Klub Podróżników – Śródziemie – portal podróżniczy | Polska, Europa, Świat
  • Slajdowiska
    • Spotkania autorskie
  • Relacje
    • Europa
      • Albania
      • Austria
      • Bułgaria
      • Chorwacja
      • Czarnogóra
      • Czechy
      • Dania
      • Francja
      • Hiszpania
      • Holandia
      • Kosowo
      • Litwa
      • Luksemburg
      • Macedonia
      • Malta
      • Niemcy
      • Norwegia
      • Portugalia
      • Rosja
      • Rumunia
      • Serbia
      • Slowacja
      • Slowenia
      • Szwajcaria
      • Ukraina
      • Wegry
      • Wielka Brytania
      • Włochy
    • Polska informacje i fotorelacje
      • Forty i twierdze
      • Góry
      • Kolej
        • Parowozownie
      • Miasta
      • Miejsca wyjątkowe
      • Muzea
      • Podziemia
      • Polska na weekend
      • Skanseny w Polsce
      • Woda
      • Województwa
        • Dolny Śląsk
        • Kujawsko-pomorskie
        • Łódzkie
        • Lubelskie
        • Lubuskie
        • Małopolskie
        • Mazowieckie
        • Opolskie
        • Podkarpackie
        • Podlaskie
        • Pomorskie
        • Śląskie
        • Świętokrzyskie
        • Warmińsko-mazurskie
        • Wielkopolskie
        • Zachodniopomorskie
      • Zabytki sakralne
      • Zamki i pałace
    • Świat
      • Afryka
      • Ameryka Południowa
      • Ameryka Północna
      • Ameryka Środkowa i Karaiby
      • Antarktyda
      • Australia i Oceania
      • Azja
    • Schroniska Górskie
  • Filmy
  • Sprzęt
    • Polecamy
    • Recenzje sprzętu
    • Testy sprzętu
  • Autorzy
    • Albin Marciniak
    • Karolina Zięba-Kulawik
    • Redakcja
  • Forum
  • Fundacja Aleja Podróżników
  • Kontakt
niedziela, 29 marca, 2026
Klub Podróżników – Śródziemie – portal podróżniczy | Polska, Europa, Świat
  • Slajdowiska
    • Spotkania autorskie
  • Relacje
    • Europa
      • Albania
      • Austria
      • Bułgaria
      • Chorwacja
      • Czarnogóra
      • Czechy
      • Dania
      • Francja
      • Hiszpania
      • Holandia
      • Kosowo
      • Litwa
      • Luksemburg
      • Macedonia
      • Malta
      • Niemcy
      • Norwegia
      • Portugalia
      • Rosja
      • Rumunia
      • Serbia
      • Slowacja
      • Slowenia
      • Szwajcaria
      • Ukraina
      • Wegry
      • Wielka Brytania
      • Włochy
    • Polska informacje i fotorelacje
      • Forty i twierdze
      • Góry
      • Kolej
        • Parowozownie
      • Miasta
      • Miejsca wyjątkowe
      • Muzea
      • Podziemia
      • Polska na weekend
      • Skanseny w Polsce
      • Woda
      • Województwa
        • Dolny Śląsk
        • Kujawsko-pomorskie
        • Łódzkie
        • Lubelskie
        • Lubuskie
        • Małopolskie
        • Mazowieckie
        • Opolskie
        • Podkarpackie
        • Podlaskie
        • Pomorskie
        • Śląskie
        • Świętokrzyskie
        • Warmińsko-mazurskie
        • Wielkopolskie
        • Zachodniopomorskie
      • Zabytki sakralne
      • Zamki i pałace
    • Świat
      • Afryka
      • Ameryka Południowa
      • Ameryka Północna
      • Ameryka Środkowa i Karaiby
      • Antarktyda
      • Australia i Oceania
      • Azja
    • Schroniska Górskie
  • Filmy
  • Sprzęt
    • Polecamy
    • Recenzje sprzętu
    • Testy sprzętu
  • Autorzy
    • Albin Marciniak
    • Karolina Zięba-Kulawik
    • Redakcja
  • Forum
  • Fundacja Aleja Podróżników
  • Kontakt
Klub Podróżników – Śródziemie – portal podróżniczy | Polska, Europa, Świat
Klub Podróżników – Śródziemie – portal podróżniczy | Polska, Europa, Świat
  • Klub Podróżników – Śródziemie – portal podróżniczy | Polska, Europa, Świat
  • Fundacja Aleja Podróżników
  • Forum
  • Relacje
    • Europa
    • Polska
    • Świat
  • Sprzęt
    • Recenzje sprzętu
    • Testy sprzętu
  • Książka
  • Kontakt
Copyright 2025 - All Right Reserved
Zamki i pałace

Zamek rycerski Rabsztyn „Krucza Skała” na Szlaku Orlich Gniazd

przez Albin Marciniak 2022-03-07
Napisane przez Albin Marciniak
Zamek Rabsztyn szlak Orlich Gniazd zwiedzanie 2

Zamek rycerski Rabsztyn „Krucza Skała”

 
na Szlaku Orlich Gniazd
 

  Zamek Rabsztyn „Krucza Skała” – zamek rycerski w miejscowości Rabsztyn, na Szlaku Orlich Gniazd, pieszym i rowerowym. U podnóża góry, na której wznosi się średniowieczny zamek, znajdują się fragmenty renesansowego pałacu zbudowanego w XVII wieku jako zamek dolny. Pierwotny zamek, o którym wzmianki pochodzą z XIII w., był drewniany. Murowany wybudowany został za Kazimierza Wielkiego, po którego śmierci przeszedł w ręce prywatne w ramach spłaty długów.
 
 
Zamek Rabsztyn szlak Orlich Gniazd zwiedzanie 2

 
 
 
Po 20 latach starań i 2,5 letniej rekonstrukcji, zamek ponownie otwarł swoje bramy dla turystów. Wiele osób pamiętających ruiny sprzed lat, będzie pozytywnie zaskoczonych. Po raz pierwszy można zobaczyć zamek w takiej formie od czasów gdy został spalony przez Szwedów. Robiąc te zdjęcia na kilka dni przed otwarciem, z niedowierzaniem porównywałem to co widziałem przed dekadą (zdjęcia na dole strony). Obecnie można wejść na wieżę zamkową by podziwiać rozległą panoramę na Jurę Krakowsko-Częstochowską. Można przejść po rozległym dziedzińcu czy obejść zamek wzdłuż murów, bez obawy uderzenia spadającym kamieniem z rozsypujących się murów.
 
 
Zamek Rabsztyn szlak Orlich Gniazd zwiedzanie 24
 
 
 

Historia

 

W drugiej połowie XIII wieku, na szczycie skały powstał zamek górny. Nieco później wybudowano kamienną wieżę obronną. Nie wierny, kto zbudował tę najstarszą część zamku – tradycja mówi, że był to małopolski ród rycerski Toporczyków z Morawicy. Inne hipotezy wiążą początki zamku z działalnością króla Wacława II lub biskupa krakowskiego Jana Muskaty. Na początku XV wieku wybudowano ceglaną nadbudowę gotyckiej wieży. Kilkunastometrowej wysokości wieża miała cztery kondygnacje. Podobnie, jak w innych tego typu obiektach, mogły się w nich mieścić: więzienie, zbrojownia, spichlerz i pomieszczenie mieszkalne. Podczas prac archeologicznych na zamku górnym natrafiono na dobrze zachowaną podstawę ołtarza z zamkowej kaplicy, posadzkę z glazurowanych płytek ceramicznych oraz pozostałości pieca hypokaustycznego, którym ogrzewano zamek. Pod koniec XIV wieku, po śmierci króla Kazimierza Wielkiego, zamek trafił m ręce potężnego rodu Leliwitów – Melsztyńskich. Z tego okresu pochodzą pierwsze zapiski dotyczące zamku w Rabsztynie. W jednej z nich, datowanej na 1396 r., wymienia się Grzegorza, kapelana z zamkowej kaplicy. Ponieważ zamek górny na szczycie skały był niewielki, już w XIV wieku u stóp skały powstał zamek średni z budynkami mieszkalnymi, dziedzińcem i bramą w murze broniącym zamku od strony wschodniej. W południowo-zachodnim narożniku zamku średniego znajdowała się wieża z otworami strzelniczymi skierowanymi na zewnątrz zamku. W 1439 r. dzierżawca rabsztyńskiego zamku Spytek z Melsztyna herbu Leliwa podniósł bunt przeciwko królowi i zginął m bitwie pod Grotnikami. 

 
 
 
Zamek Rabsztyn szlak Orlich Gniazd zwiedzanie 3

 
 
Jego majątek, w tym zamek m Rabsztynie, uległ konfiskacie, jednak pod naciskiem szlachty król złagodził wyrok. W 1441 r. zamek trafił w ręce Andrzeja Tęczyńskiego herbu Topór, jako miano jego żony Jadwigi z rodu Melsztyńskich. Na rozkaz króla w 1443 r. rozpoczęto odbudowę i wzmocnienie zamku, który stał się siedzibą niegrodowego starostwa. Na przełomie XIV i XV wieku powstał zamek dolny, wybudowany na wschodniej i północnej stronie wzgórza. Od północy bronił zamku dostawiony do skały mur kurtynowy, w którym znajdowała się brama wjazdowa i pomieszczenie straży. Wtedy też wykopano suchą fosę na północno-wschodnim stoku wzgórza. Fosy broniły dodatkowo szańce artyleryjskie. Nie wiemy, jak wyglądał zamek dolny, gdyż w znacznej części został rozebrany pod koniec XVI wieku, gdy na jego miejscu postawiono renesansowy pałac. W 1461 r. starosta rabsztyński Andrzej Tęczyński został zabity przez mieszczan krakowskich za znieważenie rzemieślnika – płatnerza, który mu źle wykonał zbroję. Starostą został jego syn, Jan, który przyjął nazwisko Rabsztyński. Po 1515 r. starostwo rabsztyńskie otrzymał Jan Boner (Bonar), bankier króla Zygmunta Starego. Bonerowie przebudowali zamek, który uzyskał kształt renesansowej rezydencji mieszkalno-obronnej. W 1573 r. na zamku m Rabsztynie gościł król Henryk Walezy. Pod koniec XVI wieku dowódcą załogi wojskowej Rabsztyna był kozak, płk. Gabriel Hołubek, który w 1587 r. wraz z olkuskimi górnikami rozbił kilkusetosobowy oddział idący w stronę Krakowa na pomoc arcyksięciu Maksymilianowi Habsburgowi, jednemu z dwóch elektom wybranych na króla po śmierci Stefana Batorego. W 1592 r. starostą rabsztyńskim został marszałek wielki koronny Mikołaj Wolski. Za jego czasów rozpoczęła się przebudowa rabsztyńskiego zamku.
 
 
 
Zamek Rabsztyn szlak Orlich Gniazd zwiedzanie 4
 
 
Wtedy wyburzono część murów obronnych i ścian zamku dolnego, a na tym miejscu wzniesiono renesansowy pałac, którego mury możemy oglądać po dziś dzień. Budowę dokończył kolejny starosta rabsztyński, marszałek wielki koronny Zygmunt Gonzaga Myszkowski. W dwóch skrzydłach pałacu znajdowało się około 40 pokoi. Jednak świetność Rabsztyna nie trwała długo. W 1657 r. zamek został spalony przez Szwedów. Po Potopie zamek został tylko częściowo odbudowany ze zniszczeń i wkrótce został opuszczony. Na początku XVIII wieku u podnóża zamkowego wzgórza wybudowano dwór starościński i folwark. Taki stan pokazuje najstarszy zachowany wizerunek zamku, czyli akwarela Zygmunta VogIa z 1792 r. Od 1990 r., kiedy zamek stał się własnością gminy Olkusz, odgruzowano piwnicę pod bramą wjazdową i naprawiono jej sklepienie, uzupełniono i odtworzono część murów, wybudowano drewniane mosty nad fosą i przed bramą, a także odbudowano węzeł bramny i wykonano zabezpieczenie konstrukcyjne murów zamku. W pomieszczeniu na piętrze bramy urządzono niewielką ekspozycję poświęconą historii zamku. W latach 2012-14 zrekonstruowano część murów zamku górnego i wieży, gdzie powstał taras widokowy. Wykonano także iluminację zamku, parking oraz infrastrukturę turystyczną. Co roku, w pierwszy weekend lipca, pod zamkiem odbywają się widowiskowe turnieje rycerskie.
 
 
 
Zamek Rabsztyn szlak Orlich Gniazd zwiedzanie 20
 
 
 
Na zamku odbywają się coroczne turnieje rycerskie.
Pełny opis historyczny zamku znajduje sięna stronie stowarzyszenia zajmującego się obecnie zamkiem
http://www.rabsztyn.ilkus.pl

 
Zamek Rabsztyn szlak Orlich Gniazd zwiedzanie 15
 
 
 
 
Zamki i Pałace w Polsce polecane do zwiedzania
 
 ZAMKI W POLSCE baner
 
 
 
 
 
 
Zamek Rabsztyn szlak Orlich Gniazd zwiedzanie 5
 
 
Zamek Rabsztyn szlak Orlich Gniazd zwiedzanie 29
 
 
Zamek Rabsztyn szlak Orlich Gniazd zwiedzanie 23
 
 
 
Zamek Rabsztyn szlak Orlich Gniazd zwiedzanie 6
 
 
 
Zamek Rabsztyn szlak Orlich Gniazd zwiedzanie 14
 
 
Zamek Rabsztyn szlak Orlich Gniazd zwiedzanie 27
 
 
Zamek Rabsztyn szlak Orlich Gniazd zwiedzanie 16
 
 
Zamek Rabsztyn szlak Orlich Gniazd zwiedzanie 8
 
 
Zamek Rabsztyn szlak Orlich Gniazd zwiedzanie 18
 
 
Zamek Rabsztyn szlak Orlich Gniazd zwiedzanie 11
 
 
Zamek Rabsztyn szlak Orlich Gniazd zwiedzanie 7
 
 
 
 
 
 
 
103 zamki i obiekty obronne jakie w różnej formie zachowały się na terenie Małopolski.
 
 
 
 
 zamki w Małopolsce
 
 
 
 
 
 
 
 
Zamek w roku 2009
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
2022-03-07 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Schroniska

Schronisko PTTK Orlica w Szczawnicy

przez Redakcja 2022-03-05
Napisane przez Redakcja
Orlica 4

Schronisko PTTK Orlica w Szczawnicy

  Położone przy najpiękniejszych szlakach, pieszo rowerowym- Droga Pienińska oraz górskim na Sokolicę – Schronisko to idealne miejsce na odpoczynek. Z okien pokoi, otwartego przez cały rok Schroniska po kapitalnym remoncie podziwiać można przepiękne widoki. Schronisko posiada doskonałą regionalną kuchnię oraz czyste, górskie powietrze. Tutejsza restauracja dostępna jest dla wszystkich. Warto zajrzeć do restauracji po zakończonym spływie Dunajcem- zaledwie 200 m od końcowej przystani flisackiej w Szczawnicy.

(od 1 maja 2016r schronisko prowadzą gospodarze schroniska Trzy Korony czyli Ewa i Maciek)
Schronisko Orlica w Szczawnicy to kolejne wyjątkowe miejsce do jakiego warto się wybrać o dowolnej porze roku. Jeszcze kilka lat temu większość osób omijała to schronisko szerokim łukiem. Miejsce które z roku na rok popadało coraz bardziej i zniechęcało do wizyty choćby na herbatę. Na temat zaniedbań i stanu obiektu krążyły legendy. Po zmianie gospodarzy i generalnym remoncie, schronisko dostało drugie życie. Wszystko lśni nowością i czystością, co oczywiście zachęca do odwiedzin. 

Orlica 4

Schronisko PTTK „Orlica”
Ul. Pieninska 12
34-460 Szczawnica
Tel: (+48) 18 262 22 45
(+48) 533 999 215

http://www.orlica.com/

szlaki turystyczne:

 czerwony – ze Szczawnicy (0:10 h w obie strony) Drogą Pienińską do Czerwonego Klasztoru (↑ 2:40 h, ↓ 2:35 h, po 0:10 h odbicie niebieskim szlakiem w kierunku schroniska Chata Pieniny),
 niebieski – z Trzech Koron przez Sokolicę (↓ 3:15 h, ↑ 3:10 h) na Szafranówkę (↑ 0:30 h, ↓ 0:45 h).

 

Schronisko PTTK Orlica w Szczawnicy 2

Położone przy najpiękniejszych szlakach, – górskim na Sokolicę i dalej na Trzy Korony oraz pieszo rowerowym, jakim jest malownicza Droga Pienińska biegnąca wdłóż Dunajca ze Szcawwnicy do Sromowiec Niżnych i Czerwonego Klasztoru.
Do schroniska warto wejść na pyszne Placki bo Bacowsku, po zakończonym spływie Dunajcem. To zaledwie 200 m od końcowej przystani flisackiej w Szczawnicy.

Schronisko wybudowane w 1932 roku, pod Białą Skałką tuż nad Droga Pienińską.
W okresie II wojny światowej w schronisku przez pewien czas działał zakonspirowany szpital partyzancki.
Obecnie schronisko posiada 43 miejsca noclegowe w pokojach rodzinnych z łazienkami.

W najbliższym czasie planowana jest budowa 5 domków góralskich.

W schronisku działa wypożyczalnia rowerów, które po przejechaniu Drogi Pienińskiej oddać można w Trzech Koronach, czyli innym obiekcie tych samych gospodarzy.

Orlica 5

Schronisko PTTK Orlica w Szczawnicy 4

Schronisko PTTK Orlica w Szczawnicy 5

Schronisko PTTK Orlica w Szczawnicy 16

Schronisko PTTK Orlica w Szczawnicy 8

Schronisko PTTK Orlica w Szczawnicy 13

Schronisko PTTK Orlica w Szczawnicy 14

Schronisko PTTK Orlica w Szczawnicy 17

Schronisko PTTK Orlica w Szczawnicy 18

Schronisko PTTK Orlica w Szczawnicy 19

Schronisko PTTK Orlica w Szczawnicy 22

Schronisko PTTK Orlica w Szczawnicy jedzenie

Orlica 6

Orlica 12

Orlica 8

SCHRONISKA GÓRSKIE W POLSCE wykaz
2022-03-05 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Małopolskie

Olkusz – poznaj historię Srebrnego Miasta

przez Redakcja 2022-03-04
Napisane przez Redakcja
768509 1641823942

768509 1641823942

Olkusz – poznaj historię Srebrnego Miasta

Olkusz to miasto w Małopolsce, które skrywa bardzo bogatą historię, która niestety przez wielu turystów nie została jeszcze odkryta. Czas to jak najszybciej zmienić!

 

768509 1641823942

 

 

Diabelska legenda prostu z Olkusza

Zapewne niejeden z was użył kiedyś w życiu stwierdzenia, że gdzie diabeł nie może, tam babę poślę. Niewielu jednak zdaje sobie sprawę, że to popularne powiedzenie dotyczy olkuskiej rzeki Baby i legendy związanej z Czarnoksiężnikiem Twardowskim, który nakazał usługującemu mu Diabłu, aby ten zgromadził wszystkie bogactwa ziemi na rubieżach Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej.

Zadanie zostało wykonane, skarby zostały zakopane, jednakże wieść o tym rozniosła się wśród ludzi. Ci skuszeni wielkim bogactwem zaczęli rozkopywać ziemię, drążąc sztolnie i wydobywać złoża rud bogatych w srebro. Skrywający się głęboko pod powierzchnią Diabeł z grzesznikami w strachu przed tym, że ich dusze wydostaną się poza Bramę Piekieł, zalali kopalnie wodą z pobliskiej rzeki Baby.

 

Srebrne Miasto – gdzie poznać historię Olkusza?

Miejscem, gdzie w ciekawy sposób można zapoznać się z dziejami Srebrnego Miasta jest Podziemny Olkusz – https://podziemnyolkusz.pl/. Nowoczesne muzeum pozwala na zwiedzenie wyjątkowych ekspozycji zlokalizowanych w piwnicach zrewitalizowanego XIV-wiecznego ratusza, który został on rozebrany w 1825 roku oraz piwnicach dawnego Kwartału Królewskiego będącego niegdyś siedzibą olkuskich władz górniczych.

Pierwsza z nich pozwala przybliżyć historię Srebrnego Miasta, na którego terenach w średniowieczu działały wykopaliska srebra oraz ołowiu. Jest ona prezentowana w bardzo atrakcyjny sposób m.in. przy pomocy multimedialnej prezentacji oraz przestrzennej makiety imitującej układ miasta z XVI wieku.

Dzięki drugiej ekspozycji można natomiast poznać hutnicze i górnicze tradycje regionu, zapoznać się z historią olkuskiej mennicy oraz zgłębić historię okolicznych kopalni, które funkcjonowały na przestrzeni wieków.

Odwiedź Olkusz! Poznaj Srebrne Miasto!

 

2022-03-04 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Łódzkie

Łódź na weekend. Co warto zobaczyć w Łodzi

przez Redakcja 2022-03-03
Napisane przez Redakcja

 
 
Łódź na weekend. Co warto zobaczyć w Łodzi
 
Będąc w Łodzi na weekend czy też przejazdem na kilka godzin, warto odwiedzić kilka wyjątkowych miejsc.
Okolice Łodzi także zachęcają do odwiedzenia wieloma ciekawymi miejscami i obiektami..
 
 
 
 
Muzeum Kinematografii w Łodzi
klubpodroznikow.com/relacje/polska/muzea…uzeum-kinematografii

 
 
 
Centralne Muzeum Włókiennictwa w Łodzi

klubpodroznikow.com/relacje/polska/muzea/1758-biala-fabryka

 
 
 
 
 
Muzeum Kanału – „Dętka”
 
https://klubpodroznikow.com/relacje/podziemia/1530-muzeum-kanau
 

 
 

Rezerwat Przyrody Niebieskie Źródła

klubpodroznikow.com/relacje/polska/polsk…74-niebieskie-zrodla

 
 
 

Skansen Rzeki Pilicy w Tomaszowie Mazowieckim.

klubpodroznikow.com/relacje/polska/skans…skansen-rzeki-pilicy

 
 
 

Groty Nagórzyckie

klubpodroznikow.com/relacje/polska/podzi…76-groty-nagorzyckie

 
 
 
 
 
Schron kolejowy w Konewce

czyli jeden z czterech schronów kolejowych na terenie Polski
 
https://klubpodroznikow.com/relacje/podziemia/1485-bunkier-w-konewce
 
 
 
 
 
 
oraz wiele innych ciekawych miejsc i obiektów. m.in:
 
 
Manufaktura w części muzealnej. Dawna Fabryka. Na terenie Manu jest muzum sztuki nowoczesnej ms^2, i mini muzeum włókiennictwa.
Muzeum Miejskie, galeria i wnętrza rezydencji Poznańskich.

Plac Wolności: cztery muzea w jednym miejscu: Archeologiczne i Etnograficzne Miasta Łodzi, Farmaceutyczne,  Kanału Dętka.

Przy Placu Wolności znajduje się kościół św. Ducha z przepięknymi freskami, a także bierze tu swój początek ul. Piotrkowska. Oprócz kamienic będących pozostałością po łódzkich, przedwojennych fabrykantach, na Pietrynie na całej długości można oglądać instalacje (brąz) wykonane i umieszczone z inicjatywy Marcela Szytenchelma – Łódzcy Fabrykanci, Fortepian Artura Rubinsteina, Ławeczka Tuwima, Fotele Jaracza.

Piotrkowska 282, Fabryka Geyera, zwana także Białą Fabryką. Duża kolekcja maszyn włókienniczych, galeria sztuki, zrekonstruowane (przeniesione) domy włókienników.

  Plac Zwycięstwa przy Piłsudskiego – Muzeum Kinematografii. Zorganizowane w dawnej rezydencji Karola Scheiblera, posiada jeden z dwóch istniejących na świecie fotoplastikonów, oryginału wynalezionego i zbudowanego w 1912 przez pana Fuhrmana. W nim kręcono scenę filmu Vabank. Orchestron,  ten łódzki jest jednym z najstarszych, i jednocześnie najbardziej zaawansowany technicznie

W Muzeum Kinematografii jest także winda przywieziona z targów techniki w Paryżu w 1900 przez młodego Scheiblera – pierwsza w Łodzi, i jedna z pierwszych w Polsce.  Obecnie jedyna taka w kraju. 
Muzeum Kinematografii: jest jedyną w Łodzi placówką kulturalną, która nie korzysta z budżetu Państwa, a będąca samodzielną jednostką gospodarczą, samofinansująca się.

Koło placu zwycięstwa jest Palmiarnia i Sekularium (kaktusiarnia). Szczególnie polecam wystawkę rosiczek, i innych owadożernych roślinek.
Ul Przędzalniana – oryginalne, po-Rosenbergowskie Lofty.

Warto także zobaczyć Muzeum Martyrologii na Radogoszczu, i Stację Radegast (przy ul. Inflandzkiej)

ul. Narutowicza I budynek Teatru Wielkiego, będący największą sceną operową w Polsce.

Planetarium i Obserwatorium Astronomiczne im. Arego Sternfelda Pomorska 16A,
Park „Na zdrowiu” podobno jest to jeden z największych w Europie
 
 
Czy jest jeszcze coś co warto zobaczyć w Łodzi ?
napisz do autora
klubpodroznikow(at)gmail.com
 

https://www.facebook.com/marciniak.albin
https://www.instagram.com/albinmarciniak/
https://twitter.com/KP_Srodziemie
Fotoreporter East News
 
 
moje obszerne felietony w RMF Classic
 
Adres gdzieś na szlaku
 
Tatry na Śniadanie
 
Polska Na Śniadanie
 
Polska od spodu
 
W Polskę na rowerze
 
 
 
 
Wyjątkowe miejsca w Polsce
Polska nie tylko w weekend – miejsca niezwykłe, szczególne, wyjątkowe, rekordowe i mało znane.
 
 
 
 mapy zestaw

 
 
 
 
 
.
2022-03-03 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Materiał zewnętrzny

Wybór sali konferencyjnej w Poznaniu

przez Redakcja 2022-03-02
Napisane przez Redakcja
poznan rynek

poznan rynek

Wybór sali konferencyjnej w Poznaniu

 

  Poznań jest bardzo interesującym miastem pod względem turystycznym, jak również cechującym się dużą atrakcyjnością wśród klientów biznesowych. Szczególnie centrum Poznania jest wyjątkowe do zorganizowania konferencji. Na co przede wszystkim warto zwrócić uwagę organizując wydarzenia firmowe?

 

 poznan rynek

 

Złoty środek dla sal konferencyjnych

 

Duża konkurencja powoduje, że ofert na rynku jest mnóstwo. Jak więc połączyć atrakcyjność miejsca, z założonymi celami eventu, tak żeby wykorzystany czas był jak najbardziej owocny, a otoczenie sprzyjało działaniu? Można tu z pewnością powiedzieć o połączeniu nowoczesnych rozwiązań i funkcjonalności, a także ogólny komfort uczestników. Miejsce, w którym standardowe wyposażenie zawiera wszystkie udogodnienia do przeprowadzonych szkoleń, czy konferencji.

Centrum Poznania z swoim bogactwem i dostępnością różnego rodzaju sal konferencyjnych, jest przede wszystkim wybierane przez klientów. Podstawą każdej sali konferencyjnej jest oczywiście dostęp do stabilnego łącza internetowego, czy nagłośnienia. Ilość miejsc również ma znaczenie. Bardzo dobrym przykładem będzie tu IBB Andersia Hotel, który oferuje Państwu dziesięć jasnych (z możliwością wyciemnienia) sal konferencyjnych, otwierając się na działalność małych i średnich firm, a także korporacji. Rozpiętość ta również ma znaczenie, jeżeli jedna firma potrzebuje w tym samym czasie zorganizować kilka spotkań o różnym charakterze. Również indywidualne wsparcie naszych konsultantów wychodzi naprzeciw najbardziej wymagającym klientom biznesowym. Warto dodać, że wszystkie sale konferencyjne wyposażone są w wysokiej jakości system audiowizualny z możliwością tłumaczeń symultanicznych. Pod linkiem https://andersiahotel.pl/konferencje/sale-konferencyjne można dokładnie zapoznać się z ofertą. Dzięki nowoczesnemu podejściu do potencjału wykorzystania powierzchni hotelowych, poza możliwością zorganizowania konferencji, można jej uczestnikom zapewnić nocleg, czy umilić czas w restauracji.

 

Dlaczego centrum Poznania to najlepszy wybór?

 

Po pierwsze, centrum jest najlepszym rozwiązaniem na wybór sali konferencyjnej, ponieważ dojazd zaproszonym osobom nie będzie sprawiał problemów, dzięki dobremu skomunikowaniu i łatwemu odnalezieniu wybranego adresu przez uczestników.

Poza tym centra dużych miast słyną z atrakcji, dzięki którym możemy zrelaksować się po zakończonym szkoleniu, czy konferencji. Tak jak już wspominałem na początku artykułu, dzięki dużej konkurencji szczególnie w dużych miastach, właściciele próbują wyjść do klientów z jak najlepszą ofertą. Klienci oczywiście mają możliwość skomentowania swojego pobytu, co nierzadko okazuje się cenną informacją dla właściciela, ale także dla ewentualnych nowych klientów. Dzieje się tak w szczególności, skupisk miejsc, w których klienci biznesowi będą usatysfakcjonowani. I znów muszę podkreślić, że największą konkurencją oraz dzięki temu licznymi udogodnieniami, funkcjonalnością, cieszą się ośrodki w centrum Poznania, gdzie atrakcyjność położenia przekłada się bezpośrednio na atrakcyjność wynajmowanych powierzchni.

2022-03-02 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Materiał zewnętrzny

Wspinaczka w góry – co zabrać?

przez Redakcja 2022-03-02
Napisane przez Redakcja
Wspinaczka w góry co zabrać

Wspinaczka w góry co zabrać

Wspinaczka w góry – co zabrać?

 

  Góry uczą pokory. Przekonało się o tym wielu słabo przygotowanych turystów. Dlatego przed wyruszeniem na szlak należy się odpowiednio przygotować. Dotyczy to zarówno bardziej wymagających tras, jak i szlaków, które uchodzą za stosunkowo łatwe. O czym trzeba pamiętać?

 

W górach nie ma całkowicie bezpiecznych i łatwych szlaków. Nagła zmiana pogody, lawiny czy burze mogą zaskoczyć nawet na najpopularniejszych trasach. Mimo że zagrożenie bywa niespodziewane, to części niebezpiecznych sytuacji można uniknąć poprzez odpowiednie przygotowanie do wyprawy. Należy też pamiętać, że niezbędny ekwipunek zależy też od specyfiki konkretnego szlaku i warunków pogodowych. Jednak istnieje kilka rzeczy, które są absolutną podstawą zaopatrzenia na górskie wędrówki. Co należy koniecznie zabrać na szlak?

 

 

wycieczka w góry

 

 

Odpowiednia odzież

Warunki pogodowe, które panują w górach, mogą się dynamicznie zmieniać. Dlatego należy przygotować się na różne temperatury. Wartą uwagi propozycją są np. ubrania polskiej marki Milo. Kolekcja Milo of climbing zawiera odzież dedykowaną dla wspinaczki górskiej i outdooru. Maksymalna funkcjonalność oraz komfort noszenia to cechy wyróżniające ubrania wykonane przez Milo. Odzież dostępna w ofercie to kurtki, bluzy oraz spodnie marki Milo, sklep posiada także inne akcesoria – np. poręczne saszetki. Wędrówki górskie w zimie wymagają odzieży, która sprawdzi się w trudnych warunkach. Jednak nawet latem, warto zabrać ze sobą cieplejsze ubrania. W niektórych partiach gór może wciąż zalegać śnieg, dynamiczne zmiany pogody czasami przynoszą także deszcz i zimny wiatr.

Plecak

Cały asortyment trzeba mieć przy sobie, spakowany w wygodny do noszenia i poręczny sposób. Plecak Milo zapewnia ergonomiczny kształt, wielokierunkową możliwość regulacji oraz pojemne wnętrze, z dużą ilością kieszeni ułatwiających utrzymanie porządku. Usztywniony system nośny i wytrzymały materiał to również bardzo ważne elementy w produktach Milo. Plecaki wyposażone są także w pokrowce przeciwdeszczowe.

Obuwie

Kwestią często poruszaną w materiałach dotyczących górskich wędrówek są odpowiednie buty. Oczywiście nie wszystkie szlaki wymagają specjalistycznego obuwia trekkingowego i raków. Taki sprzęt będzie niezbędny np. w zimie, czy trudniejszych i wyższych partiach gór. W okresie letnim, na stosunkowo łatwe spacery po dolinach sprawdzi się także lżejsze obuwie, jednak nadal musi być zabudowane, wygodne i wyposażone w odpowiednio twardą podeszwę chroniącą stopy.

Niezbędne akcesoria

Do niezbędnego ekwipunku zalicza się także naładowany telefon komórkowy z zapisanym numerem alarmowym i aplikacją umożliwiającą szybkie przekazanie swojej lokalizacji w razie zagrożenia. Koniecznie trzeba mieć też papierową mapę, latarkę i zapas baterii, apteczkę oraz prowiant. Przed wyruszeniem na szlak należy sprawdzić pogodę i na bieżąco obserwować ewentualne zmiany warunków. W razie niebezpieczeństwa rozsądniejszą opcją jest rezygnacja z wyprawy i zrealizowanie jej w innym terminie.

2022-03-02 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Materiał zewnętrzny

5 najlepszych muzeów, które ożywią pasję do lotnictwa

przez Redakcja 2022-03-01
Napisane przez Redakcja
5 najlepszych muzeów lotnictwa

5 najlepszych muzeów lotnictwa

5 najlepszych muzeów, które ożywią pasję do lotnictwa

 

   Przemysł lotniczy to jedna z najbardziej ekscytujących i szybko zmieniających się branż na świecie. Niezwykle ważne jest, abyśmy nadążali za tą zmianą i uczyli się, jak możemy uczynić ją bardziej dostępną dla wszystkich.

Jak zmieniała się branża lotnicza na przestrzeni lat?

Przemysł lotniczy zmienił się diametralnie na przestrzeni lat. Zastosowanie nowoczesnych technologii poprawiło bezpieczeństwo i wydajność, a także sprawiło, że podróże lotnicze są znacznie tańsze. Oprócz tego postęp technologiczny zmienił sposób, w jaki ludzie wchodzą w interakcje z samymi lotniskami. Warto pamiętać o historii lotnictwa. Pozwoliła ludziom z całego świata podróżować w sposób, który kiedyś uważano za niemożliwy. Zmienił się również sposób, w jaki się ze sobą komunikujemy, a także sposób, w jaki pracujemy. Dziś dzięki postępowi lotnictwa mamy dostęp do tak wielu nowych technologii i o tym postępie warto pamiętać.

 

 5 najlepszych muzeów lotnictwa

 

 

 

Najlepsze muzea lotnictwa na świecie

Na świecie jest wiele muzeów lotniczych. Niektóre z najpopularniejszych to:

 

1. Nieustraszone Morskie Muzeum Lotnictwa i Kosmosu


Nieustraszone Morskie Muzeum Lotnictwa i Kosmosu to muzeum, które celebruje osiągnięcia lotnictwa morskiego i eksploracji kosmosu. Znajduje się w Nowym Yorku. W muzeum znajduje się największa na świecie kolekcja samolotów z okresu II wojny światowej i wojny koreańskiej.
Muzeum Lotnictwa Morskiego zostało założone w 1982 roku. Muzeum jest aktywnym uczestnikiem historii lotnictwa morskiego od samego początku, z ciągłym strumieniem nowych eksponatów dodawanych do jego galerii w miarę ich tworzenia lub nabywania przez muzeum. W 2006 roku zostało zamknięte na okres półtora roku oraz otwarte ponownie w 2008 roku.

 

2. Muzeum okrętów podwodnych Royal Navy

Muzeum okrętów podwodnych Royal Navy w Gosport w hrabstwie Hampshire w Anglii jest jednym z najpopularniejszych miejsc turystycznych w kraju. Zostało otwarte 24 października 2017 roku i jest jedynym tego typu muzeum w Europie.
Muzeum zostało otwarte przez JKP Księcia Karola i JKW Księżniczkę Annę 24 października 2017 r. Od tego czasu rosło w siłę i od tego czasu jest popularnym celem turystów. Pomimo tego, że jest to muzeum okrętów, to znajdują się tam również eksponaty związane z lotnictwem. Można też zobaczyć jak działa radar lotów i jak się go obsługuje.

 

3. Royal Air Force Museum w Cosford

Royal Air Force Museum to muzeum poświęcone historii lotnictwa. Muzeum posiada w swojej kolekcji ponad 100 000 obiektów, w tym samoloty i przedmioty związane z lotnictwem.
Muzeum zostało założone w 1920 roku jako Muzeum RAF w Hendon i zostało otwarte dla publiczności 15 lipca 1924 roku. Pierwotnie zostało założone z kolekcją samolotów wojskowych, które były używane przez Królewski Korpus Lotniczy podczas I wojny światowej.

 

4. Muzeum Narodowe Sił Powietrznych USA

Amerykańskie Narodowe Muzeum Sił Powietrznych to muzeum znajdujące się w Dayton w stanie Ohio. Muzeum zajmuje się ochroną i prezentacją historii lotnictwa i lotów kosmicznych.
Amerykańskie Narodowe Muzeum Sił Powietrznych zostało założone w 1954 roku, a jego pierwsza lokalizacja znajdowała się w bazie sił powietrznych Wright-Patterson. Pierwsza lokalizacja muzeum została otwarta dla zwiedzających w 1961 roku, podczas ceremonii inauguracyjnej, w której uczestniczył prezydent John F. Kennedy 17 września tego roku.

 

5. Narodowe Muzeum Lotnictwa Marynarki Wojennej

Narodowe Muzeum Lotnictwa Marynarki Wojennej to muzeum w Pensacola na Florydzie.
Kolekcja muzeum obejmuje ponad 100 samolotów i pocisków z historii lotnictwa Marynarki Wojennej, w tym rzadkie i jedyne w swoim rodzaju samoloty. W muzeum znajdują się również interaktywne eksponaty, symulatory lotu i programy edukacyjne.
Narodowe Muzeum Lotnictwa Marynarki Wojennej zostało założone w 1961 roku przez Marynarkę Wojenną Stanów Zjednoczonych. Znajduje się w zachodniej części zatoki Pensacola, w pobliżu NAS Pensacola na Florydzie.
Kolekcja muzeum obejmuje ponad 100 samolotów i pocisków z historii lotnictwa Marynarki Wojennej, w tym rzadkie i jedyne w swoim rodzaju samoloty. W muzeum znajdują się również interaktywne eksponaty, symulatory lotu i programy edukacyjne.

 

 

2022-03-01 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Świętokrzyskie

Rezerwat przyrody Kadzielnia w Kielcach

przez Redakcja 2022-02-25
Napisane przez Redakcja
Rezerwat przyrody Kadzielnia w Kielcach

Rezerwat przyrody Kadzielnia w Kielcach

Rezerwat przyrody Kadzielnia w Kielcach

Park krajobrazowy z formacjami geologicznymi, podziemną ścieżką jaskiń, amfiteatrem i pomnikami.

Odwiedzając Kielce, nie sposób pominąć wizyty w tym miejscu. Od 2015 roku miejsce jakże przyjazne i przystosowane dla wszystkich spacerowiczów.

 

Rezerwat przyrody Kadzielnia Kielce 1

 

Kadzielnia (295 m n.p.m.) wchodzi w skład położonego w południowej i zachodniej części Kielc wapiennego Pasma Kadzielniańskiego. Najwyższe wzniesienie zwane tzw. Skałką Geologów to relikt dawnej Góry Kadzielnia. Ze szczytu Skałki rozciąga się piękny widok na Karczówkę, Pasmo Zgórskie i Posłowickie oraz masyw góry Telegraf. Sięgając do historii dowiadujemy się, że kamieniołom na Kadzielni istniejący od XVII w. dostarczał surowca m. in. do wypalania wapna. Około 1770 r. powstał pierwszy piec do wypalania wapna, zbudowany z inicjatywy biskupa Kajetana Sołtyka. Wydobycie surowca skalnego stało się przyczyną powstania głębokiego wyrobiska, na najniższym poziomie zalewanego wodami podziemnymi. Dziś Kadzielnia jako efekt trwającej 200 lat działalności górniczej jest terenem niezwykle atrakcyjnym pod względem naukowym, dydaktycznym i krajobrazowym.

 

Rezerwat przyrody Kadzielnia Kielce 18

 

W 1962 roku, w części kamieniołomu obejmującej reliktowy ostaniec skalny nazywany Skałką Geologów (o powierzchni 0,6 ha), powstał ścisły rezerwat przyrody nieożywionej. Wzgórze zbudowane jest głównie z górnodewońskiego wapienia skalistego związanego z dawną płycizną węglanową i zawierającego szczątki fauny morskiej (stromatoporoidy, gąbki, koralowce, ramienionogi, mszywioły). Poza stanowiskiem paleontologicznym, ważnym aspektem geologii rezerwatu są również zjawiska krasowe, przejawiające się w występowaniu różnorodnych form krasu powierzchniowego (zagłębienia, żłobki i kawerny krasowe) i wgłębnego (jaskinie, leje i kominy krasowe). Wapienne podłoże rezerwatu Kadzielnia jest także stanowiskiem występowania wielu rzadkich i chronionych gatunków roślinności wapiennolubnej, natomiast w jaskiniach występują cenne gatunki nietoperzy i pająków. U stóp ściany skalnej powstał park rekreacyjny z oddanym w 1971 r. do użytku amfiteatrem, zmodernizowany w 2010 r.

 

Rezerwat przyrody Kadzielnia Amfiteatr Kielce 1

 

Rezerwat przyrody Kadzielnia Kielce Jaskinia 7

 

Teren Kadzielni jest jednym z najbardziej znanych obszarów jaskiniowych, czyli krasowych w Górach Świętokrzyskich, występuję tu 25 jaskiń i schronisk skalnych. Od 2004 prowadzono prace nad udostępnieniem dla turystów kilku tutejszych jaskiń. W wyniku wspominanych działań połączono trzy jaskinie: Jaskinie Odkrywców, Prochownię i Szczelinę na Kadzielni. Od 6 listopada 2012 można zwiedzać mającą ok. 160 metrów Podziemną Trasę Turystyczną na Kadzielni.

 

Rezerwat przyrody Kadzielnia Kielce Skalka Geologow 4

 

W 1962 roku, w części kamieniołomu obejmującej reliktowy ostaniec skalny nazywany Skałką Geologów (o powierzchni 0,6 ha), powstał ścisły rezerwat przyrody nieożywionej. Wzgórze zbudowane jest głównie z górnodewońskiego wapienia skalistego związanego z dawną płycizną węglanową i zawierającego szczątki fauny morskiej (stromatoporoidy, gąbki, koralowce, ramienionogi, mszywioły). Poza stanowiskiem paleontologicznym, ważnym aspektem geologii rezerwatu są również zjawiska krasowe, przejawiające się w występowaniu różnorodnych form krasu powierzchniowego (zagłębienia, żłobki i kawerny krasowe) i wgłębnego (jaskinie, leje i kominy krasowe). Wapienne podłoże rezerwatu Kadzielnia jest także stanowiskiem występowania wielu rzadkich i chronionych gatunków roślinności wapiennolubnej, natomiast w jaskiniach występują cenne gatunki nietoperzy i pająków. U stóp ściany skalnej powstał park rekreacyjny z oddanym w 1971 r. do użytku amfiteatrem, zmodernizowany w 2010 r.

Przez Skałkę Geologów czyli część rezerwatową kamieniołomu Kadzielnia nie przebiega znakowany szlak turystyczny, ale można ją podziwiać z otaczających rezerwat ścieżek spacerowych. W części wschodniej kamieniołomu zlokalizowane są również punkty widokowe z których oprócz rezerwatu Kadzielnia oraz amfiteatru można podziwiać piękne widoki na pasma Gór Świętokrzyskich.

 

Rezerwat przyrody Kadzielnia Pomnik Bojownikow o Wyzwolenie Narodowe i Spoleczne w Kielcach 2

 

Pomnik Bojowników o Wyzwolenie Narodowe i Społeczne w Kielcach

 

Rezerwat przyrody Kadzielnia Kielce Kamienny Krag Pamieci 4

 

Kamienny Krąg Pamięci w Kielcach

 

Rezerwat przyrody Kadzielnia Kielce 15

 

Rezerwat przyrody Kadzielnia Kielce 2

 

Rezerwat przyrody Kadzielnia Kielce 5

 

Rezerwat przyrody Kadzielnia Kielce 8

 

Rezerwat przyrody Kadzielnia Kielce 9

 

Rezerwat przyrody Kadzielnia Kielce 12

 

Rezerwat przyrody Kadzielnia Kielce Jaskinia 4

 

Rezerwat przyrody Kadzielnia Kielce Skalka Geologow 3

2022-02-25 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Świętokrzyskie

Sandomierz

przez Karolina Zięba-Kulawik 2022-02-25
Napisane przez Karolina Zięba-Kulawik
 
 
Sandomierz
 
nazywany małym Rzymem

    Miasto i gmina miejska w województwie świętokrzyskim, w powiecie sandomierskim, położona nad rzeką Wisłą, na siedmiu wzgórzach (stąd miasto nazywane jest czasem „małym Rzymem”), na granicy Wyżyny Sandomierskiej. Przemysłowa część miasta, zwana Nadbrzeziem leży na prawym brzegu Wisły, w Kotlinie Sandomierskiej, graniczy z Tarnobrzegiem. Istnieje kilka teorii na temat pochodzenia nazwy miasta, według jednej z nich nazwa związana jest z położeniem miasta – w okolicach Sandomierza, rzeka San domierza (dochodzi) do Wisły. Najbardziej prawdopodobna teoria głosi jednak, że nazwa miasta pochodzi od staropolskiego imienia Sędomir, rozpowszechnionego w całej Słowiańszczyźnie.
 
 
 
 
SANDOMIERZ należy do najstarszych i ważnych historycznie ośrodków miejskich w Polsce. Pierwsza pisana wzmianka o Sandomierzu zawarta jest w Kronice Galla Anonima. Sandomierz swoje powstanie i rozwój zawdzięcza przede wszystkim położeniu na granicy dwóch krain geograficznych: Wyżyny Kielecko – Sandomierskiej i Kotliny Sandomierskiej.
Rozdzielająca je Wisła stanowiła doskonały szlak komunikacyjny, a pokrywające krawędź wyżyny żyzne gleby sprzyjały rozwojowi rolnictwa. Najwcześniejsza osada powstała na tzw. Wzgórzu Staromiejskim w okolicy kościoła św. Jakuba) ok. X wieku. Centrum administracyjne osady stanowiło Wzgórze Zamkowe z grodem.Na mocy testamentu Bolesława Krzywoustego (1138r.) Sandomierz stał się stolicą jednego z księstw dzielnicowych. Dzielnicą sandomierską władali książęta: Henryk Sandomierski, Bolesław Kędzierzawy (który przyłączył dzielnicę sandomierską do dzielnicy senioralnej), Kazimierz Sprawiedliwy, Leszek Biały, Bolesław Wstydliwy. Okres rozbicia dzielnicowego nie powstrzymał rozwoju miasta. W tym czasie Sandomierz przekształcił się w osadę miejskiego typu. Najazdy tatarskie w XIII w. zniszczyły miasto. Wymordowano wtedy znaczną część jego mieszkańców. Postanowiono wtedy przenieść miasto na tereny trudniej dostępne, czyli ziemie dzisiejszego Starego Miasta. Prawa miejskie nadał Sandomierzowi książę Leszek Czarny. Dynamiczny rozwój miasta przypadł na XIV, XV oraz XVI wiek i dopiero potop szwedzki spowodował całkowity upadek Sandomierza. Czasy zaborów pogłębiły zacofanie gospodarcze i kulturowe miasta. Próbę przywrócenia rangi Sandomierzowi podjęto w II Rzeczypospolitej, jednak przerwała w tym II wojna światowa. Od 1 stycznia 1999r. Sandomierz jest stolicą powiatu w woj. świętokrzyskim i liczy ok. 27 tys. mieszkańców.
 
 
 
 
 
 
Ratusz
Historia tej budowli sięga XIII wieku. Pierwotny budynek był drewniany i prawdopodobnie spłonął podczas napadu litewskiego w 1349 r. Wzniesiony na nowo z cegły w drugiej połowie XIV wieku miał formę wieży w podstawie kwadratowej, wyżej ośmiokątnej. Pod koniec XV w. ośmiobok wieży rozebrano, a budynek rozbudowano w kierunku północnym nadając mu plan wydłużonego prostokąta. W drugiej połowie XVI w. ratuszowi sandomierskiemu nadano formę renesansową poprzez dobudowanie ozdobnej attyki, która miała również zadania konstrukcyjne. Na przełomie XVI i XVII w. przy zachodniej ścianie ratusza dobudowano wieżę u dołu kwadratową, powyżej głównego korpusu – ośmioboczną. Podczas pożaru w roku 1623 ratusz został poważnie zniszczony zaś wieża ratuszowa runęła. Za czasów Władysława IV ratusz i wieżę odbudowano. W kilkadziesiąt lat później, podczas potopu szwedzkiego w 1656 roku siedzibę władz miejskich strawił pożar. Odnowiono go dopiero za panowania Jana III Sobieskiego. Kolejny wielki pożar miasta w 1757 roku nie oszczędził także ratusza. Przez długi czas brak środków w kasie miejskiej wstrzymywał kapitalny remont, do którego przestąpiono dopiero w roku 1873. Od tamtego czasu ratusz sandomierski przetrwał do dnia dzisiejszego. Obecnie parter budynku przeznaczono na cele muzealne, na piętrze umieszczono salę ślubów oraz reprezentacyjne sale władz miejskich. W piwnicach ratusza znajduje się sala klubu „Lapidarium” oraz wyjście z podziemnej trasy turystycznej.

 
Brama Opatowska
Za czasów Kazimierza Wielkiego wybudowane zostały wraz z murami obronnymi cztery bramy. Najbliżej zamku od południa znajdowała się brama Krakowska zburzona około 1770 roku, od wschodu brama Rybacka zwana również Lubelską zniszczona jeszcze w wieku siedemnastym zaś od północy u wylotu obecnej ulicy Sokolnickiego brama Zawichojska i jedyna istniejąca do dziś Brama Opatowska. Wzniesiona z cegły na rzucie zbliżonym do kwadratu, z przejazdem o typowo gotyckim, ostrołukowym wykroju z obramieniem kamiennym. W połowie XVI wieku, w epoce renesansu bramę podwyższono i zwieńczono attyką. Na wyższych kondygnacjach bramy zachowały się przejścia prowadzące niegdyś na mury obronne oraz wąskie okienka strzelnicze, a po obu stronach bramy – największe zachowane fragmenty murów obronnych. Od strony północnej zachowały się prowadnice służące niegdyś do opuszczania brony (zapewne drewnianej) i boczne ściany przedbramia. W latach 1925-26 wykonano żelbetowy strop który do dziś stanowi taras widokowy z którego roztacza się wspaniały widok na miasto i okolice.

 
Zamek Królewski
Wzniesiony nad Wisłą na wysokim wzgórzu. Pierwotny gród, wzmiankowany w XI wieku przez Galla Anonima jako jedna z siedzib książęcych stał się w XII wieku siedzibą książąt sandomierskich. Początkowo zapewne był drewniany jak i inne ówczesne zamki i otoczony wałem drewniano -ziemnym, oraz przedwałem z palisadą i fosą. Zamek murowany został zbudowany w poł. XIV wieku przez Kazimierza Wielkiego. Przebudowa zamku średniowiecznego na rezydencję renesansową miała miejsce za rządów króla Zygmunta Starego w latach 1520-1526 według projektu mistrza Benedykta, budowniczego Zamku Królewskiego na Wawelu. W roku 1656 Szwedzi wysadzili zamek w powietrze. Ocalało tylko skrzydło zachodnie z wieżami, które w latach osiemdziesiątych XVII wieku na zlecenie Jana III Sobieskiego przekształcono w główny korpus zamkowy typu pałacowego. Po ostatnim rozbiorze Polski zamek został zamieniony przez władze austriackie na sąd i więzienie, które mieściło się tam aż do roku 1959. Na początku XIX wieku wyburzono pozostałości dawnej zabudowy na dziedzińcu zamkowym i otoczono go nowym, półkoliście biegnącym murem. Większe zmiany zarówno w korpusie, jak i w jego otoczeniu przyniósł dopiero schyłek wieku XIX. Do muru południowego i wschodniego dobudowano nowe skrzydła więzienne, tzw. rogala austriackiego a w mur północny wstawiono budynek mieszkalny dla służby więziennej. Po zlikwidowaniu więzienia, na początku lat 60-ych, przeprowadzony został gruntowny remont zamku z przeznaczeniem na cele muzealne. Wyburzono wówczas elementy więziennej zabudowy z 2 poł. XIX wieku, pozostawiając jedynie główne skrzydło zachodnie dawnego zamku. Obecny zamek to budowla czterokondygnacyjna założona na planie wydłużonego prostokąta, pokryta wysokim ceramicznym dachem z przylegającymi doń dwiema narożnymi wieżami od strony zachodniej. Na dziedzińcu zamkowym zachowała się stara studnia, a pod powierzchnią fundamenty kazimierzowskiego zamku. Z dziedzińca zamkowego roztacza się wspaniały widok na Stary Port, Wisłę i miasto. W zamku mieści się m.in. oddział Muzeum Okręgowego.
 

 
Katedra
Na skraju wzgórza Kolegiackiego dziś zwanego Katedralnym za czasów Mieszka I wznosiła się drewniana świątynia (962-992). Pierwszą wzmiankę o kościele Najświętszej Maryi Panny znajdziemy w bulli papieża Eugeniusza III z r. 1148 która dotyczy świątyni romańskiej z roku ok. 1120 wybudowanej z polecenia Bolesława Krzywoustego. W roku 1184 za panowania Kazimierza Sprawiedliwego dokonano uroczystej konsekracji kościoła i wyniesienia go do stopnia kolegiaty. Romańska kolegiata wybudowana była z białych ciosów kamiennych i posiadała drewniany strop. W czasie napadów miasta przez Tatarów w 1241 roku została ograbiona, zaś w czasie drugiego najazdu w 1260 r. Tatarzy zdobyli miasto i wymordowali mieszkańców, chroniących się w murach kolegiaty. Zburzona świątynia została odbudowana. Gotycka świątynia wybudowana została z cegły i zdobiona kamiennymi detalami. Dzięki opiece monarchów i dostojników kościelnych świątynia przeżywała swój rozkwit i otrzymywała przywileje. Wielokrotnie gościł tu król Władysław Jagiełło. W początku XV w. Od strony południowej dobudowano kaplicę mansjonarzy z zakrystią. Do połowy XVII wieku układ przestrzenny kościoła nie zmienił się. W czasie działań wojennych w 1656 roku pożar zniszczył nie tylko znaczną ilość domów, lecz także dach kościoła, zachodnie szczyty oraz znaczną część sklepienia prezbiterium. Przystąpiono do remontu kolegiaty. Wówczas zmieniono dach na dwuspadowy, którego budowę zakończono w 1663 roku. W latach 1670 – 74 dobudowano kruchtę z kolumnowym portalem i wzniesiono pilastrowy szczyt z niskimi wieżyczkami. W roku 1712 zmieniono dach ceramiczny na miedziany. Działania wojenne w 1809 roku w pobliżu Sandomierza, częściowo uszkodziły kolegiatę. W 1818r. kolegiatę NMP bullą Piusa VII, podniesiono do godności katedry, zaś kapituła kolegiacka została przekształcona w katedralną. W roku 1828 kościół otynkowano. W latach 1886 – 1889 tynki zdjęto odsłaniając gotycki wątek ceglany. W roku 1960 papież Jan XXIII wyniósł świątynię do godności bazyliki mniejszej. Freski sandomierskie znajdujące się w Katedrze ufundowane prze Władysława Jagiełłę ok. roku 1420 wyróżniają się bogactwem ikonograficznym i są jednym z najcenniejszych przykładów monumentalnego malarstwa średniowiecznego. Za głównego twórcę fresków należy uznać popa Hayala, osiadłego po 1426 roku w Przemyślu.
 

 
Dzwonnica
Naprzeciw Katedry stoi wybudowana w latach 1737-1743, w miejscu gotyckiej, barokowa dzwonnica. Budowla jest trzykondygnacyjna ujęta w narożach w ramy pilastrów. Każda kondygnacja zwieńczona jest kamiennym profilowanym gzymsem. Wejście do dzwonnicy znajdujące się w ścianie południowej zdobi późnobarokowy portal wykonany w 1741 roku przez Bartłomieja Jahowicza. Drugą kondygnację portalu stanowi owalny otwór okienny. Dzwonnica nakryta jest blaszanym hełmem pochodzącym z 1759 roku na którym stoi ośmioboczna latarnia. Trzy dzwony: wielki im. Św. Michała Archanioła z datą 1667 r., mniejszy im. Najświętszej Maryi Panny z datą 1750 r. i mały niedatowany.
 
 


 
Kamienice mieszczańskie wokół Rynku Starego Miasta wznoszone od XV w. zachowały w swoich murach wiele cennych detali architektonicznych, świadczących o bogatej przeszłości historycznej tych budynków.

 
 
Podziemna Trasa Turystyczna — system dawnych 14 i 15 wiecznych piwnic, w których kupcy sandomierscy składowali swoje towary handlowe. Utworzona została przez połączenie dawnych piwnic i podziemnych składów (w części z nich udało się zachować pierwotne wątki obmurowań). Trasa prowadzi pod ośmioma kamienicami. Najgłębsze wyrobiska sięgają 12 m pod płytę Rynku, a długość chodników wynosi 470 m. Sandomierskie lochy owiane są legendami. Drążone przez wieki pod miastem korytarze i komory z racji ich obronnego i gospodarczego charakteru, otoczone były tajemnicami. Najsłynniejsza legenda mówi o Halinie Krępiance, która została zasypana wraz z Tatarami w tajemnych korytarzach. Pełnej wersji legendy można posłuchać podczas zwiedzania podziemi.

Lokalizacja: ulica Oleśnickich, blisko Rynku, czas zwiedzania z przewodnikiem: 45 minut

Podziemna Trasa Turystyczna w Sandomierzu

 
 
Szlaki turystyczne piesze:

Szlak czerwony, Gołoszyce – Piotrowice, 99,0 km.

Gołoszyce PKS – Modliborzyce (3,5 km.) – Rudniki (5,0) – Planta (8,0) – Ujazd PKS (12,5) – Kujawy PKS (15,5) – Konary (20,0) – Górki Klimontowskie PKS (25,5) -Klimontów (28,0) [skrzyżowanie ze szlakiem zielonym] – Pęchów (29,0) – Ossolin (35,0) – Węgrce Szlacheckie(38,0) – Janowice PKS (41,0) – Chobrzany PKS (42,0) – Koprzywnica PKS (50,0) – Sandomierz (67,0) – Góry Pieprzowe (70,0) – Dwikozy PKS (80,0) [połączenie ze szlakiem niebieskim] – Zawichost PKS (93,0) – Piotrowice (99,0).

Szlak zielony, Chańcza – Pielaszów, 110 km.
Chańcza PKS – Korytnica PKS (5,0) – Kurozwęki PKS (10,0) – Staszów PKS (17,0) – Golejów (21,0) PKS – Rytwiany (24,0) – Połaniec (40,0) PKS – Ossala (53,0) -Niekrasów (55,0) – Osiek PKS (62,0) – Sulisławice PKS (71,0) – Klimontów PKS (81,0) [skrzyżowanie ze szlakiem czerwonym] – Góry Pęchowskie (86,0) – Goźlice ( 91,0) – Kleczanów (101,0) – Międzygórz (104,0) – Pielaszów PKS (110,0) skrzyżowanie ze szlakiem niebieskim.

Szlak niebieski, Gołoszyce – Dwikozy, 50 km
Gołoszyce PKS – Opatów PKS (14,0) – Karwów (21,0) -Malice Kościelne (25,0) – Pielaszów (29,0) [skrzyżowanieze szlakiem zielonym] – Dacharzów (36,0) – Kichary Nowe (46,0) – Dwikozy PKS (50,0) [połączenie ze szlakiem czerwonym].
Szlak żółty, szlak doliny Sanu: Sandomierz-Leżajsk 107km
Sandomierz – Trześń – Wrzawy – Czekaj Pniowski -Radomyśl n. Sanem – Rozwadów, Stalowa Wola – Nisko – Ulanów – Krzeszów – Leżajsk
Szlak zielony, Sandomierz – Baranów Sandomierski – Nowa Dęba – Majdan Królewski 66,5km
Na Starym Mieście w Sandomierzu działają w sezonie letnim dwa punkty serwisowe rowerów. W 2003 roku został wydany także przewodnik „Szlaki Rowerowe „Sandomierz i Ziemia Sandomierska”.

Szlaki turystyczne rowerowe:

Szlak rowerowy zielony:
Sandomierz – Zawisełcze – Koćmierzów – Ostrołęka – Bogoria – Skotnicka – Skotniki – Błonie – Koprzywnica – Beszyce – Skwirzowa – Sulisławice – Bazów – Rybnica – Nawodzice – Szymanowice – Klimontów 40km -Górki Klimontowskie – Ujazd (53km); prowadzi dolinami dwóch rzek Wisły i Koprzywianki, na trasie wspaniałe zabytki: kościół gotycki i dwór z XVIIIw Skotnikach, zespół kościoła i klasztoru cystersów z XII/XIIIw. w Koprzynicy, kościół z XIII w. w Sulisławicach, kościoły z XVII w. w Klimontowie, Pałac w Górkach Klimontowskich, Zamek Krzyżtopór w Ujeździe.

Szlaki rowerowe żółte:
Sandomierz – Chwałki – Radoszki- Dacharzów – Zagrody – Pęczyny – Dobrocice – Pielaszów -Męczenice – Malice Kościelne – Nikisiałka Mała – Karwów -Wąworków – Opatów(34,1km); na szlaku liczne zabytki, ruiny zamku w Międzygórzui Tudorowie, kolegiata z XIIw. oraz trasa podziemnaw Opatowie. Szlak prowadzi urokliwą doliną Opatówki.
Sandomierz (osiedle przy hucie) – Koćmierzów – Wielowieś -Furmany – Trześń – Sandomierz ul. Flisaków. Szlak udostępnia walory krajobrazowe i widokowe panoramy Starego Miasta Sandomierzi doliny Wisły. Szlak prowadzi drogami o małym natężeniu ruchu.

Szlaki rowerowe niebieskie:

Sandomierz – Rynek, ul. Mickiewicza (0,3km), ul. Żeromskiego, ul. Sienkiewicza, ul. Okrzei, ul. Energetyczna, ul. Kwiatkowskiego (2,55km), ul. Milberta, Rzeczyca Sucha (5,50km) Kichary Nowe, skrzyżowanie polnych dróg – Kapliczka z XVIIw. (6,50km), ruiny baszty dawnego folwarku p.p. Benedyktynek z XVIIw. (7,60km),most na rzece Opatówce, Kichary Nowez kapliczką po środku (8,04km), doliną Opatówki do Dwikóz, Doraz-Mściów (15,1km),Kamień Nowy (17,9km), Stacja PKP Metan (18,4km), Kamień Łukawski (19,5km) z tego miejsca możemy podjechać na najwyższe wzniesienie w Górach Pieprzowych – 201m n.p.m. urzekające widoki, z Kamienia Łukawskiego wąwozem do ul .Błonie ul. Przemysłowa (22,3km), ul. Browarna (22,9km), ul. Sokolnickiego, Sandomierz Rynek (23,5km). Szlak piękny krajobrazowo, prowadzi drogami o małym natężeniu ruchu. Góry Pieprzowe, rezerwat stepowy. Wychodnie skał kambryjskich (łupki ze środkowego kambru), pozostałości Gór Sandomierskich, które wypiętrzyły się w tym samym okresie co Sudety najstarsze góryw Polsce, Pieprzówki to również największe skupisko dzikich róż w Polsce pod względem występujących gatunków.

Sandomierz Rynek- ul. Browarna, most na Wiśle, ul. Mostowa Koćmierzów, Wielowieś, pl. M. Kolumby Białeckiej przed kościołami (7,5 km) zespół klasztoru i kościoła sióstr Dominikanek w Wielowsi, Most na Trześniówce (10,44km), Zabrody, Trześń, most na rzece Trześniówce (17,9km) ul. Flisaków (20,03km) most na Wiśle, ul. Browarna, Stare Miasto(22,20km). Szlak udostępnia walory krajobrazowe i widokowe panoramy Starego Miasta Sandomierzi doliny Wisły. Szlak prowadzi drogami o małym natężeniu ruchu.
Sandomierz Rynek, ul. Sokolnickiego, ul. Żeromskiego, ul. Wojska Polskiego, ul. Różana, ul. Sucharzowska ul. Chwałecka, Sucharzów(4,3km), Ocinek, Wysiadłów, Kolnia Lenarczyce (11,5km), Milczany, Kobierniki, Andruszkowie (18km),mostna rzece Koprzywiańce (18,8km), Zawisełcze, ul. Krakowskaw Sandomierzu (22km), ul. Podwale, ul. Mickiewicza, Brama Opatowska (24km). Szlak piękny krajobrazowo, prowadzi drogami o małym natężeniu ruchu.

Sandomierz – Solec n. Wisłą. Sandomierz, Ocinek (8km), Kichary, Góry Wysokie, Garbów (rodzinna miejscowość Zawszy Czarnego), Zawichost (21,5km), Zawichost-Trójca (25km), Piotrowice (28km), Linów, Maruszów, Dębno, Biedrzychów, Nowe (40km), Słupia Nadbrzeżna, Mieczysławów, Julianów, Wólka Tarłowska (53km), Tarłów (54,7km), Janów, Zemborzyn, Pawłowice, Sadkowice, Raj, Solec n. Wisłą (74,3km). Szlak piękny krajobrazowo, liczne zabytki: ruiny folwarku benedyktynek w kucharach Nowych, zabytki Zawichostu – kościoły z XII i XIII w., kościół w Tarłowie – najwyższej klasy wystrój sztukatorski, w Solcu kościoły renesansowe i ruiny zamku

Sandomierski Szlak Jabłkowy ma długość ok. 200 km i wiedzie przez wszystkie gminy powiatu sandomierskiego łącząc ciekawe miejsca i pokazując unikalne zasoby historyczne i przyrodnicze ziemi sandomierskiej. Z racji dużych odległości szlak jest przeznaczony głównie dla turystów zmotoryzowanych. Można jednak wybrać tyko jeden niewielki fragment trasy i przemierzyć go rowerem lub pieszo. Główną nić tego szlaku stanowi 30 gospodarstw sadowniczych z dwu-trzypokoleniową tradycją ogrodniczą w dziedzinie produkcji jabłek, grusz, owoców pestkowych i jagodowych, ale też orzechów laskowych. Bogactwo regionu obfitującego w sady, to nasza duma, którą pielęgnujemy i rozsławiamy.
W profesjonalnych i stojących na wysokim poziomie gospodarstwach sadowniczych istnieje możliwość uzyskania fachowej wiedzy ogrodniczej, porad technologicznych oraz zapoznania się z nowoczesnymi procesami produkcyjnymi. Można też degustować bądź zakupić najwyborniejsze owoce, zarówno starych, zapomnianych jak i nowoczesnych odmian. Istnieje również możliwość spróbowania i kupna przetworów owocowych domowej roboty: konfitur, kompotów, nalewek czy wypieków. Na szlaku można spotkać się też z odradzającymi się w ostatnich latach tradycjami winiarskimi w regionie sandomierskim. Dwa gospodarstwa sadownicze w Pęchowie i Faliszowicach udostępniają do zwiedzania turystom winnice. We profesjonalnie prowadzonych winnicach rośnie około 10 odmian winorośli. W sezonie zbiorów owoców istnieje możliwość degustacji i zakupu świeżych winogron.
Na turystów planujących dłuższy pobyt na szlaku czekają gospodarstwa agroturystyczne oferujące noclegi, tradycyjne posiłki oraz liczne atrakcję np: jazdę konną, przejazdy bryczką, wędkowanie, grillowanie, gry i zabawy na świeżym powietrzu.

 
2022-02-25 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Świętokrzyskie

Sandomierz

przez Karolina Zięba-Kulawik 2022-02-25
Napisane przez Karolina Zięba-Kulawik
 
 
Sandomierz
 
nazywany małym Rzymem

    Miasto i gmina miejska w województwie świętokrzyskim, w powiecie sandomierskim, położona nad rzeką Wisłą, na siedmiu wzgórzach (stąd miasto nazywane jest czasem „małym Rzymem”), na granicy Wyżyny Sandomierskiej. Przemysłowa część miasta, zwana Nadbrzeziem leży na prawym brzegu Wisły, w Kotlinie Sandomierskiej, graniczy z Tarnobrzegiem. Istnieje kilka teorii na temat pochodzenia nazwy miasta, według jednej z nich nazwa związana jest z położeniem miasta – w okolicach Sandomierza, rzeka San domierza (dochodzi) do Wisły. Najbardziej prawdopodobna teoria głosi jednak, że nazwa miasta pochodzi od staropolskiego imienia Sędomir, rozpowszechnionego w całej Słowiańszczyźnie.
 
 
 
 
SANDOMIERZ należy do najstarszych i ważnych historycznie ośrodków miejskich w Polsce. Pierwsza pisana wzmianka o Sandomierzu zawarta jest w Kronice Galla Anonima. Sandomierz swoje powstanie i rozwój zawdzięcza przede wszystkim położeniu na granicy dwóch krain geograficznych: Wyżyny Kielecko – Sandomierskiej i Kotliny Sandomierskiej.
Rozdzielająca je Wisła stanowiła doskonały szlak komunikacyjny, a pokrywające krawędź wyżyny żyzne gleby sprzyjały rozwojowi rolnictwa. Najwcześniejsza osada powstała na tzw. Wzgórzu Staromiejskim w okolicy kościoła św. Jakuba) ok. X wieku. Centrum administracyjne osady stanowiło Wzgórze Zamkowe z grodem.Na mocy testamentu Bolesława Krzywoustego (1138r.) Sandomierz stał się stolicą jednego z księstw dzielnicowych. Dzielnicą sandomierską władali książęta: Henryk Sandomierski, Bolesław Kędzierzawy (który przyłączył dzielnicę sandomierską do dzielnicy senioralnej), Kazimierz Sprawiedliwy, Leszek Biały, Bolesław Wstydliwy. Okres rozbicia dzielnicowego nie powstrzymał rozwoju miasta. W tym czasie Sandomierz przekształcił się w osadę miejskiego typu. Najazdy tatarskie w XIII w. zniszczyły miasto. Wymordowano wtedy znaczną część jego mieszkańców. Postanowiono wtedy przenieść miasto na tereny trudniej dostępne, czyli ziemie dzisiejszego Starego Miasta. Prawa miejskie nadał Sandomierzowi książę Leszek Czarny. Dynamiczny rozwój miasta przypadł na XIV, XV oraz XVI wiek i dopiero potop szwedzki spowodował całkowity upadek Sandomierza. Czasy zaborów pogłębiły zacofanie gospodarcze i kulturowe miasta. Próbę przywrócenia rangi Sandomierzowi podjęto w II Rzeczypospolitej, jednak przerwała w tym II wojna światowa. Od 1 stycznia 1999r. Sandomierz jest stolicą powiatu w woj. świętokrzyskim i liczy ok. 27 tys. mieszkańców.
 
 
 
 
 
 
Ratusz
Historia tej budowli sięga XIII wieku. Pierwotny budynek był drewniany i prawdopodobnie spłonął podczas napadu litewskiego w 1349 r. Wzniesiony na nowo z cegły w drugiej połowie XIV wieku miał formę wieży w podstawie kwadratowej, wyżej ośmiokątnej. Pod koniec XV w. ośmiobok wieży rozebrano, a budynek rozbudowano w kierunku północnym nadając mu plan wydłużonego prostokąta. W drugiej połowie XVI w. ratuszowi sandomierskiemu nadano formę renesansową poprzez dobudowanie ozdobnej attyki, która miała również zadania konstrukcyjne. Na przełomie XVI i XVII w. przy zachodniej ścianie ratusza dobudowano wieżę u dołu kwadratową, powyżej głównego korpusu – ośmioboczną. Podczas pożaru w roku 1623 ratusz został poważnie zniszczony zaś wieża ratuszowa runęła. Za czasów Władysława IV ratusz i wieżę odbudowano. W kilkadziesiąt lat później, podczas potopu szwedzkiego w 1656 roku siedzibę władz miejskich strawił pożar. Odnowiono go dopiero za panowania Jana III Sobieskiego. Kolejny wielki pożar miasta w 1757 roku nie oszczędził także ratusza. Przez długi czas brak środków w kasie miejskiej wstrzymywał kapitalny remont, do którego przestąpiono dopiero w roku 1873. Od tamtego czasu ratusz sandomierski przetrwał do dnia dzisiejszego. Obecnie parter budynku przeznaczono na cele muzealne, na piętrze umieszczono salę ślubów oraz reprezentacyjne sale władz miejskich. W piwnicach ratusza znajduje się sala klubu „Lapidarium” oraz wyjście z podziemnej trasy turystycznej.

 
Brama Opatowska
Za czasów Kazimierza Wielkiego wybudowane zostały wraz z murami obronnymi cztery bramy. Najbliżej zamku od południa znajdowała się brama Krakowska zburzona około 1770 roku, od wschodu brama Rybacka zwana również Lubelską zniszczona jeszcze w wieku siedemnastym zaś od północy u wylotu obecnej ulicy Sokolnickiego brama Zawichojska i jedyna istniejąca do dziś Brama Opatowska. Wzniesiona z cegły na rzucie zbliżonym do kwadratu, z przejazdem o typowo gotyckim, ostrołukowym wykroju z obramieniem kamiennym. W połowie XVI wieku, w epoce renesansu bramę podwyższono i zwieńczono attyką. Na wyższych kondygnacjach bramy zachowały się przejścia prowadzące niegdyś na mury obronne oraz wąskie okienka strzelnicze, a po obu stronach bramy – największe zachowane fragmenty murów obronnych. Od strony północnej zachowały się prowadnice służące niegdyś do opuszczania brony (zapewne drewnianej) i boczne ściany przedbramia. W latach 1925-26 wykonano żelbetowy strop który do dziś stanowi taras widokowy z którego roztacza się wspaniały widok na miasto i okolice.

 
Zamek Królewski
Wzniesiony nad Wisłą na wysokim wzgórzu. Pierwotny gród, wzmiankowany w XI wieku przez Galla Anonima jako jedna z siedzib książęcych stał się w XII wieku siedzibą książąt sandomierskich. Początkowo zapewne był drewniany jak i inne ówczesne zamki i otoczony wałem drewniano -ziemnym, oraz przedwałem z palisadą i fosą. Zamek murowany został zbudowany w poł. XIV wieku przez Kazimierza Wielkiego. Przebudowa zamku średniowiecznego na rezydencję renesansową miała miejsce za rządów króla Zygmunta Starego w latach 1520-1526 według projektu mistrza Benedykta, budowniczego Zamku Królewskiego na Wawelu. W roku 1656 Szwedzi wysadzili zamek w powietrze. Ocalało tylko skrzydło zachodnie z wieżami, które w latach osiemdziesiątych XVII wieku na zlecenie Jana III Sobieskiego przekształcono w główny korpus zamkowy typu pałacowego. Po ostatnim rozbiorze Polski zamek został zamieniony przez władze austriackie na sąd i więzienie, które mieściło się tam aż do roku 1959. Na początku XIX wieku wyburzono pozostałości dawnej zabudowy na dziedzińcu zamkowym i otoczono go nowym, półkoliście biegnącym murem. Większe zmiany zarówno w korpusie, jak i w jego otoczeniu przyniósł dopiero schyłek wieku XIX. Do muru południowego i wschodniego dobudowano nowe skrzydła więzienne, tzw. rogala austriackiego a w mur północny wstawiono budynek mieszkalny dla służby więziennej. Po zlikwidowaniu więzienia, na początku lat 60-ych, przeprowadzony został gruntowny remont zamku z przeznaczeniem na cele muzealne. Wyburzono wówczas elementy więziennej zabudowy z 2 poł. XIX wieku, pozostawiając jedynie główne skrzydło zachodnie dawnego zamku. Obecny zamek to budowla czterokondygnacyjna założona na planie wydłużonego prostokąta, pokryta wysokim ceramicznym dachem z przylegającymi doń dwiema narożnymi wieżami od strony zachodniej. Na dziedzińcu zamkowym zachowała się stara studnia, a pod powierzchnią fundamenty kazimierzowskiego zamku. Z dziedzińca zamkowego roztacza się wspaniały widok na Stary Port, Wisłę i miasto. W zamku mieści się m.in. oddział Muzeum Okręgowego.
 

 
Katedra
Na skraju wzgórza Kolegiackiego dziś zwanego Katedralnym za czasów Mieszka I wznosiła się drewniana świątynia (962-992). Pierwszą wzmiankę o kościele Najświętszej Maryi Panny znajdziemy w bulli papieża Eugeniusza III z r. 1148 która dotyczy świątyni romańskiej z roku ok. 1120 wybudowanej z polecenia Bolesława Krzywoustego. W roku 1184 za panowania Kazimierza Sprawiedliwego dokonano uroczystej konsekracji kościoła i wyniesienia go do stopnia kolegiaty. Romańska kolegiata wybudowana była z białych ciosów kamiennych i posiadała drewniany strop. W czasie napadów miasta przez Tatarów w 1241 roku została ograbiona, zaś w czasie drugiego najazdu w 1260 r. Tatarzy zdobyli miasto i wymordowali mieszkańców, chroniących się w murach kolegiaty. Zburzona świątynia została odbudowana. Gotycka świątynia wybudowana została z cegły i zdobiona kamiennymi detalami. Dzięki opiece monarchów i dostojników kościelnych świątynia przeżywała swój rozkwit i otrzymywała przywileje. Wielokrotnie gościł tu król Władysław Jagiełło. W początku XV w. Od strony południowej dobudowano kaplicę mansjonarzy z zakrystią. Do połowy XVII wieku układ przestrzenny kościoła nie zmienił się. W czasie działań wojennych w 1656 roku pożar zniszczył nie tylko znaczną ilość domów, lecz także dach kościoła, zachodnie szczyty oraz znaczną część sklepienia prezbiterium. Przystąpiono do remontu kolegiaty. Wówczas zmieniono dach na dwuspadowy, którego budowę zakończono w 1663 roku. W latach 1670 – 74 dobudowano kruchtę z kolumnowym portalem i wzniesiono pilastrowy szczyt z niskimi wieżyczkami. W roku 1712 zmieniono dach ceramiczny na miedziany. Działania wojenne w 1809 roku w pobliżu Sandomierza, częściowo uszkodziły kolegiatę. W 1818r. kolegiatę NMP bullą Piusa VII, podniesiono do godności katedry, zaś kapituła kolegiacka została przekształcona w katedralną. W roku 1828 kościół otynkowano. W latach 1886 – 1889 tynki zdjęto odsłaniając gotycki wątek ceglany. W roku 1960 papież Jan XXIII wyniósł świątynię do godności bazyliki mniejszej. Freski sandomierskie znajdujące się w Katedrze ufundowane prze Władysława Jagiełłę ok. roku 1420 wyróżniają się bogactwem ikonograficznym i są jednym z najcenniejszych przykładów monumentalnego malarstwa średniowiecznego. Za głównego twórcę fresków należy uznać popa Hayala, osiadłego po 1426 roku w Przemyślu.
 

 
Dzwonnica
Naprzeciw Katedry stoi wybudowana w latach 1737-1743, w miejscu gotyckiej, barokowa dzwonnica. Budowla jest trzykondygnacyjna ujęta w narożach w ramy pilastrów. Każda kondygnacja zwieńczona jest kamiennym profilowanym gzymsem. Wejście do dzwonnicy znajdujące się w ścianie południowej zdobi późnobarokowy portal wykonany w 1741 roku przez Bartłomieja Jahowicza. Drugą kondygnację portalu stanowi owalny otwór okienny. Dzwonnica nakryta jest blaszanym hełmem pochodzącym z 1759 roku na którym stoi ośmioboczna latarnia. Trzy dzwony: wielki im. Św. Michała Archanioła z datą 1667 r., mniejszy im. Najświętszej Maryi Panny z datą 1750 r. i mały niedatowany.
 
 


 
Kamienice mieszczańskie wokół Rynku Starego Miasta wznoszone od XV w. zachowały w swoich murach wiele cennych detali architektonicznych, świadczących o bogatej przeszłości historycznej tych budynków.

 
 
Podziemna Trasa Turystyczna — system dawnych 14 i 15 wiecznych piwnic, w których kupcy sandomierscy składowali swoje towary handlowe. Utworzona została przez połączenie dawnych piwnic i podziemnych składów (w części z nich udało się zachować pierwotne wątki obmurowań). Trasa prowadzi pod ośmioma kamienicami. Najgłębsze wyrobiska sięgają 12 m pod płytę Rynku, a długość chodników wynosi 470 m. Sandomierskie lochy owiane są legendami. Drążone przez wieki pod miastem korytarze i komory z racji ich obronnego i gospodarczego charakteru, otoczone były tajemnicami. Najsłynniejsza legenda mówi o Halinie Krępiance, która została zasypana wraz z Tatarami w tajemnych korytarzach. Pełnej wersji legendy można posłuchać podczas zwiedzania podziemi.

Lokalizacja: ulica Oleśnickich, blisko Rynku, czas zwiedzania z przewodnikiem: 45 minut

Podziemna Trasa Turystyczna w Sandomierzu

 
 
Szlaki turystyczne piesze:

Szlak czerwony, Gołoszyce – Piotrowice, 99,0 km.

Gołoszyce PKS – Modliborzyce (3,5 km.) – Rudniki (5,0) – Planta (8,0) – Ujazd PKS (12,5) – Kujawy PKS (15,5) – Konary (20,0) – Górki Klimontowskie PKS (25,5) -Klimontów (28,0) [skrzyżowanie ze szlakiem zielonym] – Pęchów (29,0) – Ossolin (35,0) – Węgrce Szlacheckie(38,0) – Janowice PKS (41,0) – Chobrzany PKS (42,0) – Koprzywnica PKS (50,0) – Sandomierz (67,0) – Góry Pieprzowe (70,0) – Dwikozy PKS (80,0) [połączenie ze szlakiem niebieskim] – Zawichost PKS (93,0) – Piotrowice (99,0).

Szlak zielony, Chańcza – Pielaszów, 110 km.
Chańcza PKS – Korytnica PKS (5,0) – Kurozwęki PKS (10,0) – Staszów PKS (17,0) – Golejów (21,0) PKS – Rytwiany (24,0) – Połaniec (40,0) PKS – Ossala (53,0) -Niekrasów (55,0) – Osiek PKS (62,0) – Sulisławice PKS (71,0) – Klimontów PKS (81,0) [skrzyżowanie ze szlakiem czerwonym] – Góry Pęchowskie (86,0) – Goźlice ( 91,0) – Kleczanów (101,0) – Międzygórz (104,0) – Pielaszów PKS (110,0) skrzyżowanie ze szlakiem niebieskim.

Szlak niebieski, Gołoszyce – Dwikozy, 50 km
Gołoszyce PKS – Opatów PKS (14,0) – Karwów (21,0) -Malice Kościelne (25,0) – Pielaszów (29,0) [skrzyżowanieze szlakiem zielonym] – Dacharzów (36,0) – Kichary Nowe (46,0) – Dwikozy PKS (50,0) [połączenie ze szlakiem czerwonym].
Szlak żółty, szlak doliny Sanu: Sandomierz-Leżajsk 107km
Sandomierz – Trześń – Wrzawy – Czekaj Pniowski -Radomyśl n. Sanem – Rozwadów, Stalowa Wola – Nisko – Ulanów – Krzeszów – Leżajsk
Szlak zielony, Sandomierz – Baranów Sandomierski – Nowa Dęba – Majdan Królewski 66,5km
Na Starym Mieście w Sandomierzu działają w sezonie letnim dwa punkty serwisowe rowerów. W 2003 roku został wydany także przewodnik „Szlaki Rowerowe „Sandomierz i Ziemia Sandomierska”.

Szlaki turystyczne rowerowe:

Szlak rowerowy zielony:
Sandomierz – Zawisełcze – Koćmierzów – Ostrołęka – Bogoria – Skotnicka – Skotniki – Błonie – Koprzywnica – Beszyce – Skwirzowa – Sulisławice – Bazów – Rybnica – Nawodzice – Szymanowice – Klimontów 40km -Górki Klimontowskie – Ujazd (53km); prowadzi dolinami dwóch rzek Wisły i Koprzywianki, na trasie wspaniałe zabytki: kościół gotycki i dwór z XVIIIw Skotnikach, zespół kościoła i klasztoru cystersów z XII/XIIIw. w Koprzynicy, kościół z XIII w. w Sulisławicach, kościoły z XVII w. w Klimontowie, Pałac w Górkach Klimontowskich, Zamek Krzyżtopór w Ujeździe.

Szlaki rowerowe żółte:
Sandomierz – Chwałki – Radoszki- Dacharzów – Zagrody – Pęczyny – Dobrocice – Pielaszów -Męczenice – Malice Kościelne – Nikisiałka Mała – Karwów -Wąworków – Opatów(34,1km); na szlaku liczne zabytki, ruiny zamku w Międzygórzui Tudorowie, kolegiata z XIIw. oraz trasa podziemnaw Opatowie. Szlak prowadzi urokliwą doliną Opatówki.
Sandomierz (osiedle przy hucie) – Koćmierzów – Wielowieś -Furmany – Trześń – Sandomierz ul. Flisaków. Szlak udostępnia walory krajobrazowe i widokowe panoramy Starego Miasta Sandomierzi doliny Wisły. Szlak prowadzi drogami o małym natężeniu ruchu.

Szlaki rowerowe niebieskie:

Sandomierz – Rynek, ul. Mickiewicza (0,3km), ul. Żeromskiego, ul. Sienkiewicza, ul. Okrzei, ul. Energetyczna, ul. Kwiatkowskiego (2,55km), ul. Milberta, Rzeczyca Sucha (5,50km) Kichary Nowe, skrzyżowanie polnych dróg – Kapliczka z XVIIw. (6,50km), ruiny baszty dawnego folwarku p.p. Benedyktynek z XVIIw. (7,60km),most na rzece Opatówce, Kichary Nowez kapliczką po środku (8,04km), doliną Opatówki do Dwikóz, Doraz-Mściów (15,1km),Kamień Nowy (17,9km), Stacja PKP Metan (18,4km), Kamień Łukawski (19,5km) z tego miejsca możemy podjechać na najwyższe wzniesienie w Górach Pieprzowych – 201m n.p.m. urzekające widoki, z Kamienia Łukawskiego wąwozem do ul .Błonie ul. Przemysłowa (22,3km), ul. Browarna (22,9km), ul. Sokolnickiego, Sandomierz Rynek (23,5km). Szlak piękny krajobrazowo, prowadzi drogami o małym natężeniu ruchu. Góry Pieprzowe, rezerwat stepowy. Wychodnie skał kambryjskich (łupki ze środkowego kambru), pozostałości Gór Sandomierskich, które wypiętrzyły się w tym samym okresie co Sudety najstarsze góryw Polsce, Pieprzówki to również największe skupisko dzikich róż w Polsce pod względem występujących gatunków.

Sandomierz Rynek- ul. Browarna, most na Wiśle, ul. Mostowa Koćmierzów, Wielowieś, pl. M. Kolumby Białeckiej przed kościołami (7,5 km) zespół klasztoru i kościoła sióstr Dominikanek w Wielowsi, Most na Trześniówce (10,44km), Zabrody, Trześń, most na rzece Trześniówce (17,9km) ul. Flisaków (20,03km) most na Wiśle, ul. Browarna, Stare Miasto(22,20km). Szlak udostępnia walory krajobrazowe i widokowe panoramy Starego Miasta Sandomierzi doliny Wisły. Szlak prowadzi drogami o małym natężeniu ruchu.
Sandomierz Rynek, ul. Sokolnickiego, ul. Żeromskiego, ul. Wojska Polskiego, ul. Różana, ul. Sucharzowska ul. Chwałecka, Sucharzów(4,3km), Ocinek, Wysiadłów, Kolnia Lenarczyce (11,5km), Milczany, Kobierniki, Andruszkowie (18km),mostna rzece Koprzywiańce (18,8km), Zawisełcze, ul. Krakowskaw Sandomierzu (22km), ul. Podwale, ul. Mickiewicza, Brama Opatowska (24km). Szlak piękny krajobrazowo, prowadzi drogami o małym natężeniu ruchu.

Sandomierz – Solec n. Wisłą. Sandomierz, Ocinek (8km), Kichary, Góry Wysokie, Garbów (rodzinna miejscowość Zawszy Czarnego), Zawichost (21,5km), Zawichost-Trójca (25km), Piotrowice (28km), Linów, Maruszów, Dębno, Biedrzychów, Nowe (40km), Słupia Nadbrzeżna, Mieczysławów, Julianów, Wólka Tarłowska (53km), Tarłów (54,7km), Janów, Zemborzyn, Pawłowice, Sadkowice, Raj, Solec n. Wisłą (74,3km). Szlak piękny krajobrazowo, liczne zabytki: ruiny folwarku benedyktynek w kucharach Nowych, zabytki Zawichostu – kościoły z XII i XIII w., kościół w Tarłowie – najwyższej klasy wystrój sztukatorski, w Solcu kościoły renesansowe i ruiny zamku

Sandomierski Szlak Jabłkowy ma długość ok. 200 km i wiedzie przez wszystkie gminy powiatu sandomierskiego łącząc ciekawe miejsca i pokazując unikalne zasoby historyczne i przyrodnicze ziemi sandomierskiej. Z racji dużych odległości szlak jest przeznaczony głównie dla turystów zmotoryzowanych. Można jednak wybrać tyko jeden niewielki fragment trasy i przemierzyć go rowerem lub pieszo. Główną nić tego szlaku stanowi 30 gospodarstw sadowniczych z dwu-trzypokoleniową tradycją ogrodniczą w dziedzinie produkcji jabłek, grusz, owoców pestkowych i jagodowych, ale też orzechów laskowych. Bogactwo regionu obfitującego w sady, to nasza duma, którą pielęgnujemy i rozsławiamy.
W profesjonalnych i stojących na wysokim poziomie gospodarstwach sadowniczych istnieje możliwość uzyskania fachowej wiedzy ogrodniczej, porad technologicznych oraz zapoznania się z nowoczesnymi procesami produkcyjnymi. Można też degustować bądź zakupić najwyborniejsze owoce, zarówno starych, zapomnianych jak i nowoczesnych odmian. Istnieje również możliwość spróbowania i kupna przetworów owocowych domowej roboty: konfitur, kompotów, nalewek czy wypieków. Na szlaku można spotkać się też z odradzającymi się w ostatnich latach tradycjami winiarskimi w regionie sandomierskim. Dwa gospodarstwa sadownicze w Pęchowie i Faliszowicach udostępniają do zwiedzania turystom winnice. We profesjonalnie prowadzonych winnicach rośnie około 10 odmian winorośli. W sezonie zbiorów owoców istnieje możliwość degustacji i zakupu świeżych winogron.
Na turystów planujących dłuższy pobyt na szlaku czekają gospodarstwa agroturystyczne oferujące noclegi, tradycyjne posiłki oraz liczne atrakcję np: jazdę konną, przejazdy bryczką, wędkowanie, grillowanie, gry i zabawy na świeżym powietrzu.

 
2022-02-25 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Góry

Orla Perć krok po kroku – najtrudniejszy znakowany szlak w Tatrach

przez admin 2022-02-25
Napisane przez admin
Orla Perć krok po kroku

 

Orla Perć krok po kroku

najtrudniejszy znakowany szlak w Tatrach

   Tatry dla wielu pasjonatów są miejscem magicznym do którego wracają bez względu na pogodę. To tutaj narodziło się wiele legend i powstają kolejne. Najwięksi himalaiści świata właśnie w Tatrach stawiali swoje pierwsze kroki. Kukuczka, Rutkiewicz, Zawada, Cichy, Wielicki, Pustelnik, Baranowska i wielu innych wybitnych ludzi gór, w Tatrach trenowali przed kolejnymi wyprawami Himalaje czy Karakorum. Przy Alpach są niczym miniaturka ale to właśnie Tatry mają tą magię jakiej nie ma nigdzie na świecie. Orla Perć jest niczym wisienka na torcie prawie każdego, kto poczuje magię Tatr i rozpocznie niekończące się wędrówki po tym wyjątkowym terenie.

Orla Perć Tatry lato 12

w Żlebie Kulczyńskiego

Piękna i Bestia

Swoje piętno odcisnęła także i na mnie. Piętno które jest niekończącą się fascynacją Tatr a tym wyjątkowym fragmentem w szczególności. Orla Perć przyciąga mnie jak magnes i trwa to już prawie 40 lat. Kiedyś, przeglądając niezliczone ilości zdjęć tatrzańskich, zacząłem systematyzować i okazało się że z Orlej Perci jest ich najwięcej. W sumie do tej pory, w różnych warunkach pogodowych i o różnych porach roku, Orlą Perć przeszedłem 57 razy. Czy na tym koniec ? zapewne nie, bo fascynacja nie przemija a zauroczenie ciągle równie mocne. Ilekroć jestem w Tatrach czy to po Polskiej czy Słowackiej stronie, wchodząc na kolejne szczyty czy granie, wzrok mimowolnie stara się odszukać w oddali postrzępioną grań biegnącą z zachodu na wschód. 

Orla Perć Tatry lato 4


O tym że jest to najpiękniejszy górski szlak w naszych górach, nie trzeba zbytnio nikogo przekonywać. O tym że jest to jednocześnie Bestia, wielu już się przekonało.  Od ponad stu lat gdy szlak został wytyczony i zaopatrzony w ułatwienia w postaci klamer i łańcuchów, wiele osób straciło życie a wielu uległo wypadkom. Zbyt duża wiara we własne umiejętności, brak pokory i rozwagi, brak przygotowania i znajomości specyfiki terenu a czasami drobny błąd. Niewiele potrzeba by przyjemna wędrówka zamieniła się tragedią. Nie jest to szlak dla każdego. Jeżeli już ktoś zdecyduje się na przejście, to kilka porad dla śmiałków.
.
Orla Perć krok po kroku
.

 

By rozpocząć swoją przygodę z „Piękną” i mieć z tego przyjemność, warto zaplanować nocleg w Tatrach i wyruszyć ze schroniska tuż przed świtem.

Zwykle przejście Orlej Perci można podzielić na dwie lub trzy jednodniowe wycieczki, wykorzystując szlaki dojściowo-zejściowe. Można także pokusić się na przejście całego szlaku w jeden dzień, ale wówczas należy liczyć się z ok 10 godzinnym wysiłkiem, biorąc pod uwagę że naszym punktem początkowym i końcowym jest schronisko w Tatrach – Murowaniec lub popularna „Piątka”.

Najlepszym miejscem na bazę wypadową jest schronisko w Dolinie Pięciu Stawach Polskich. To najkrótsza droga by dotrzeć na Zawrat. Warto jednocześnie pamiętać że od Zawratu po Kozi Wierch wiedzie szlak jednokierunkowy.

Sam szlak graniowy ma długość 4160 metrów, ale biorąc pod uwagę dużą ilość podejść i zejść na całej  grani, czas przewidziany na pokonanie tego odcinka szacowany jest na ok 6,5 godziny. Do tego oczywiście należy  dodać podejście na przełęcz Zawrat, gdzie Orla Perć ma swój początek, oraz zejście z Przełęczy Krzyżne, gdzie „Grań Orłów” ma koniec. Podejście na Zawrat i zejście do schroniska to kolejne 1,5 h na każdy z tych odcinków. Dla Osób na co dzień chodzących po górach, nie jest to zbyt wielki wysiłek, ale dla osób robiących to sporadycznie, warto zadbać o kondycję. Ruszając ze schroniska, zaczynamy na wysokości 1672 m n.p.m. a najwyższym punktem jest Kozi Wierch mający 2291 m n.p.m. Jeżeli jednak rozpoczniemy podejście już w Kuźnicach. startujemy z poziomu poniżej 1000 m n.p.m.

Szlak został wytyczony i oznakowany w latach 1903-1906 dzięki zaangażowaniu Towarzystwa Tatrzańskiego i wielkiego miłośnika Tatr, księdza Walentego Gadowskiego, któremu pomagali Jakub Gąsienica Wawrytko, Klimek Bachleda i kilku innych górali. W latach 1904 i 1911 wytyczono szlaki łącznikowe, które pozwalają na pokonywanie trasy, dzieląc ją na krótsze odcinki.

„Piękna i Bestia” warta jest każdego wysiłku a wynagrodzi pięknymi widokami.

.

Orla Perć

.

 O tym że jest to najpiękniejszy górski szlak w naszych górach, nie trzeba zbytnio nikogo przekonywać. O tym że jest to jednocześnie Bestia, wielu już się przekonało.  Od ponad stu lat gdy szlak został wytyczony i zaopatrzony w ułatwienia w postaci klamer, łańcuchów i drabinek, wiele osób straciło życie a wielu uległo wypadkom. Zbyt duża wiara we własne umiejętności, brak pokory i rozwagi, brak przygotowania i znajomości specyfiki terenu a czasami drobny błąd. Niewiele potrzeba by przyjemna wędrówka zamieniła się w tragiczną. Nie jest to szlak dla każdego. Jeżeli już ktoś zdecyduje się przejścia to kilka porad dla śmiałków.

By rozpocząć swoją przygodę z „Piękną” i mieć z tego przyjemność a nie wyłącznie wyścig z czasem i zmęczenie, warto podzielić przejście na 3 odcinki.
Najlepszym miejscem na naszą „bazę” jest schronisko w Pięciu Stawach Polskich. To najkrótsza droga by dotrzeć na Zawrat. Warto jednocześnie pamiętać że od Zawratu po Kozi Wierch wiedzie szlak jednokierunkowy.

Zawrat – Mały Kozi Wierch – Żydowski Żleb – Zmarzłe Czuby – Zmarzła Przełęcz – Zamarła Turnia – Kozia Przełęcz – Kozie Czuby – Wyżnia Kozia Przełęcz – Kozi Wierch – Przełączka nad Buczynową Dolinką – Żleb Kulczyńskiego – Czarne Ściany – Zadni Granat – Pośrednia Sieczkowa Przełączka – Pośredni Granat – Skrajna Sieczkowa Przełączka –  Skrajny Granat – Granacka Przełęcz – Wielka Orla Turniczka – Orla Przełączka Niżnia – Orla Baszta – Pościel Jasińskiego – Buczynowe Czuby – Przełęcz Nowickiego – Wielka Buczynowa Turnia – Mała Buczynowa Turnia – Ptak – Kopa pod Krzyżnem – Przełęcz Krzyżne

Zwykłe przejście Orlej Perci dzieli się na dwie lub trzy jednodniowe wycieczki, wykorzystując szlaki dojściowo-zejściowe. Można także pokusić się na przejście całego szlaku w jeden dzień, ale wówczas należy liczyć się z ok 10 godzinnym wysiłkiem, biorąc pod uwagę że naszym punktem początkowym i końcowym jest schronisko w Dolinie Pięciu Stawów Polskich. Podejście z i powrót do Murowańca to już 13-14 h dużego wysiłku. A to wymaga dużej kondycji i sporych zapasów płynów i jedzenia.
.
.
Przebieg szlaków naniesiony z bardzo dużą dokładnością
.
Orla Perć
.
.
 Niestety, Orla Perć i szlaki dojściowe to także wiele wypadków i dużo ofiar.
Tylko w ciągu ostatnich 25 lat i tylko w rejonie Orlej Perci zginęło 79 osób, natomiast w ciągu całego okresu prowadzenia kronik i statystyk, czyli od 1909 r Orla Perć pochłonęła 201 osób.
 
1909 – 1995 – 122 osób
1995-2014 – 57 osób
2015-2019 – 18
Od początku 2020 w rejonie Orlej Perci doszło już do 4 wypadków śmiertelnych:
2 podczas burzy na Zawracie, 1 podczas trawersu zamkniętego szlaku Świnica-Zawrat i 1 pod Skrajnym Granatem.
.

 Statystyki akcji ratunkowych TOPR oraz przyczyny wypadków w rejonie Orlej Perci 2015-2019 jasno pokazują, jak duża jest liczba osób wymagających interwencji ratowników oraz jakie są główne przyczyny akcji ratunkowych.

Tylko na przestrzeni 4 lat ratownicy wyruszali z pomocą do 410 osób.

Spośród wielu przyczyn, te, które wymagają największego zaangażowania TOPR w rejonie oraz na samej Orlej Perci to m.in.:
  upadek z wysokości – 62,   zabłądzenia – 91, brak umiejętności i brak odpowiedniego wyposażenia – 186! a także spadające kamienie i lód to 7 osób, gdzie główną przyczyną był brak kasku.

Blisko połowa interwencji dotyczyła osób, które wybrały się w góry bez właściwych umiejętności i bez odpowiedniego wyposażenia. To jasno dowodzi bagatelizowania tego problemu. Problemu, jakim jest edukacja i odpowiednie przygotowanie przed wyjściem w góry wysokie, a nie spacer w dolinkach reglowych.


„Jak wskazują statystyki, główną przyczyną wypadków są poślizgnięcia. Czy to na mokrej skale, czy też na śniegu. Oczywiście skutkuje to upadkiem z dużej wysokości, co często kończy się śmiercią lub co najmniej poważnymi urazami zagrażającymi bezpośrednio śmiercią. Tylko stosowanie asekuracji. Czy to w formie autoasekuracji typu via-ferrata (wymaga nabycia odpowiednich umiejętności i treningu) czy to skorzystanie z przewodnika wysokogórskiego, który zadba o asekurację, możemy to ryzyko zminimalizować.
Zachęcam wszystkich planujących wyjście na Orlą Perć, by przed zrealizowaniem tego planu realnie ocenili własne umiejętności, kondycję i sprawność w poruszaniu się w terenie wysokogórskim. Warto najpierw spróbować w innych miejscach o krótszych odcinkach eksponowanych czy też ze sztucznymi ułatwieniami, czy aby na pewno radzimy sobie dobrze w takim terenie.
W Tatrach widać wyraźną granicę na udostępnionych szlakach turystycznych kiedy wchodzimy w obszar turni, co wiąże się z dużą ekspozycją, ryzykiem upadku itd. to ostanie miejsce, gdzie powinniśmy podjąć decyzję czy idziemy dalej, czy może jeszcze nie czas i zawracamy?”

Jan Krzysztof Naczelnik TOPR

.
.
.
Miejsca gdzie dochodzi do wypadków najczęściej to szlak pomiędzy Świnicą a Zawratem – ten odcinek jest szlakiem dojściowym a nie częścią Orlej Perci.
.
Orla Perć
.
.
Orla Perć- szlaki

 – żółty szlak znad Czarnego Stawu Gąsienicowego na Skrajny Granat. Czas przejścia: 1:45 h, ↓ 1:20 h

 – czerwony (Orla Perć) przebiegający granią główną z Zawratu przez Kozi Wierch, Granaty i Buczynowe Turnie na Krzyżne.
Czas przejścia z Zawratu na Krzyżne: 6:40 h
Szlaki dojściowe

W rejon Orlej Perci prowadzi wiele popularnych szlaków dojściowych, część z nich jest też często osobnym celem wycieczek. Orla Perć jest osiągalna od strony:

Doliny Gąsienicowej ze schroniska Murowaniec do punktu początkowego jakim jest Zawrat :

szlakiem czerwonym wzdłuż grani – trasa trudna, eksponowana, z ułatwieniami w postaci łańcuchów i klamer, 3 h;
.

 szlakiem niebieskim na Zawrat – trasa trudna, eksponowana, ubezpieczana łańcuchami, 2:30 h;
 szlakiem żółtym na Kozią Przełęcz – trasa trudna, ubezpieczana łańcuchami, 2:30 h;
 szlakiem czarnym, prowadzącym przez Rysę Zaruskiego i Żleb Kulczyńskiego – trasa trudna, ubezpieczana łańcuchami, 3 h;
 szlakiem zielonym wyprowadzającym między Zadnią Sieczkową Przełączkę a Zadni Granat – trasa średnio trudna, 3 h;
 szlakiem żółtym tuż pod wierzchołek Skrajnego Granata – trasa średnio trudna, 2:45 h;
 szlakiem żółtym przez Dolinę Pańszczycy na Krzyżne – trasa o niewielkich trudnościach technicznych, ale dość żmudna i długa, 3:30 h.
Z Doliny Pięciu Stawów Polskich ze schroniska:
 szlakiem niebieskim na Zawrat – trasa o niewielkich trudnościach technicznych, 2 h;
 szlakiem żółtym na Kozią Przełęcz – trasa trudna, eksponowana, z łańcuchami i klamrami, 2 h;
 szlakiem czarnym na Kozi Wierch – trasa średnio trudna, żmudna, 2:15 h;
 szlakiem żółtym na Krzyżne – trasa o niewielkich trudnościach technicznych, trochę żmudna, 2:30 h.
.

  .

  „Pomysłodawcą budowy Orlej Perci był Franciszek Henryk Nowicki, proponując w 1901 r. wytyczenie drogi od Wodogrzmotów Mickiewicza przez Wołoszyn, Krzyżne, Granaty, Kozi Wierch i dalej do Zawratu. Tutaj szlak miał łączyć się z istniejącym już szlakiem na Świnicę, a dalej biegnąć przez Kasprowy Wierch i Czerwone Wierchy aż do Doliny Kościeliskiej. Szlak został wytrasowany w latach 1903-1906 nakładami Towarzystwa Tatrzańskiego i wielkiego miłośnika Tatr, księdza Walentego Gadowskiego, któremu pomagali Jakub Gąsienica Wawrytko, Klimek Bachleda i kilku innych górali. W latach 1904 i 1911 wytrasowano szlaki łącznikowe, które pozwalają na pokonywanie trasy w krótszych odcinkach, przy czym szlak Zmarzły Staw Gąsienicowy – Kozia Przełęcz – Dolinka Pusta wytrasowano w 1912, zamknięto w 1925 i ponownie wyznakowano w 1953.”
.
Orla Perć
.
Wycieczka Orlą Percią jest niezmiernie interesująca i piękna, a przytem wysoce pouczająca, w ciągu nader krótkiego czasu bowiem poznajemy wszystkie szczyty i przełęcze, leżące w grani głównej między Zawratem a Krzyżnem i nabieramy dokładnego pojęcia o budowie całej tej grupy. Widoki roztaczające się z Orlej Perci są wspaniałe i bynajmniej nie jednostajne, lecz owszem zmieniające się wciąż, w miarę tego, jak posuwamy się naprzód.

Janusz Chmielowski, 1908

.
.
.

 

Jedna z podstawowych zasad poruszania się wzdłuż łańcuchów brzmi: na jednym odcinku łańcucha, czyli pomiędzy dwoma kotwami, może w danym momencie znajdować się tylko jedna osoba. Najlepiej jeśli zaczniemy korzystać z danego łańcucha dopiero w momencie, kiedy idący przed nami turysta oddalił się już od drugiej kotwy nad nami (przy podchodzeniu) lub pod nami (przy schodzeniu). Niestosowanie się do tej reguły jest bardzo niebezpieczne. Przy czynnym używaniu łańcucha można wytrącić drugiego turystę z równowagi. W przypadku odpadnięcia znajdującego się wyżej turysty, asekurującego się za pomocą lonży wpiętej do łańcucha, dochodzi do kolizji pociągnięcia osoby poruszającej się niżej. Niestety, instynkt stadny jest w ludziach mocno zakorzeniony i mamy naturalną tendencję do „deptania po piętach” naszym sąsiadom. W terenie skalnym należy walczyć z tym nawykiem!.
.
Orla Perć
.

Oficjalna informacja na temat drabinki nad Kozią Przełęczą:

    TPN po konsultacji z TOPR, nie przewiduje wymiany obecnej na nową. Drabinka jest osadzona właściwie i jest stabilna. Całkowicie spełnia swoją rolę. Wszystkie jej elementy są zespolone z całością konstrukcji i nie stwarzają żadnego zagrożenia.  Normalnym jest że na łączeniu dwóch części, drabinka ma kilka milimetrów luzu i sprawia wrażenie niestabilnej.
Dla wielu osób jest to element znacznie zwiększający doznania pokonania tego odcinka Orlej Perci. Drabinka ma 8 metrów i 26 szczebli, ale mocowania 3 części już nie trzymają jak należy, i powoduje to u wielu osób mocniejsze bicie serca i skurcze i paraliż wszystkich kończyn. Owiana legendami, wiekowa już ruszająca się 8 metrowa drabinka. Na niej często tworzą się zatory, spowodowane panicznym lękiem osób będących już na niej, bądź mające dopiero zejść po drabince do podstawy ściany.
.
.
Zachęcam i namawiam. Zwiększ swoje bezpieczeństwo. Używaj kasku !
   Jak co roku w Tatrach oblegane są także szlaki graniowe i niebezpieczne. Świnica, Rysy, Granaty, Przełęcz pod Chłopkiem czy legendarna Orla Perć, to szlaki trudne technicznie i wymagające kondycyjnie. To także szlaki gdzie dochodzi do poważnych wypadków. Wiele z nich to urazy głowy spowodowane spadającymi kamieniami. Kamienie są zazwyczaj nieumyślnie strącane przez osoby idące powyżej, ale także spadające samoistnie jako naturalny proces erozji skał.
Używanie kasku na szlakach graniowych oraz wszędzie tam gdzie występuje krucha skała tzw. rumosz, jest oznaką dojrzałości i właściwego podejścia do gór. To także oznaka dbałości o własne zdrowie i życie. Pęknięty kask można wymienić a głowy już niestety nie. Na szlaku powyżej są także inni turyści, mogący przypadkowo strącić kamień. Nawet zwykłe potknięcie się może spowodować upadek i uderzenie głową o skałę.
Bądź mądry przed szkodą. Załóż kask.
Albin Marciniak
.

Orla Perć lonża asekuracja 5

autor

.
.
.
Ruszamy na szlak…
1 – Schronisko w Dolinie Pięciu Stawów Polskich. Najlepsze miejsce na bazę wypadową na Orlą Perć z wyjątkową atmosferą w schronisku. Wrzątek z automatu dostępny w kuchni turystycznej przez całą dobę. Ciepły posiłek oraz napoje można przygotować o każdej porze, nie czekając na otwarcie bufetu.
.

.

2 – Szlak na Zawrat czyli początek Orlej Perci, biegnący przez malowniczą Dolinę Pięciu Stawów Polskich. Szlak od schroniska pokonujemy w promieniach wschodzącego słońca.

.

.

3 – Innym wariantem jest dotarcie z Kasprowego Wierchu przez Świnicę, lub od strony Czarnego Stawu Gąsienicowego. Oba warianty wymagają znacznie wcześniejszego startu i dłuższego podejścia na Zawrat, czyli punkt początkowy szlaku przez Orlą Perć. Szlak od strony Czarnego Stawu Gąsienicowego po wschodzie słońca na długim odcinku jest zacieniony i dodatkowo mogą występować oblodzenia..

.

Orla Perć

.

Podejście na Zawrat od Zmarzłego Stawu na górnym odcinku ubezpieczone jest łańcuchami.

.
Orla Perć
.

Widok na szlak biegnący od Czarnego Stawu Gąsienicowego na Zawrat. Od Zawratu w lewo: Mały Kozi Wierch, Zmarzła Przełęcz, Zamarła Turnia, Kozia Przełęcz, Kozie Czuby, Kozia Przełęcz Wyżnia i Kozi Wierch.

.

4 – Na przełęczy Zawrat. W Tatrach pogoda zmienia się jak w kalejdoskopie i nie zawsze świeci słońce. Dobra mapa, odzież na zmienne warunki atmosferyczne, wygodne buty z twardą podeszwą i zapas napojów to podstawa. Przed wyruszeniem warto zapoznać się z warunkami na stronie TOPR, a w schronisku zostawić wiadomość o planowanej trasie i godzinie powrotu.

.

Orla Perć

.

5 – Od Zawratu po Kozi Wierch wiedzie szlak jednokierunkowy.
.

Orla Perć

.
6 – Szlak prowadzi przez Mały Kozi Wierch i niebezpieczny Żleb Honoratki, dawniej zwany Żydowskim Żlebem. W tym miejscu prawie zawsze jest mokro i ślisko. Duża ekspozycja i kilkudziesięciometrowa półka zabezpieczona łańcuchem, wymagają maksymalnej koncentracji i rozwagi. W żlebie dochodzi do wielu wypadków, często zakończonych tragicznym upadkiem z dużej wysokości.
.

Orla Perć

.

7 – Zmarzła Przełęcz ze słynnym głazem na krawędzi i widokiem na ścianę wspinaczkową Zamarłej Turni.
.

Orla Perć

.

8 – Szlak jednokierunkowy biegnący od Przełęczy Zawrat poprzez Mały Kozi Wierch, Zmarzłą Przełęcz, Zamarłą Turnię, Koziej Przełęczy, kończy się na Kozim Wierchu.
.
Orla Perć
.

9 – Owiana legendami, wiekowa już ruszająca się 8 metrowa drabinka. Na niej często tworzą się zatory, spowodowane panicznym lękiem osób będących już na niej, bądź mające dopiero zejść po drabince do podstawy ściany.

.

Orla Perć

.
10 – Na Koziej Przełęczy możemy przerwać trasę przez Orlą Perć. Można zejść na lewo do Koziej Dolinki lub na prawo do Pustej Dolinki i powrót do schroniska.
.
Orla Perć
.

Zejście z Koziej Przełęczy do Pustej Dolinki

.
.
11 – Wybierając dalszą wędrówkę przez Orlą Perć, przechodzimy przez mocno eksponowany szlak wiodący na Kozie Czuby. Cały odcinek poprzez Kozią Przełęcz Wyżnią, aż po Kozi Wierch wymaga koncentracji i sporego wysiłku.
.
Orla Perć
.
12 – Zimowa wersja Orlej Perci wymaga już bardzo dużego doświadczenia, znajomości topografii i oczywiście asekuracji.
.
Orla Perć
.

Jesiennie ze szronem i oblodzeniami na Kozim Wierchu

.

Orla Perć

.
13 – Z Koziego Wierchu szlak na jego początkowym odcinku prowadzi razem z czarnym znakowaniem w dół Szerokiego Żlebu, czyli szlaku prowadzącego do Doliny Pięciu Stawów Polskich. Po kilkunastu minutach marszu, czerwony szlak odbija w lewo i prowadzi na Buczynową Strażnicę, przechodząc pod jej wierzchołkiem.
.
Orla Perć
.
Wprowadzony został ruch jednokierunkowy prowadzący od Przełęczy Zawrat do Świnicy. Sporo poważnych wypadków jest właśnie na tym odcinku. Duża część osób „przypadkowych” na Orlej Perci, generowana była przez wyjazd kolejką na Kasprowy Wierch. Dojście z Kasprowego przez Świnicę jest znacznie łatwiejsze i mniej wymagające technicznie, niż podejście z Kuźnic przez Dolinę Gąsienicową i łańcuchy na Zawracie, na podejściu od Zmarzłego Stawu. Wprowadzenie ograniczenia dojścia ze Świnicy na Zawrat, bardzo znacząco zmniejszyło ilość osób na tym odcinku, co może przełożyć się na ilość wypadków (w tym śmiertelnych).
.

Moim zdaniem, wprowadzenie obowiązku lub choćby jasnych i werbalnych zaleceń stosowania kasków na Orlej Perci, może wyeliminować osoby „przypadkowe” często nie mające nawet podstawowej wiedzy gdzie się znajdują. Sam kask zwiększa bezpieczeństwo na szlakach o tak dużej ekspozycji, różnicy wysokości na jakiej poruszają się turyści względem siebie, i kruchość skał tworzących niebezpieczny „rumosz” strącany często przypadkowo.

.

.

14 – Środkowa część szlaku wiedzie od Koziej Przełęczy przez Kozi Wierch, Buczynową Strażnicę i Granaty.

.

Orla Perć

.

15 – Na tym odcinku jednym z bardziej eksponowanych miejsc, ubezpieczonych łańcuchami, jest podejście kominkiem ze Żlebu Kulczyńskiego w stronę Czarnych Ścian.

.

Orla Perć

.
16 – Zadni, Pośredni i Skrajny Granat to odcinek który pokonujemy stosunkowo małym nakładem sił, ale i tutaj należy uważać na osuwający się rumosz.
.
Tatry cały czas erodują a skała się kruszy. Nie można więc w pełni zaufać w stabilność skały której chcemy się przytrzymać czy na niej stanąć.
.

Orla Perć

.
17 – Po drodze musimy pokonać owiany wieloma legendami słynny krok nad przepaścią. A jest to szczelina na Skrajnej Sieczkowej Przełączce, poniżej której opada Żleb Drege’a.
.

Orla Perć

.
.

18 – Żleb Drege’a.

.

.

19 – Na Skrajnym Granacie mamy możliwość zejścia żółtym szlakiem w rejon Czarnego Stawu Gąsienicowego i powrót do Kuźnic, lub kontynuujemy wędrówkę trzecim, ostatnim odcinkiem Orlej Perci.

.

.

20 – Orla Baszta i Wielka Buczynowa Turnia, widok ze Skrajnego Granata na dalszą część naszej wędrówki.

.

.

Widok na Wielką Koszystą i szlak na Krzyżne

.

.

21 – Ze Skrajnego Granata schodzimy na Granacką Przełęcz, omijając Wielką Orlą Turniczkę. By wyjść na Orlą Basztę, pokonujemy drugą drabinkę jaka znajduje się na Orlej Perci.

.

.

22 – Na zdradliwej Pościeli Jasińskiego wystarczy niewielkie oszronienie trawy, by zjechać do Buczynowej Dolinki. Tutaj należy zachować szczególną ostrożność i nie należy schodzić ze szlaku na trawy kuszące położeniem się na nich.

..

.

.

23 – Mijamy Przełęcz Nowickiego i przed nami jest już Wielka Buczynowa Turnia.

.

.

Przełęcz Nowickiego

.

.

Wlk. Buczynowa Turnia i Buczynowa Turniczka\

.

.

Wielka Buczynowa Turnia

.

24 – Dochodzimy do kolejnego miejsca o dużej ekspozycji a do tego z osuwającym się rumoszem skalnym. Zejście jak i podejście z przełęczy wymaga uważnego stawiania kroków, by nie poślizgnąć się na osuwających się kamieniach. 

.

.

25 – Po dotarciu na wierzchołek Buczynowej Przełęczy, możemy napawać się pięknym widokiem jaki się rozpościera na całą Dolinę Pięciu Stawów Polskich.

.

.

Widok na schronisko i Dolinę Pięciu Stawów Polskich.

.

.

26 – Przed nami odcinek z niewielkimi przewyższeniami. Mała Buczynowa Turnia, Ptak, Przełączka pod Ptakiem i Kopa nad Krzyżnem.

.

.

.

Dolina Pańszczycy widziana z Małej. Buczynowej Turni

.
27 – Po pokonaniu ok 4120 m szlaku biegnącego przez Orlą Perć, osiągamy Krzyżne. Krzyżne to koniec lub dla niewielu, początek szlaku, oraz punkt przecinania się żółtego szlaku, biegnący z Doliny Pańszczycy do Doliny Pięciu Stawów Polskich.
.

.

28 – W pierwotnej wersji Orla Perć przebiegała przez Wołoszyny aż na Palenicę. Zamknięta w 1932 r ze względu na ochronę zwierząt, mających w tym rejonie swoją enklawę.

.

.

Zadnia Równica i Wołoszyny widziane z okolic Krzyżnego
.
29 – Z Krzyżnego mamy możliwość zejścia do Doliny Pańszczycy i dłuższego powrotu do Kuźnic, lub schodzimy na stronę Doliny Roztoki. Z tego szlaku mamy piękny widok na Dolinę Pięciu Stawów Polskich oraz Wodospad Siklawa w całej okazałości.
.

.

30 – Po całodziennej wędrówce najtrudniejszym i jednocześnie najpiękniejszym widokowo szlakiem w Polskich Tatrach, docieramy do schroniska. Zachowując maksimum rozwagi na całym odcinku szlaku, docieramy do punktu wyjścia po ok 10 godzinach wędrówki, wliczając w to dojście i zejście do schroniska. Warto jednak przeznaczyć na przejście nieco więcej czau, by móc napawać się niesamowitymi widokami i poczuć magię tego wyjątkowego miejsca. „Zaliczanie” i wykręcanie czasówek jest najgorszą formą obcowania z „Piękną i Bestią” jaką jest Orla Perć. Pamiętajmy że wiele osób straciło tam swoje życie, także doświadczeni i dobrze wyposażeni wspinacze. Wystarczy drobny błąd, chwila nieuwagi, by pozostać tam na zawsze.

.

.
.
opracowanie & foto: Albin Marciniak
https://www.facebook.com/marciniak.albin
.
2022-02-25 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Świat

Co warto wiedzieć przed wyprawą na Zanzibar?

przez Redakcja 2022-02-23
Napisane przez Redakcja
zanzibar

zanzibar

Co warto wiedzieć przed wyprawą na Zanzibar?

 

   Zanzibar, największa wyspa Tanzanii, cieszy się coraz większym zainteresowaniem turystów. Pogoda na Zanzibarze oraz piękno Oceanu Indyjskiego sprawiają, że wyspa coraz częściej staje się celem wypraw. Co warto wiedzieć przed wycieczką do dalekiego Zanzibaru?

 

zanzibar

 

Jeszcze jakiś czas temu Zanzibar zdawał się być odległą i niemalże nieosiągalną wyspą. Dziś jest częstym celem podróży zarówno w celach wypoczynkowych, jak i w celach poznawczych. Niezależnie od oczekiwań wobec wycieczki, przed wyjazdem warto znać parę faktów, które ułatwią i uprzyjemnią pobyt na tanzańskiej wyspie, a może nawet pomogą uniknąć nieprzyjemności.

 

Pogoda na Zanzibarze

Pogoda na Zanzibarze (https://travelers.pl/pogoda-zanzibar) jest idealna dla osób, które lubią podróżować poza okresem polskich wakacji. Klimat Zanzibaru może okazać się dla polskich turystów zaskakujący, ponieważ czerwiec, lipiec i sierpień to miesiące… najzimniejsze na wyspie. Dlatego jeśli preferujesz wysokie temperatury, zaleca się wybrać najcieplejsze miesiące, czyli: luty, marzec i grudzień. Ciepłej wody można oczekiwać dopiero w marcu. Jak widać, pogoda na Zanzibarze jest wręcz stworzona dla osób, które preferują urlopy poza okresem letnim, ale lubią na wczasach wygrzewać się w słońcu.

 

Wymogi formalne przed wyjazdem

Wyjazd na Zanzibar nie wymaga żadnych szczepień, jednak warto zaszczepić się na żółtaczkę i tężec, a także skonsultować się z lekarzem. By wyprawa na Zanzibar doszła do skutku, konieczne jest posiadanie paszportu ważnego przez co najmniej 6 miesięcy od czasu wyjazdu z Tanzanii oraz wizy. Wizę można uzyskać przez Internet lub na przejściu granicznym (na lotnisku). W przypadku wizy uzyskanej na lotnisku jest ona ważna przez 90 dni i kosztuje 50 USD.

 

Transport na Zanzibarze

Transport na Zanzibarze obejmuje busy, taksówki, można też wynająć samochód. Przy ostatniej opcji warto pamiętać, że w Tanzanii obowiązuje ruch lewostronny, a w mieście można jeździć najszybciej 40 km/h. Wielu osobom opcja samodzielnego podróżowania wynajętym samochodem może wydawać się atrakcyjna, jednak minusem takiego wyboru na Zanzibarze jest policja. Kontrole są bardzo częste, a policja często oczekuje po prostu „łapówki”. Taksówki są wygodne, choć drogie. Rozpoznaje się je dzięki czerwonym tablicom rejestracyjnym.

Zdecydowanie najciekawszym i najbardziej związanym z zanzibarską kulturą środkiem transportu są publiczne autobusy zwane „dala-dala”. Nie wszystkim się podobają. Nie mają przystanków, rozkładów jazdy, czasami nie wiadomo nawet komu i ile zapłacić. Na szybie zawsze widnieje nazwa miejscowości, w której kierunku bus się udaje. Może nie jest to najwygodniejsza forma transportu, z pewnością jednak jest to niezapomniana atrakcja dająca poznać Zanzibar od środka.

 

Historia i ludność

Pierwszymi Europejczykami na Zanzibarze byli Portugalczycy, którzy znaleźli się tam, szukając drogi morskiej do Indii. Jednak już wcześniej, w XVI wieku, na Zanzibar przybyli Arabowie. Pierwotnie wyspa była zamieszkiwana przez plemiona afrykańskie. Aktualnie Zanzibar jest częścią Tanzanii, ale cieszy się sporą autonomią. Ze względu na swoja historię zanzibarskie społeczeństwo jest bardzo zróżnicowane etnicznie. Językiem urzędowym pozostają języki: suahili i angielski. Lokalna ludność na co dzień używa dialektu zwanego Unguja.

 

Ważne informacje dla turystów

  1. Walutą Zanzibaru jest szyling tanzański, ale dolary są powszechnie akceptowane. 43 dolary to równowartość 100000 szylingów
  2. Należy pamiętać, że Zanzibar jest krajem muzułmańskim i trzeba uszanować kulturę tamtejszej ludności. Plażowe stroje są dopuszczalne jedynie na plażach lub na terenie hotelu. Zwiedzając wyspę w takim stroju można spodziewać się kary finansowej
  3. Zanzibarskie gniazdka elektryczne wyglądają inaczej niż polskie. Warto mieć przejściówkę z 3 bolcami
  4. Mieszkańcy wyspy są bardzo mili i uprzejmi, jednak lepiej nie zostawiać cennych rzeczy bez opieki
  5. Pamiętaj, by kupując coś, najpierw ustalić cenę
  6. Przydatne przy kąpielach morskich będzie obuwie ochronne – jeżowce są bardzo często spotykane
  7. Często spotykane są też jaszczurki. Nie warto się ich bać. Są niegroźne, a nawet pożyteczne.
2022-02-23 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
  • 1
  • …
  • 121
  • 122
  • 123
  • 124
  • 125
  • …
  • 299

Archiwa

  • marzec 2026
  • luty 2026
  • styczeń 2026
  • grudzień 2025
  • listopad 2025
  • październik 2025
  • wrzesień 2025
  • sierpień 2025
  • lipiec 2025
  • czerwiec 2025
  • maj 2025
  • kwiecień 2025
  • marzec 2025
  • luty 2025
  • styczeń 2025
  • grudzień 2024
  • listopad 2024
  • październik 2024
  • wrzesień 2024
  • sierpień 2024
  • lipiec 2024
  • czerwiec 2024
  • maj 2024
  • kwiecień 2024
  • marzec 2024
  • luty 2024
  • styczeń 2024
  • grudzień 2023
  • listopad 2023
  • październik 2023
  • wrzesień 2023
  • sierpień 2023
  • lipiec 2023
  • czerwiec 2023
  • maj 2023
  • kwiecień 2023
  • marzec 2023
  • luty 2023
  • styczeń 2023
  • grudzień 2022
  • listopad 2022
  • październik 2022
  • wrzesień 2022
  • sierpień 2022
  • lipiec 2022
  • czerwiec 2022
  • maj 2022
  • kwiecień 2022
  • marzec 2022
  • luty 2022
  • styczeń 2022
  • grudzień 2021
  • listopad 2021
  • październik 2021
  • wrzesień 2021
  • sierpień 2021
  • lipiec 2021
  • czerwiec 2021
  • maj 2021
  • kwiecień 2021
  • marzec 2021
  • luty 2021
  • styczeń 2021
  • grudzień 2020
  • listopad 2020
  • październik 2020
  • wrzesień 2020
  • sierpień 2020
  • lipiec 2020
  • czerwiec 2020
  • maj 2020
  • kwiecień 2020
  • marzec 2020
  • luty 2020
  • styczeń 2020
  • grudzień 2019
  • listopad 2019
  • październik 2019
  • wrzesień 2019
  • sierpień 2019
  • lipiec 2019
  • czerwiec 2019
  • maj 2019
  • kwiecień 2019
  • marzec 2019
  • luty 2019
  • styczeń 2019
  • grudzień 2018
  • listopad 2018
  • październik 2018
  • wrzesień 2018
  • sierpień 2018
  • lipiec 2018
  • czerwiec 2018
  • maj 2018
  • kwiecień 2018
  • marzec 2018
  • luty 2018
  • styczeń 2018
  • grudzień 2017
  • listopad 2017
  • październik 2017
  • wrzesień 2017
  • sierpień 2017
  • lipiec 2017
  • czerwiec 2017
  • maj 2017
  • kwiecień 2017
  • marzec 2017
  • luty 2017
  • styczeń 2017
  • grudzień 2016
  • listopad 2016
  • październik 2016
  • wrzesień 2016
  • sierpień 2016
  • lipiec 2016
  • czerwiec 2016
  • maj 2016
  • kwiecień 2016
  • marzec 2016
  • luty 2016
  • styczeń 2016
  • grudzień 2015
  • listopad 2015
  • październik 2015
  • wrzesień 2015
  • sierpień 2015
  • lipiec 2015
  • czerwiec 2015
  • maj 2015
  • kwiecień 2015
  • marzec 2015
  • luty 2015
  • styczeń 2015
  • grudzień 2014
  • listopad 2014
  • październik 2014
  • wrzesień 2014
  • sierpień 2014
  • lipiec 2014
  • czerwiec 2014
  • maj 2014
  • kwiecień 2014
  • marzec 2014
  • luty 2014
  • styczeń 2014
  • grudzień 2013
  • listopad 2013
  • październik 2013
  • wrzesień 2013
  • sierpień 2013
  • lipiec 2013
  • czerwiec 2013
  • maj 2013
  • kwiecień 2013
  • marzec 2013
  • luty 2013
  • styczeń 2013
  • grudzień 2012
  • listopad 2012
  • październik 2012
  • wrzesień 2012
  • sierpień 2012
  • lipiec 2012
  • czerwiec 2012
  • maj 2012
  • kwiecień 2012
  • marzec 2012
  • luty 2012
  • styczeń 2012
  • grudzień 2011
  • listopad 2011
  • październik 2011
  • wrzesień 2011
  • sierpień 2011
  • lipiec 2011
  • czerwiec 2011
  • maj 2011
  • kwiecień 2011
  • marzec 2011
  • luty 2011
  • styczeń 2011
  • grudzień 2010
  • listopad 2010
  • październik 2010
  • wrzesień 2010
  • sierpień 2010
  • lipiec 2010
  • czerwiec 2010
  • maj 2010
  • kwiecień 2010
  • marzec 2010
  • luty 2010
  • styczeń 2010
  • grudzień 2009
  • listopad 2009
  • październik 2009
  • wrzesień 2009
  • sierpień 2009
  • lipiec 2009
  • czerwiec 2009
  • maj 2009
  • kwiecień 2009
  • styczeń 2009
  • listopad 2008
  • październik 2008

Kategorie

  • Administracyjna
  • Afryka
  • Akcje eko
  • Aktualności
  • Aktualności inne
  • Albania
  • Aleja Podróżników
  • Ameryka Północna
  • Ameryka Południowa
  • Ameryka Środkowa i Karaiby
  • Artykuły testowe
  • Australia i Oceania
  • Austria
  • Azja
  • Bez kategorii
  • Biegi
  • BUŁGARIA
  • Chorwacja
  • Ciekawostki
  • Cykliczne Spotkania Podróżników
  • CZARNOGÓRA
  • Czechy
  • Czyste Góry Czyste Szlaki
  • Czyste Tatry
  • Czyste Tatry
  • Dania
  • Dolny Śląsk
  • Europa
  • Festiwale
  • Filmy
  • Francja
  • Góry
  • HISZPANIA
  • HOLANDIA
  • Konkurs Fotograficzny
  • Konkursy
  • Konkursy inne
  • Korona
  • Kościoły i obiekty sakralne
  • KOSOWO
  • Książka
  • Kuchnia
  • Kuchnie świata
  • Kujawsko-pomorskie
  • LITWA
  • Łódzkie
  • Lotniska i powietrze
  • Lubelskie
  • Lubuskie
  • LUKSEMBURG
  • MACEDONIA
  • Małopolskie
  • Malta
  • Materiał zewnętrzny
  • Miasta
  • Miejsca wyjątkowe
  • Muzea
  • Najciekawsze szlaki piesze i rowerowe w Europie
  • Newsy
  • NIEMCY
  • NORWEGIA
  • Opolskie
  • Parowozownie
  • Podkarpackie
  • Podlaskie
  • Podziemia
  • Podziemia
  • Podziemia turystyczne w Europie Underground in Europe
  • Polecamy
  • Polska
  • Pomorskie
  • Portugalia
  • PRACE KONKURSOWE POLSKA
  • PRACE KONKURSOWE ŚWIAT
  • Projekt 4 Pory Roku
  • Projekt Mali Melomani
  • Projekt Mali Melomani II
  • Recenzje sprzętu
  • Reklama
  • Robocze inne
  • ROSJA
  • Rower
  • Różne media
  • Rumunia
  • Schroniska
  • SERBIA
  • Skanseny w Polsce
  • Śląskie
  • Slowacja
  • Slowenia
  • Spływy kajakowe
  • Spotkania autorskie
  • Spotkania, zloty, imprezy podróżników
  • Sprzęt
  • Świat
  • Świętokrzyskie
  • SZWAJCARIA
  • Tanie loty
  • Tatromaniak
  • Testy sprzętu
  • Twierdze i Forty
  • Ukraina
  • unesco
  • Via Adriatica Trail
  • Warmińsko-mazurskie
  • Warsztaty i plenery fotograficzne
  • WĘGRY
  • WIELKA BRYTANIA
  • Wielkopolskie
  • WŁOCHY
  • Woda
  • Wspomnienia z podróży
  • Wystawy
  • Wywiady
  • Zabytki sakralne
  • Zachodniopomorskie
  • Zamki i pałace
  • Zostań w domu nie odwołuj

Obserwuj nas

Top Selling Multipurpose WP Theme

Ostatnie posty

  • Bezpieczne (prawie) szlaki zimowe w Tatrach- propozycje (prawie) dla każdego

    2026-03-28
  • Via Bulgarica – Bułgarski Szlak Przygody

    2026-03-28
  • Schrony i schroniska górskie w Chorwacji

    2026-03-27
  • Skansen Przemysłu Naftowego Magdalena w Gorlicach

    2026-03-25
  • Skansen Józefa Chełmowskiego w Brusach – artysta z innego świata

    2026-03-24
  • Grota Mechowska – największa osobliwość przyrody na Niżu Europejskim

    2026-03-22

Kanał społecznościowy

Kanał społecznościowy

Wybór redaktorów

zamek Drakuli w Poenari

2016-01-25

Rezerwat Groapa Ruginoasa, Góry Bihor w Rumunii

2022-08-06

Zamek – Twierdza Rupea w Rumunii

2022-08-09

Rezerwat Cheile Turzii – wąwóz Turda

2024-01-23

Zamek Drakuli w Hunedoarze w Rumunii

2024-03-03

Klub Podróżników Śródziemie

Ogólnopolski portal podróżniczy poświęcony odkrywaniu Polski i świata. Od znanych miast i zabytków, przez górskie szlaki i podziemia, po miejsca nieoczywiste i zapomniane.

Rzetelne relacje, autorskie przewodniki oraz praktyczne wskazówki dla turystów, pasjonatów historii i miłośników aktywnego podróżowania.

Odkrywaj świat z nami – świadomie, krok po kroku i z pasją.

Ciekawe w województwach

    • Dolnośląskie
    • Kujawsko-pomorskie
    • Lubelskie
    • Lubuskie
    • Łódzkie
    • Małopolskie
    • Mazowieckie
    • Opolskie
    • Podkarpackie
    • Podlaskie
    • Pomorskie
    • Śląskie
    • Świętokrzyskie
    • Warmińsko-mazurskie
    • Wielkopolskie
    • Zachodniopomorskie
dhosting

Polecane

Bezpieczne (prawie) szlaki zimowe w Tatrach- propozycje (prawie) dla każdego
Via Bulgarica – Bułgarski Szlak Przygody
Schrony i schroniska górskie w Chorwacji
Skansen Przemysłu Naftowego Magdalena w Gorlicach

Ostatnio dodane

Bezpieczne (prawie) szlaki zimowe w Tatrach- propozycje (prawie) dla każdego
Via Bulgarica – Bułgarski Szlak Przygody
Schrony i schroniska górskie w Chorwacji
Skansen Przemysłu Naftowego Magdalena w Gorlicach
Facebook Twitter Youtube Linkedin Envelope Rss

klubpodroznikow.com – Copyright & Copy 2025/26

Created by Konfig.Info

  • Klub Podróżników – Śródziemie – portal podróżniczy | Polska, Europa, Świat
  • Fundacja Aleja Podróżników
  • Forum
  • Relacje
    • Europa
    • Polska
    • Świat
  • Sprzęt
    • Recenzje sprzętu
    • Testy sprzętu
  • Książka
  • Kontakt
Klub Podróżników – Śródziemie – portal podróżniczy | Polska, Europa, Świat
  • Home
Klub Podróżników – Śródziemie – portal podróżniczy | Polska, Europa, Świat

Wybór redaktorów

  • Sighișoara miasto w środkowej Rumunii w Siedmiogrodzie

    2026-02-02
  • Góry solne w Rumunii – Muntele de sare

    2026-02-01
  • Droga Transfogaraska w Rumunii

    2025-09-17
  • Wulkany błotne w Rumunii, wyjątkowy rezerwat przyrody

    2024-08-20
  • Jaskinia Meziad, Peşteră

    2024-08-20
  • Kopalnia soli Salina Turda w Rumunii

    2024-08-17
@2021 - All Right Reserved. Designed and Developed by PenciDesign
Ta strona wykorzystuje pliki cookies w celu zapewnienia prawidłowego działania serwisu oraz analiz ruchu. Zobacz politykę prywatności .