpach.

W Tatrach przeszedł blisko 100 dróg, w tym około 60 zimowych, wielokrotnie w samotnym stylu. W 2010 roku w ramach VI International Elbrus Race, wbiegł na najwyższy szczyt Rosji w niecałem 5h.

Od 2010 roku uczestnik programu „Polski Himalaizm Zimowy 2010-2015” w ramach którego wziął udział w wyprawach na Makalu (8463m) i Broad Peak Middle (8016m).

W styczniu i lutym zapraszamy na wyjątkowe slajdowiska górskie z PolarSport.
W trakcie slajdowisk oraz na koniec cyklu, rozdamy sporo nagród.

https://klubpodroznikow.com/slajdowiska

Polar Sport zaprasza
http://www.polarsport.pl/

2016-01-12 0 komentarze/y

Cykliczne Spotkania Podróżników

Bieg na Elbrus i Mt Blanc

przez Redakcja 2016-01-12

Napisane przez Redakcja

Fundacja Klubu Podróżników Śródziemie
Aleja Podróżników
Piwnica Pod Baranami,
25.01.2016 godzina 19:00
Anna Figura
„Bieg na Elbrus i Mt Blanc. Pik Lenina na nartach”

Anna Figura
„Bieg na Elbrus i Mt Blanc. Pik Lenina na nartach”

Anna Figura – czołowa polska skialpinistka, Mistrzyni Świata i Europy, uczestniczka prestiżowych zawodów Pierra Menta we Francji, na których dwukrotnie zajęła 2. miejsce, zdobywczyni Piku Lenina 7134 m n.p.m., licencjonowany Przewodnik Tatrzański, Instruktor Narciarstwa PZN, absolwentka leśnictwa na UR w Krakowie.
W 2015 pobiła kobiecy rekord na trasie Extreme podczas biegu Elbrus Race.

Anna Figura we wrześniu 2015r rewelacyjnie pobiegła w Elbrus Race, wyścigu na najwyższy szczyt Kaukazu. Polska zawodniczka zwyciężyła i z czasem 4:22:10 ustanowiła nowy rekord tej wymagającej trasy. Trasa biegu prowadząca na leżący na wysokości 5642 m n.p.m. i pokryty śniegiem szczyt Elbrusa liczy ponad 12 km długości. Trzeba na niej pokonać ponad 3 kilometry różnicy wzniesień.

Swoją przygodę ze sportem rozpoczęłam w wieku 3 lat, zdobywając złoto w biegu na dystansie ok. 20 metrów stylem dowolnym w Memoriale Koziołka Matołka im. Kornela Makuszyńskiego. W kolejnych latach z dumą reprezentowałam Gminę Bukowina Tatrzańska na zawodach międzyszkolnych we wszelakich konkurencjach: od nart, przez łyżwy i snowboard do siatkówki i koszykówki.

Szukając właściwego dla mnie sportu, za namową Taty, natrafiłam w końcu na narciarstwo wysokogórskie. Nie była to miłość od pierwszego „foczenia”- początkowo chciałam zniszczyć ciążące na moich nogach deski, które w porównaniu do biegówek wydawały mi się nieprzyzwoicie masywne. Jednak szybko pozorne zniechęcenie przerodziło się w pasję.
Zaczęłam startować w Pucharach Parków Narodowych jako „sympatyk”. Nie wyglądało to zbyt profesjonalnie: z herbatą w termosie, kanapkami i mleczkiem zagęszczanym zamiast napojów energetycznych i „Powergeli”. Tam też nabyłam doświadczenie, poczułam smak pierwszych zwycięstw i porażek.

W liceum trafiłam do jednej klasy z Julką Wajdą, która skłoniła mnie do startów w Pucharze Polski. Od 6 lat biorę udział w zawodach w Polsce i zagranicą m.in. Pucharze Świata, Pucharze Europy Środkowej, Mistrzostwach Świata i Europy oraz w najważniejszych zawodach w kraju.

Obecnie studiuje leśnictwo na Uniwersytecie Rolniczym w Krakowie. Jest Przewodnikiem Tatrzańskim i ma uprawnienia pomocnika instruktora narciarskiego.

WYNIKI
2014

– Mistrzostwo Polski, Memoriał im. Piotra Malinowskiego, Zakopane,
– VI miejsce w piątej edycji Pucharu Świata, sprint kategoria senior, Tromso (Norwegia),
– X miejsce w piątej edycji Pucharu Świata, bieg indywidualny kategoria senior, Tromso (Norwegia),
– XIII miejsce w Mistrzostwach Europy, bieg indywidualny kategoria senior, Andora,
– XV miejsce w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata w biegu indywidualnym,
kategoria senior,
– XVII miejsce w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata, kategoria senior,
– I miejsce KW Zakopane, edycja Pucharu Polski,
– I miejsce Bokami Zapadnych Tatier, w parze z Anną Tybor, Słowacja,
– I miejsce Sudtirol Extreme Ultra Skyrace, Włochy,
– I miejsce Memoriał Jozefa Psotku, Tatry, Słowacja,
– II miejsce (I w kategorii wiekowej) Mammut Ultra Sky Marathon 1xBabia, Babia Góra,
Zawoja,
– IV miejsce (II w kategorii wiekowej) PZU Alpin Sport Tatrzański Bieg pod Górę, Tatry,
Zakopane,
– V miejsce (II w kategorii wiekowej) Bieg na Babią Górę, Zawoja,
– zdobycie Szczytu Lenina 7134 m n.p.m.. z Anną Tybor, Jackiem Żebrackim, Jerzym Zachwieją.

W styczniu i lutym zapraszamy na wyjątkowe slajdowiska górskie z Polar Sport http://www.polarsport.pl/
W trakcie slajdowisk oraz na koniec cyklu, rozdamy sporo nagród.

https://klubpodroznikow.com/slajdowiska

2016-01-12 0 komentarze/y

Cykliczne Spotkania Podróżników

Pico de Orizaba

przez Redakcja 2016-01-12

Napisane przez Redakcja

Fundacja Klubu Podróżników Śródziemie
Aleja Podróżników
Piwnica Pod Baranami

18.01.2016 godzina 19:00
Ewa Wachowicz, Klaudia Cierniak-Kożuch, Radek Witkowski
„Pico de Orizaba-lodowy strażnik Meksyku”

Ewa Wachowicz, Klaudia Cierniak-Kożuch, Radek Witkowski
„Pico de Orizaba-lodowy strażnik Meksyku”

Radek Witkowski – lekarz, chirurg – stomatolog, wspinacz i podróżnik, uczestnik górskich wypraw na prawie wszystkie kontynenty

Od 2012 roku Ewa Wachowicz i Klaudia Cierniak-Kożuch realizują projekt Korony Wulkanów Ziemi. Do tej pory mają koncie pięć zdobytych szczytów.

W styczniu i lutym zapraszamy na wyjątkowe slajdowiska górskie z Polar Sport
http://www.polarsport.pl/
W trakcie slajdowisk oraz na koniec cyklu, rozdamy sporo nagród.

https://klubpodroznikow.com/slajdowiska

2016-01-12 0 komentarze/y

Aleja Podróżników

Kapituła Alei Podróżników

przez Redakcja 2016-01-02

Napisane przez Redakcja

Kapituła Alei Podróżników, Odkrywców i Zdobywców

W kapitule zasiadają osoby znane, cenione oraz znające bardzo dobrze tematykę podróży.

Powołana kapituła, decydować będzie o o ostatecznym kształcie listy osób nominowanych, którym będą dedykowane drzewa dosadzane w Alei.

Skład kapituły:

Arkady Radosław Fiedler

Arkady Radosław Fiedler – ur. 23.03.1945 r. z wykształcenia geograf i belfer, z zamiłowania podróżnik i muzeolog, współtwórca i współwłaściciel rodzinnego Muzeum-Pracowni Literackiej Arkadego Fiedlera i Ogrodu Kultur i Tolerancji w Puszczykowie pod Poznaniem.

Sześciokrotnie podróżował w towarzystwie swego Ojca podróżnika i pisarza, Arkadego Fiedlera, do Azji, Afryki i obu Ameryk.

Marek Kamiński

Polarnik – zdobywca zimowych Biegunów Ziemi

Hrabia Jan Potocki

Potomek słynnego podróżnika i odkrywcy, Jana Potockiego

Krzysztof Wielicki

Himalaista – zdobywca Korony Himalajów i Karakorum

Stanisław Pisarek

Mgr oceanografii fizycznej i wychowania fizycznego. Rzeczywiście lubi fizykę i naukę w ogóle. Pływa, lata, chodzi, wspina się, penetruje, jeździ, eksploruje. Zrealizował dwa autorskie projekty turystyczne: „Cztery końce Europy” w 2005 roku i „W 80 lat dookoła przygody” w latach 2011-2019, w którym powtarzał polskie wyprawy sprzed II wojny św. Wydaje książki o górach i te, które szukają odpowiedzi na pytanie „o co tu, cholera, chodzi w życiu?”.

Wojciech Dąbrowski

Podróżnik – jedyny Polak który odwiedził wszystkie kraje na świecie (238)

http://www.kontynenty.net/12rtwRurutu.jpg

Albin Marciniak

Pomysłodawca i realizator Alei Podróżników, Odkrywców i Zdobywców.

Prezes Fundacji Klubu Podróżników Śródziemie Aleja Podróżników
Założyciel i prowadzący Klub Podróżników Śródziemie.

Twórca i koordynator cyklu akcji edukacyjno-ekologicznych:
Czyste Góry Czyste Szlaki (w 2012 Czyste Tatry)

Autor wielu map i przewodników turystycznych.

Od 15 lat organizator slajdowisk – cyklicznych spotkań podróżników w Krakowie.

do składu kapituły dołączą kolejne osoby…

REGULAMIN PRACY KAPITUŁY
„Aleja Podróżników, Odkrywców i Zdobywców”

§ 1
1. Celem działania Kapituły jest wybór nazwisk podróżników, odkrywców i zdobywców, spośród kandydatów zgłoszonych do organizatora konkursu przez osoby, organizacje i instytucje.
2. Zgłoszenia kandydatów następuje poprzez przesłanie e;maila na adres: [email protected]
3. Zgłoszenie powinno zawierać: imię i nazwisko kandydata, krótką charakterystykę zgłaszanej postaci oraz jego wybitne dokonania, kwalifikujące do kandydowania. W zgłoszeniu należy także podać imię i nazwisko osoby zgłaszającej.
4. Zgłoszenia przyjmowane są w systemie ciągłym.
5. Kapituła wyłania i podaje nazwiska do 30 dni przed kolejną edycją odsłon tablic w alei.

§ 2
Ustala się zasady pracy Kapituły:
1) Kapituła „Aleja Podróżników, Odkrywców i Zdobywców”, zwana dalej Kapitułą, rozpoczyna działalność z dniem powołania;
2) Pracą Kapituły kieruje Przewodniczący, który zwołuje jej posiedzenia;
3) Każdy z członków Kapituły dokonuje indywidualnej oceny zgłoszonych kandydatur.
4) Każdy z członków Kapituły przedstawia swoją listę zgłoszonych kandydatur, punktując w kolejności od najwyższej do najniższej.
5) Najwyżej oceniana kandydatura otrzymuje max pkt, natomiast najniższa to 1 pkt.
5) Oceny zbiorczej kandydata dokonuje Przewodniczący Kapituły, sumując punkty przyznane przez poszczególnych członków Kapituły i opatruje swoim podpisem kartę zbiorczą oceny (także drogą mailową).

§ 3
1. Przewodniczący Kapituły na 15 dni przed terminem posiedzenia Kapituły bada prawidłowość zgłoszenia kandydatów pod względem formalnym.
2. Sekretarz Kapituły przedkłada zweryfikowane zgłoszenia na posiedzenie Kapituły.
3. Sekretarz Kapituły sporządza protokół z przebiegu obrad Kapituły, który zawiera:
1) Imiona i nazwiska członków Kapituły,
2) Liczbę, imiona i nazwiska zgłoszonych kandydatów,
3) Indywidualne karty oceny kandydatów,
4) Zbiorczą kartę oceny kandydatów,

5) Lista oraz karta może być przedstawiona w formie elektronicznej (mailowo).

§ 4
1) Kapituła dokonuje oceny punktowej zgłoszonych kandydatów.
2) Kapituła dokonuje wyboru kolejności nazwisk, biorąc pod uwagę największą liczbę punktów, które uzyskał nominowany.
3) Kapituła zachowuje prawo do ustalenia kolejności innej, niż wynika to z sumy punktów każdego z finalnych nazwisk.
4) Kapituła może zdecydować, o przesunięciu kandydatów spoza finałowej grupy, na kolejne lata realizacji projektu.

§ 6
Kapituła ulega rozwiązaniu po ogłoszeniu przez Fundację Klubu Podróżników Śródziemie Aleja Podróżników, zrealizowania zakładanego projektu, jakim jest „Aleja Podróżników, Odkrywców i Zdobywców” ul. Lema w Krakowie.

2016-01-02 0 komentarze/y

Twierdze i Forty

Fort Pancerny 48A Mistrzejowice

przez Redakcja 2015-12-27

Napisane przez Redakcja

Fort pancerny pomocniczy 48a „Mistrzejowice”

Szlak Twierdzy Kraków

Powstał w latach 1895-97. Jego zadaniem była boczna obrona doliny Dłubni oraz prawego międzypola fortu 48 Batowice. Po I wojnie światowej pełnił funkcję magazynu.

Fort jest bardzo zdewastowany i zaśmiecony. Znajduje się przy ul. Ognistych Wici w Krakowie. Otoczenie fortu stanowi rolę parku rekreacyjnego z alejkami i ławkami.

Fort Pancerny 48A, Mistrzejowice, V regionu obronnego, zbudowany na wzgórzu nad Doliną Dłubni.

Jesień, a zwłaszcza bezśnieżna zima, jest najlepszym okresem na zwiedzanie i zdjęcia fortów. Śnieg nie przykrył a zieleń nie zasłania.

Forty i Twierdze

Zdjęcia z grudnia 2015 r.

2015-12-27 0 komentarze/y

Twierdze i Forty

Fort Grębałów

przez Redakcja 2015-12-11

Napisane przez Redakcja

Fort pancerny główny 49 ¼ „Grębałów”

Szlak Twierdzy Kraków

Nowa Huta to nie tylko kombinat metalurgiczny, to także wiele ciekawych miejsc i budowli, które warto zwiedzić. Jednym z takich miejsc, jest Fort w Grębałowie. Obiekt prowadzony przez małżeństwo pasjonatów, a widać to po utrzymanym obiekcie.

Fort 49 ¼ Grębałów, to fort pancerny, zaprojektowany przez nadporucznika Moritza Rittera von Brunnera w 1896r (budowany w latach 1897-98). Miał bronić traktu Proszowickiego, wschodniego krańca wzgórz Krzesławickich i równiny ciągnącej się w stronę skarpy pradoliny Wisły. W skład Fortu wchodzą: koszary szyjowe, tradytor oraz kaponiera grodziowa. W listopadzie 1914 roku fort bronił Twierdzę Kraków przed , 9 Armią Rosyjską Płatona Leczyckiego (XVIII Korpus).

Uzbrojenie:

Grębałów był wyposażony w cztery wieże typu S, z armatami 8 cm PK M.94. Tradytor zaś w cztery 8 cm MSK (armata na lawecie do strzelnicy minimalnej -Minimalschartenkanone) M.94.

Obsada:
Pół kompanii piechoty (3 oficerów, 112 żołnierzy – a więc wraz z dowódcą kompanii), pododdział artylerii fortecznej – pół kompanii (2 oficerów, 111 żołnierzy), sekcja pionierów (6 żołnierzy). Razem 5 oficerów, 229 szeregowych i podoficerów). Nie przewidywano ekstra etatów dla komendanta i lekarza (wtedy już nie). Dane z marca 1914.

Do 1968 roku fort był w gestii wojskowej, później pod zarządem miasta. W 1988 roku fort przejęło Ognisko Towarzystwa Krzewienia Kultury Fizycznej Przyjaciel Konika (organizacja non-profit mająca status OPP), prowadzące działalność skierowaną głównie do dzieci i młodzieży: rekreacja konna, rehabilitacja konna dzieci niepełnosprawnych – hipoterapia oraz upowszechnianie dziedzictwa historycznego i przyrodniczego poprzez odpowiednie zarządzanie fortem 49 1/4 „Grębałów”. Obecnie w odrestaurowanym tradytorze fortu mieści się ekspozycja dydaktyczna oraz sala szkoleniowa. Zwiedzanie fortu jest możliwe w godzinach otwarcia obiektu.

Forty i Twierdze

Wejście na teren prowadzi przez bramę, pomiędzy pętlą tramwajową a cmentarzem.

Fort brał udział w walkach I wojny światowej, w czasie tak zwanej pierwszej bitwy o Kraków. W latach 1919 -1939 fort był elementem tak zwanego Obozu Warownego Kraków. Podczas II wojny światowej wykorzystywany przez Wehrmacht, jako magazyn.

Oryginalnej konstrukcji tradytor składający się z czterech stanowisk strzelniczych zabezpieczających wejście od frontu. Kazamaty pancerne umożliwiały flankowanie przeciwnika od strony wschodniej. Kaponiera grodzona w naturalnym, przeprofilowanym jarze, która tworzyła ogniową przegrodę blokującą jar. Dach kaponiery był broniony drutem kolczastym, a przejście do samej konstrukcji prowadziło podziemną poterną. Obecnie nie istnieją już asymetrycznie rozstawione, 4 obrotowe wieże pancerne i wieża obserwacyjna; pozostały po nich zaślepione otwory, przykryte blaszaną rekonstrukcją.

4 armaty M.94 8 cm (kaliber 76,45 mm) w wieżach pancernych koszar, 4 armaty do strzelnic minimalnych 8 cm na lawecie M.94 w kazamatach pancernych tradytora oraz około 17 karabinów maszynowych; obronę bliską zabezpieczała galeria strzelecka dla piechoty. W skład załogi wchodziło 5 oficerów (w tym lekarz) oraz 184 żołnierzy.

W latach 1918 – 1919, działa Fortu posłużyły do uzbrojenia polskich pociągów pancernych wyruszających na front ukraiński. Od 1919 do 1939 roku Fort był elementem tzw. Obozu Warownego Kraków. Podczas II wojny światowej wykorzystywany był jako magazyn Wehrmachtu, w roku 1944 włączony przez Niemców do systemu otaczającego Kraków tzw. linii Henryka.

2015-12-11 0 komentarze/y

Cykliczne Spotkania Podróżników

Antioquia – wyprawa do źródeł kawy

przez Redakcja 2015-12-04

Napisane przez Redakcja

Fundacja Klubu Podróżników Śródziemie
Aleja Podróżników
Piwnica Pod Baranami,
11.01.2016 godzina 19:00
Tomek Gola
Antioquia – wyprawa do źródeł kawy

Wyprawa do Antioquii w Kolumbii wydarzyła się zupełnie niespodziewanie. Była wygraną w konkursie fotograficznym.
Kawa, jako główny produkt eksportowy Kolumbii, stanowi remedium dla kraju od dekad gnębionego wojną domową. Na szeroką skalę wprowadzane są rządowe inicjatywy edukujące społeczeństwo o produkcji kawy i wszelkich działaniach pochodnych.
Zadziwiającym jest fakt, iż do niedawna plantatorzy sprzedawali surowe ziarno do firm produkujących gotową kawę, a sami pili najgorszą kawę instant.
Ta i wiele innych ciekawostek o kolumbijskiej rzeczywistości na pokazie „Antioquia – wyprawa do źródeł kawy”.
Po pokazie będzie możliwość zakupu wysokiej jakości limitowanych odbitek wykonanych podczas wyprawy.

o autorze:
Tomek Gola – urodził się w Polanicy-Zdroju i wychował w okolicznych lasach.
Laureat wyróżnień w International Photography Awards w 2014 i 2015, Kolosy 2009, II nagrody na BZWBK Press Photo, nominowany do Grand Press Photo, Travelera.
Od lat publikujący w NatGeo Travelerze, współpracujący z Red Bullem. Student Instytutu Twórczej Fotografii w Opawie.
Portfolio: www.gola.pro
Producent foto-pasków: www.ideaPIX.net

2015-12-04 0 komentarze/y

Cykliczne Spotkania Podróżników

Z baśni 1001 nocy

przez Redakcja 2015-12-01

Napisane przez Redakcja

Fundacja Klubu Podróżników Śródziemie
Aleja Podróżników
Piwnica Pod Baranami,
04.01.2016 godzina 19:00
Włodek Nielipiński
„Z baśni 1001 nocy” przez Turcję, Iran, Zjednoczone Emiraty Arabskie i Oman

Zastanawiacie się jak podróżować bez milionów na koncie?

Włodek podczas swojej 40 dniowej wyprawy z tysiącem złotych w kieszeni przemierzył Turcję, Iran, Zjednoczone Emiraty Arabskie i Oman. W tym czasie przejechał blisko 19 tysięcy kilometrów, nie wydając ani złotówki na noclegi. Te wakacje były inne niż poprzednie. Pełne niesamowitych przygód, zapierających dech w piersiach widoków oraz ludzi, którzy udowodnili co znaczy prawdziwa gościnność!

Jeśli chcecie się dowiedzieć jak wygląda między innymi Kurdyjskie wesele, noc spędzona na dywanie na autostradzie i czy wielbłądzie mleko smakuje jak to krowie, to zapraszamy do wysłuchania niezwykłej relacji z podróży.

więcej o podróżach Włodka na:
www.facebook.com/odkrywajswiatzpanemczosnkiem

2015-12-01 0 komentarze/y

Zamki i pałace

Zamek w Sztumie

przez Redakcja 2015-11-28

Napisane przez Redakcja

Zamek w Sztumie, oddział Muzeum Zamkowego w Malborku, położony nad Jeziorem Sztumskim.

Sztumski zamek to jeden z wielu w Polsce, ale także jeden z czterech w bliskim sąsiedztwie. Wybierając się do Malborka, warto zaplanować także zwiedzanie zamków: Sztum, Gniew i Kwidzyn.

Zamek pokrzyżacki – Letnia Rezydencja Wielkiego Mistrza Zakonu Krzyżackiego (Gmina Sztum jest członkiem Stowarzyszenia Gmin „Polskie Zamki Gotyckie”). Na terenie Zamku odbywają się turnieje oraz pokazy walk rycerskich. Zbudowany w stylu gotyckim przez zakon krzyżacki w latach 1326-1335, na planie wielokąta z dwiema wieżami, w miejscu staropruskiego grodu. Był siedzibą wójta krzyżackiego. W 1410 roku w rękach polskich. Po wojnie trzynastoletniej, w latach 1468-1772, był siedzibą polskich starostów. Zniszczony w czasie wojen szwedzkich w XVII wieku, został częściowo rozebrany przez władze pruskie. Zachowały się 2 skrzydła przebudowane w XIX wieku, wieża więzienna, bramy i mury obwodowe. Dawna siedziba Sztumskiego Centrum Kultury.

Położenie: Wzgórze Zamkowe w Sztumie położone jest w bezpośrednim sąsiedztwie rynku starego miasta Sztum, pomiędzy dwoma jeziorami: Barlewickim i Sztumskim. Posiada bezpośredni dostęp do linii brzegowej Jeziora Sztumskiego, wzdłuż którego przebiega Bulwar Zamkowy. Gotycki zamek krzyżacki, dawna Letnia Rezydencja Wielkiego Mistrza Krzyżackiego leży na Międzynarodowym Szlaku Zamków Gotyckich, w odległości 12 km od największego w Europie zamku krzyżackiego w Malborku, wpisanego na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego i Przyrodniczego UNESCO.

Teren wzgórza zabudowany jest zamkiem w kształcie pięciokąta, z dziedzińcem wewnętrznym otoczonym murami obronnymi wraz z bramą wjazdową i basztą więzienną. W skład zabudowy wchodzi: skrzydło południowe z dużymi salami wystawowymi oraz dom z wykuszem o powierzchni użytkowej 1.155,90 m2, wozownia wraz ze skrzydłem wschodnim o pow. użytkowej 1.208,41m2, skrzydło północne – dawna siedziba sądu i prokuratury oraz wolnostojąca dwukondygnacyjna willa o powierzchni użytkowej 605,86 m2.

Teren pokrzyżackiego zespołu zamkowego wpisany do rejestru zabytków decyzją nr 82/N/1959.07.16 oraz decyzją nr PWKZ.R.4190-14/230-3/09/10. Zamek w Sztumie należy do nietypowych założeń obronnych wzniesionych przez zakon krzyżacki w kilku etapach poczynając od 1326 roku, a kończąc w dwudziestych latach XV wieku. Zespół Zamkowy w Sztumie składa się z następujących zabytkowych nieruchomości budowlanych: murów zamkowych, zespołu bramnego z mostem, wieży sześciobocznej, wieży czworobocznej, spichrzy zamkowych, skrzydła południowego, reliktów kościoła, reliktów Letniego Pałacu Wielkich Mistrzów, reliktów stajni zamkowych, reliktów zbrojowni i studni zamkowej.

Wzniesienie założenia obronnego na planie nieregularnego pięcioboku, w tym czasie, było odstępstwem od budowanych wówczas powszechnie zamków czteroskrzydłowych na planie prostokąta z wieżami w narożach. Za takim rozwiązaniem architektoniczno-przestrzennym przemawiała funkcja obiektu – letnia rezydencja wielkich mistrzów zakonu krzyżackiego. Teren Wzgórza Zamkowego okalają mury obronne o pow. zabudowy 228,8 m2. Średnia wysokość murów wynosi 3,5 m.

Zamek w Sztumie, oddział Muzeum Zamkowego w Malborku, ma nowego kierownika. Został nim Aleksander Masłowski. Zastąpi on Bogumiłę Omieczyńską, która przeszła na zasłużoną emeryturę. Nowy kierownik sztumskiego zamku z wykształcenia jest prawnikiem, z zamiłowania i doświadczenia historykiem i popularyzatorem wiedzy. Aleksander Masłowski to badacz historii regionalnej, autor wykładów monograficznych, felietonów i opracowań historycznych, współautor ekspozycji muzealnych. W latach 2017-2020 był rzecznikiem prasowym, kierownikiem działu promocji i pracownikiem działu naukowego w Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku. Pasjonat historii i dawnej broni, tłumacz literatury XIX-wiecznej.

Zamek w Sztumie został przekazany pod zarząd Muzeum Zamkowemu w Malborku w styczniu 2018 r. w stanie zagrażającym bezpieczeństwu osób tam przebywających. Dzięki przeprowadzonym pracom remontowym i konserwatorskim już w lipcu tego samego roku do zamku weszli pierwsi turyści i w 2019 r. zamek odwiedziło blisko 8 000 osób.

Galla Anonima 16
82-400 Sztum

https://www.facebook.com/Zamek-w-Sztumie-oddział-Muzeum-Zamkowego-w-Malborku

Do atrakcji miasta należą także:

Kościół Parafialny Św. Anny – główny element w krajobrazie staromiejskiej części Sztumu. Zbudowany po wojnie 13-letniej, obecny kształt uzyskał na przełomie lat 1900-1901. Wnętrze utrzymano w stylu neogotyckim, z elementami wystroju barokowego.

Poewangelicki Kościół – na miejscu dawnego Ratusza, w centralnej części Rynku. Powstała w latach 1816-1818 budowla o formach neoklasycystycznych.

Inne zabytki Ziemi Sztumskiej:

– głaz upamiętniający podpisanie rozejmu polsko-szwedzkiego w Sztumskiej Wsi (1635 r.)

– zabytkowe dworki w miejscowościach: Zajezierze, Michorowo, Cygusy, Czernin, Waplewo, Stążki, Ramzy Małe, Mleczewo, Wilczewo

– grodziska: słowiańskie z XI w. w miejscowości Węgry; siedziba rodu Stangów – grodzisko w Stążkach; oraz grodziska kultury łużyckiej w Kalwie (650-125 p.n .e.) i Nowej Wsi

– cmentarzyska kurhanowe w Koniecwałdzie, cmentarzysko w Nowym Targu

– podcieniowy dom żuławski w Stalewie

– XIX-wieczna śluza na rzece Nogat w Białej Górze

– Dom Polski w Piekle wybudowany w 1937 r. jako Szkoła Polska w Wolnym Mieście Gdańsku – obecnie Izba Pamięci narodowej

– odsłonięte fundamenty zamku komturskiego w Dzierzgoniu, jednego z najważniejszych zamków Zakonu Krzyżackiego – siedziba Wielkiego Szatnego

– gotyckie kościoły z cennym wyposażeniem z okresu średniowiecza, renesansu i baroku: Postolin, Dzierzgoń, Żuławka Sztumska, Kalwa, Jasna, Krasna Łąka, Bągard, Pietrzwałd

– szańce szwedzkie w Benowie ( I poł. XVII w.)

Albin Marciniak

https://www.facebook.com/marciniak.albin

https://www.instagram.com/albinmarciniak/

Zamki w Polsce

164 obiekty polecane do zwiedzania

2015-11-28 0 komentarze/y

NIEMCY

Berlińskie Multi-Kulti

przez Redakcja 2015-11-27

Napisane przez Redakcja

Berlińskie Multi-Kulti

Przemieszczając się ulicami Berlina, myślałam intensywnie: gdzie podziało się te kilkaset tysięcy imigrantów, których przyjęła stolica Niemiec i którzy, jeśli wierzyć mediom, wypełnili po brzegi możliwości wchłonięcia uchodźców. Szukałam ekstremalnych sytuacji, ale, wbrew pozorom, wiele się nie zmieniło. Imigranci, zwłaszcza muzułmańscy, ulokowani są tradycyjnie w trzech dzielnicach: Kreuzberg, Wedding i Prenzlauer Berg, w których również nie brakuje Polaków. Obecność przybyszów widać na każdym kroku, ale w tej części Berlina to nic nowego. Spotkamy tu wiele sklepów z egzotyczną żywnością i sziszą, knajpek, wśród których królują kebaby, czyli donner, są też meczety i świetlice mniejszości narodowych. Wszędzie widać śniadoskórych muzułmanów, wpisujących się na dobre w rytm życia tego miasta.

Multikulturowe dzielnice Berlina są barwne i naznaczone sztuka alternatywną. W dzielnicy Wedding, u zbiegu ulic, zachowała się swoista „ kamienica komuny”, nazywana od adresu po prostu „Schorer Strase 8”. Budynek mieści klub i dziwne mieszkania o hippisowskim klimacie, a na fasadzie wypisane hasło: „Żaden człowiek nie jest nielegalny” (Kein Menish ist illegal) . Co jakiś czas policja robi tu nalot w poszukiwaniu narkotyków lub w celu wprowadzenia ciszy, a w ciąga dnia wtajemniczeni turyści przychodzą robić pamiątkowe zdjęcia.

W Berlinie czuje się przestrzeń. Miasto nie jest nadzwyczajnie duże, trzy i pół miliona mieszkańców stawia je w rzędzie średniej wielkości metropolii europejskich, a dzielnice tradycyjne odwiedzane przez turystów są „do ogarnięcia” w ciągu weekendowego wypadu. Komunikacja między atrakcjami jest łatwa i czytelna, a najlepsze dla turystów jest to, że stolicę Niemiec można zwiedzać na różne sposoby. Wiele tras przejdziemy pieszo, posiłkując się metrem, autobusem lub tramwajem. A może ciekawiej jest zwiedzać Berlin z wody, z pokładu jednego ze statków turystycznych kursujących po Szprewie, albo …. choćby kajakiem ?

Można też wybrać zwiedzanie rowerem lub segwayem. W miejscach turystycznych znajdziemy informacje i reklamy firm wynajmujących te pojazdy. Bilety na te atrakcje można kupić choćby w busie służącym jako kasa.

Dla leniwych znajdzie się riksza, a większy przypływ fantazji skłoni nas do wynajęcia przedziwnego pojazdu, napędzanego wieloma pedałami przez grupkę osób siedzących wokół bufetu. Jak sprawdzić który z sześciu kierowców może wypić piwo, a który prowadzi pojazd ?

Dokąd udać się i jak zorganizować zwiedzanie ? Podział Berlina na 12 charakterystycznych dzielnic ułatwia zaplanowanie trasy. Niegdysiejszy podział na Wschodni i Zachodni Berlin, przedzielony murem, wyznaczył ciągi spacerowe. Wzdłuż muru prowadzi szlak turystyczny. I choć pustą przestrzeń po dawnym NRD-owskim pasie przygranicznym zajęły nowoczesne przestrzenie, od dawna poruszamy się po utartych szlakach. Osią jest aleja Unter den Linden ( Pod Lipami), dawniej salon Berlina, będący tym, czym dla Paryża Champs Elysee, a dla Warszawy Krakowskie Przedmieście. Elegancka ulica prowadzi na wschód od Bramy Brandenburskiej – symbolu Berlina. Mieszczą się przy niej reprezentacyjne budynki: Uniwersytet Humboldta, Opera, Neue Wache (odpowiednik Grobu Nieznanego Żołnierza), gmachy ambasad. Dotrzemy nią do AlexanderPlatz, dawnego centrum komunistycznego Berlina.

Zanim jednak trafimy na słynny plac, którego nazwa czci czara Aleksandra III, mijamy nie mniej słynną Wyspę Muzeów ( Museumsinsel), gdzie historia zamknięta w podwojach muzealnych gmachów prowadzi przez dzieje ludzkości: od starożytności w muzeum Pergamonu, poprzez bizantyjskie i gotyckie skarby w Bode Muzeum, malarstwo świata w Starej Galerii narodowej, Nowe i Stare Muzeum ze zbiorami antycznymi, głównie egipskimi. I choć pewnie wolelibyśmy oglądać sumeryjskie ołtarze sprzed kilkudziesięciu tysięcy lat na ich miejscu, nad Eufratem i Tygrysem, to wartość nagromadzonych fragmentów budowli z całego świata antycznego jest niezaprzeczalna. Z muzeami sąsiaduje monumentalna ewangelicka Katedra (Berliner Dom), z jej galerii na poziomie kopuły rozciąga się widok na całe miasto. Nowoczesna kopuła przykrywa także dach parlamentu (Reichstag). By się tam dostać, trzeba zrobić rezerwację online na długo wcześniej, samo zwiedzanie jest bezpłatne.

Jeszcze lepszy widok zapewnia wieża telewizyjna ( Funkturm ) – kolejny symbol Berlina. Po wjeździe na obrotową platformę mieszcząca przeszkloną kawiarnię, podczas jednego obrotu, trwającego pól godziny, obejrzymy panoramę całej stolicy nie ruszając się za stolika. Na placu Aleksandra mamy fontannę i zegar Urania, kultowe miejsca przypominające czasy świetności NRD, a o wcześniejszej historii przypomina kościół św. Mikołaja z XIII wieku, bowiem przyległa doń odrestaurowana dzielnica św. Mikołaja ( Nikolaivietrel ) to kolebka miasta.

Po przeciwnej stronie placu stał niegdyś Pałac Republiki ( Palast der Republik) – tu obradowały władze byłego NRD. Budynek lśnił złotawą elewacją i był na owe czasy elegancki i nowoczesny, niestety, po transformacji przyjrzano mu się bliżej i odkryto w konstrukcji azbest. Nie kojarzył się też dobrze w nowych czasach, wiec został rozebrany, a na jego miejscu buduje się … „nowy stary” zamek. Replika zamku Hohenzollernów, barokowej siedziby królów Prus, którą w 1950 roku władze NRD wysadziły w powietrze, będzie miał funkcje konferencyjne, a za historyczną fasadą powstaną nowoczesne sale multimedialne . Nowe miejsca, powstałe po wyburzeniu muru, dają architektom pole do popisu. Widać to na Potsdamer Platz, wokół nowoczesnego Sony Center z przeszkloną kopułą, zaprojektowaną przez wybitnego Helmuta Jahna, architekta – twórcy budynku Cosmopolitan Twarda 44 w Warszawie.

Tyle najważniejszych atrakcji po stronie wschodniej berlińskiego centrum. A jak się układa trasa turystyczna po zachodniej, do niedawna wyznaczającej wolność, stronie Bramy Brandenburskiej ? Kontynuacją alei Unter den Linden jest ulica 17. czerwca ( des 17.Juni) prowadząca przez środek parku Tiergarten, a jej centralnej części wznosi się Kolumna Zwycięstwa (Siegessäule ) odlana brązu, ze złotą postacią Nike na szczycie. Kolumna upamiętnia zwycięstwa Prus nad Danią, Austrią i Francją, jak to było modne w czasach wojen pruskich czy napoleońskich. Schody wewnątrz kolumny prowadzą na platformę widokową na wysokości ponad 50 m. Tiergarten jest wart spaceru o każdej porze roku, jego drzewostan, alejki, pomniki i fontanny dają wytchnienie wśród gwaru miasta.

Zanim zagłębimy się w park, po lewej stronie bramy naszą uwagę zwróci stosunkowo nowy, bo zbudowany w 2005 roku monument upamiętniający holocaust. Pomnik Pomordowanych Żydów Europy, projektu architekta Petera Eisenmana, to przestrzenna, regularna kompozycja 2711 betonowych bloków – labirynt, który w sugestywny sposób tworzy klimat zamknięcia, terroru i zagłady w hitlerowskich obozach śmierci. Po ziemią umieszczono muzeum, pokazujące okropności nazistowskiej machiny śmierci. Cały kompleks robi wstrząsające wrażenie na dojrzałych odbiorcach , natomiast wielu młodych ludzi, zwłaszcza z wycieczek szkolnych, traktuje labirynt jako okazję do zabawy w chowanego, robienia zdjęć i dowcipów. Cóż, jak wszędzie, bujne życie sąsiaduje ze śmiercią i nic w tym dziwnego.

Na ulicach niemieckiej stolicy nie brakuje zaskakujących obiektów i ciekawych miejsc. Na centralnej ulicy: Kurfursterdam, nieopodal Dworca ZOO, króluje Kościół Pamięci (Gedächtniskirche) – pozostawiony w ruinie po bombardowaniu w 1944 roku jako symbol antywojenny, a obok wzniesiono nową świątynię zdobioną szklaną kolorową mozaiką.

Wokół legendarnego „Kudamu” panuje wielkomiejska, z lekka artystyczna atmosfera. Sprawiają to instalacje artystyczne, ciekawie zaprojektowane miejsca spotkań i nowe galerie handlowe.

Klimatyczne bazary, w stylu „ plich targów” mają miejsce miedzy innymi w niedziele, na Placu Leopolda (Leopoldplatz). Wśród sprzedawców dominują przybysze z dawnej Jugosławii, wszędzie słychać język serbsko – chorwacki. Klimatyczne stargany, stare sprzęty, bibeloty, słowem : miejsce z atmosferą.

Nie brakuje też w dzielnicy Wedding polskich klimacików: polski sklep, polski bar…

W końcu wycieczki jeszcze jeden polski akcent: w naszym Instytucie Polskim w Berlinie oddaliśmy głosy w wyborach parlamentarnych

Autor: Elzbieta Tomczyk-Miczka

Polecamy fotorelacje z Berlina i okolic

https://lh5.googleusercontent.com/-nvI5kJZ-tEo/TrAb9STfnRI/AAAAAAAAH0c/qqhd_HY49GU/h120/ber.jpg

2015-11-27 0 komentarze/y

Twierdze i Forty

Fort Główny Artyleryjski B52 Borek w Krakowie

przez Redakcja 2015-11-26

Napisane przez Redakcja

Fort Główny Artyleryjski B52 Borek

Fort 52 Borek – jeden z fortów Twierdzy Kraków. Powstał w latach 1885-1886. Zaliczał się do VIII sektora obronnego Twierdzy Kraków, obejmującego tereny między dolinami Wilgi i górnej Wisły. Jest to fort artyleryjski dwuwałowy. Zadaniem fortu było ryglowanie wylotów głównych dróg oraz bronienie traktu wiedeńskiego (obecna Zakopianka) i podejść do pierścienia fortecznego od strony Libertowa. Podczas II wojny światowej w forcie przetrzymywani byli rosyjscy i francuscy jeńcy. Do lat 90. XX wieku mieściła się tu baza samochodowa i sprzętowa spółdzielni budowlanej. Obecnie nie jest zagospodarowany i znajduje się w złym stanie technicznym.

Fort 52 Borek – jeden z fortów Twierdzy Kraków, zaniedbany, zaśmiecony, zamiast cieszyć oczy turystów, stwarza zagrożenie nie tylko okolicznych mieszkańców ale i wszystkich którzy jednak docierają w to miejsce by zobaczyć to co pozostało z potężnego fortu.

Materiał pochodzi z roku 2012 – przed rewitalizacją terenu fortu

Szlak Twierdzy Kraków