Klub Podróżników – Śródziemie – portal podróżniczy | Polska, Europa, Świat
  • Slajdowiska
    • Spotkania autorskie
  • Relacje
    • Europa
      • Albania
      • Austria
      • Bułgaria
      • Chorwacja
      • Czarnogóra
      • Czechy
      • Dania
      • Francja
      • Hiszpania
      • Holandia
      • Kosowo
      • Litwa
      • Luksemburg
      • Macedonia
      • Malta
      • Niemcy
      • Norwegia
      • Portugalia
      • Rosja
      • Rumunia
      • Serbia
      • Slowacja
      • Slowenia
      • Szwajcaria
      • Ukraina
      • Wegry
      • Wielka Brytania
      • Włochy
    • Polska informacje i fotorelacje
      • Forty i twierdze
      • Góry
      • Kolej
        • Parowozownie
      • Miasta
      • Miejsca wyjątkowe
      • Muzea
      • Podziemia
      • Polska na weekend
      • Skanseny w Polsce
      • Woda
      • Województwa
        • Dolny Śląsk
        • Kujawsko-pomorskie
        • Łódzkie
        • Lubelskie
        • Lubuskie
        • Małopolskie
        • Mazowieckie
        • Opolskie
        • Podkarpackie
        • Podlaskie
        • Pomorskie
        • Śląskie
        • Świętokrzyskie
        • Warmińsko-mazurskie
        • Wielkopolskie
        • Zachodniopomorskie
      • Zabytki sakralne
      • Zamki i pałace
    • Świat
      • Afryka
      • Ameryka Południowa
      • Ameryka Północna
      • Ameryka Środkowa i Karaiby
      • Antarktyda
      • Australia i Oceania
      • Azja
    • Schroniska Górskie
  • Filmy
  • Sprzęt
    • Polecamy
    • Recenzje sprzętu
    • Testy sprzętu
  • Autorzy
    • Albin Marciniak
    • Karolina Zięba-Kulawik
    • Redakcja
  • Forum
  • Fundacja Aleja Podróżników
  • Kontakt
piątek, 27 marca, 2026
Klub Podróżników – Śródziemie – portal podróżniczy | Polska, Europa, Świat
  • Slajdowiska
    • Spotkania autorskie
  • Relacje
    • Europa
      • Albania
      • Austria
      • Bułgaria
      • Chorwacja
      • Czarnogóra
      • Czechy
      • Dania
      • Francja
      • Hiszpania
      • Holandia
      • Kosowo
      • Litwa
      • Luksemburg
      • Macedonia
      • Malta
      • Niemcy
      • Norwegia
      • Portugalia
      • Rosja
      • Rumunia
      • Serbia
      • Slowacja
      • Slowenia
      • Szwajcaria
      • Ukraina
      • Wegry
      • Wielka Brytania
      • Włochy
    • Polska informacje i fotorelacje
      • Forty i twierdze
      • Góry
      • Kolej
        • Parowozownie
      • Miasta
      • Miejsca wyjątkowe
      • Muzea
      • Podziemia
      • Polska na weekend
      • Skanseny w Polsce
      • Woda
      • Województwa
        • Dolny Śląsk
        • Kujawsko-pomorskie
        • Łódzkie
        • Lubelskie
        • Lubuskie
        • Małopolskie
        • Mazowieckie
        • Opolskie
        • Podkarpackie
        • Podlaskie
        • Pomorskie
        • Śląskie
        • Świętokrzyskie
        • Warmińsko-mazurskie
        • Wielkopolskie
        • Zachodniopomorskie
      • Zabytki sakralne
      • Zamki i pałace
    • Świat
      • Afryka
      • Ameryka Południowa
      • Ameryka Północna
      • Ameryka Środkowa i Karaiby
      • Antarktyda
      • Australia i Oceania
      • Azja
    • Schroniska Górskie
  • Filmy
  • Sprzęt
    • Polecamy
    • Recenzje sprzętu
    • Testy sprzętu
  • Autorzy
    • Albin Marciniak
    • Karolina Zięba-Kulawik
    • Redakcja
  • Forum
  • Fundacja Aleja Podróżników
  • Kontakt
Klub Podróżników – Śródziemie – portal podróżniczy | Polska, Europa, Świat
Klub Podróżników – Śródziemie – portal podróżniczy | Polska, Europa, Świat
  • Klub Podróżników – Śródziemie – portal podróżniczy | Polska, Europa, Świat
  • Fundacja Aleja Podróżników
  • Forum
  • Relacje
    • Europa
    • Polska
    • Świat
  • Sprzęt
    • Recenzje sprzętu
    • Testy sprzętu
  • Książka
  • Kontakt
Copyright 2025 - All Right Reserved
HISZPANIA

Gran Canaria – raj wakacyjny na Wyspach Kanaryjskich

przez Zenon Żyburtowicz 2023-11-12
Napisane przez Zenon Żyburtowicz

  Gran Canaria to jedna z najpiękniejszych wysp w archipelagu Wysp Kanaryjskich, zaledwie kilka godzin lotu od Polski. To miejsce pełne kontrastów, gdzie piękne plaże sąsiadują z wulkanicznymi krajobrazami, a tradycyjna kuchnia kanaryjska miesza się z kuchnią międzynarodową. To raj wakacyjny, który zachwyci każdego.

 

 

Gran Canaria to wyspa o powierzchni ponad 1,5 tysiąca km², położona na Oceanie Atlantyckim, na zachód od Maroka. Na tej wyspie temperatury utrzymują się na stałym poziomie przez cały rok, dzięki czemu jest to idealna destynacja na wakacje zarówno latem, jak i zimą. Gran Canaria to również miejsce, gdzie każdy znajdzie coś dla siebie – od pięknych plaż, przez wulkaniczne krajobrazy, po malownicze miasta i wiele atrakcji turystycznych. Z pewnością warto zobaczyć kolorowe miasteczko Teror, które słynie z pięknych kanaryjskich domów z drewnianymi balkonami. Warto też odwiedzić park narodowy Caldera de Bandama, gdzie można podziwiać wspaniałe widoki na wulkaniczne krajobrazy wyspy.

 

 

Innym ciekawym miejscem jest Palmitos Park, którego atrakcją są egzotyczne ptaki, delfiny, orły oraz białe tygrysy. Kolejnym miejscem wartym uwagi jest Puerto de Mogán, które nazywane jest „małą Wenecją” ze względu na liczne kanały i malownicze budynki. W tej malowniczej miejscowości w pobliżu portu znajduje się Hotel Mogan Playa. Jest otoczony pięknym, subtropikalnym ogrodem z kilkoma basenami i znajduje się zaledwie kilka minut od piaszczystej plaży.

 

 

Hotel Mogan Playa to idealne miejsce dla osób, które szukają wakacyjnego relaksu i odpoczynku. Hotelowa restauracja oferuje dania kuchni międzynarodowej oraz tradycyjne dania kanaryjskie, przygotowane z lokalnych produktów. Warto spróbować tradycyjnych kanaryjskich przysmaków, takich jak papas arrugadas, czyli małe, ugotowane w skórce ziemniaki, podawane z pikantnym sosem mojo, potaje (tradycyjna zupa z fasoli, mięsa i warzyw) lub potrawę z ryb morskich, typową dla wysp kanaryjskich, jak filety z tuńczyka w sosie mojo.
Dla miłośników sportów wodnych czeka wiele atrakcji, takich jak windsurfing, kitesurfing czy nurkowanie. Na wyspie znajdują się także liczne pola golfowe oraz wspaniałe trasy rowerowe, które prowadzą przez malownicze krajobrazy.

 

 

Warto odwiedzić stolicę wyspy, Las Palmas de Gran Canaria zwłaszcza w okresie karnawału, który jest wielką atrakcją turystyczną. W tym czasie, gdy wszyscy bawią się ze wszystkimi poprzebierani w fantazyjne kostiumy, przez miasto przechodzą wielkie parady piękna, radości i koloru. Ich uczestnicy prezentują się we wspaniałych, błyszczących, wielobarwnych kreacjach, wymyślnych makijażach i dekoracjach twarzy. Prezentują się, także liczne szkoły salsy i samby. Wszystko odbywa się w rytm głośnej, latynoamerykańskiej muzyki mieszającej się z techno. 

 

 

Miłośnicy zabytkowej architektury, koniecznie powinni zobaczyć w najstarszej części miasta plac Plaza Santa Ana z katedrą i Casas Consistoriales oraz plac Plaza Santo Domingo, gdzie zaczyna się wędrówka wąskimi uliczkami pełnymi fasad i balkonów typowych dla domów kanaryjskich. W jednym z pięknie odrestaurowanych budynków z XIX wieku mieści się Hotel Cordial Plaza Major de Santa Ana, który zachwyca luksusem i elegancją. Na jego ostatniej kondygnacji znajduje się odkryty taras z barem i kawiarnią skąd roztacza się ciekawy widok na miasto. W pobliżu hotelu znajduje się Casa Colon, dom (obecnie muzeum) w którym zatrzymał się Krzysztof Kolumb w drodze do Ameryki. 

 

 

O wyspie znakomicie opowiada polska  przewodniczka i pilotka wycieczek Małgorzata Przybysz, która od wielu lat mieszka na Gran Canarii. Małgorzata jest pasjonatką historii, kultury i kuchni kanaryjskiej oraz zna wyspę jak własną kieszeń. Oferuje wycieczki po całej wyspie, podczas których można zwiedzić najważniejsze atrakcje turystyczne, poznać historię i kulturę wyspy oraz spróbować lokalnych specjałów.

 

Tekst i zdjęcia 
Zenon Żyburtowicz

https://zenonzyburtowicz.com

 

 

 

 

Przewodniczka Małgosia rozmawiająca z tubylcem przy zabytkowym domu kanaryjskim w miejscowości Telde.

www.gowithgosia.com

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Gran Canaria

Zenon Żyburtowicz

https://zenonzyburtowicz.com/pl_PL/

 

2023-11-12 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Slowenia

Solkanski Most w Słowenii to największy na świecie kamienny most łukowy

przez Redakcja 2023-11-12
Napisane przez Redakcja
Solkanski most 7

  Istnieje wiele znanych mostów na świecie, takich jak most na rzece Kwai w Tajlandii, a w Wenecji Most Westchnień i Most Rialto. W Solkan mamy najsłynniejszy 220 metrowy, kamienny most kolejowy, mający największy kamienny łuk na świecie o rozpiętości 85 metrów. Ta budowla to szczyt wiedzy i techniki w zakresie budowy mostów i inżynierii lądowej na początku XX wieku. Most Solkan został zbudowany w 1905 roku jako część połączenia kolejowego między Triestem a Wiedniem. Wyróżnia go niezwykła elegancja i lekkość kamiennej konstrukcji, która przeskakuje rzekę Socę jak tęcza.

 

Solkanski most 7

 

Most jest zbudowany zgodnie z segmentową metodą łączenia kamiennych bloków i ze stopniowym ułożeniem poszczególnych pierścieni łuku. Kamienne bloki zostały przywiezione z kamieniołomu Cava Romana w Nabrežinie. Jest to wapień o wielkości od 0,2 m3 do 0,7 m3. Kamienne bloki były opuszczone do miejsca instalacji specjalnymi windami parowymi. Cały proces budowy nadzorował austriacki inżynier Leopold Oerley. Jak podają kroniki, podczas otwarcia mostu 19 lipca 1906 r. Książę Franciszek Ferdynand zatrzymał się na moście o godz. 16.20.

 

Solkanski most 1

 

Podczas I wojny światowej most został zburzony przez Włochów. W dniu 9 grudnia 1926 r. rozpoczęto odbudowę przęsła. Do odbudowy kamienne bloki zostały przywiezione z kamieniołomów Chiampo w pobliżu Vicenzy, z Nabrežiny i Aviano. Zamontowano wówczas 4533 kamienne elementy. Do zaprawy użyto cementu z cementowni Anhov. Odbudowany łuk jest nieco cieńszy niż oryginalny, z tylko czterema otworami odciążającymi po obu stronach. Inauguracja przebudowanego mostu nastąpiła 8 sierpnia 1927 r.

W 1985 r. wybudowano sąsiada, betonowy most drogowy. Dziś most kolejowy jest ważnym elementem dziedzictwa, jako zabytek techniki. Staje się szczególnie piękny po zmroku, gdy jest oświetlony przez reflektory. Stulecie mostu obchodzono 19 lipca 2006 roku.

 

Solkanski most 12

 

Rzeka Soca kolor swoich wód zawdzięcza topniejącym śniegom w Alpach Julijskich. Niczym wody barwione na Dzień Św. Patryka zachwyca i przyciąga wzrok. Znaleźć się w takim miejscu bez aparatu to grzech. Miejsce jest fotogeniczne szczególnie wiosną gdy cały przełom rzeki tonie w zieleni oraz jesienią, gdy zielona wstęga rzeki wije się pomiędzy wszystkimi kolorami liści drzew.

 

Solkanski most 5

 

Kamera na żywo ukazująca most także po zmroku:

https://www.hribi.net/spletna_kamera/solkanski_most/3326

 

 Most na rzece Soca znajduje się tuż przy samej granicy z Włochami

 

{source}
<iframe src=”https://www.google.com/maps/embed?pb=!1m14!1m8!1m3!1d11090.735315511194!2d13.6452288!3d45.9775741!3m2!1i1024!2i768!4f13.1!3m3!1m2!1s0x477b004cfe495c5d%3A0xcef9775f24f6ebb0!2sSolkan%20Bridge!5e0!3m2!1spl!2spl!4v1583659493763!5m2!1spl!2spl” width=”600″ height=”450″ frameborder=”0″ style=”border:0;” allowfullscreen=””></iframe>
{/source}

 

 

Solkanski most 2

 

Solkanski most 3

 

Solkanski most 6

 

Solkanski most 4

 

Solkanski most 8

 

Solkanski most 13

 

Solkanski most 9

 

Solkanski most 15

 

Polska nie tylko na weekend – miejsca niezwykłe, szczególne, wyjątkowe, rekordowe i mało znane.
 
 

Miejsca i obiekty w Polsce, rekordowe w skali świata polecane do zwiedzania

 
 
 
 

opracowanie & foto Albin Marciniak

https://www.facebook.com/marciniak.albin
 
2023-11-12 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Kuchnia

Kuchnie świata – tradycyjne potrawy na świecie

przez redakcja 2023-11-11
Napisane przez redakcja
Kuchnie świata – tradycyjne potrawy na świecie
   Dla niektórych podróżników, jedzenie jest tak samo ważne jak atrakcje, które dana miejscowość może zaoferować.  Dla tych smakoszy przedstawiamy listę miejsc, które zaspokoją apetyt każdego turysty. Turysty- konesera


Singapur


Przez zapożyczenia z kuchni Chin, Indii, Malezji, Tamil i kuchni Peranakan, jedzenie w Singapurze jest wielokulturowe i wyjątkowe, jak wyspa sama w sobie. Te niezwykłe doznania kulinarne oferowane są w jednym z miejskich kompleksów: stragany na świeżym powietrzu wypełnione żywnością, zawierające wszystkie rodzaje niedrogich przysmaków. Do tych bardziej popularnych należy Adam Road Food Center, Chomp Chomp Food Center, Lau Pa Sat Food Center, Newton Circus Food Center i Zion Road Riverview Food Center. Singapur ma wielu pasjonatów swojej kuchni. Niektóre lokalne specjały to:

Satay (danie składające się z kawałków lub plastrów mięsa nadzianych na patyczki bambusowe, które później są grillowane nad ogniskiem i podawane z ostrymi sosami.)

Roti Prata

Char Kway Teow (słodkie i pikantne kluski)

Chili Crab

Chicken Rice Hainanese

Rojak (sałatka)

Niektóre z najlepszych restauracji do wyboru: Song of India, il Lido, Graze, Mango Tree Restaurant, Blue Ginger, Oso Ristorante, Hai Tien Lo, Ghorkha Grill, IndoChine Waterfront, kawiarnia Samar, Original Sinand Mortona Steakhouse.


Honolulu (U.S.A.)


Kiedy myślimy o Hawajach, natychmiast przychodzi nam do głowy obraz rajskiej wyspy, ale jedną z prawdziwych przyjemności jest tutaj jedzenie. Kuchnia hawajska to wyjątkowe połączenie dań z Azji i Pacyfiku. Niektóre lokalne przysmaki to:

Lau Lau (schab z kurczaka lub warzywa gotowane na parze w torebce liści)

Lomi łosoś

Poke (sałatka z tuńczyka i innych ryb)

Ale klejnotem hawajskiej kuchni jest wieprzowina Kalua, (gotowana w piekarniku  przez cały dzień)

Poi (danie z taro)

Godną polecenia jest restauracja Hawaii Food Tours (utworzona przez byłego szefa kuchni). Warto też zjeść posiłek w jednej z wymienionych restauracji: La Mer, Alan Wong, Roys, Hoku się, Chef Mavro, amerykańska Hy to czy Orchid.

Napa Valley (U.S.A.)

Napa Valley, Kalifornia to doskonały przykład tego, jak dobre jedzenie wynika z obecności dobrego wina. Oto proste, lekkie potrawy które przygotowywane są ze świeżych składników zakupionych rano na targach. Menu zmienia się tutaj wraz z porami roku a czasami nawet codziennie… Kuchnia Napa to nie tylko wpływy Hiszpanii i Meksyku, ale także Włochów, którzy zapoczątkowali przemysł winiarski w regionie. I w rezultacie, Napa Valley została przekształcona w krainę Neo-Toskanii.
Prawdopodobnie najlepsza restauracja w okolicy (i wielu uważa za najlepszą w Stanach Zjednoczonych) jest francuskia Yountville. Inne wielkie restauracje to Cucina Italiana, Neela, La Toque, Redd, kawiarnia La Haye, Bistro Jeanty, Bouchon.

New York City (U.S.A.)

Dla wielu, Nowy Jork jest centrum wszechświata i ma niezaprzeczalną zdolność do przyciągania imigrantów. Nowy Jork oferuje wszystko, od żywności ulicy do pięciogwiazdkowych restauracji i kuchni z różnych zakątków świata.
Kilka lepszych miejsc na obiad: Nobu, Daniel, Le Bernardin, Per Se, Café Boulud, Gramercy Tavern, Peter Luger Steakhouse, Bouley, Jean Geroges, Masa, Babbo Ristorante e Enoteca, Aureole i Le Cirque.


Fes (Marocco)

Specyfiką kuchni marokańskiej jest jej różnorodność. Wielowiekowe wpływy różnych kultur na Maroko stworzyły to, co jest nam znane jako jedna z najlepszych kuchni arabskich. Dzięki Maurom spotkamy w niej oliwę, oliwki, orzechy i świeże owoce. Francuzi uczynili ją bardziej wyrafinowaną i elegancką, a także przywieźli ze sobą rogale. Jednakże największy wpływ miał świat arabski, dzięki któremu zjemy w Maroku typowe dla tego okręgu dania, takie jak kuskus, tadżin, harira czy kebab.

Kuskus

Kuchnia marokańska uchodzi za kuchnię mięsną, jednakże posiada także doskonałe dania warzywne. Główny posiłek jest rozpoczynany od zestawu sałatek na gorąco i zimno, a następnie podawane są dania mięsne. Głównie używa się baraniny, jagnięciny, wołowiny i kurczaka, ale można także spotkać mięso wielbłądzie. Jedynym zakazanym mięsem jest wieprzowina, którą uważa się za mięso nieczyste i spożywania jej zabrania religia. Kuchnia marokańska wykorzystuje także owoce morza, chociaż na pewno nie jest to tak powszechne, jak w kuchniach śródziemnomorskich. Z przypraw, które nadają wyrazisty, lekko pikantny smak, używa się szafranu, cynamonu, kminku, kurkumy, imbiru, pieprzu, papryki, anyżu, sezamu i kolendry. Praktycznie do wszystkich dań dodaje się czosnku, który podkreśla smak mięsa i warzyw. Posiłek zazwyczaj kończy się filiżanką mięty. Specyfiką spożywania posiłków w marokańskich domach jest jedzenie rękami i używanie chleba jako naczynia.

W marokańskich restauracjach serwowane są wszystkie specjały tej pysznej kuchni. Najbardziej znanym daniem jest tadżin. Jest to potrawa, która jak polski rosół przez każdego kucharza jest przyrządzana i doprawiana inaczej. Jej podstawą jest mięso z warzywami i dużą ilością przypraw, duszone w specjalnym garnku ze stożkową pokrywą od którego danie wzięło nazwę.

Koniecznie trzeba również spróbować harire. Ta pożywna, gęsta zupa z baraniny, soczewicy, cebuli, czosnku, pomidorów i świeżych ziół zachwyci każdego.

Równie doskonałym specjałem są briwats, czyli małe pierożki wypełnione różnymi nadzieniami. Kuchnia marokańska może także poszczycić się wspaniałymi deserami. Do najbardziej znanych należą kaab el ghzal co oznacza „rogi gazeli”. Są to rogaliki nadziewane pastą migdałową i polane lukrem. Podaje się także naleśniki, smażone na głębokim tłuszczu, z polewą miodową i posypką z sezamu.

Restauracje w Fes podają nie tylko wyjątkowe jedzenie marokańskie, ale również objmują kuchnię całego świata. Jedne z lepszych restauracji to: Al Fassia, L’Ambra, La Kasbah Restaurant, Medina kawiarnia, Palais de Fes, Le Majestic, Vesuvio i Jnan Palace.


Sycylia (Włochy)

Jak w większości kultur wysp, ryby i owoce morza są królem i na Sycylii. Dania przygotowywane są ze świeżych warzyw uprawianych w żyznej glebie w cieniu Etny. Wstępnie przygotowane potrawy, tradycyjnie serwowane ukazują wpływy Greków, Rzymian, Arabów, Normanów i innych kultur europejskich, jednak wpływy arabskie wydają się być najsilniejsze. Sycylijczycy mają skłonność do świeżości, jedzą potrawy które zostały zrobione na miejscu tuż przed podaniem. Niektóre tradycyjne dania kuchni sycylijskiej to: Pizza,
Caponeta (sałatka z bakłażana, oliwki, kapar i selera)

Crocche (pierogi ze smażonych ziemniaków)

Arancine (smażone kulki ryżowe)

Sycylijczycy są również znani ze swojej słodyczy: Gelato i Granita, Cannoli, Cassata

Wszystko to w połączeniu z czerwonym lub białym winem deserowym.
Jedna z najlepszych restauracji to: Il Ristorantino, Osteria del Doumo, Casa Grungo, Il Barocco, Locanda Don Serafino, Ristorante Il Dehor, Bye Bye Blues, La Grotta di Carmelo i Don Camillo.


Bangkok (Tajlandia)


Każdy prawdziwy smakosz przynajmniej raz próbował tajskie jedzenie , a najlepsze dania kuchni tajskiej na świecie znajduje się w tętniącym życiem Bangkoku. Stolica Tajlandii oferuje wiele lokali gastronomicznych, od ulicznych sprzedawców do pięciogwiazdkowych restauracji (zwykle znajdują się w ekskluzywnych hotelach) i oferuje nie tylko wspaniałe tajskie jedzenie, ale także japońskie, chińskie, indyjskie, koreańskie, niemieckie, brytyjskie oraz włoskie…
Można tu znaleźć dania takie jak:
Pad tajski (tajski smażony makaron)

Tom Yum Goong (ostra zupa przygotowywana na bazie bulionu lub wody, zazwyczaj z krewetkami)

Chu Chi Pla (pikantna sałatka z papai) i Som Tam tajski (smażone skrzydełka kurczaka).

Jedne z najlepszych restauracji w mieście to: Sala Rin Naam w The Oriental Bangkok, Lemongrass, Spice Market w Four Seasons, Gianni Ristorante, Maha Naga, Baan Khanitha, Harmonique, D’Sens w Dusit Thani i Sirocco.


 

Londyn (Anglia)

Londyn jest wielokulturową metropolią. W związku z tym można tutaj znaleźć wiele różnych kuchni z całego świata, jak również tradycyjne potrawy Brytyjczyków. Pierwotnie, dania kuchni brytyjskiej składały się z lokalnych składników, jednak nieustannie ewoluowały.. Niektóre tradycyjne brytyjskie dania to ryby z frytkami, Steak and kidney pie:

Shepherd’s pie ( zapiekanka irlandzkiego pasterza), bangers and mash

Sunday roast („niedzielna pieczeń”)

Cheshire ser

Yorkshire pudding

Najlepsze dania można znaleźć w: Gordon Ramsay- 68 Royal City Avenue, Petrus, The Gun, Pasha, BoxWood, Clos Maggiore, The Ivy, Melati, Notting Grill, Marcus Wareing at the Savoy Grill, Stef’s, Terra and Christopher’s American Grill.


Paryż (Francja)

Uważana jest często za jedną z najlepszych na świecie, wywarła przez wieki duży wpływ na inne kuchnie, zwłaszcza zachodniej Europy. Najczęściej kojarzona jest (choć nie zawsze słusznie) z żabimi udkami, ślimakami, bagietką, serami i winem. W rzeczywistości kuchnia francuska nie jest jednolita. Oprócz dużych różnic pomiędzy poszczególnymi regionami, można wyróżnić także tzw. haute cuisine (wysoką kuchnię) – drogie, tradycyjne dania, przygotowywane przez znanych często kucharzy oraz nouvelle cuisine (nową kuchnię), która narodziła się w opozycji wobec tej pierwszej. Nouvelle cuisine opiera się na lekkich, zdrowych i krótko przyrządzanych daniach.

We Francji spożywane są trzy główne posiłki w ciągu dnia:

• śniadanie (petit déjeuner) – składa się zazwyczaj z bagietki lub croissanta (rogalika) z dżemem lub masłem oraz kawy lub czekolady, które podawane są w małych miseczkach, by dzięki temu móc w nich zamaczać bagietkę. Coraz częściej podczas śniadania pije się także sok
• obiad (déjeuner) – spożywany między południem a godziną 14. Jest posiłkiem obfitym, kilkudaniowym: najpierw podawane są przystawki (entrée), potem danie główne, sery, deser i kawa. W przeciwieństwie do polskich zwyczajów, we Francji zupy nie stanowią nieodłącznego elementu obiadu i nie spożywa się ich zbyt często.
• kolacja (dîner) – spożywana jest dość późno – między 20 a 22 i trwa zazwyczaj dość długo. Podawane są dania na ciepło.

Podczas posiłków zawsze pije się wodę, nalewaną prosto z kranu, a do obiadu także wino, które ostatnio coraz częściej bywa zastępowane piwem.
Kuchnia francuska jest na świecie znana w dużej mierze dzięki samym Francuzom, którzy potrafią zareklamować swój kraj i jego dobra. Nawet najwięksi laicy kulinarni są w stanie wymienić najbardziej popularne potrawy francuskie, takie jak tarta, zupa cebulowa czy słynna bagietka oraz bardziej wysublimowane żabie udka, confit z kaczki, ślimaki pod rozmaitymi postaciami i wspaniały deser crème brûlée. Ponadto za sprawą panującej w Europie w XVII i XVIII wieku mody na francuszczyznę, mnóstwo z francuskich potraw na stałe wpisało się do kuchni wielu narodów. Tutaj należy wymienić musztardę, majonez, buliony, suflety, omlety, sos beszamelowy i sos vinaigrette. Są to produkty i dania tak popularne, że używając ich na co dzień nawet nie wiemy, że pochodzą z Francji.

Francuska pasja jedzenia jest dobrze znana na całym świecie i to właśnie sprawia iż ta kuchnia należy do jednych z najlepszych na świecie. We Francji każdy region ma swoje tradycyjne potrawy w zależności od tego, co jest lokalnie uprawiane, a wszystkie te smaki zbiegają się w Paryżu, by pokazać co najlepszego do zaoferowania ma kuchnia francuska.
Jedzenie tutaj ewoluowało od czasów średniowiecza …ser, wino, chleb, śmietana, grzyby, gęś, kurczak, wołowina, cielęcina, sardynki, ostrygi, krewetki, kalmary i świeże produkty, zioła.
Do najbardziej znanych francuskich przysmaków należą naleśniki, bagietki

Coq au vin (kura w winie),

Cassoulet (zapiekanka z białej fasoli, wieprzowiny, baraniny, boczku wędzonego, cebuli, marchwi, pietruszki, porów, selerów z dodatkiem czosnku, liści bobkowych, masła, okruchów chleba, tymianku i pieprzu)

Quiche Lorraine (rodzaj wypieku w formie placka składającego się z kruchego ciasta i nadzienia warzywnego zalanego jajeczno-śmietanową masą. Nadzienie może zawierać różne gatunki mięsa, sera i warzyw, a także zioła i przyprawy),

Bouillabaisse (zupa rybna)

Fondue (potrawa przygotowana z gorącego sera i białego wina),

Ratatouille

Rogaliki i inne wypieki, jak również: fois gras, escargot, żabie udka i kawior.

Jedne z najlepszych restauracji w Paryżu to: La Tour d’Argent, Le Grande Cascade, Le Meurice, Taillevent, Music Hall Restauracja, Pomze, Pierre Gagnaire, Plaza Athenee, Citrus Etoile, Le Grand Vefour, L’Ambroisie, Aperge, Pavilion Ledoyen, L’Astrance, Pre Castelan i Guy Savoy.


San Sebastian (Hiszpania)

Hiszpania to smak chłodzącego gazpacho i sycącej hiszpańskiej paelli. To aromat pysznego południowego wina, zapach oliwnego sadu i niezwykłych hiszpańskich ziół. Potrawy hiszpańskie niosą ze sobą posmak tego wszystkiego co w Hiszpanii najlepsze. Podstawą kuchni hiszpańskiej są produkty, które daje nam ziemia, morze, las. To wszystko to co wokół nas, to dary z jakich powinniśmy korzystać. Menu hiszpańskie udowadnia, że bazując na najprostszych składnikach przyrządzić można iście królewskie potrawy.
Kuchnia hiszpańska korzysta między innymi z tego, co temu południowoeuropejskiemu kraju daje Morze Śródziemne. W potrawach hiszpańskich wykorzystywane są wszelkie rodzaje ryb oraz owoce morza. Podstawą hiszpańskiej kuchni są warzywa; przede wszystkim pomidory, ziemniaki oraz hiszpańska oliwa z oliwek.
Hiszpanie uwielbiają jeść mięsa. Szczególnie upodobali sobie suszone szynki. To tutaj produkowane są słynne na cały świat mięsa; szynki serrano oraz kiełbaski chorizo. W Hiszpanii popularna jest wieprzowina, mięsa królicze oraz jagnięce. Wielbiciele nabiału powinni skosztować serów hiszpańskich – delikatnych, niskokalorycznych o specyficznym aromacie oraz smaku.
Każdy region Hiszpanii szczyci się z innej znanej potrawy. Z Andaluzji wywodzi się chłodnik gazpacho, z Walencji słynna paella, z Baskili przekąski pintxos. Współcześnie możemy ich kosztować na terenie całej Hiszpanii.

W Hiszpanii jada się zupełnie inaczej niż w Polsce. Większą część czasu spędzają w pracy, na mieście, często jedzą poza domem. Do kultury hiszpańskiej na stałe wpisało się np. jedzenie śniadań w barach i restauracjach. Dania śniadaniowe to głównie słodkie potrawy i desery hiszpańskie.
W ciągu dnia Hiszpanie podjadają małe kanapeczki zwane przekąskami tapas. To dania na kilka kęsów, składają się głównie z szynek, serów hiszpańskich, warzyw oraz owoców morza. Jednym z rodzajów tapas jest placek tortilla (nie należy go mylić z meksykańską tortillą).

Najsłynniejszym trunkiem w Hiszpanii jest oczywiście wino. Trudno wyobrazić sobie inny alkohol bardziej pasujący do południowego temperamentu Hiszpanów. Oprócz hiszpańskiego wina pija się tutaj niezwykle popularną sangrię (doskonała na upały) oraz sidrę (napój na bazie jabłek). Popularnym napojem jest również piwo.
Na deser podawane są soczyste, dojrzałe w hiszpańskim słońcu owoce oraz lody. Popularne są również puddingi, desery z przetworów mlecznych oraz ciasta. Popija się je kawą, herbata jest mało popularna w Hiszpanii.

Położony w samym sercu hiszpańskiego Kraju Basków, San Sebastian słynie z pysznej kuchni. W barach podaje się wykwintne pinchos i tapas, a w restauracjach najlepsze dania kuchni hiszpańskiej, przede wszystkim rybne. Ciekawostką są kluby z restauracjami, skupiającymi wyłącznie mężczyzn. Członkowie takich klubów spotykają się, by gotować, grać w karty i gawędzić. Każdy ma wstęp do kuchni. Kinoneta to najstarsze towarzystwo gastronomiczne w mieście mieszczące się na placu Konstytucji.

Niektóre z typowych dań to: Marmitako (gulasz z tuńczyka)

Bacalao la Vasca (dorsz z pomidorami), Talos (tortille), gołębie grzywacze, pisto (podobnie jak Ratatouille).
Jedne z najlepszych miejsc do jedzenia to: Arzak, Alona Berri, Extebarri, Martin Berasategui, Akelarre, Mugaritz, Fagollaga, Miramon Arbelaitz, Urepel, Casa Nicholasa, Rekondo, Kursal, La Muralla, Lanziego, Kaskazuri Restauracja ans Branka, chociaż niemal każda restauracja w mieście obiecuje wyjątkowe doznania kulinarne.



Kuchnia Alaski

Dzikie i surowe tereny Alaski nie sprzyjają uprawom rożlin oraz hodowli zwierząt. Może się przez to wydawać, iż kuchnia Alaski jest uboga i nieciekawa. To jednak błąd. Mieszkańcy Alaski doskonale sobie radzą z kulinariami.
Tradycyjna kuchnia Alaski, to kuchnia bogata w białko i tłuszcze. Jak już zostało wspomniane ten stan rzeczy narzucił tutejszy surowy klimat. Tradycyjna żywność musiała być pożywna, a także zdrowa, aby bez problemu móc przetrwać nawet najbardziej mroźne dni. Bazowano zatem na naturalnych składnikach pozyskiwanych z lądu oraz z mórz i jezior. Kuchnia Alaski opiera się na daniach z ryb i owoców morza. Na stołach króluje łosoś, ale także krab królewski oraz krewetki i langusty. Znamiennym składnikiem tutejszych potraw jest tłuszcz, a także mięso dzikich zwierząt występujących w tej części świata takich jak: łosie, renifery, foki, morsy, czy ptaki. Na Alasce zanotowano także największe spożycie mięsa. Przeciętny mieszkaniec Alaski zjada około pół kilograma mięsa dziennie. Ze względu na warunki klimatyczne i konieczność długiego przechowywania porduktów spożywczych wykorzystywano i nadal wykorzystuje się naturalne metody pasteryzowania potraw. Do najpopularniejszych należy suszenie lub fermentacja. Często więc na przekąskę serwuje się suszone mięso ryb lub zwierząt np. reniferów. Mimo tak dużej przewagi białka i tłuszczy nad węglowodanami, również w tutejszej kuchni można znaleźć potrawy, do których przygotowania wykorzystuje się owoce czy warzywa. Niezwykle popularne są jagody i borówki, niektóre gatunki występuję tylko na Alasce. Wykorzystuje się je do przyrządzania deserów lub sosów do mięs. Ponadto do potraw – zwłaszcza zup -dodawane są korzenie roślin jadalnych, a także wodorosty. Ziemie Alaski należą do dość urodzajnych dlatego też podczas kilku cieplejszych miesięcy w roku uprawia się tutaj warzywa i owoce.


Kuchnia Australii

Tradycyjna kuchnia australijska bazowała na angielskich potrawach przywiezionych do Australii przez emigrantów i zesłańców z Anglii. Tę niezbyt wyrafinowaną kuchnię zdominowały: niedzielna pieczeń, kotlety z kością z rusztu i inne potrawy z mięsa podawane najczęściej z warzywami (potocznie zwanymi „three veg” – „trzy warzywa”) takimi jak ziemniaki, marchewka, groszek czy fasola (w większości przypadków podawanych w typowy dla Anglików sposób – miękkie i długo gotowane). Jednak w czasie ostatnich trzydziestu lat w kuchni australijskiej zaszły duże zmiany związane głównie z australijską polityką wielokulturowości i otwarciem Australii na przybyszów z zewnątrz.
Najbardziej australijską z australijskich potraw jest vegemite (pasta do smarowania chleba zrobiona z wyciągu z drożdży). Głównie jedzona przez dzieci, ma bardzo silny i charakterystyczny smak i zapach – nie spotyka się jej poza Australią.
Bardzo popularne są czekoladowe biszkopty „Tim Tam”, które także są sprzedawane tylko w Australii. Jednym z tradycyjnych sposobów spożywania ich jest odłamanie rogów po przekątnej biszkopta i wypicie przez taką „rurkę” kawy lub herbaty.
Potrawy wymyślone w Australii lub przez Australijczyków:
• Pavlova – (Pawłowa) coś w rodzaju bardzo lekkiego torcika bezowego, nazwanego na cześć tancerki baletowej Anny Pawłowej (Анна Павлова). Pochodzenie tej potrawy nie jest jednak do końca jasne – Nowozelandczycy uważają, że została wynaleziona w ich kraju.
• Anzac biscuits – ciasteczka anzac, pochodzące z okresu I wojny światowej, przepis na nie został specjalnie wymyślony w taki sposób, aby ciasteczka te przetrwały bez problemu długą podróż z Australii do żołnierzy australijskich walczących w Europie.
• Lamingtons – ciasto biszkoptowe w formie kostki, oblane warstwą czekolady, dżemu i gęsto obsypane wiórkami kokosowymi. Powstały poprzez skomponowanie elementów z kuchni greckiej, włoskiej oraz tajskiej.


Kuchnia brazylijska

Narodowa kuchnia Brazylii, powstała w wyniku wzajemnego oddziaływania na siebie indiańskich, europejskich i afrykańskich tradycji kulinarnych, przy wykorzystaniu lokalnie dostępnych składników. Podstawą diety Indian był maniok, zaś niewolnicy afrykańscy wnieśli do kuchni brazylijskiej przede wszystkim jam, olej palmowy, dania na bazie fasoli i ryżu (np. feijoada czy feijão com arroz oraz kuskus, znany również w XV-wiecznej Portugalii. Wpływy europejskie nie ograniczają się do kuchni portugalskiej, wraz z kolejnymi falami emigrantów docierały również elementy tradycji niemieckiej i włoskiej, takie jak kiełbasy, piwo, ziemniaki i makaron, a także sosy. W późniejszym czasie kuchnia brazylijska została dodatkowo wzbogacona o dania potrawy pochodzące z Libanu i Japonii.

Typowe dania kuchni brazylijskiej:

• acarajé- jest to ciasto z rozgniecionym fasolnikiem „czarne oczko” (Vigna unguiculata), które jest wypełnione tzw. vatapą, czyli suszonymi na słońcu rozgniecionymi krewetkami, zmieszanymi z okrą, pomidorami oraz kolendrą.
• caruru
• feijoada- to gulasz z przeważnie czarnej, rzadziej czerwonej lub brązowej, fasoli. Jest uważana za brazylijską potrawę narodową. Tzw. Feijoada completa składa się z fasoli oraz suszonego mięsa, wędzonych kiełbasek, ozorów, wieprzowych uszu i nóg, goździków, liści laurowych , pieprzu, czosnku i cebuli[1]. Do tego serwuje się ryż, Farofa (prażona i zasmażana mąka z manioku), duszoną Couve mineira (lub poza Brazylią włoską lub pekińską kapustę) i plastry pomarańczy oraz pikantny sos z pieprzu Molho da pimenta.

• moqueca- owoce morza, zanurzone w sosie przyrządzonym na bazie oleju z trzciny cukrowej, mleka kokosowego i niewielkiej ilości cebuli, pomidorów, papryki. Serwowana w żeliwnych kociołkach podgrzewanych od spodu, podawana z dodatkiem manioku, doprawionego masłem lub słoniną

• picadinho de jacaré
• tacacá
• vatapá- to purée z suszonych i świeżych raków i kawałków ryb, orzechów nerkowca (Cashew), orzeszków ziemnych, rozmiękczonego chleba lub bułki tartej, mąki kukurydzianej, oleju palmowego Dendé, cebuli, fasoli, pomidorów, mleka kokosowego i przypraw (świeża kolendra, pietruszka, imbir, i in.)


Kuchnia Brunei

Brunea Darussalam to malutkie państewko, stanowiące część jednej z Azjatyckich wysp- Borneo. Region ten charakteryzuje się swoją indywidualną, odmienną kuchnią. W potrawach pochodzących z Brunei bez wątpienie królują ryby. Przyrządza się je na wiele różnych sposobów. Poddaje się je zarówno grillowania, smażeniu jak i na przykład duszeniu. Bardzo popularne dla kuchni Brunei są również owoce morza z szczególnym uwzględnieniem krewetek. Są one podstawowym składnikiem do wykonania udang sambal serai bersantan, czyli dania składających się z pikantnych krewetek, które na talerzu otoczone są obecnością mleczka kokosowego. Kokos jest dla Brunei składnikiem bardzo ważnym i charakterystycznym. Najczęściej spotykanie dania kuchni Brunei to: daging masak lada hitam – gulasz wołowy z groszkiem oraz ziemniakami, udang sambal serai bersantan – krewetki z mleczkiem kokosowym.

Na terenie Brunei nie spożywa się wieprzowiny, ponieważ dla wyznawców tego terenu (wyznają oni Islam) jedzenie tego mięsa jest zabronione. Do dań mięsnych i rybnych w Brunei najczęściej serwuje się ryż lub makaron ryżowy.


Kuchnia chilijska

Kuchnię chilijską z racji położenia państwa można określić jako morską – pełną ryb i owoców morza. Spożywa się tutaj także duże ilości mięsa. Każdy region posiada własne, charakterystyczne dania ze składników regionalnych, a także tych, które zaistniały w kuchni chilijskiej dzięki ludności napływowej – m.in. z Niemiec, Grecji i Środkowego Wschodu. Bardzo popularne są dania mięsne –głównie z wołowiny oraz dania na bazie kukurydzy. Wiele dań kuchni chilijskiej występuje również w kuchniach innych państw Ameryki Południowej, różnią się niektórymi składnikami lub sposobem przyprawiania. Do najczęściej występujących składników w kuchni chilijskiej należy mięso – głównie wołowe, a także kukurydza, warzywa, ryby i owoce morza. Z tych ostatnich przyrządza się wspaniałe rybne zupy i gulasze, w których skład wchodzą np. małże, ośmiornice, krewetki, langusty i homary. Do popularnych morskich dań można zaliczyć np. caldillo de almejas – gulasz z małży, oraz sopa de mariscos – zupę rybną. Tradycyjnym daniem z darów morza, ale także mięsa, jest curranto, które przyrządza się w dole wyłożonym kamieniami, na dole którego rozpalany jest ogień. Do typowo mięsnych dań popularnych w Chile zalicza się conzuela – danie bardzo złożone, może funkcjonować jako pełne danie obiadowe. W jego skład wchodzi kawałek mięsa, ziemniaki lub ryż, a także kawałek dyni. Jest to sycąca propozycja kulinarna. Mięsną potrawą czy też przekąską jest także asado, czyli wybór pieczonych lub grillowanych mięs. Kuchnia chilijska nie istniałaby bez słynnych empanadas – dość dużych pierogów z ciasta – w Chile faszerowanych pino, mielonym mięsem wołowym z dodatkiem oliwek, rodzynek, ostrej papryczki.

Do pierogów wykorzystuje się także nadzienie z owoców morza. Natomiast popularnym daniem z kukurydzy są humitas – paczuszki z liści kukurydzy, w które zawijany jest farsz, najczęściej serowy.


Kuchnia chińska

To zbiorcza nazwa wszystkich zwyczajów kulinarnych ludów mieszkających w Chinach, a często również w innych krajach wschodniej i południowo-wschodniej Azji.
Mimo wielu cech wspólnych (np. duża ilość warzyw), między regionami Chin występują bardzo duże różnice pod względem używanych składników, przypraw oraz sposobów przyrządzania.

Wyróżnić można różne odmiany kuchni chińskiej:

• pekińska – kuchnia północnych Chin, oparta na tradycjach kulinarnych prowincji Hebei i Szantung. Podstawą pożywienia są pszenne bułeczki gotowane na parze oraz makaron. Dania z ryżu należą do rzadkości. Duży wpływ na kuchnię tego regionu mieli w przeszłości Mongołowie, wprowadzając dania mięsne, opiekane na rożnie i smażone.
• kantońska – kuchnia południowych Chin (okolic Kantonu oraz Hongkongu), najbardziej znana na Zachodzie, używająca głównie ryżu i drobno posiekanych składników szybko smażonych na woku. W morskich regionach Chin dominują potrawy z ryb i owoców morza.
• szanghajska – kuchnia wschodnich Chin (miasta Szanghaj, Suzhou, Hangzhou i Nankin, charakteryzująca się słodkim smakiem (brązowy cukier dodaje się często do dań mięsnych). Słynie z ryb i owoców morza.
• syczuańska – kuchnia Chin zachodnich, oparta na wołowinie, bardzo pikantna. Słynie z potraw wędzonych.
• hunańska – kuchnia regionów centralnych, położonych wzdłuż rzeki Jangcy, ryżowego zagłębia Chin. Bardzo pikantna.
• fukieńska – kuchnia południowo-wschodnich Chin, znanych z najlepszego sosu sojowego, pierożków i wielkiej różnorodności zup
• sinciang – kuchnia północno-zachodnich Chin, najbardziej odmienna, w której widoczne są wpływy Azji Środkowej. Nie ma tam ryżu, więc używane są różne zboża. W niektórych regionach tej części kraju dominuje islam, nie je się tam zatem popularnej na południu wieprzowiny. Stosuje się gotowanie na wolnym ogniu w glinianym garnku.
• nyonya – odmiana kuchni chińskiej spotykana w Malezji i Singapurze, będąca skrzyżowaniem upodobań chińskich i malajskich[1]
• chaozhou – kuchnia regionu Chaoshan w prowincji Guangdong, słynąca z owoców morza i delikatnych, wykwintnych dań

Zupa z pierożkami wonton i makaronem

Przekąski dim sum

Kurczak gongbao

Budyń z tofu


Kuchnia czeska

Kuchnia czeska to kuchnia ciężka, obfitująca w ciężkie potrawy mięsne z aromatycznymi sosami. Dostrzegane są tam wpływy kuchni bawarskiej, austriackiej, węgierskiej oraz śląskiej. Występuje tu wiele dań, niespotykanych w innych rejonach świata, ale nawet dania dobrze znane z innych kuchni europejskich mają własny smak i sposób przyrządzania.
Gulasz z knedlikiem – klasyczne danie kuchni czeskiej

Ser smażony – czasami jedyne bezmięsne danie w czeskich restauracjach;

Ciastko „rakvička” (dosłownie „trumienka”) z bitą śmietaną

Kuchnia czeska podlegała wpływom kuchni krajów sąsiednich: Polski, Bawarii, Austrii, Węgier i Słowacji. Ma ona swoje regionalizmy: czeskie, morawskie i śląskie.


Kuchnia grecka

To ten dział sztuki kulinarnej wywodzącej się i charakterystycznej dla Grecji i Greków. Zazwyczaj postrzegana jest jako zdrowa i prosta. Charakteryzuje się m.in. popularnym w kuchniach śródziemnomorskich i bałkańskich, częstym stosowaniem czosnku, oliwy z oliwek, liści winorośli, dużej ilości warzyw (zwłaszcza pomidorów, papryki, świeżych ziół), baraniny i ryb. Wina greckie są znane i cenione już od czasów starożytności.
Tradycyjny grecki posiłek nie może obejść się bez przekąsek – mezedes. Są to zazwyczaj rozmaite greckie sery, pieczywo, które dodawane jest niemalże do każdego posiłku i uważane za istotę pożywienia oraz pasty do chleba. Generalną zasadą, która musi być spełniona, jest dostatecznie ostry smak przekąski, aby pobudzała apetyt. Do najbardziej popularnych przekąsek zalicza się: kolokithakia tyganita- kabaczki smażone, piperies tyganites – paprykę smażoną, skordalia- czyli pastę czosnkowo-fasolową do pieczywa, tzatziki – pastę czosnkową z ogórkami i miętą, oraz wspaniałą grecką fetę. Do wspomnianych wyżej przystawek, pieczywa i sałatek podaje się rozmaite sosy. Wśród najpopularniejszych znajdziemy: ladolemono czyli sos oliwno- cytrynowy, sos pomidorowy mięsny i bezmięsny oraz sos czosnkowy.
Prym wiodą również rozmaite greckie sałatki, a do najsłynniejszych zaliczana jest sałatka grecka – na bazie świeżych warzyw, fety i oliwek. Popularna jest również sałatka z fasoli – ambelosalata. Dużo sałatek bazuje na świeżych ogórkach, jogurcie, liściach mięty. Znakomitym greckim specjałem jest również sałatka z arbuza, sera feta i liści mięty – wspaniale orzeźwia zwłaszcza w upalne dni. Sałatki bardzo często serwowane są do dań rybnych i mięsnych.

Sałatka choriatiki

• Musaka (mousaka) – zapiekanka z mięsa mielonego, ziemniaków, bakłażana, sosu pomidorowego, zalana beszamelem



Kuchnia indyjska

Kuchnia hinduska jest bardzo różnorodna i kolorowa. Wynika to z m.in. faktu, że w Indiach występuje kilka stref klimatycznych, w których panują odmienne warunki uprawy roślin i hodowli zwierząt. Duży wpływ na tutejszą kuchnię wywarli także wyznawcy innych religii, takich jak buddyzm czy islam, oraz inne narodowości, które osiedliły się na tym terenie. Muzułmanie wprowadzili baraninę i jagnięcinę, Portugalczycy i Francuzi – elementy kuchni europejskiej, takie jak np. ziemniaki i szereg dań z wieprzowiny, a Brytyjczycy – pewne elementy kuchni brytyjskiej, np. zwyczaj picia herbaty. Kuchnia hinduska zaliczana jest do najbardziej aromatycznych kuchni świata. Wśród przypraw królują kardamon, imbir, chilli, kolendra, goździki, cynamon, kumin, liście curry, szafran, mango w proszku oraz popularna w kuchni hinduskiej asafetyda – przyprawa w smaku przypominająca cebulę, często stosowana w ortodoksyjnej kuchni hinduskiej jako zamiennik cebuli i czosnku. Popularna jest także mieszanka przypraw zwana masalą. Każda hinduska rodzina posiada swój własny przepis na tę przyprawę i niechętnie się tym przepisem dzieli. Potrawy serwowane w hinduskim domu, barze czy restauracji są wielodaniowe. Najpierw wkraczają przekąski, które serwuje się na zimno lub na gorąco. Zazwyczaj są to drobne pierożki np. samosy z warzywami, lub marynowane warzywa np. gobi tikka, czyli kalafior w marynacie, a także sosy, dipy oraz chutneye podawane do popularnych w Indiach cienkich chlebków – chapati, naan czy roti.

Główne danie, charakterystyczne dla danego regionu, serwowane jest po przekąskach. Towarzyszą mu również rozmaite dodatki, które je ubarwiają i urozmaicają. Potrawy często konsumowane są rękami, a wszelkiego rodzaju chlebki hinduskie służą często jako sztućce, którymi zagarnia się sosy, lub macza je w mięsnych lub warzywnych potrawach np. w curry. W południowych regionach zamiast talerzy często używa się liści bananowca. Po skończonym posiłku można pozwolić sobie na odrobinę regionalnych słodyczy, np. słodkiego napoju lassi z mango, lub napić się aromatycznej herbaty – czai np. z kardamonem. W kuchni hinduskiej są składniki, których używa się w niemal każdym regionie, takie jak: naan, roti, chapati, ryż, soczewica, jogurt, masala, klarowane masło ghee, marynowane warzywa oraz czai – aromatyczna herbata. Ponadto każdy z regionów szczyci się własnymi daniami z uwzględnieniem składników na danym terenie popularnych. Na północy podaje się dania z baraniny i jagnięciny, inspirowane kuchnią arabską, np. słynne biryani czy łagodniejszą niż na północy wersję curry, często przyrządzaną z wykorzystaniem zbóż.

Dużo potraw bazuje na mleku bawolim i wyrabianych z niego serach paneer, np. matar paneer – ser z zielony groszkiem.

Z mleka wytwarza się także jogurty, które są często dodawane do mięsnych lub warzywnych potraw, marynat, a także są składnikiem odżywczego i łagodzącego smak ostrych potraw napoju lassi. Na północy spotkamy wiele dań sycących, przyrządzonych na bazie ryżu, ziaren zbóż, ciecierzycy, soczewicy czy fasoli. Znane są też potrawy wypiekane w piecu tandoori np. kurczak tandoori. Potrawy przyrządzane w nim mają charakterystyczny, dymny posmak. Południe Indii kontrastuje z północą. Znajdziemy tutaj dania lekkostrawne, ale też bardziej pikantne. Przeważają potrawy na bazie ryżu i soczewicy. Ponadto stosuje się tutaj wiele składników, które w regionach północnych są nieosiągalne, jak np. mleko kokosowe, owoce mango, tamaryndu czy banany. Południe obfituje także w dania wegetariańskie, a także w potrawy na bazie ryb i owoców morza. Warto skosztować tutejszych cienkich naleśników – dosa, czy paczuszek z soczewicy – vada. Popularny jest także pyszny, aromatyczny sambar, czyli dość gęste danie z soczewicy, które zazwyczaj serwuje się z ryżem.

Dania hinduskie, niezależnie od regionu, charakteryzują się mocnymi aromatami i bogactwem barw i smaków. Między innymi dzięki tutejszej kuchni Indie przyciągają rzesze turystów, a potrawy hinduskie zdobywają popularność i coraz częściej spotyka się je w różnych zakątkach świata, w coraz liczniej otwieranych restauracjach hinduskich.

Hindusi gustują w pikantnie przyrządzonych potrawach, jak i w niezwykle słodkich deserach. Kuchnia tego kraju nierozerwalnie łączy się z jego kulturą i religią. Niezależnie od zamożności domu, w jakim posiłek jest spożywany, jest on najważniejszy i traktowany jest jako swoisty ceremoniał. Swój charakterystyczny smak, potrawy indyjskie zawdzięczają tutejszym przyprawom. Do najczęściej używanych należą: szafran, kumin, chili, imbir, kardamon, pieprz. Dodatkowo każda rodzina posiada swój własny sposób przyprawiania dań, masalą – mieszanką przypraw, które upodobało sobie dane hinduskie domostwo.

W kuchni indyjskiej przeważają dania wegetariańskie. Wyjątek stanowi północ Indii, gdzie spożywa się także mięso: baraninę, jagnięcinę i drób. Niemniej jednak ortodoksyjni Hindusi są stu procentowymi jaroszami. Wegetarianizm jest związany z szacunkiem dla żywych istot oraz wiarą w reinkarnację i ewentualny powrót zmarłego na ziemię pod postacią zwierzęcia.
Z Indii nie można wyjechać bez spróbowania tutejszych słodkości, sprzedawanych niemalże na każdym targu. Do najbardziej charakterystycznych zaliczają się cukierki mithaj, czy kulki robione ze słodkiego sera zwane rasgule. Najbardziej znanym przysmakiem jest chałwa, której niezwykle słodkiego smaku nie można porównać z niczym innym.
Mimo tego, że wszystkie odmiany kuchni Indii mają wiele wspólnych cech, to każdy z rejonów posiada również swoje charakterystyczne potrawy i przyprawy, które fascynują i kuszą.

Kurczak w sosie tikka masala.

Zwykły posiłek hinduski składa się zazwyczaj z 2-3 dań, z obowiązkową soczewicą, ryżem, marynatami, jogurtem i sosem chutney. Ilość potraw zwiększa się na specjalne uroczystości rodzinne i święta. Przygotowuje się wtedy więcej dań mięsnych i rybnych, a w domach wegetarian – dań z warzyw oraz różne sosy i sałatki. Ryż może być zastąpiony chlebkami indyjskimi- podpłomykami (ćapati), w bogatych domach podaje się ryż i chlebki. Posiłek kończą orzechy, świeże lub suszone owoce albo nasiona i orzeszki mocno przyprawione korzeniami (pan) oraz napar z korzeni ułatwiający trawienie, jak na przykład napar z nasion włoskiego kopru lub kardamonu.

• Bandgobhi alu sabzi – smażona kapusta z ziemniakami
• Chleb naan, ćapati, lub roti
• Dal – zupa z soczewicy
• Dosa- cienkie jak kartka papieru naleśniki wyrabiane z soczewicy i mąki ryżowej
• Laddu- niewielkie kulki z pureé z ciecierzycą, maczane w syropie, oraz oblepione kawałkami migdałów i orzechów
• Pakora- kawałki warzyw zanurza się w cieście z besanu i smaży w głębokim oleju
• Pani puri- małe, mączne placki polane sosem tamaryndowym, faszerowane pomidorami, ciecierzycą oraz pokrojonymi w kostkę ziemniakami, podawane zwykle na gorąco
• Papad- cienki i chrupki naleśnik
• Phal ka pakora – owoce smażone w cieście
• samosa – trójkątne pierożki

Kuchnia Iranu

Różni się ona w zależności od regionu. Każdy specjalizuje się w określonych potrawach. Są też dania i składniki, które można uznać za wspólne dla całej kuchni irańskiej, jak np. ryż, herbata, bakalie i rozmaite rodzaje kebabów. Można także wprowadzić ogólny podział kuchni na kuchnię północną i południową. Ta pierwsza jest bardziej sycąca i wytrawna w smaku. Znajdziemy w niej dużo warzyw, ryżu i mięsa. Im dalej na południe potrawy stają słodsze, także te mięsne np. pilawy głównie jagnięce lub baranie, do których dodaje się bakalie i suszone owoce. Jedzenie dla Irańczyków jest niezwykle ważną częścią życia. Dla niektórych wręcz podstawową, dlatego też wielu Irańczyków cierpi z powodu nadwagi. Wielu jednak nadal stosuje się do perskich zasad żywienia, które mówią o tym, aby jeść zdrowo i nietłusto. Należy pamiętać o daniach lekkich i wartościowych składnikach bogatych w witaminy, takich jak warzywa i owoce. Persowie wierzą także w zdrowotne właściwości jedzenia i przyrządzają dania według perskiej filozofii pokarmów zimnych i gorących, przy czym nie chodzi tutaj o temperaturę potraw, ale o wpływ jedzenia na organizm. Jeśli ktoś ma np. problemy z nadciśnieniem, to powinien w swojej diecie stosować więcej potraw zimnych czyli takich, które mają właściwości obniżające ciśnienie. Do nich zaliczany jest chociażby sok z granatów – czołowy, jeśli chodzi o kuchnię irańską składnik, potraw. Orzechy, które też często występują w tutejszych daniach słodkich i słonych, mają wg zasad perskiej filozofii właściwości rozgrzewające i pobudzające. Do popularnych składników, zalicza się także obowiązkowy w irańskiej kuchni, bardzo aromatyczny syrop z płatków róży damasceńskiej, zwanej inaczej różą perską. Podstawą wyżywienia przeciętnego Irańczyka jest ryż, serwowany niemal do każdego posiłku. Rozległe pola uprawne ryżu znajdują się w Gilanie, leżącym na północy kraju. Region ten znany jest także z rybołówstwa oraz produkcji jednego z najlepszych kawiorów na świecie, pozyskiwanego z jesiotrów wyławianych z Morza Kaspijskiego. Kawior, ale także ryby są podstawowym składnikiem regionów położonych na północy i na południu kraju. Na północy np. jada się ryby wraz z ikrą, a także z głowami. To ważne źródło fosforu, a solona ikra uchodzi tutaj za prawdziwy przysmak.
Dawniej w Iranie, tak jak we wszystkich krajach Bliskiego Wschodu, pijano głównie kawę, jednak od stu lat, odkąd poznano tajemnicę uprawy herbaty, to ona stała się podstawowym napojem. Często serwuje się ją do deserów. Iran znany jest także z uprawy oliwek i z bardzo aromatycznej i intensywnej w smaku oliwy. Dodaje się ją do rozmaitych potraw, często marynuje się w niej czosnek, którego w kuchni irańskiej nie może zabraknąć, a także oliwki wraz z pestkami granatu. Najwięcej gajów oliwnych znajduje się w Rudbarze. Za kuchnię najbogatszą w rozmaite smaki i tym samym najlepszą uznaje się kuchnię Isfahanu, ostanu położonego w centrum Iranu. Prawdziwym przysmakiem w tym regionie są kufteh czyli kuliste kotleciki przyrządzane z mięsa mielonego – głównie jagnięciny, ryżu i ziół.

Słynnym deserem jest goosh-e fil – smażone ciasto polane syropem, do którego zazwyczaj do picia serwuje się doogh – słony jogurt z ziołami. Pozornie wygląda to na dość dziwne połączenie, ale według smakoszy tej potrawy idealne. Ponadto do najpopularniejszych potraw irańskich zalicza się: nan-e barbari – rodzaj pieczywa, baqala qatoq – popularny na północy duszony bób z czosnkiem szczypiorkiem i jajkami, mirza-qasemi – smażony miąższ bakłażana z pomidorami, khoresz ghaimeh – potrawa z jagnięciny, soczewicy, pomidorów, podawana z ryżem.


Kuchnia Islandii

Ze względu na dość surowy klimat, zwłaszcza zimą, Islandczycy od wieków mieli ograniczone możliwości jeśli chodzi o uprawę roślin i hodowlę zwierząt, a także potrawy jakie z danych składników mogli przygotować. Dlatego też kuchnia islandzka to typowa kuchnia północy – treściwa i prosta. Ta tradycyjna opiera się na składnikach jakie od zawsze były tutaj podstawowym źródłem wyżywienia czyli rybach, jagnięcinie, wyrobach mleczarskich oraz zbożach. Nawet w tych trudnych warunkach powstawały potrawy smaczne i intrygujące, ale też takie, które dla wielu mogą okazać się niejadalne, np. słynne sfermentowane mięso rekina zwane hákarl czy też selshreifar, czyli kwaszone płetwy foki.

Te dania wchodzą również w skład Þorramatur, czyli wyboru tradycyjnych dań islandzkich, składających się głównie z mięsa, ryb i wyrobów mlecznych, serwowanych w formie porwanych lub pociętych w kostkę przekąsek regionalnych. Współczesna kuchnia Islandii także opiera się na tradycyjnych smakach, a jej głównym atutem są świeże składniki, z których szefowie kuchni potrafią wyczarować prawdziwe rarytasy. To właśnie ta zmodernizowana kuchnia coraz częściej przyciągają turystów i prawdziwych smakoszy.
Ważną rolę w gospodarce kraju pełni rybołówstwo, które przez wieki było podstawą utrzymania i wyżywienia tutejszej ludności. Dania z ryb i owoców morza do tej pory są głównymi składnikami w kuchni islandzkiej. Do najbardziej popularnych ryb zalicza się pstrągi, dorsze, łososie, łupacze, płastugi i halibuty. Do współczesnych rybnych dań islandzkich często dodaje się skorupiaki, np. langustynki i krewetki. Natomiast żeby pogłębić morski charakter tutejszych potraw, do przyprawiania ich używa się często sproszkowanych alg morskich.
Jeśli chodzi o spożycie mięsa to w kuchni islandzkiej króluje jagnięcina lub baranina, gdyż te zwierzęta są najbardziej popularnymi zwierzętami hodowlanymi Islandii. Baranina i jagnięcina wykorzystywana jest tutaj zarówno w potrawach regionalnych – tradycyjnych, jak i w kuchni współczesnej. Do tradycyjnych potraw zaliczyć można np. hangikjöt – wędzoną lub gotowaną jagnięcinę lub baraninę, svið – gotowane głowy owcze lub baranie, albo lifrarpylsa – pudding z wątroby owczej z dodatkiem mąki żytniej i płatków owsianych.


Kuchnia karaibska

Kojarzy się głównie ze smakami świeżymi, pikantnymi i słodyczą owoców tropikalnych. Jednak tematyka jest o wiele bardziej złożona. Każda z wysp posiada swój własny styl gotowania i przyrządzania potraw. Mieszają się tu wpływy rdzennych mieszkańców – Indian, z wpływami afrykańskimi, europejskimi, azjatyckimi i amerykańskimi. Na przestrzeni wieków wytworzyła się niezwykle intrygująca mieszanka smaków i kultur. Czołowymi składnikami, które można spotkać w każdej z kuchni karaibskich są: ryż, owoce tropikalne – głównie kokosy i mleko kokosowe, świeże owoce morza i ryby, oraz szereg przypraw np. kolendra, chilli. Ponadto każda z Wysp Karaibskich ma swoją lokalną kuchnię.

Lunch na Dominice

Oto przykłady kuchni większych wysp:

-Kuchnia kubańska
W niej w dużej mierze mieszają się wpływy hiszpańskie, afrykańskie oraz karaibskie. To kuchnia dość złożona. Królują w niej dania na bazie ryżu i fasoli. Jest to także podstawowy składnik dań głównych, w których obowiązkowo pojawia się mięso np. wieprzowina lub wołowina, a także warzywa – kukurydza, ziemniaki, plantany podawane na ciepło lub sałatki przyrządzane na bazie sałaty, pomidorów i awokado. Mięsa pieczone zazwyczaj podawane są z lekkimi sosami. Klasycznym i niezwykle typowym jest sos mojo przyrządzany na bazie czosnku, cebuli, oregano, gorzkich pomarańczy i limonki. Niezwykle popularne są dania z kuchni hiszpańskiej jak chociażby: paella, czy gulasz galicyjski, a wiele dań nie może się obyć bez tradycyjnej hiszpańskiej kiełbasy – chorizo. Kubańczycy lubują się też w zupach przyrządzanych np. na bazie warzyw bulwiastych. Niezwykle popularną jest zupa kukurydziana.

–Kuchnia Antyli Holenderskich,

w których skład wchodzą mniejsze wyspy np. Curacao, to kuchnia z -wpływami holenderskimi. Widać w niej tradycyjną kuchnię karaibską, pełną owocowych i świeżych smaków, ale też wpływy europejskie. W kuchni tego terytorium tak jak w kuchni holenderskiej ser jest jednym z podstawowych składników. Tradycyjnym daniem z wykorzystaniem sera jest keshi yena – czyli pieczony faszerowany ser serwowany z gulaszem wołowym. Do dań mięsnych serwuje się też varmoosh – puree z ziemniaków i zielonych liści. Na Curacao dania bogate są też w rozmaite przyprawy stosowane także w kuchni europejskiej np. rozmaryn. Ponadto wszelkie zioła i przyprawy rosnące na wyspie wykorzystywane są do wyrobów leczniczych lub pielęgnacyjnych.

-Kuchnia jamajska

To miks kuchni karaibskiej, brytyjskiej, afrykańskiej, a także azjatyckiej. Pełno w niej świeżych, ale też pikantnych smaków. Dania bazują na owocach morza i rybach, a także owocach i warzywach. Do najbardziej popularnych dań zaliczane jest curry z kozy, smażone plantany, kurczak „jerk”, duszona kapusta, solona ryba, a także narodowe danie Jamajki czyli bligia z solonym dorszem. Tak jak w każdej z kuchni karaibskich do wielu potraw serwuje się ryż z czarną fasolą.

-Trinidad i Tobago
To państwo wyspiarskie położone na większej wyspie Trinidad i mniejszej Tobago. Obie dawniej były kolonią hiszpańską, później francuską, a także holenderską, ostatecznie trafiły w ręce Wielkiej Brytanii. Państwo uzyskało niepodległość w 1962 roku, a republiką stało się w 1976. Obie wyspy to prawdziwy tygiel kulturowy, ale mieszanka narodów, które przybyły na wyspę lub zostały zesłane jako niewolnicy jest bardziej złożona i widoczna na Trinidadzie. Przez wieki przybywali tutaj osadnicy z Europy, Azji, Afryki, Ameryki Południowej, a także z Bliskiego Wschodu. Ten miks kulturowy silnie odziałuje na tutejszą kuchnię. Najbardziej widoczne są wpływy kuchni indyjskiej. Nie bez przyczyny najpopularniejszym daniem jadanym na wyspie jest curry z krewetek. Prawdziwą specjalnością Trinidadu jest danie nazywane sahiena, podawane z chutneyem z tamaryndowca. Sahienę przyrządza się z obtaczanych w cieście i smażonych na głębokim tłuszczu liści kolokazji – roślina ta jest niezwykle popularna w kuchni karaibskiej. Często serwuje się tutaj pilawy. Wiele dań bazuje na rybach i owocach morza np. potrawka z kraba. Słynną uliczną przekąską jest bułka podawaną z mięsem rekina. Tobago pierwotnie zamieszkałe było przez Karibów, plemię indiańskie, które żyło głównie z uprawy tytoniu. Stąd też wzięła się nazwa wyspy. Po przejęciu wyspy przez Brytyjczyków, z Afryki zostali sprowadzeni niewolnicy. Byli to główni mieszkańcy wyspy. Do tej pory w kuchni Tobago widoczne są w bardzo dużej mierze wpływy afrykańskie. Królują tu dania proste o bardzo złożonym smaku. Clue każdej potrawy stanowią przyprawy: bazylia, czosnek, kurkuma, kmin rzymski, cebula i tymianek. Do dań, tak jak przystało na dania karaibskie, dodaje się obowiązkowo mleko kokosowe. Prawdziwym przysmakiem Tobago są kraby podawane z placuszkami. Do ciast i chlebów dodaje się banany lub kassawę – czyli starte na mączkę bulwy manioku jadalnego, a także cukier trzcinowy. Zarówno na Trinidadzie jak i na Tobago dania bazują na mieszance aromatycznych przypraw np. chili, czosnku, cynamonu, kolendry, kminu. Nie może zabraknąć też orzeźwijących owoców tropikalnych np. mango, orzechów kokosowych, owoców pigwy, marakui, melonów, granatów, anansów, które dodaje się do potraw, drinków, deserów, a także spożywa na surowo – wtedy smakują najlepiej.


Kuchnia koreańska

Główną cechą, która definiuje kuchnię koreańską jest jej ostrość – smaki pikantne i wyraziste to smaki dominujące w tutejszych potrawach. Podstawowym składnikiem kuchni koreańskiej jest ryż uprawiany tutaj od stuleci. Dodatkiem do niego jest mięso, przeróżne warzywa uprawiane na szeroką skalę, a także ryby. Kuchnia ta bazuje również na wielu cenionych dodatkach o specyficznym wyrazistym smaku: doenjang – pasta ze sfermentowanej soi, pasty ze sfermentowanych krewetek i innych owoców morza czy ryb oraz czołowego składnika o nazwie kimchi przygotowywanego z kapusty, ogórków i rzodkwi, które fermentują pod wpływem zalewy przygotowanej z czosnku, imbiru i chili. Ten produkt jest całkowicie naturalny i używany do wielu dań koreańskich.

Do najbardziej popularnych rodzajów dań koreańskich należy zaliczyć:

• Bap – ryż gotowany na parze z rozmaitymi dodatkami np.: orzechami, fasolą, a nawet płatkami owsianymi.
• Bibimbap – to danie na bazie ryżu, który obłożony jest mięsem, warzywami oraz surowym jajkiem z dodatkiem ostrej pasty z chili.
• Juk – to bardziej zawiesista potrawa na kształt owsianki przygotowywana z warzyw, fasoli, ryżu, grzybów, kurczaka itp.
• Guk – zupa podawana zazwyczaj gdy serwowany jest ryż, bazuje na rybach, mięsie oraz warzywach.
• Jjigae to coś na kształt gulaszu, bardziej treściwego dania. Najbardziej znana wersja to gulasz podawany z dodatkiem sfermentowanej soi.
• Jeotgal – dania o charakterystycznym słonym smaku nie zawsze akceptowalnym przez obcokrajowców spoza kontynentu. Potrawa bazuje na naturalnie sfermentowanych krewetkach, rybach i ostrygach.
• Jeon – jest to przekąska na kształt naleśników z dodatkiem grzybów, dyni, mięsa lub owoców morza.

Przyprawami, które zapewniają pikantny smak potrawom koreańskim są: czosnek – szczodrze dodawany do dań , chilli, zielona cebula, pasta z fasoli, imbir, ocet, sezam oraz żeńszeń dostępny w dużych ilościach na tutejszych straganach.


Kuchnia koszerna

 

Kuchnia żydowska zaliczana jest do głównych kuchni międzynarodowych i jest kuchnią bardzo złożoną gdyż widoczne są w niej wpływy innych kultur i kuchni. Wiąże się to z rozproszeniem społeczności żydowskich na całym świecie i przejmowaniem przez nie cech lokalnych kuchni. Ogólnie kuchnię żydowską można podzielić na trzy odmiany: kuchnię Żydów z Bliskiego Wschodu, podobną do kuchni arabskiej, kuchnię Żydów sefardyjskich, która przyjęła wiele cech kuchni iberyjskich oraz kuchnię Żydów askenazyjskich, która posiada cechy kuchni polskiej, niemieckiej i rosyjskiej. Kuchnia żydowska charakteryzuje się mnogością zimnych przekąsek, co wynika z tradycji przygotowywania dań przed szabatem, w czasie którego nie powinno się ani gotować, ani rozpalać w piecu. Wiele dań powstawało przez adaptację miejscowych przepisów kulinarnych do nakazów religii mojżeszowej. W kuchni żydowskiej wykorzystuje się często przyprawy, takie jak gałka muszkatołowa, goździki, szafran czy kminek. Często używa się cebuli i czosnku, tłuszczu drobiowego, który zastępuje smalec, cukru lub miodu. Wiele potraw kuchni żydowskiej wpisało się na stałe do kuchni innych narodów. Dania, takie jak karp po żydowsku, chałka, maca czy strudel znane są chyba wszystkim Polakom.
Jedną z cech przepisów kuchni żydowskiej jest przestrzeganie podstawowych zasad koszerności – używania produktów z dozwolonych zwierząt, nie łączenia mleka i mięsa i zakazu spożywania krwi. Nie każda jednak restauracja oferująca kuchnię żydowską jest koszerna, wręcz przeciwnie – w Polsce prawie wszystkie są niekoszerne, bazują jedynie na tradycyjnych przepisach Żydów aszkenazyjskich. Religijni Żydzi oraz osoby, które uważają, że koszerna dieta jest sposobem na zdrowe, pełne duchowego znaczenia odżywianie, a nawet życie, traktują koszerność znacznie poważniej i kompleksowo. Tak traktowana koszerność nie musi mieć nic wspólnego z kuchnią żydowska. Koszerność wynika z religijnego podziału pokarmów na koszerne – czyste (dozwolone) i trefne – nieczyste (zakazane). Koszerne potrawy to te, które przyrządzane są w zgodzie z kaszrutem, czyli według zasad zapisanych w Torze, interpretowanych przez rabinów. Kaszrut mówi nie tylko o tym jakie produkty można jeść, ale także jak je przyrządzać. Zasadności podziału na czyste i nieczyste należy również szukać w przestrzeganiu higieny w warunkach pustynno – tropikalnych. Oddzielanie poszczególnych produktów żywnościowych gwarantowało ochronę ich przed psuciem. Kuchnia koszerna wyklucza użycie mięsa niektórych zwierząt, niektórych ryb i owadów, krwi oraz łączenia mięsa z mlekiem. Mięso musi pochodzić ze zwierząt hodowlanych. Nie można jeść mięsa zwierząt drapieżnych. Mogą to być jedynie zwierzęta parzystokopytne i przeżuwające, dlatego nie jada się wieprzowiny. Nie jada się także owoców morza, a ryby muszą mieć łuski. Zwierzę musi być także zabite w humanitarny sposób podczas rytualnego uboju zwanego szechitą. Koszerności potraw strzeże maszigijach – strażnik koszerności wybierany przez rabina. Jest to osoba religijna, która nie tylko stosuje zasady koszerności w kuchni, ale także w życiu. Istnieje lista produktów koszernych, która w Polsce powstaje pod nadzorem Naczelnego Rabina Polski, Michaela Schudricha. Co ciekawe, wśród produktów które się na niej znajdują, oprócz produktów typu suszone owoce, ryż, kasze, różnego rodzaju zioła i mięsa, są również produkty typu Coca Cola, batoniki Kitkat, czy lody Magnum.


Kuchnia meksykańska

Sztuka kulinarna Meksyku i okolic, łącząca tradycje tubylczych Indian i wpływów hiszpańskich konkwistadorów. Opiera się głównie na kukurydzy i roślinach strączkowych (około 20 różnych gatunków fasoli) i różnych odmianach papryki i chili.
Podstawowym surowcem w przygotowaniu wielu potraw jest tzw. masa lub też masa nixtamalera, otrzymana z przemiału ziaren kukurydzy. Tradycyjnie, Indianie meksykańscy moczyli ziarna kukurydzy w ługu wypłukanym z popiołu drzewnego. Dzięki takiemu procesowi kilka ważnych aminokwasów, szczególnie niacyna (konieczna w zapobieganiu m.in. pelagrze) staje się łatwiej przyswajalnych. Kukurydza poddana takiej obróbce chemicznej ma więc większą wartość odżywczą i charakterystyczny smak, łatwo rozpoznawalny m.in. w plackach tortilla.
Wykorzystanie normalnej mąki kukurydzianej w przepisach na potrawy meksykańskie nie pozwoli więc na pełne odtworzenie charakterystycznych smaków tej kuchni.
Współcześnie tortille sporządza się na północy Meksyku z pszenicy (tortilla de harina), zaś na południu z kukurydzy (tortilla de masa).

Typowe dania i składniki kuchni meksykańskiej:
• tortilla,
• burrito,

• enchiladas,

• tacos,
• nachos,
• salsa.
• gordita
• mole poblano
• ceviche

• quesadilla
• guacamole

• chile relleno

• chimichanga


Kuchnia skandynawska

Kuchnia skandynawska to ogólne pojęcie, pod którym znaleźć możemy smaki duńskie, norweskie i szwedzkie. Dania charakterystyczne dla Europy Północnej są przyrządzane z lokalnie występujących naturalnych składników.
Kuchnia duńska uwzględnia sezonowość potraw, jej podstawą są ryby (śledzie, łososie, dorsze, pstrągi, makrele) oraz owoce morza z zimnych wód (homarce i przegrzebki). Duńczycy gustują w mięsach, zwłaszcza w dziczyźnie oraz mięsach zwierząt hodowlanych (wieprzowina, wołowina), uwielbiają chleb pełnoziarnisty i pumpernikiel. Do deserów, ciast i sosów do mięs dodają leśne jagody, borówki i jeżyny. Elementem podstawowym obiadu są ziemniaki i konserwowane warzywa.

-W kuchni duńskiej łączy się smaki tradycyjne ze smakami innych kuchni świata. Cechą charakterystyczną dla wszystkich krajów skandynawskich jest panujący w trakcie posiłków nastrój. Duńczycy, podobnie jak Norwegowie i Szwedzi, starają się zachować podczas jedzenia dobry humor i miłą atmosferę. Tradycyjne potrawy cechują się prostotą, gdyż Duńczycy są narodem oszczędnym. Mimo to albo dzięki temu, ich kuchnia jest zdrowa.

Na duńskich stołach królują, jak w całej Skandynawii, świeże ryby (makrele, śledzie) i owoce morza. Wśród dań rybnych można wyróżnić gravlax z łososia i suszonego dorsza. Śledzie najczęściej podawane są marynowane w słodkiej zalewie lub z dodatkiem śmietany i koperku. Spożywa się je z dodatkiem pieczywa oraz jajek, cebuli i pomidora. Do tradycyjnych dań tego kraju zalicza się mięsne pulpeciki frikadeller z wieprzowiny lub wołowiny, które gotuje się w warzywnym rosole.

Na duńskim stole często goszczą kanapki z marynowaną wieprzowiną, duńskim bekonem, surową wołowiną, marynowaną na słodko kapustą lub pasztetem z wątróbek. Popularną i łatwą do wykonania potrawą są smażone z cebulą i mięsem ziemniaki, tzw. biksemad. Duńczycy są amatorami pieczywa, które towarzyszy większości dań.

-Kuchnia norweska nie różni się zbytnio od kuchni duńskiej. Norwegia jest krainą łososia, określanego mianem króla Bałtyku i północnego Atlantyku. Serwuje się go tutaj pod różnymi postaciami. Podaje się go na surowo, gotowanego, marynowanego, z musztardą lub koperkiem. Tradycyjna potrawa norweska gravlax to łosoś marynowany w soli, cukrze i koperku.

Pstrąg również cieszy się wśród Norwegów duża popularnością. Mimo swojego nieprzyjemnego zapachu przyciąga smakiem. Kolejną chętnie spożywaną rybą jest dorsz. Co ciekawe, Norwegowie kupują owoce morza prosto od rybaków, dzięki czemu mogą być pewni jakości kupowanego towaru.

Śledzie (zwłaszcza kiszony śledź), pstrąg, mięso reniferów – to najpopularniejsze potrawy w kuchni szwedzkiej. W odróżnieniu od pozostałych kuchni skandynawskich, w Szwecji dominują smaki słodkie i nawet w potrawach, w których dominuje sól, wyczuwalny jest cukier. Będąc w tym kraju, warto spróbować gotowanego łososia, placków ziemniaczanych i pierogów ziemniaczanych.


Kuchnia sycylijska

Podstawą tutejszej kuchni są warzywa i owoce, charakterystyczne dla kuchni śródziemnomorskiej, tj. pomidory, bakłażany, papryki, karczochy, wspaniałe słodkie cytrusy, a także oliwki, z których produkowana jest charakterystyczna, bo dość intensywna w smaku oliwa. Nadal w wielu gospodarstwach produkowana jest ręcznie i można ją dostać jedynie na Sycylii. Z warzyw powstaje wiele potraw, są dodawane do makaronów, mięs, ryb i owoców morza. Przyrządza się z nich doskonałe przekąski, zupy i zapiekanki. Prawie w każdej potrawie odnajdziemy wspaniałe bakłażany czy słodkie pomidory, również w wersji suszonej. Do czołowych dań warzywnych kuchni sycylijskiej zalicza się caponatę – danie z duszonych warzyw – serwowane na zimno jako dodatek do ryb lub mięs oraz parmigianę – zapiekankę z parmezanem.

W obu daniach występuje odgrywający ważną rolę w tutejszej kuchni, a zapożyczony z kuchni arabskiej bakłażan. To warzywo, to także baza sosu do makaronowego dania sycylijskiego – spaghetti alla Norma, które finalnie obficie posypuje się np. wytwarzaną na miejscu, wędzoną ricottą. Nazwa dania pochodzi od imienia tytułowej bohaterki opery Belliniego.
Kuchnia sycylijska to także ryby i owoce morza. Wody Morza Śródziemnego obfitują w ich rozmaite gatunki, niektóre występują tylko tutaj, jak np. ryba-piła (pesce spada). Dary morza stanowią bazę tutejszych sałatek, makaronów i przystawek. Chlubą Sycylii jest makaron z owocami morza zabarwiony na czarno atramentem z kałamarnic – spaghetti al nero di sepia. Ten barwnik nadaje potrawie nietypowy smak.

Cenionymi rybami są także sardynki, dodaje się je do wielu potraw. Jedną z nich jest pasta con le sarde – klasyczne danie z makaronu, zapiekanego z sardynkami, do którego dodaje się także rodzynki, kapary, szafran oraz bardzo popularny na wyspie koper włoski, który swoim anyżkowym smakiem doskonale wzbogaca tutejsze dania, zwłaszcza te przyrządzane na bazie ryb. Prawdziwym i dość drogim rybnym rarytasem jest także bottarga – suszona i solona ikra tuńczyka, którą dodaje się np. do makaronów. Nadaje ona potrawom słony, bardzo specyficzny smak.

Sycylijczyk nie byłby Sycylijczykiem gdyby nie zakończył posiłku słodkim deserem. Bazą sycylijskich słodkości jest marcepan, bakalie, a także delikatna ricotta. Do jednego z najsłodszych deserów zalicza się chlubę sycylijskiego cukiernictwa, a mianowicie cassatę – ciasto biszkoptowe z serem ricotta, bogato zdobione kandyzowanymi owocami lub dodatkami z barwionego marcepanu. Poza tym w każdej cukierni znajdziemy szereg mniejszych bajecznie kolorowych ciasteczek, np. z pistacjami lub słodkich rożków z nadzieniem z ricotty.


Kuchnia turecka

To kuchnia pochodząca z terytorium Turcji. Swoje bogactwo zawdzięcza potrawom pochodzącym z różnych regionów Imperium osmańskiego.

Najpopularniejsze są:

• meze – przystawki podawane z alkoholami
• börek – rodzaj pierogów z ciasta z farszem mięsnym, serowym lub warzywnym
• dolma – warzywa z farszem lub liście winogron w które zawija się ryż z mięsem
• köfte – gotowane lub pieczone mięso
• pilav – dania ryżowe

Warzywa często są traktowane jako osobne dania, smażone z cebulą i pomidorami w bardzo dużej ilości oliwy z oliwek, z solą, cukrem, czasem czosnkiem, podawane na zimno. Jednym z bardziej znanych dań tego rodzaju jest imambayıldı – faszerowany bakłażan w oliwie. Najsłynniejsze danie – kebab (danie z rusztu lub smażone w małych kawałkach) – jest przykładem współczesnej, prostej kuchni tureckiej.
Turcy piją herbatę podawaną w małych szklaneczkach w kształcie tulipanów, bardzo gorącą i słodką. Natomiast kawa podawana jest na trzy sposoby: słodka şekerli, bez cukru sade i półsłodka orta. Popularne są także soki i napary wiśniowe i jabłkowe. Narodowym napojem Turków jest rakı, anyżowa wódka o lekkim smaku lukrecji. Podawana silnie schłodzona i zmieszana pół na pół z wodą staje się koloru mlecznego i nazywana jest „mlekiem lwa”. Do raki podaje się meze.
Desery tureckie można podzielić na dwa rodzaje: mleczne oraz na słodkie ciasta. Do najpopularniejszych deserów można zaliczyć:baklava, kadayifi, helva, lokum i acibadem kurabiyesi. Popularny jest też ayran – słonawy i dość rzadki jogurt do picia. Zimą pija się salep- robi się go z korzenia jednego z gatunków storczyka, gotuje z mlekiem i cynamonem.


Kuchnia węgierska

Królową kuchni jest papryka. Na Węgrzech stała się popularna około XVIII wieku, wtedy zaczęła być obficie dodawana do wielu potraw. Jedno z powiedzeń mówi, że węgierska gospodyni, kiedy ma przygotować posiłek, stawia na stole słoik z papryką i zastanawia się, co do niej dodać. Fakt, papryka w różnych odmianach i formach dominuje w tutejszej kuchni. Najczęściej do dań dodaje się paprykę mieloną słodką i ostrą, a także paprykę surową. Bez papryki, zarówno w postaci duszonej, jak i mielonej słodkiej, nie istniałoby danie, które chyba jest najbardziej rozpoznawalnym daniem węgierskim. Mowa oczywiście o leczo, które na Węgrzech przyrządza się sezonowo jedynie z warzyw. W Polsce ta węgierska jarska potrawa została wzbogacona mięsem lub kiełbasą, psując tym samym oryginalną recepturę. Poza papryką w tutejszej kuchni używa się także wielu innych przypraw takich jak: liście laurowe, kminek, majeranek, pieprz, czosnek, tymianek. To właśnie dzięki hojnie dodawanym przyprawom dania węgierskie mają złożony i wyrazisty smak.
W kuchni węgierskiej rozwinięta jest tradycja przyrządzania potraw w kociołkach. Wzorcowym daniem jest gulasz, który tradycyjnie powinien mieć postać zupy. Rzadziej spotyka się tę potrawę w postaci gęstego i zawiesistego sosu. Odpowiednikiem gęstej wersji jest pörkölt. Węgierski gulasz czy raczej zupa gulaszowa – gulyásleves musi być przyrządzona na podsmażonej na tłuszczu słodkiej papryce mielonej.

Pamiętajmy jednak, że papryka mielona może się spalić i nabrać gorzkiego smaku, dlatego dodajemy ją do tłuszczu zestawiając uprzednio garnek z ognia. Następnie dodaje się mięso oraz pomidory. Pod żadnym pozorem do zagęszczenia dania nie używa się mąki. Potrawę można doprawić ostrą papryką. Popularnym daniem, również przyrządzanym w kociołku, jest zupa rybna zwana – halászlé. To chyba jedno z bardziej rozpoznawalnych dań węgierskich. Każdy dom posiada własny sposób na przyrządzanie tej narodowej potrawy, ale podstawowymi jej składnikami są: ryby i papryka. Do zupy, tak jak do zupy gulaszowej i innych dań jednogarnkowych, obowiązkowo serwowany jest chleb.

Pojawia się pytanie: dlaczego Węgry – kraj bez dostępu do morza i z niezbyt dużą liczbą zbiorników wodnych (rzek i jezior) – często w swoich daniach wykorzystuje ryby. Okazuje się, że tutejsze wody są zasobne w ryby i przez wiele lat np. na wsiach były one jednym z podstawowych składników żywieniowych.
Na Węgrzech, poza daniami tradycyjnymi, najbardziej popularnymi, można spotkać mniej znane lecz równie smaczne. Do nich zaliczamy: töltött paprika – paprykę faszerowaną mielonym mięsem i ryżem, töltött káposzta – kapustę faszerowaną również najczęściej mielonym mięsem i ryżem, paprikás krumpli – paprykarz przyrządzany z papryki, kiełbasy i ziemniaków. W tutejszej kuchni popularne są także rozmaite faszerowane naleśniki i omlety np. palacsinta – słodkie naleśniki nadziewane dżemem lub serem z rodzynkami. Węgrzy lubują się też we wszelkiego rodzaju przekąskach. Jedną z najbardziej znanych spotykanych najczęściej w ulicznych barach jest lángos – pieczony na oleju placek, serwowany np. z czosnkiem, serem, masłem lub paprykową kiełbasą.

Z tej ostatniej Węgrzy są bardzo dumni. Ten rodzaj wędliny często stanowi bazę tutejszych dań. Miastem, które słynie z wyrobów wędliniarskich, jest Debreczyn, w którym produkowane są słynne debreczyńskie wołowo – wieprzowe kiełbaski, często serwowane na ciepło z dodatkiem musztardy i chleba.


Kuchnia wietnamska

Kuchnia wietnamska zawiera wiele wspólnych cech, charakterystycznych dla kuchni azjatyckiej, jak chociażby zasada 5 smaków. Jednak wiele z użytych składników, a także styl przygotowania potraw świadczą o jej unikalności. Znajdziemy w niej obfitość świeżych ziół, np. bazylię czy kolendrę, delikatne zupy na bazie bulionów i bogate w smaku dania z grilla, podawane z ryżem lub różnymi rodzajami makaronu ryżowego i jajecznego. Te dwa ostatnie składniki to część wspólna łącząca kuchnie wszystkich regionów Wietnamu. Ponadto do popularnych i często stosowanych w tutejszej kuchni składników zalicza się sos rybny, sos sojowy, sok z limonek i trawę cytrynową. W tutejszych daniach wykorzystuje się także rozmaite rodzaje mięs, np. drób, wołowinę i wieprzowinę, a także ryby i owoce morza. Każde wietnamskie danie to przygoda kulinarna, łącząca ze sobą rozmaite konsystencje, a także aromaty i smaki. Szefowie tutejszej kuchni opracowali szereg technik przyrządzania dań. Najpopularniejszą jest stir-fry – czyli szybkie smażenie na rozgrzanej patelni, najczęściej w woku, z wykorzystaniem niewielkiej ilości oleju lub oliwy. Ponadto popularne jest także duszenie potraw, grillowanie, gotowanie, gotowanie na parze i pieczenie. Wiele potraw serwuje się na surowo. Największy wpływ na tutejszą kuchnię miała i ma nadal kuchnia chińska. Zamiłowanie do ostrzejszych przypraw zapożyczono z kuchni Laosu i Kambodży, natomiast niektóre warzywa, np. pomidory, a także kawę, orzeszki arachidowe czy bagietki to wpływ Europejczyków – głównie Francuzów, którzy odcisnęli swoje piętno na tutejszej kuchni w czasach, gdy Wietnam był francuską kolonią.
Kuchnie regionalne Wietnamu różnią się między sobą z uwagi na klimat i dostępność produktów. Na północy stosuje się mniej przypraw, szczególnie tych ostrych np. chilli, która z kolei występuje niemalże w każdym daniu z kuchni południa i centrum. Kuchnia północy jest bardziej łagodna, ale też bardziej treściwa. Spożywa się tutaj więcej mięsa, ryb i skorupiaków, np. krewetek, krabów i ostryg. Częstym dodatkiem są także kasztany wodne, sos sojowy i rybny. Północny Wietnam słynie także z wielu dań, które stały się wizytówką całego kraju, np. z treściwej zupy pho – bulionu warzywnego, drobiowego lub rybnego serwowanego z makaronem ryżowym lub jajecznym z dodatkiem mięsa, warzyw, krewetek.

Kuchnia centralnego Wietnamu to smaki zdecydowanie bardziej pikantne. Dania są też bardziej kolorowe, a sposób podania bardziej dekoracyjny. To wynik kuchni dworskiej serwowanej na dworach cesarzy. Południe z kolei przesycone jest smakiem świeżych owoców i warzyw w połączeniu z aromatem świeżych ziół. Dania z południa są też słodsze od tych z innych regionów, a to za sprawą chętnie stosowanego tutaj mleczka lub śmietanki kokosowej i cukru trzcinowego.
Do typowych dań kuchni wietnamskiej zalicza się ponadto słynne sajgonki serwowane na ciepło lub zimno z rozmaitymi farszami,

bún bò huế – pikantną zupę na bazie wywaru wołowego serwowaną z pastą krewetkową, chilli i trawą cytrynową, cao lầu – makaronu jajecznego serwowanego z kawałkami mięsa, bánh chưng – kleistego ryżu zawiniętego w liście bananowca serwowane z pastą z fasoli i chudą wieprzowiną. W kuchni wietnamskiej popularne są różnego rodzaju pierogi. Danie bánh bao to gotowane na parze pierożki, nadziewane cebulą, grzybami lub warzywami.


Kuchnia Wysp Morza Śródziemnego

Terminem „kuchnia śródziemnomorska” określa się kuchnie krajów położonych w obrębie basenu Morza Śródziemnego. Potrawy tych regionów charakteryzują się podobnymi składnikami, które są punktem wyjścia dla dań narodowych: włoskich, hiszpańskich i greckich. Świeże warzywa, zioła, owoce, oliwa, a także ryby i owoce morza spotkamy także w kuchni wysp położonych na Morzu Śródziemnym. Niezależnie od wpływów kulinarnych, jakim dana wyspa podlega, występują także potrawy niezwykle oryginalne i nietypowe. Niemalże każda z większych wysp Morza Śródziemnego może pochwalić się własną, bogatą w interesujące receptury kuchnią.

-Kuchnia cypryjska

Wyspa Cypr, położona we wschodniej części Morza Śródziemnego, to miejsce o niezwykle ciekawej i burzliwej historii. Ze względu na wpływy greckie, tureckie, a także brytyjskie, można tu spotkać potrawy o zróżnicowanych smakach i aromatach. Z racji tego, że północna część wyspy podlega administracji tureckiej, a południowa – greckiej, wynika także swoisty podział kulinarny. Także kuchnia brytyjska odbiła swoje piętno na tutejszych zwyczajach kulinarnych, a dania w postaci frytek i drobnych fast foodowych przekąsek szybko zagościły w tutejszych barach. Zasługą kuchni tureckiej, która zdecydowanie skuteczniej podbiła wyspę, jest wiele dań z dodatkiem miodu, aromatycznych przypraw i bakalii takich jak rodzynki, migdały, orzechy, daktyle i figi. Przyroda wyspy dodatkowo wzbogaca tutejsze kulinaria. Znajdziemy tu mnóstwo drzew oliwnych, dzięki którym kuchnia obfituje w dania bogate w oliwę i oliwki. Obok nich spotyka się także szarańczyn strąkowy – drzewko, które rodzi długie, mięsiste owoce w postaci strąków. Z owoców tych produkuje się syrop, służący jako zalewa do przetworów owocowych i dodatek do alkoholi. Nasiona szarańczynu są słodkie, dlatego dawniej używano ich zamiast cukru. Regionalne dania na Cyprze spotkać można w tutejszych tawernach, a ich nazwy podawane są w języku greckim, tureckim i angielskim. Na początek każdej większej biesiady, podobnie jak w Grecji, serwuje się mezes, czyli przekąski. Do nich zalicza się oliwki, pasty do chleba, np. zaczerpnięty z kuchni arabskiej hummus, świeże warzywa, a także sery: popularną w Grecji fetę oraz dumę Cypru, czyli solankowy ser halloumi, produkowany ze świeżego mleka koziego i owczego.

Z sera halloumi między innymi przygotowuje się też popularną cypryjską zupę – supa trachanas. W jej skład poza serem wchodzi trachanas, czyli rodzaj owsianki. Znanymi i lubianymi przekąskami, serwowanymi zwłaszcza na południu, są wszelkie dania greckie w postaci pierożków czy pasztecików na bazie ciasta filo zapiekanego z rozmaitymi farszami, np. z oliwkowym eliópitta lub z pastą sezamową takhinópitta. Ciepły klimat i tutejsza gleba są przyjaznym środowiskiem dla winorośli, z której produkuje się wyborne wina. W północnych regionach zamieszkiwanych przez ludność turecką króluje kebab, czyli kawałki pieczonej na ruszcie baraniny lub mięsa drobiowego. Do najbardziej popularnych dań mięsnych należy zaliczyć musakę, czyli zapiekankę z ziemniaków, bakłażana i mielonego mięsa baraniego lub wieprzowego. To ostatnie spożywane jest tylko w restauracjach greckich, gdyż ludność wyznania islamskiego nie może go jadać. Wśród dań na bazie mięsa wieprzowego króluje afelia – mięso wieprzowe duszone w winie. Natomiast jeśli chodzi o dania rybne, to najbezpieczniej zamawiać je w regionach nadmorskich. Tam mamy pewność, że będą świeże. Przyrządzane są w raczej mało wyszukany sposób, a mianowicie smażone lub pieczone na ruszcie. Popularne są także smażone kalmary i ośmiorniczki. Furorę w kuchni cypryjskiej robią wszelkie słodycze i wypieki, które słynną ze swojej intensywnej słodyczy. Głównie są to drobne ciasteczka, np. baklavas, przyrządzane z ciasta filo i słodkiego nadzienia z orzeszków i miodu. Popularną słodką przekąską na Cyprze są paluszki cypryjskie – dahtyla kipru – drobne zawiniątka z nadzieniem przyrządzonym z posiekanych migdałów, cynamonu i cukru. Smaży się je na głębokim oleju, a następnie posypuje migdałami. Na wyspie królują także lody produkowane przez rodzimych producentów, które sprawdzają się podczas upalnych dni.

-Kuchnia kreteńska

Kreta to piąta co do wielkości wyspa Morza Śródziemnego, należąca do Grecji. Kuchnia wyspy zaliczana jest do najzdrowszych i stanowi kwintesencję kuchni śródziemnomorskiej. Kreteńczycy dzięki swojej diecie uchodzą za najzdrowiej odżywiających się Europejczyków. Dania serwowane na Krecie podobne są do tych serwowanych w Grecji kontynentalnej, lecz zdecydowanie więcej tu świeżych warzyw, ryb, owoców morza, świeżych ziół i dość intensywnych aromatycznych przypraw. Jak przystało na grecką kuchnię, w każdej tawernie czy restauracji serwującej dania regionalne posiłek zaczyna się od mezedes – przystawek, których wybór jest nieograniczony. Obowiązkowe jest świeże pieczywo, do którego podaje się rozmaite pasty do chleba, oliwę, a także popularne w całej Grecji tzatziki – gęsty dip na bazie świeżego ogórka i jogurtu. Dodatkowo podaje się także smażone lub pieczone warzywa, np. papryki, cukinie i bakłażany. Wiele dań opiera się na słonym serze feta, produkowanym z mleka krowiego i koziego. Jest on bazą chyba najbardziej popularnej sałatki na świecie, a mianowicie sałatki greckiej, tutaj zwanej wiejską – choriatiki. Ser feta znajdziemy także w daniu o nazwie saganaki feta. Plaster tego słonego sera zawijany jest w folię razem z pomidorami i przyprawami, a następnie zapiekany. W kuchni kreteńskiej częściej niż w innych regionach jada się mięso wieprzowe. Przykładem najbardziej znanego dania wieprzowego jest choirino kritiko – grube smażone kotlety wieprzowe, które zazwyczaj serwowane są z pieczonym lub smażonym bakłażanem i ziemniakami.

Ponadto na wyspie serwowane są potrawy takie jak: musaka, souvlaki – szaszłyki wieprzowe, i pasticcio – zapiekanka z makaronu, mięsa mielonego i pomidorów. Słodycze na Krecie, podobnie jak na Półwyspie Bałkańskim, są bardzo słodkie, przyrządzane na bazie ciasta filo, bakalii, syropów owocowych i miodu.

-Kuchnia maltańska

Malta to malutka wyspa usytuowana między wybrzeżem Północnej Afryki a Sycylią i Włochami. Jej położenie oraz burzliwa historia miały ogromny wpływ na tutejszą kulturę i kuchnię. Kuchnia maltańska czerpie wiele smaków i aromatów z kuchni włoskiej, ale także tureckiej, tunezyjskiej czy nawet hiszpańskiej. Wpływy te stworzyły charakterystyczną mieszankę. W tutejszym menu można spotkać szeroki wachlarz potraw. Dużo dań, jak przystało na włoskie wpływy, przygotowuje się na bazie makaronu, lecz maltańscy kucharze stworzyli też swoje własne potrawy makaronowe. Takim maltańskim makaronem po bolońsku jest często serwowana zapiekanka na bazie makaronu, mięsa mielonego, pomidorów, sera oraz jaj i delikatnego kruchego ciasta. Danie nazywa się timpana.

Jak przystało na kuchnię śródziemnomorską również tutaj nie może zabraknąć świeżych warzyw, które wykorzystywane są jako baza do sałatek. Bakłażany czy karczochy zapieka się także z rozmaitymi farszami – najczęściej z mięsnym, z dodatkiem mielonego pieczywa i pietruszki. Warzywa stanowią także doskonały dodatek do zup, np. minestry, czyli maltańskiego odpowiednika włoskiej minestrone oraz soppa tal armla, czyli zupy jarzynowej z kozim serem. Nie brak także dań z ryb i owoców morza. Często serwuje się krewetki, homary, a także tuńczyki. Słynną i smaczną przekąska jest kanapka nasączona oliwą, z pomidorami i mięsem tuńczyka. Maltańczycy jadają także spore ilości mięsa, a dumą narodową są dania z mięsa królika – fenek. Przyrządza się je na wiele sposobów – piecze, smaży, dusi zazwyczaj w czerwonym winie, którego na Malcie jest pod dostatkiem. Najbardziej znanym daniem z wykorzystaniem mięsa króliczego jest fenek biz-Zalta. Oprócz tego jada się także dania z wołowiny, kurczaka oraz jagnięciny. Po obfitych i smacznych posiłkach warto zostawić miejsce na maltańskie słodycze, które są wypadkową wpływów kuchni włoskiej i arabskiej. Do najczęściej jadanych zalicza się mqaret – słodkie ciasteczka z farszem z daktyli, a także kanoli – ciasteczka w kształcie cygara z farszem z wiśni, sera ricotta i migdałów.

-Kuchnia korsykańska

Korsyka to wyspa należąca do Francji, położona na południowy wschód od francuskiego wybrzeża. Słynie z naturalnych hodowli bydła, produkcji wyrobów mleczarskich oraz znanych na całym świecie wędlin wieprzowych. Powstaje tu coraz więcej gospodarstw ekologicznych. Produkty, z których Korsykanie są dumni, to wspomniane już wędliny. Do najbardziej popularnych zalicza się lonzu – wędzoną polędwicę wieprzową, coppa – wędlinę ze schabu karkowego marynowanego w ziołach i czerwonym winie, prisuttu – odpowiednik włoskiej szynki parmeńskiej czy panzetta – boczek. Generalnie korsykańskie wędliny są bardzo aromatyczne, a to za sprawą ziół, które chętnie stosuje się w tutejszych kulinariach. Tereny górzyste sprzyjają hodowli owiec i kóz, które zaopatrują Korsykę w mleko i sery. Popularnym serem jest niolo – wytwarzany z mleka owczego o bardzo ostrym smaku oraz brocciu – ser owczy porównywany do włoskiej ricotty. Korsykańskie sery raczej rozpoznawane są na podstawie nazwy producenta niż gatunków. Ich smak w dużej mierze zależy od tego czym i w jaki sposób karmione są zwierzęta w tutejszych gospodarstwach. Korsykanie jadają głównie potrawy sezonowe, dobrze przyprawione lecz raczej mało skomplikowane. Ich siłą jest naturalny smak i produkty najlepszej jakości. Jeśli chodzi o warzywa w kuchni korsykańskiej to nietypowym elementem roślinnym, popularnym także w kuchni francuskiej, są kasztany. Przygotowuje się z nich wiele dań, np. naleśniki ze słodkim farszem z kasztanów – fritelli a gaju frescu. Wśród ciast króluje tarta serowa – fiadone – z dodatkiem spirytusu. Korsyka to także jedyny region we Francji, który uprawia klementynki – czyli mieszankę mandarynki z pomarańczą gorzką. Są one wykorzystywane jako dodatek do ciast i deserów oraz do produkcji soków owocowych. Ta francuska wyspa słynie także z cudownego miodu – miel de corse, który stanowi chlubę korsykańskich produktów regionalnych.

Korsykanie chętnie jadają dania z dziczyzny, zwłaszcza z dzika, a także z dzikiego ptactwa, np. pieczone bekasy. Tutejsza kuchnia bogata jest również w dania na bazie ryb, zarówno tych morskich, jak i rzecznych.

-Kuchnia sardyńska

Sardynia to skalista i górzysta wyspa włoska, położona niedaleko zachodniego wybrzeża Włoch. Kuchnia sardyńskiego wybrzeża jest prosta, lecz bogata w owoce morza i ryby. Prawdziwym przysmakiem, spotykanym także w innych regionach Morza Śródziemnego, jest tzw. bottarga, czyli suszona ikra, najczęściej tuńczyka. Natomiast jeśli chodzi o kuchnię w głębi wyspy, to zdecydowanie częściej opiera się ona na mięsie, zwłaszcza cielęcinie, jagnięcinie i koźlinie, a także dziczyźnie. W przeciwieństwie do tradycyjnej kuchni włoskiej rzadko serwuje się tutaj makarony. Zamiast nich czołowe miejsce zajęły chleb i pizza. Pieczywo serwuje się na przystawkę, zazwyczaj z dodatkiem oliwy i czosnku. Sardyńczycy w swojej diecie stosują także dużo śródziemnomorskich warzyw i owoców takich jak: oliwki, cytrusy, karczochy, papryka i cukinia. Wyspa słynie również z produkcji serów, zwłaszcza kozich i owczych. Najbardziej ceniony i rozpoznawalny jest ser owczy zaliczany do serów twardych – pecorino sardo.
Dość nietypową i intrygującą atrakcję kulinarną stanowi ser o nazwie casu marzu, w którego skład wchodzą larwy much.
-Kuchnia sycylijska
Tutejsza kuchnia to kwintesencja włoskich smaków wymieszanych z wpływami greckimi i arabskimi. Czołowe miejsce zajmuje makaron, najlepiej serwowany z prostymi, ale pysznymi sosami na bazie oliwy, oliwek czy soczystych pomidorów i czosnku, a także ryb i owoców morza. Przykładem jest spaghetti z sardelami oraz pasta con alici – czyli makaron z czosnkiem i oliwą.

Tak jak w całych Włoszech również tutaj zjemy pizzę, ale w pizzy sardyńskiej będą przeważać składniki morskie oraz warzywa np. pizza z sardynkami czy krewetkami. Wpływy arabskie, których w kuchni sycylijskiej nie brakuje, są widoczne głównie w deserach i ciastach pełnych bakalii, kandyzowanych owoców i cytrusów. Jednym z nich jest cassata – ciasto biszkoptowe z serem ricotta i kandyzowanymi owocami. Oczywiście sycylijskie desery nie mogą obyć się bez dumy winiarskiej tego regionu, a mianowicie słodkiego wina – Marsala.


opracowanie: Karolina Zięba-Kulawik

Czekamy na Wasze uwagi i propozycje kolejnych potraw oraz za podawanie przepisów na prezentowane potrawy,
napiszcie do nas :
[email protected]

2023-11-11 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Różne media

Włoska uczta smaków – Tydzień Kuchni Włoskiej na Świecie 2023

przez Redakcja 2023-11-10
Napisane przez Redakcja

  Spotkania z nagrodzonymi mistrzami kuchni, seminaria na temat kulinarnej sztuki  i włoskiego stylu życia, pokazy gotowania oraz warsztaty. Tak zapowiada się promowana przez Ambasadę Włoch w Polsce Settimana della Cucina Italiana nel  Mondo 2023, która odbędzie się w dniach od 13 do 19 listopada.

 

 

W nadchodzącym tygodniu na całym świecie będzie obchodzona Settimana della Cucina Italiana nel Mondo 2023 (Tydzień Kuchni Włoskiej na Świecie), podczas której miłośnicy włoskiej kuchni będą delektować się wyjątkowymi daniami, regionalnymi produktami oraz poznają kulinarne i winiarskie tradycje Półwyspu Apenińskiego.  
Regularnie co rok, włoskie ambasady na całym świecie organizują rozmaite wydarzenia promujące wyjątkową kuchnię ich kraju, wysokiej jakości produkty oraz kulinarną filozofię. Każdą edycję włoskiego tygodnia wyróżnia unikatowe hasło. Tegoroczne „Przy stole z kuchnią włoską: zdrowo i smacznie” podkreśla to, co często daje się słyszeć z ust specjalistów żywienia, że zaletami włoskiej kuchni są nie tylko jej smak, ale także pozytywny wpływ na dobrostan psychofizyczny. 

– Tydzień Kuchni Włoskiej na Świecie jest okazją do promowania nie tylko tradycyjnych smaków oraz kulinarnych nowości zróżnicowanej kuchni włoskiej wywodzącej się z naszych regionów, ale również stylu odżywiania, który jest zarazem zdrowy i pełen smaku. W tym celu podjęliśmy skoordynowane działania wspólnie z całą siecią instytucji włoskich w Polsce, obejmującą Włoskie Instytuty Kultury w Warszawie i Krakowie, Biuro Promocji Handlu ICE, konsulów honorowych, Comites oraz stowarzyszenia włoskich przedsiębiorców – mówi Jego Ekscelencja Ambasador Republiki Włoskiej  w Polsce Luca Franchetti Pardo. 

 

 

Settimana della Cucina Italiana nel Mondo 2023 w polskich miastach 

Zgodnie z myślą przewodnią VIII edycji Tygodnia Kuchni Włoskiej, organizatorzy polskich obchodów,  zaplanowali szczególne atrakcje, które pozwolą zaprezentować włoską kulinarną kulturę z jak najlepszej  strony. W wydarzeniach, które odbędą się w Polsce, udział wezmą kuchmistrzowie, propagatorzy włoskich  smaków i zdrowego stylu życia. Już od 13 do 19 listopada Polacy będą mieli okazję cieszyć się smakiem  włoskich dań i zdobywać wiedzę na temat jednej z najpopularniejszych kuchni świata. 

W pierwszym dniu włoskiego tygodnia, 13 listopada o godzinie 18:00 w Hali Koszyki w Warszawie,  w Comfort Food Studio, podczas kulinarnego pokazu wystąpi Cristina Catese – szef kuchni i performerka,  rdzenna rzymianka, która już od ponad 17 lat gotuje w Polsce. Osoby, które uprzednio zgłoszą swoją chęć uczestnictwa, będą mogły spotkać się z tą wyjątkową szefową kuchni. Dzień później 14 listopada o  godzinie 18:00, we Włoskim Instytucie Kultury w stolicy odbędzie się seminarium otwarte w języku  włoskim pt.: „La dieta mediterranea: dalle evidenze scientifiche alla tavola (tłum.: „Dieta  Śródziemnomorska – od naukowych dowodów do stołu”), podczas którego Giulia Biondi, specjalistka  ds. żywienia i influencerka, opowie o potwierdzonych naukowo walorach śródziemnomorskiego sposobu  odżywiania. Tego samego dnia o godzinie 20:00 mieszkańcy Krakowa w słynnej Piwnicy Pod  Baranami będą mogli podziwiać innowacyjny spektakl muzyczny włoskiej grupy Il Conciorto, która  zjawiskowo łączy muzykę elektroniczną ze świeżymi warzywami.  

 

 

15 listopada o godzinie 18:30 w krakowskim Włoskim Instytucie Kultury nagrodzony gwiazdką Michelin  szef kuchni Floriano Pellegrino podzieli się swoją misją wspierania młodzieży dotkniętej  wykluczeniem społecznym i zaprezentuje projekt ASD Bros Rugby – zawodowej drużyny i akademii  rugby. Jego rozmówcami będą reprezentanci polskiej drużyny rugby Juvenia Kraków, którzy we wspólnej  dyskusji podkreślą związki między jakością życia i właściwym odżywianiem. Mistrz Floriano Pellegrino  będzie także głównym bohaterem pokazu gotowania zaplanowanego na 16 listopada w Starym Hotelu w  Krakowie. 

Interesującą, szczególnie dla pasjonatów włoskiej kuchni, propozycją będzie seminarium i prezentacja  książek Tessy Capponi-Borawskiej, przewodniczącej Centro Studi Famiglia Capponi, oraz jej córki, znanej polsko-włoskiej szefowej kuchni Flavi Borawskiej-Bromskiej. Autorki pozycji „Moja kuchnia pachnąca  bazylią” i „Tutto bene. Włoska kuchnia” zaproszą gości w podróż po historii włoskiej kuchni i jej kulinarnej  kulturze. Spotkanie zaplanowane jest na 16 listopada na godzinę 18:00 we Włoskim Instytucie Kultury  w Warszawie (wstęp wolny, język włoski). 18 listopada w Łodzi Tessa Capponi-Borawska, w rozmowie z  Dorotą Ceran, opowie również o tradycji włoskiej i toskańskiej oraz o swoich doświadczeniach w Polsce  (godzina 15:00, Mediateka, wstęp wolny, język polski). 

Ponadto z inicjatywy biura ICE-Italian Trade Agency, przy współpracy Włoskiej Izby Handlowo-Przemysłowej  w Polsce i Włoskiej Akademii Kulinarnej ponad 30 włoskich restauracji dołączyło do obchodów, oferując  menu nawiązujące do tradycji kulinarnych Włoch. Lista restauracji dostępna będzie na stronie internetowej  wydarzenia. Dodatkowo, dzięki zaangażowaniu Italian Trade Agency, trzech polskich food blogerów: Natalia  Maszkowska, Piotr Ogiński i Jasiek Kuroń, przygotuje krótkie wideo z przepisami opartymi na autentycznych  włoskich produktach. Nagrania będzie można zobaczyć w mediach społecznościowych. Emiliano  Castagna, kierujący Włoską Akademią Kulinarną, wyruszy zaś z warsztatowym tournée po kraju.  Odwiedzi Kraków, Opole i Poznań. Spotka się tam z uczniami kulinarnej sztuki i poprowadzi dla nich lekcje  na temat znaczenia i stosowania oliwy z oliwek oraz warsztaty poświęcone popularnym daniom rzymskim  (Cacio e Pepe, Carbonara i Amatriciana). W ten sposób będzie promował również kandydaturę Rzymu na  siedzibę wystawy EXPO 2030.

 

 

Kalendarz Wydarzeń Otwartych:  

Warszawa 

  • Show-cooking w wykonaniu Cristiny Catese, szefa kuchni i cooking performer, następnie włoski aperitif „Aperitivo all’italiana”.

Data:13.11 I Godz.: 18.00 I Miejsce: Hala Koszyki – (wstęp wolny po uprzedniej rejestracji) 

  • Seminarium ze specjalistką Giulią Biondi pt.:”Dieta Śródziemnomorska: od dowodów naukowych do stołu”.

Data: 14.11 I Godz.: 18:00 I Miejsce: Włoski Instytut Kultury w Warszawie (wstęp wolny, język włoski) 

  • Spotkanie autorskie z Tessą Capponi-Borawską i Flavią Borawską Bromską, autorkami książek „Moja kuchnia pachnąca bazylią” i „Tutto bene. Włoska kuchnia”.

Data:16.11 I Godz.: 18:00 I Miejsce: Włoski Instytut Kultury w Warszawie (wstęp wolny, język włoski)

 

Kraków 

  • Koncert włoskiej grupy Il Conciorto.

Data:14.11 I Godz.: 20:00 I Miejsce: Piwnica pod Baranami (wstęp wolny) 

  • Spotkanie z mistrzem kuchni Floriano Pellegrino i rozmowa o sporcie, wykluczeniu i odżywianiu.  Data:15.11 I Godz.: 18:30, Miejsce: Włoski Instytut Kultury w Krakowie (wstęp wolny)

 

Łódź 

  • Seminarium z Tessą Capponi-Borawską o tradycji włoskiej i toskańskiej oraz o jej doświadczeniach w Polsce.

Data 18.11 I Godz.: 15:00 I Miejsce: Mediateka, Łódź (wstęp wolny, język polski) 

Więcej informacji o wydarzeniach w Włoskiego Tygodnia Kuchni można znaleźć na stronie https://www.ice.it/en/markets/poland/italian-cuisine-week-2023 

2023-11-10 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Różne media

Loty z Join UP! Polska na słoneczny Zanzibar.

przez Redakcja 2023-11-10
Napisane przez Redakcja

Pierwsi turyści polecieli z Join UP! Polska na słoneczny Zanzibar.

 29 października br. odbył się inauguracyjny lot z Polski na Zanzibar zorganizowany przez Join UP!. Turyści do Tanzanii wylecieli z Warszawy z Lotniska im. F. Chopina samolotem linii lotniczych SkyUp – partnera strategicznego tour operatora. Już na samym starcie czekało ich wiele miłych niespodzianek. Lot trwał około 10 godzin.

 

 

Na warszawskim lotnisku, przedstawiciele Join UP! Polska powitali podróżnych kolorowymi balonami, firmowymi upominkami i soczystymi pomarańczami by świętować wspólnie otwarcie nowego kierunku w portfolio marki.

Ogromne zainteresowanie ofertą Join UP! sprawiło, że wszystkie miejsca na wyjazd zostały wykupione ze znacznym wyprzedzeniem. Samolot z pełnym obłożeniem, bez opóźnień, po 10 godzinach doleciał na egzotyczny Zanzibar. Na wszystkich spragnionych wrażeń i egzotyki podróżnych oczekiwał polski rezydent. Każdy z klientów Join UP! został obdarowany pachnącym kokosem, by na zawsze te pierwsze wakacje z Join UP! na tanzańskiej wyspie kojarzyły się ze słońcem, przygodą i egzotyką.

 

– Zależy nam, by turyści celebrowali początek swojej podróży z Join UP! już od momentu przyjazdu na lotnisko, a po dotarciu na miejsce, chcemy dzielić się z nimi kawałkiem tego wspaniałego raju. Dlatego przygotowaliśmy bogatą, ofertę hoteli w różnych opcjach cenowych oraz wybór rozmaitych wycieczek fakultatywnych, żeby mogli oni jak najlepiej poznać tę niezwykłą wyspę – mówi Katarzyna Bayraktar, Dyrektorka ds. Sprzedaży i Rozwoju, Join UP! Polska. 

 

 

Z Join UP! Polska turyści będą mogli podróżować na Zanzibar przez cały sezon zimowy z lotnisk z Warszawy i z Katowic samolotami SkyUp. Harmonogram podroży został zaplanowany w taki sposób, żeby wieczorny wylot powrotny z Zanzibaru zapewnił turystom dodatkowy dzień na miejscu. Opiekę nad podróżującymi sprawują polskojęzyczni rezydenci.

 

 

Tanzania jest obecna w portfolio marki Join UP!™ od 2015 roku. W tym czasie wybrało się tam ponad 22 tysiące klientów. Podróżujący mogą skorzystać z szerokiej gamy hoteli z różnych segmentów cenowych, w tym aż 10 obiektów na wyłączność tj.: AHG Dream’s Bay Boutique Hotel 4*, AHG Sun Bay Mlilile Beach Hotel 4*, AHG Waridi Beach Resort & Spa 4*, Varadero Zanzibar Hotel & Restaurant (Adults Only 12+) 3*, Sun Sea Bar (Adults Only 12+) 4*, Kigwedeni Villas 3*, Zanzibar Bahari Villas 4*, Mandarin Resort Zanzibar 4*, The One Resort 4*, Seashore Villa Kiwengwa 3

 

O firmie: 

Join UP! Polska to touroperator, który działa na polskim rynku od 2022 roku, z Wpisem do Rejestru Organizatorów Turystyki i Przedsiębiorców Ułatwiających Nabywanie Powiązanych Usług Turystycznych Województwa Mazowieckiego nr 2572.

Join UP!™ to ukraiński touroperator, który powstał w 2010 roku. W ciągu 13 lat stał się jednym z najsilniejszych organizatorów turystyki i jednym z kluczowych graczy na rynku turystycznym. Przed wojną udział rynku Join Up™ w Ukrainie wynosił 30%, zaś w 2023 roku osiągnął 40%. W 2021 roku obroty osiągnęły 400 mln USD. 

Podmioty działające pod marką Join UP!™ są reprezentowane również w Estonii, Litwie, Łotwie, Kazachstanie, Mołdawii, Polsce i Rumunii. Główna siedziba firmy znajduje się w Kijowie.   

Organizacje działające pod marką Join UP!™ wraz ze SkyUp są częścią grupy biznesowej UPFamily, która obecnie zatrudnia ponad 1500 pracowników. 

2023-11-10 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Czechy

Praga wśród najlepszych miast do odwiedzenia w 2024 roku według Lonely Planet

przez Redakcja 2023-11-07
Napisane przez Redakcja

   Przewodnik turystyczny Lonely Planet umieścił Pragę w gronie najlepszych kierunków turystycznych roku 2024. Praga na liście dziesięciu miast świata znalazła się na ósmym miejscu. Przewodnik Lonely Planet opisuje Pragę jako „tętniącą życiem stolicę w gotyckiej odsłonie” i jednocześnie dodaje, że światowej sławy zabytki, takie jak Zamek Praski czy Most Karola, są „zbyt piękne, aby mogły być prawdziwe”.

 

Praga, Miejski Dom Reprezentacyjny. Fot. Libor Sváček vydavatelství MCU

 

Przewodnik zwraca także uwagę, że centrum Pragi jest często zatłoczone, co może nieco przyćmić urok miasta. Turystom udającym się do Pragi daje jednak nadzieję, że nastawienie czeskiej metropolii zaczyna się zmieniać,  Praga stara się ograniczyć natłok turystów wspierając zrównoważoną turystykę i oferując szereg atrakcji poza centrum.

 

Praga, Miejski dom Reprezentacyjny, Sala Smetany. Fot. Pavel Dosoudil

 

Przewodnik zachęca do odwiedzenia mniej popularnych miejsc w stolicy Czech, na przykład bulwarów nad Wełtawą, secesyjnej Sali Smetany w  Miejskim Domu Reprezentacyjnym, uważanej za najwspanialszą salę koncertową w Europie Środkowej czy parku Stromovka, jednego z największych parków krajobrazowych Pragi. 

 

Praga, Hradczany. Fot. Libor Svacek

 


Informacja prasowa: Czech Tourism
 czechtourism.cz    kudyznudy.cz    visitczechia.com  

2023-11-07 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
NIEMCY

Wiesbaden na weekend – stolica kraju związkowego Hesja, Niemcy

przez Redakcja 2023-11-06
Napisane przez Redakcja
https://klubpodroznikow.com/images/EUROPA/Wiesbaden/Kurhaus_Wiesbaden_2.JPG

 Wiesbaden nie tylko na weekend

    Dla większości z nas Wiesbaden to tylko nazwa miasta gdzieś na terenie Niemiec. Tymczasem Wiesbaden to miasto które warto odwiedzić, nie tylko ze względu na zabytki, czy znane na całym świecie winnice. To także miejsce skąd można rozpocząć wyjątkowy przejazd pociągiem wzdłuż Renu. Meandrująca rzeka pomiędzy stromymi wzgórzami porośniętymi winoroślami, a prawie na każdym wzgórzu ulokowany jest zamek lub klasztor. To wszystko mamy bardzo blisko granicy Luxemburga i Francji, co czyni ten rejon jeszcze bardziej atrakcyjnym jako baza wypadowa, przy nieco dłuższym pobycie. Zanim jednak zaplanujemy wędrówkę brzegiem Renu, zostańmy na weekend w Wiesbaden. Stolica kraju związkowego Hesja porównywana jest do naszego Wrocławia, stąd nieprzypadkowe partnerstwo obu tych miast. To także uzdrowisko znane ze źródeł termalnych, leżące nad prawym brzegiem Renu, u podnóża gór Taunus. Wiesbaden ma długą historię jako miasto uzdrowiskowe. O źródłach termalnych w Wiesbaden wiedzieli już nawet Rzymianie. Nazwa miasta pochodzi od Wisibady, kąpieliska na łąkach.

 

https://klubpodroznikow.com/https://www.klubpodroznikow.com/wp-content/uploads/2023/11/Kurhaus_Wiesbaden_2-84b.JPG

 

Całe miasto otoczone jest zielenią a parki rozłożone są niczym rodzynki w pysznym cieście. O tym można przekonać się już po wyjściu ze stacji kolejowej, podążając w stronę centrum. Mijamy park a także nowoczesne centrum kongresowe, Rhein Main CongressCenter. Obiekt wybudowany całkiem niedawno, a już gościł jedną z największych imprez branży turystycznej w tej części świata. Ponad 500 dziennikarzy i 500 przedstawicieli firm pokrewnych z turystyką zjechało z ponad 50 krajów świata na GTM 2019, kongres jaki corocznie odbywa się w Niemczech.

 

centrum kongresowe Wiesbaden
Rhein Main CongressCenter.

Na przeciwko Rhein Main CongressCenter znajduje się Museum Wiesbaden, z imponującą kolekcją prezentowaną na wystawie Historii Naturalnej.

https://www.museum-wiesbaden.de/en/

 

Muzeum 6
Museum Wiesbaden

Nieco dalej możemy wstąpić do Literaturehaus Cafe. Kawa, śniadanie czy nawet obiad w otoczeniu półek z książkami, a do tego w pięknych zabytkowych wnętrzach będzie niesamowitym przeżyciem dla ciała i duszy.

 

Wiesbaden 5
Literaturehaus Cafe

W cieniu drzew, pod koronami platanowców tworzących zielony tunel, kierujemy się w stronę kolejnych zabytków.

 

Wiesbaden 1

 

Dochodzimy do kolejnego, a jakże, parku, na obrzeżach którego stoi Hessisches Staatstheater Wiesbaden. Teatr którego wnętrza zachwycają podobnie jak to co można zobaczyć na kilku jego scenach.

Hessisches Staatstheater Wiesbaden 2
Hessisches Staatstheater Wiesbaden

Po opuszczeniu teatru kierujemy się w stronę Bowling Green, nazwanego tak przez brytyjskich gości spa. Pod placem znajduje się ogromny podziemny parking, co tłumaczy znikoma ilość samochodów. To także teren zielony, a całości dopełniają fontanny. Zieleni i wody tutaj jest znacznie więcej, bo za KurHaus czyli zabytkowym Domem Zdrojowym, znajduje się kolejny rozległy park wraz ze stawem. Nad tym właśnie stawem w Kurpark, w 2004 roku wystąpił Sting. W Kasynie natomiast bywał Elvis Presley.

Kurhaus Wiesbaden 3

 

Kurhaus czyli dom uzdrowiskowy, to nie tylko kasyno, hotel czy restauracja. To rozległy kompleks z imponującą salą koncertową. Służy jako centrum kongresowe miasta oraz centrum społeczne miasta uzdrowiskowego. Wiele wyjątkowych wydarzeń i koncertów odbywa się właśnie tutaj. To właśnie kasyno dla Fiodora Dostojewskiego było inspiracją do napisania powieści „Hazardzista”. W 1810 roku pierwszy dom zdrojowy został zbudowany przez Christiana Zaisa. Był to piękny, ale stosunkowo skromny budynek z kolumnowym portykiem, w tym cechami doryckimi i jońskimi w stylu klasycznym. Johann Wolfgang von Goethe chwalił budynek podczas jednej z wielu wizyt. W XIX wieku zalety spa przyciągnęły klasy wyższe. Liczba odwiedzających spa, 20 000 w 1840 r., Wzrosła dziesięciokrotnie do 1910 r. Potrzebny był więc większy, nowocześniejszy i bardziej imponujący dom zdrojowy. W latach 1905–07 wyburzono stary budynek spa, a na jego miejscu wzniesiono nowy budynek, zaprojektowany przez architekta Friedricha von Thierscha. Podczas ceremonii otwarcia Kaiser Wilhelm II, który odwiedzał spa co roku w maju i nadzorował przebudowę, nazwał ją „najpiękniejszym budynkiem spa na świecie”. Dwie sale koncertowe w budynku noszą nazwy budowniczych, większej sali Friedrich von Thiersch Hall i mniejszej Christian Zais Hall. Od 1949 r. główna część kasyna znajduje się również w budynku, w dawnej hali winnej. W latach 80. Kurhaus przeszedł gruntowną renowację i został wyposażony w nowoczesną technologię konferencyjną. Sala koncertowo-eventowa ma 1350 miejsc i mierzy 40 × 18 × 17 m; ma doskonałą akustykę.

 

Kurhaus Wiesbaden zbudowany jest w stylu neoklasycystycznym z elementami secesyjnymi; fasada jest w stylu Belle Époque. Inne elementy zewnętrzne to korynckie kolumny i mityczny fryz gryfów. Na portalu budynku wpisane są słowa Aquis Mattiacis („wody Mattiaci”), hołd dla germańskiego plemienia, które niegdyś zamieszkiwało ten obszar.

 

Kurhaus Wiesbaden
Kurhaus
Czas by wreszcie ruszyć w stronę rynku starego miasta. Bez względu na to czy lubimy spacery uliczkami Lizbony, Paryża, Pragi czy Wiednia, tutaj także znajdziemy ten wyjątkowy klimat w otoczeniu zabytków. Kawa w jednym z dziesiątek kawiarnianych ogródków ustawionych na chodnikach, obserwując turystów z całego świata, ułatwi planowanie zwiedzania kolejnych miejsc jakie jeszcze na nas czekają.

Wiesbaden 2

 

Wiesbaden 3

 

Ścisłe centrum Wiesbaden to oczywiście plac Zamkowy (niem. Schlossplatz) wraz z pałacem książęcym, Starym i Nowym Ratuszem.

 

Ratusz miejski Wiesbaden
Ratusz Miejski i plac Zamkowy.

Miejscem do którego warto wejść, by (mając szczęście) posłuchać próby czy nawet koncertu organowego, jest widoczny z każdego miejsca w Wiesbaden, neogotycki protestancki kościół przy rynku (niem. Marktkirche), zbudowany 1853-1862. Dwie strzeliste wieże widoczne są z wielu kilometrów, podobnie jak imponujący jest widok z wież. Niestety trzeba mieć szczęście lub należy dobrze zaplanować swój pobyt, by móc wejść na wieżę. Wejścia są możliwe zaledwie przez trzy godziny od 14.00 do 17.00 w wyznaczone dni w roku. Są to: 21 i 22 kwietnia, 1 i 30 maja, 9 i 10 czerwca.

 

Marktkirche Wiesbaden 2
Marktkirche

Aby poznać nieco więcej historię miasta na przestrzeni wieków, warto wejść do Stadtmuseum am Markt czyli muzeum miejskiego mieszczącego się pod płytą rynku. Zbudowana ponad sto lat temu piwnica targowa pod placem Dern’Gelande pokazuje dzieje miasta od prehistorii i wczesnej historii po współczesność. Na około 1300 metrach kwadratowych, można odkryć historię dzisiejszej stolicy Hesji.

 

City Museum at Market 2
Stadtmuseum am Markt

Cóż by to było za uzdrowisko, gdyby nie można było napić się słynnej wody.  Fontanna Kochbrunnen będąca symbolem Wiesbaden znajduje się przy Kranzplatz, miejscu chętnie odwiedzanym przez turystów oraz kuracjuszy. To pod tym placem zbiegają się sieć rur biegnących od 26 źródeł jakie wybijają pod miastem. Ponad dwa miliony litrów wody o temperaturze 65 stopni Celsjusza, codziennie od wieków wypływa z tych źródeł. Rzymianie jako pierwsi odkryli wiele korzyści terapeutycznych wód Wiesbaden.

źródła wód mineralnych i termalnych

 

Aby mieć większe wyobrażenie o Wiesbaden, można opuścić ścisłe centrum by udać się na wzgórze Neroberg. Już sam wyjazd kolejką Nerobergbahn jest atrakcją samą w sobie. Kolejka a właściwie dwa wagoniki poruszające się wahadłowo, kursują od stacji bazowej przez wiadukt, do stacji górnej na wysokości 245 metrów. Kolejka kursuje od 1888 roku, epoki cesarza Wilhelma. Łączy dolinę Nerotal ze wzgórzem Neroberg, pokonując 440 metrów zbocza o nachyleniu 25 stopni. Jest to możliwe dzięki pomysłowemu systemowi napędowemu wykorzystującemu przewody wodne i liny stalowe. Wagonik który zjeżdża do doliny, wypełniany jest na górnej stacji wodą. Jego zbiorniki mieszczą 7000 litrów dzięki czemu jest wystarczająco ciężki, aby móc ciągnąć drugi wagonik do góry.

 

Kolejka na wzgórze Neroberg Wiesbaden
Nerobergbahn

Obecna nazwa „Neroberg” nawiązuje do rzymskiej przeszłości miasta. Wierzchołek wzgórza jest ładnie zagospodarowany. Część południowego zbocza to długie rzędy winorośli. Poza panoramą na Wiesbaden, jest także zabytkowa altana, kawiarnia i zielony amfiteatr. Ze wzgórza prowadzi wiele ścieżek spacerowych, a jedna z nich wiedzie do kolejnego zabytku. 

Tempel na wzgórzu Neroberg 2
Nerobergtempel z widokiem na miasto

Tym zabytkiem jest Cerkiew św. Elżbiety w Wiesbaden – parafialna cerkiew prawosławna w Wiesbaden, wzniesiona w 1855 na wzniesieniu Neroberg. Pozostaje w jurysdykcji eparchii berlińskiej i niemieckiej Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego poza granicami Rosji. Cerkiew została wzniesiona w latach 1847–1855 z inicjatywy wielkiego księcia Adolfa von Nassau, który chciał w ten sposób upamiętnić przedwczesną śmierć swojej żony, dziewiętnastoletniej księżniczki rosyjskiej Elżbiety Michajłowny Romanowej. Budynek został wzniesiony w taki sposób, by pogrążony w żałobie mąż mógł widzieć go ze swoich okien. Budowę współfinansował car rosyjski Mikołaj I Romanow.

 

Cerkiew św. Elżbiety w Wiesbaden 2
Cerkiew św. Elżbiety w Wiesbaden

W odległości 300 metrów od cerkwi, znajduje się miejsce gdzie można odpocząć, zregenerować się w basenie a także zjeść obiad na tarasie z widokiem na Wiesbaden i winnice opadające ze zboczy. Opelbad to odkryty basen w Wiesbaden, położony na południowym stoku Neroberg, około 80 m wyżej niż centrum Wiesbaden, między winnicą Neroberg a lasem miejskim. Basen połączony jest z restauracją. Nowoczesna technologia solarna utrzymuje stałą temperaturę wody na poziomie 24 ° C. Inne udogodnienia obejmują zjeżdżalnię, brodzik, trzy stoły do ​​ping-ponga, boisko do siatkówki plażowej i saunę fińską. Nazwa Opelbad pochodzi od właściciela fabryki Wilhelma von Opla, który mieszkał w Wiesbaden od 1928 r.i Udzielił pożyczki w wysokości 150 000 marek na budowę kompleksu.

 

Opelbad Restaurant 2
Kompleks Opelbad

Zwiedzając w Wiesbaden, mamy zaledwie kilkanaście kilometrów by dotrzeć na wzgórze z Klasztorem Eberbach i rozległymi winnicami. Klasztor został założony w roku 1116 do dziś zaskakuje rozmachem i wielkością. Jest to jedno w niewielu opactw w Niemczech, którego piękne, romańskie budynki zachowały się do naszych czasów. Jednym z wydarzeń mających wpływ na popularność obiektu wśród turystów z całego świata, było nakręcenie filmu według słynnej powieści Umberta Eco. To właśnie w Eberbach roku 1986  kręcono zdjęcia do filmu „Imię róży” z Seanem Connerym. Zawartość poklasztornych piwnic z dojrzewającymi winami warta jest kilka milionów euro, a dla koneserów wyjątkowym przeżyciem są tradycyjne aukcje wina prowadzone w klasztornych piwnicach, w otoczeniu rzędów beczek z winami.  W klasztorze organizowane są festiwale muzyczne i koncerty, przyciągające melomanów z niemal całego świata.

 

klasztor Eberbach 20
Zabudowania klasztorne, których południowa strona jest gotycka, północna część częściowo gotycka, a częściowo romańska, natomiast reszta to XIX-wieczna restauracja.

więcej o Klasztorze Eberbach

klasztor Eberbach 1

 

Hessisches Staatstheater Wiesbaden 1
Hessisches Staatstheater Wiesbaden
Kurhaus Wiesbaden 1
Kurhaus
Marktkirche Wiesbaden 1
Marktkirche  Wiesbaden
City Museum at Market 1
Stadtmuseum am Markt
Wiesbaden 4
Nerobergbahn 24
Nerobergbahn
Tempel na wzgórzu Neroberg 1
Tempel na wzgórzu Neroberg
Cerkiew św. Elżbiety w Wiesbaden 1
Cerkiew św. Elżbiety w Wiesbaden
Opelbad Restaurant 1
Opelbad Restaurant
Pałac Biebrich Hessen 1
Pałac Biebrich Hessen
Henkel Trocken 1
Henkel Trocken 2
Henkel Trocken 3
Henkel Trocken, to tutaj powstają słynne wina musujące w wielu gatunkach i kolorach.
dworzec kolejowy Wiesbaden
dworzec kolejowy Wiesbaden
Albin Marciniak
https://www.facebook.com/marciniak.albin
#Wiesbaden #Germany #GermanyTravel #germanytourism #GTM19 #GTM2019 #GTMWiesbaden #Niemcy #Germany #Tourism #Travel #GmbHWiesbaden #VisitGermany #VisitGermany #VisitWiesbaden #fotolandscape #foto #travelfoto #landscape #photolandscape #photoGermany #world #photography 
2023-11-06 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Zamki i pałace

Zamek w Janowcu nad Wisłą

przez Redakcja 2023-11-04
Napisane przez Redakcja
Zamek Janowiec wiosna 2019 foto Albin Marciniak 210

   Dla wielu zwiedzających Kazimierz Dolny, znany jest Zamek Kazimierzowski, do którego prowadzi droga wprost z Kazimierzowskiego rynku. Niewielka część osób dociera do położonego zaledwie 5 km dalej, po drugiej stronie Wisły zamku w Janowcu. A szkoda, bo już sama droga biegnąca wzdłuż Wisły, prowadząca obok zabytkowych spichlerzy jest bardzo malownicza. Przeprawa promowa przez łagodny nurt Wisły, pozwala już dostrzec zamek stojący na wzgórzu. Tutaj zaczyna się przygoda która zadowoli każdego. Zamek, park, zabytkowy dwór i kilka obiektów tworzących skansen a w dole urokliwy rynek z renesansowym kościołem parafialnym w Janowcu. To wszystko skrywa się za ścianą zieleni na wapiennym wzgórzu lewego brzegu Wisły. Sam zamek także skrywa wiele tajemnic.

 

Zamek Janowiec wiosna 2019 foto Albin Marciniak 210

 

Panorama ze wzgórza zamkowego w Janowcu na przełom Wisły i na Kazimierz Dolny

 

Janowiec wiosna 2019 foto Albin Marciniak 6

 

   

Zamek bastejowy, wzniesiony na początku XVI wieku i rozbudowywany do XVIII wieku, był siedzibą magnackich rodów Firlejów, Tarłów i Lubomirskich. Z jego budową związani są wybitni architekci i rzeźbiarze: Santi Gucci Fiorentino, Giovanni Battista Falconi i Tylman z Gameren. Muzeum Nadwiślańskie przeprowadziło zabezpieczenie ruiny i dokonało częściowej odbudowy zamku. Jedną z odbudowanych części jest tzw. Dom Północny – swego rodzaju pałac, dobudowany w 1. poł. XVII wieku do wcześniej istniejącego muru obronnego. Obecnie w trzech salach na parterze zgromadzono eksponaty poświęcone przeszłości zamku, kolejnym właścicielom, historii obiektu oraz dziejom jego konserwacji. Atrakcją dla turystów są wielopoziomowe krużganki, z których rozlegają się piękne widoki na dziedziniec zamkowy i dolinę Wisły.

 

 

Zamek Janowiec wiosna 2019 foto Albin Marciniak 259

 

Most nad suchą fosą, dawniej zwodzony, prowadzi do głównej bramy na zamek.

 

 

Zamek Janowiec wiosna 2019 foto Albin Marciniak 10

 

 

    XVI w. Budowę zamku w 1508 rozpoczął Mikołaj Firlej, późniejszy starosta kazimierski. Kontynuował ją jego syn, wojewoda ruski Piotr Firlej. Był to późnogotycko-renesansowy zamek obronny, ufortyfikowany przez basteje wysunięte przed linię murów. Miał możliwość prowadzenia ostrzału wzdłuż obwarowań. W latach 1565–1585 miała miejsce przebudowa zamku w stylu późnorenesansowo-manierystycznym, którą kierował architekt włoski Santi Gucci.
 
 
 

Zamek Janowiec wiosna 2019 foto Albin Marciniak 28

 

 

    XVII w. Na początku XVII w., po przejęciu zamku przez rodzinę Tarłów, rozbudowano część mieszkalną i dobudowano wieżę zachodnią i wschodnią. W roku 1606 na zamku miało miejsce pojednanie króla Zygmunta III Wazy z marszałkiem wielkim koronnym Mikołajem Zebrzydowskim, przywódcą rokoszu Zebrzydowskiego. W dniu 7 lutego 1656 zamek został ograbiony i spalony podczas najazdu Szwedów pod dowództwem Karola Gustawa. Następnie odbudowany i rozbudowany w stylu barokowym przez rodzinę Lubomirskich, w których posiadaniu znajdował się do pierwszej połowy XVIII w. Odbudową kierował architekt holenderski Tylman z Gameren.
 
 
 
 
Zamek Janowiec wiosna 2019 foto Albin Marciniak 29
 
 

   XVIII w. i XIX w.  W 1783 Jerzy Marcin Lubomirski przegrał zamek w karty. Jego nowym właścicielem został Mikołaj Piaskowski. Jednak ani on, ani kolejni właściciele (m.in. Osławscy) nie byli w stanie utrzymać zamku. Sprzedali całe wyposażenie (nawet marmury zostały zdjęte ze ścian), a zamek został opuszczony i popadł w ruinę.

 

 

 

Zamek Janowiec wiosna 2019 foto Albin Marciniak 61

 

 

    XIX w. W roku 1931 zamek został zakupiony przez warszawiaka Leona Kozłowskiego. Wyremontował on tylko dwa pomieszczenia w baszcie, ale – co ważniejsze – powstrzymał wandali. Zamek z przylegającymi do niego gruntami był majątkiem zbyt małym, by objęła go nacjonalizacja w ramach uchwalonej reformy rolnej. W efekcie Kozłowski był jedynym w bloku wschodnim właścicielem zamku. W 1975 r. obiekt został zakupiony przez Muzeum Nadwiślańskie i od 1993 roku jest stopniowo remontowany

 

 

 

Zamek Janowiec wiosna 2019 foto Albin Marciniak 35

 

 

 

ZWIEDZANIE

w okresie od 1 kwietnia do 31 października: codziennie w godz. 10:00-17:00
krużganki i dziedziniec czynne dodatkowo codziennie w godz. 17:00-20:00 (od 15 kwietnia do 15 września)
w okresie od 1 listopada do 31 marca codziennie z wyjątkiem środy w godz. 09:00-15:00

https://www.mnkd.pl/zamek-w-janowcu

 

 

   Zamek udostępniony jest do zwiedzania zaledwie w części. Spowodowane jest to względami bezpieczeństwa. Mury rozsypują się w zastraszającym tempie. Funduszy niestety brak. Muzeum Nadwiślańskie Zamek w Janowcu, podlega pod Urząd Marszałkowski w Lublinie i niestety skazany jest na jego przychylność…

 

 

ZAMEK W JANOWCU 3

 

 

ZAMEK W JANOWCU 4

 

 

 

A szkoda, bo to co niedostępne, jest równie piękne co tajemnicze. Baszta zakończona kopułą w środku skrywa taką oto perełkę…

 

 

Zamek Janowiec wiosna 2019 foto Albin Marciniak 83

 

 

Zamek Janowiec wiosna 2019 foto Albin Marciniak 91

 

 

 

Jednak aby dostać się do tej komnaty w wieży, nażely pokonać takie przeszkody

 

 

Zamek Janowiec wiosna 2019 foto Albin Marciniak 103

 

 

 

a to co obecnie jest niedostępne (miejmy nadzieję że się zmieni) wygląda tak

 

 

Zamek Janowiec wiosna 2019 foto Albin Marciniak 107

 

 

Zamek Janowiec wiosna 2019 foto Albin Marciniak 110

 

 

Zamek Janowiec wiosna 2019 foto Albin Marciniak 112

 

 

Zamek Janowiec wiosna 2019 foto Albin Marciniak 113

 

 

Zamek Janowiec wiosna 2019 foto Albin Marciniak 117

 

 

W jednym z pomieszczeń w wieży, swój podpis zostawił Zdzisław Marchwicki – seryjny morderca ze Śląska.

 

 

 

Zamek Janowiec wiosna 2019 foto Albin Marciniak 122

 

 

Zamek Janowiec wiosna 2019 foto Albin Marciniak 146

 

 

Miejscem widocznym dla zwiedzających jest studnia zamkowa. Z 70 metrowej głębokości spenetrowano ok 40. Pozostała część jest zaminowana (w gruzach znajdują się niewybuchy z czasów wojny).

 

 

 

Jak każdy zamek, także i Janowiec ma swoje podziemia. Niestety na domysłach się kończy, bo nikt nie wie dokąd prowadzi tunel schodzący coraz głębiej… Nigdy nie był dalej eksplorowany…

 

 

 

Zamek Janowiec wiosna 2019 foto Albin Marciniak 286

 

 

Zamek Janowiec wiosna 2019 foto Albin Marciniak 287

 

 

Zamek Janowiec wiosna 2019 foto Albin Marciniak 289

 

 

 

W części muzealnej zebrano sporo zabytkowych przedmiotów.

 

 

ZAMEK W JANOWCU 1

 

 

Zamek Janowiec wiosna 2019 foto Albin Marciniak 265

 

 

Zamek Janowiec wiosna 2019 foto Albin Marciniak 274

 

 

Zamek Janowiec wiosna 2019 foto Albin Marciniak 276

 

 

 

Na makietach widać jak przebiegała rozbudowa zamku w Janowcu

 

 

ZAMEK W JANOWCU 2

 

 

 

Dla chcących poczuć dreszczyk emocji, istnieje możliwość zanocowania na zamku w Pokoju przy Bastei lub Pokoju Czarnej Damy
Cennik pokoi na Zamku: – Jedna osoba / 100 zł za dobę – Dwie osoby / 200 zł za dobę
 
 
 

ZAMEK W JANOWCU 5

 

 

 

 

W parku na podzamczu znajduje się zabytkowy Dwór z Moniak. wybudowany w latach 1760-1770 we wsi Moniaki, niedaleko Urzędowa na Lubelszczyźnie. Drewniany z mansardowym dachem, pobitym gontem, wyróżnia się regularnym ukształtowaniem wnętrza charakterystycznym dla dworów z drugiej połowy XVIII wieku. Przeniesiony do Janowca w latach 1978-1985. We dworze znajduje się stała wystawa wnętrz domu ziemiańskiego oraz pokoje gościnne.

 

 

STODOŁA Z WYLĄGÓW
Drewniana XIX-wieczny budynek pochodzący z okolic Kazimierza Dolnego. Jego wnętrze służy do organizacji koncertów, spektakli teatralnych i wystaw czasowych.
 
SPICHLERZ Z PODLODOWA
Drewniany budynek z XIX wieku, przeniesiony z Podlodowa nad Wieprzem. Obecnie udostępniania jest w nim etnograficzna wystawa sezonowa „Między dwoma brzegami Wisły”.
LAMUS

Budynek z przełomu XIX/XX wieku przeniesiony do Janowca z Kurowa. Drewniany na podmurówce, na planie wydłużonego prostokąta, jednokondygnacyjny. Dach naczółkowy kryty gontem. Usytuowany na wzgórzu zamkowym w Janowcu stanowi istotny składnik istniejącego tam zespołu dawnego budownictwa drewnianego.
 
 
 
 

DWÓR Janowiec 1

 

 

DWÓR Janowiec 2

 

 

 

Zamek obecnie w dzień i w nocy

 

 

 

Zamek Janowiec wiosna 2019 foto Albin Marciniak 24

 

 

Zamek Janowiec wiosna 2019 foto Albin Marciniak 33

 

 

Zamek Janowiec wiosna 2019 foto Albin Marciniak 76

 

 

Zamek Janowiec wiosna 2019 foto Albin Marciniak 101

 

 

Zamek Janowiec wiosna 2019 foto Albin Marciniak 127

 

 

Zamek Janowiec wiosna 2019 foto Albin Marciniak 138

 

 

Zamek Janowiec wiosna 2019 foto Albin Marciniak 155

 

 

Zamek Janowiec wiosna 2019 foto Albin Marciniak 203

 

 

Zamek Janowiec wiosna 2019 foto Albin Marciniak 210

 

 

Zamek Janowiec wiosna 2019 foto Albin Marciniak 218

 

 

Zamek Janowiec wiosna 2019 foto Albin Marciniak 222

 

 

Zamek Janowiec wiosna 2019 foto Albin Marciniak 239

 

 

 

Zamek Janowiec wiosna 2019 foto Albin Marciniak 249

 

 

Zamek Janowiec wiosna 2019 foto Albin Marciniak 251

 

 

Zamek Janowiec wiosna 2019 foto Albin Marciniak 258

 

 

 

 

opracowanie & foto
 
Albin Marciniak
https://www.facebook.com/marciniak.albin
 
 
 

Zamki w Polsce

 
Najpiękniejsze i najokazalsze obiekty obronne
 
 
ZAMKI W POLSCE baner
 
 
 
 
 
 
 
#Janowiec #ZamekKsiążęcyJanowiec #zamekwJanowcu #ZamkiwPolsce #MuzeumNadwislanskiewJanowcu #Lubelskie #VisitLubelskie #VisitPoland
2023-11-04 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Lotniska i powietrze

Inwestycje krakowskiego lotniska, trwa budowa nowego terminala

przez Redakcja 2023-11-03
Napisane przez Redakcja

  Od roku trwa budowa nowego terminala cargo oraz obiektów i infrastruktury towarzyszącej na terenie Kraków Airport. Obecnie wykonywane są pracę przy konstrukcji żelbetowej budynku biurowego i magazynowego  oraz prowadzony jest montaż konstrukcji stalowej dachu hali magazynowej. Wykonana została min.  konstrukcja żelbetowa zbiornika pożarowego, a w trakcie jest budowa zbiornika retencyjnego. Kontynuowane jest wykonywanie kanalizacji deszczowej oraz kanalizacji energetycznej pod parkingami, trwają roboty drogowe związane z przebudową odcinka Drogi Wojewódzkiej nr 774. Planowany termin zakończenia inwestycji to październik 2024 roku.

 

 

Przypomnijmy: nowy terminal zlokalizowany będzie przy drodze wojewódzkiej nr 774 w odległości ok. 1 km od obecnego terminala cargo i terminala pasażerskiego. Nowy obiekt będzie się składał z części biurowej i magazynowej o łącznej powierzchni użytkowej 5 600 m2 i kubaturze 39 050 m3, oraz towarzyszącej infrastruktury technicznej (drogi i parkingi, zbiornik ppoż., agregat prądotwórczy, oświetlenie terenu). Będzie tutaj też zlokalizowany nowy wjazd na teren portu lotniczego wraz z punktem kontroli bezpieczeństwa. W nowym obiekcie, oprócz zwykłego frachtu cargo, obsługiwane będą mogły być także przesyłki wymagające specjalnych warunków, jak np. zwierzęta, leki, materiały radioaktywne, artykuły spożywcze itp.

 

 

 Wykonawcą robót budowlanych jest firma Mostostal Warszawa S.A. z siedzibą w Warszawie, kwota kontraktu wynosi:  91 938 001,67 zł brutto. Autorem dokumentacji projektowej jest konsorcjum firm: AKE Studio sp. z o.o., sp.k. z siedzibą w Tarnobrzegu oraz APA Czech-Duliński-Wróbel Agencja Projektowa „Architektura” sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie. 

Budowa nowego terminala cargo umożliwi zwiększenie przepustowości terminala cargo do 8 000 t/rok. Ponadto nowa lokalizacja terminala cargo pozwoli na wyprowadzenie ruchu dużych samochodów ciężarowych poza bezpośrednie sąsiedztwo terminala pasażerskiego, a tym samym na poprawę warunków dojazdu do terminala pasażerskiego. Co bardzo istotne, przeniesienie obsługi cargo w nowe miejsce umożliwia rozpoczęcie prac nad kolejnym etapem Planu Generalnego tj. rozbudowy terminala pasażerskiego i zwiększenie jego przepustowości, na które to działanie uzyskaliśmy pozwolenie na budowę i przygotowujemy się do postępowania przetargowego.

 

 

Wiosną tego roku oddano do operacyjnego użytkowania pierwszy fragment nowo wykonanej nawierzchni płyty postojowej samolotów w części zachodniej. 

Dzięki oddanej części nawierzchni Kraków Airport zyskał 6 nowych stanowisk postojowych. 

Dzisiaj zakończono prace związane z układaniem nawierzchni betonowej na całej rozbudowywanej płaszczyźnie. Całkowita powierzchnia nowej płaszczyzny wynosi prawie 11 ha. Aktualnie trwają prace związane z montażem opraw zagłębionych oświetlenia nawigacyjnego.

 

 

Prace budowlane realizowane przez firmę Max Boegl Polska Sp. z o.o. rozpoczęły się w III kwartale 2021 roku, a ich zakończenie i oddanie do operacyjnego użytkowania całości nawierzchni przewidywane jest w pierwszym kwartale 2024 roku. W wyniku realizacji całości rozbudowy płaszczyzny Krakow Airport zwiększy o 15 liczbę dostępnych stanowisk postojowych dla samolotów kodu C.

Na terenie lotniska Kraków – Balice realizowane są również prace budowlane związane z budową budynku stacji transformatorowej ST10BIS wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Inwestycja realizowana jest przez firmę Mostostal Warszawa S.A. 

 

 

Kolejną inwestycją z Planu Generalnego jest budowa nowej drogi startowej, inwestycja  ważna dla krakowskiego lotniska zarówno jeśli chodzi o część wojskową jak i cywilną.

Obecnie po złożeniu raportu środowiskowego do RDOŚ w Kielcach, zgodnie z procedurą trwa oczekiwanie na  decyzję. 

info: Kraków Airport

2023-11-03 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Różne media

Biuro podróży Nekera rozpoczęło kampanię promującą wyjazdy narciarskie na Zimę 2023/2024

przez Redakcja 2023-11-03
Napisane przez Redakcja

  W Alpach spadł już pierwszy śnieg. Po rekordowym sezonie letnim również i tej zimy spodziewamy się ogromnego zainteresowania narciarskimi wyjazdami polskich turystów, a przedsprzedaż pokazuje, że pomimo relatywnie wysokich cen Polacy z dużym wyprzedzeniem rezerwują swoje zimowe wakacje. Rozpoczyna się tradycyjny okres, w którym od grudnia do marca kilka milionów polskich turystów wyruszy do Włoch, Austrii, Francji, Szwajcarii, Słowenii, Czech, na Słowację oraz w polskie Tatry, Sudety i Karpaty na narty i snowboard. Nekera jak co roku zorganizowała dwie polskie imprezy otwarcia i zamknięcia sezonu zimowego. Adam Małysz zaprasza do uczestnictwa w Skiopening i Skiclosing z Nekera.

 


„Promowanie zdrowego stylu życia, aktywność fizyczna podczas urlopu, korzystanie z uroków przyrody i piękna natury to wartości, które są wpisane w misję istnienia naszego biura podróży. Dlatego z wielką przyjemnością zapraszamy do wspólnego przeżywania niezwykłych zimowych przygód wspólnie z Adamem Małyszem, który całym swoim życiem zawodowym i rodzinnym udowadnia, że piękno sportów zimowych można połączyć z pracą, wypoczynkiem i radością odkrywania świata. Podczas Skiclosing i Skiopening będzie nie tylko można spotkać się osobiście z naszym Mistrzem Olimpijskim, ale również pojeździć z nim na nartach i wysłuchać niezwykłych historii jego sportowego i osobistego życia podczas wieczoru autorskiego oraz imprez apresski.” – powiedział Maciej Nykiel, prezes Nekera”

 

 

Skioipening to coroczna impreza otwarcia sezonu zimowego w Alpach dla Polaków. Tegoroczna edycja „polskich dni narciarskich” odbędzie się we włoskich Dolomitach, w Val di Sole, w urokliwej miejscowości Folgarida. W dniach 03-08.11.2023 region Trentino oraz setki kilometrów tras narciarskich Adamello Ski będą dostępne dla polskich turystów w ramach specjalnych pakietów promocyjnych. W programie imprezy m.in.:

– uroczysta kolacja, połączona z imprezą otwarcia sezonu narciarskiego 2023/2024. Jak co roku będzie z nami Gwiazda Wieczoru, w tym roku to Adam Małysz.

– Skipass SuperSkirama w ośrodkach narciarskich Folgarida-Marilleva-Madonna di Campiglio-Pinzolo-Adamello Ski-Pejo, karnet na kilkaset kilometrów tras narciarskich 

 

w całym regionie
– zawody narciarskie z nagrodami, pobyt w hotelu 4 * z HB, bezpośrednio na stoku

– Apresski z polskim DJ Peter-em, dobrą zabawę i niespodzanki od Nekera
Poprzednie edycje Skiopening odbywały się we włoskich: Tonale i Ponte di Legno w regionie Adamello Ski, a także w Campitello, otoczonego legendarną Sellaronda.

  

Skiclosing to coroczna impreza zamknięcia sezonu zimowego w Tatrach dla Polaków. Tegoroczna edycja „polskich dni narciarskich” odbędzie się w dniach 17-23.03.2024 w Jasnej na Słowacji, w Dolinie Demianowskiej, na stokach zawsze ośnieżonego o tej porze roku masywu Chopoka. W programie imprezy m.in.:

– uroczysta kolacja, połączona z imprezą zamknięcia sezonu narciarskiego 2024. Jak co roku będzie z nami Gwiazda Wieczoru, w tym roku to Adam Małysz.

– Skipass Gopass – karnet na kilkadziesiąt kilometrów tras narciarskich w całym regionie oraz darmowe wejścia do niezwykłego zimowego parku rozrywki Tatralandia.
– zawody narciarskie z nagrodami, pobyt w hotelu 4 * z HB, bezpośrednio na stoku

– Apresski z polskim DJ Peter-em, dobrą zabawę i niespodzanki od Nekera
Poprzednie edycje Skiclosing odbywały się także na Chopoku, a gwiazdami byli m.in.Krzysztof Skiba, Krzysztof Ferdyn z „Niegrzeczni” czy Michał Wójcik z kabaretu Ani Mru Mru.

 

 

Nekera to touroperator, który oprócz tradycyjnych wyjazdów czarterowych do ciepłych krajów specjalizuje się także w zimowej ofercie na narty i snowboard.
W swojej ofercie posiada wszystkie wiodące kraje i kurorty, w których uprawia się narciarstwo, zarówno te bliskie jak Włochy, Austria, Francja, Szwajcaria, Słowenia, Czechy, Słowacja czy polskie Tatry, Sudety i Karpaty, jak i te dalsze: Andora, Sierra Nevada w Hiszpanii i Turcja. W największych zimowych ośrodkach Nekery funkcjonują szkoły narciarskie z polskimi instruktorami. Wycieczki na narty Nekera organizuje zarówno samolotami, autokarami, jak i indywidualnie z dojazdem własnym.

 

Informacja Prasowa: Biuro podróży Nekera

 

2023-11-03 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Różne media

Azerbejdżan zostaje oficjalnym partnerem turystycznym Światowej Rady ds. Podróży i Turystyki

przez Redakcja 2023-11-03
Napisane przez Redakcja

  Azerbejdżan został partnerem Światowej Rady ds. Podróży i Turystyki (WTTC) w zakresie destynacji, co otwiera przed krajem szereg możliwości w sektorze turystycznym i potwierdza  jego pozycję jako jednego z wiodących kierunków w globalnej branży turystycznej.  WTTC, jako największa globalna prywatna sieć związana z podróżami i turystyką, ma za zadanie maksymalizację potencjału wzrostu sektora, przy zachowaniu zasady inkluzywnego i zrównoważonego rozwoju poprzez współpracę z rządami.

 

 

Przystąpienie Azerbejdżanu do WTTC niesie ze sobą szereg istotnych korzyści. Przede wszystkim członkostwo w WTTC umacnia pozycję sektora turystycznego Azerbejdżanu na czele sektora prywatnego i całej gospodarki. Stanowi także most łączący sektor prywatny z sektorem publicznym, otwierając drzwi do interakcji z przedstawicielami rządu i wysokopoziomowych rozmów na tematy polityczne.

Poprzez aktywną współpracę z innymi członkami WTTC, Azerbejdżan buduje swoją sieć kontaktów i rozwija głębsze relacje między liderami zarówno sektora publicznego, jak i prywatnego oraz z interesariuszami skupionymi na kwestiach zrównoważonego rozwoju i przyszłości technologii w turystyce.

 

 

Oprócz zostania partnerem docelowym, Azerbejdżan dołączył również do inicjatywy WTTC „Podstawy Zrównoważonego Rozwoju Hosteli” (’Basics’). To partnerstwo obejmuje ogólnie uznane i skoordynowane wskaźniki zrównoważonego rozwoju, które zachęcają wszystkie hotele do wdrożenia jako minimalnego standardu. Wskaźniki te reprezentują 12 działań, które są fundamentalne dla zrównoważonego rozwoju hoteli. Azerbejdżan wdraża kryteria ustalone przez WTTC, mające na celu podniesienie standardów zrównoważonego rozwoju w sektorze.

Azerbejdżan debiutuje na Światowym Szczycie WTTC w Kigali w Rwandzie, w dniach 1-3 listopada pod hasłem „Budowanie mostów do zrównoważonej przyszłości”. W skład delegacji wchodzą Fuad Naghiyev, prezes Państwowej Agencji Turystyki Republiki Azerbejdżanu, Kanan Gasimov, szef administracji Państwowej Agencji Turystyki Republiki Azerbejdżanu i Florian Sengstschmid, dyrektor generalny Azerbejdżańskiej Izby Turystyki, który odbył owocne spotkanie z Julią Simpson, prezesem i dyrektorem generalnym WTTC. Poprzez udział w  Szczycie WTTC, Azerbejdżan wnosi wkład w dyskusje na temat wyzwań i rozwiązań związanych ze zrównoważonym rozwojem turystyki. Zasady zrównoważonego rozwoju i inkluzywności, są centralnymi punktami strategii turystycznej Azerbejdżanu.

Ostatnie wpisanie miejscowości Khinalig i szlaku pasterskiego 'Köç Yolu’ na listę UNESCO dodatkowo podkreśla zaangażowanie Azerbejdżanu w zachowanie swojego bogatego dziedzictwa kulturowego i przyrodniczego. Zrównoważony rozwój stanowi istotną część strategii turystyki Azerbejdżanu, co zaowocowało stworzeniem wielu ekologicznych doświadczeń, takich jak obserwowanie ptaków i ich wędrówki, zachowanie lokalnych produktów oraz tradycyjnych metod gotowania w ramach projektu Slow Food Travel. Ponadto, podejście to uwzględnia ochronę miejsc turystycznych poprzez zrównoważone zarządzanie dziedzictwem kulturowym.
Turyści znajdą w Azerbejdżanie znajdą także luksusowe hotele, ekskluzywne restauracje i centra handlowe. Ponadto, kraj ten oferuje wiele atrakcji, w tym Stare Miasto w Baku, które zostało wpisane na listę UNESCO, malownicze krajobrazy Kaukazu, urok Morza Kaspijskiego oraz starożytny Jedwabny Szlak.

 

 

O Azerbejdżańskiej Agencji Turystycznej (ATB)
Azerbejdżańska Agencja Turystyczna (ATB) to narodowy organ promocyjny powołany przy Agencji Turystycznej Republiki Azerbejdżanu. Jej głównym celem jest wsparcie rozwoju sektora turystycznego Azerbejdżanu oraz zachęcanie turystów do eksplorowania bogatej oferty kulturalnej kraju i doświadczania jego starożytnego dziedzictwa.
Więcej informacji na stronie https://azerbaijan.travel/

2023-11-03 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Dolny Śląsk

Legnica zwiedzanie miasta

przez Karolina Zięba-Kulawik 2023-11-01
Napisane przez Karolina Zięba-Kulawik

Legnica nie tylko na weekend


   Legnica to trzecie co do wielkości miasto Dolnego Ślaska, położona jest w południowo-zachodniej części Niziny Śląskiej na granicy dwóch krain geograficznych: południowej o glebach urodzajnych i północnej o gruntach piaszczystych – dzisiaj jeszcze obficie zalesionych.  Usytuowana jest w widłach rzek Kaczawy i Czarnej Wody, na pograniczu Pogórza Sudeckiego i Niziny Śląskiej na wysokości 113 -168 m n.p.m. Łagodny klimat i największa w roku liczba dni słonecznych sprawiają, że Legnica zyskała miano najcieplejszego miasta w Polsce.

 
Ze względu na bliskość celtyckich osad znajdujących się na równinie w pobliżu Ślęży, miasto Legnicę można przyjąć za dziedziczkę osady Lugidunum, potwierdzonej źródłami rzymskimi, a znajdującej się na rozlewiskach Kaczawy.
Pierwsze udokumentowane ślady osadnictwa Słowian na terenie Legnicy pochodzą z VIII w. Legnica była wówczas centralnym grodem plemienia Trzebowian. Nazwa grodu pojawiła się po raz pierwszy w dokumencie pisanym Bolesława Kędzierzawego w 1149 r. W 1241 r. pod Legnicą obok obecnej miejscowości Legnickie Pole rozegrała się słynna bitwa z Mongołami (bitwa pod Legnicą). W 1248 r. miasto stało się stolicą Księstwa Legnickiego. Dzięki lokacji na prawie magdeburskim ok. 1264 r. u podnóża zamku zaczęło rozwijać się miasto. Za sprawą nieudanej ekspansjonistycznej polityki Bolesława III Rozrzutnego, w 1329 r. miasto stało się stolicą czeskiego lenna.
Dzięki usytuowaniu na skrzyżowaniu szlaków handlowych z Niemiec, poprzez Wrocław i Kraków do Kijowa oraz z Wielkopolski na Południe nastąpił rozwój handlu i rzemiosła. W okresie średniowiecza czerpało też zyski z wydobycia złota w kopalni w Mikołajowicach. W lipcu 1454 r. miał miejsce bunt pospólstwa, który zapobiegł oddaniu Legnicy pod bezpośrednie władanie królów czeskich. W 1675 r. zmarł ostatni książę piastowski Jerzy Wilhelm, co sprawiło, że miasto dostało się pod bezpośrednie panowanie Habsburgów.
Po zdobyciu Śląska przez Prusy miasto, wraz z całym regionem stało się od 1740 r. częścią państwa pruskiego, a odrębność administracyjna księstwa uległa ostatecznej likwidacji. W okresie tym miasto stało się garnizonem, m.in. 7 Pułku Grenadierów im. Króla Wilhelma I.
Legnica w 1945 r., znalazła się na mocy postanowień konferencji poczdamskiej w granicach Polski. W maju tegoż roku gród doznał wielkich zniszczeń, których skutki nawet aktualnie odbijają się na krajobrazie miejskim. Dotychczasową ludność miasta wysiedlono do Niemiec. Dzięki dobrze zachowanym poniemieckim obiektom wojskowym w mieście ulokowano garnizony: Wojska Polskiego (istniejący w l. 1945-2007) oraz zajmujące znaczny obszar miasta dowództwo i koszary Północnej Grupy Wojsk Armii Radzieckiej (stacjonującej w mieście w l. 1945-1993).
W latach 60 i 70 wyburzono pozostałości poniemieckich kamienic w rynku oraz w pobliżu zamku i wybudowano tam bloki mieszkalne, niszcząc zabytkowy układ urbanistyczny. Przy budowie hotelu Cuprum zburzono fragmenty średniowiecznych murów obronnych. Funkcję przemysłową ożywiło powstanie w latach 50. pierwszej w Polsce Huty Miedzi oraz odkrycie pod Lubinem nowych rud i utworzenie Legnicko-Głogowskiego Okręgu Miedziowego.
Dziś w miejscu średniowiecznego miasta rozbudowywanego od początków istnienia Księstwa Legnickiego stoi zabudowa śródmieścia o estetyce charakterystycznej dla urbanistyki niewydolnych gospodarczo krajów socjalizmu. Dalszy rozwój przyniosła miastu decyzja o umieszczeniu w nim od 1975 r. stolicy województwa. Od początku lat 90. nastąpił rozwój szkolnictwa wyższego – do istniejącej od lat 60. filii Politechniki Wrocławskiej dołączyły Nauczycielskie Kolegium Języków Obcych, Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa oraz uczelnie prywatne. Ostatnie lata przyniosły też dwa ważne wydarzenia dla wiernych kościoła rzymskokatolickiego – utworzenie Diecezji Legnickiej w 1992 r. oraz wizytę Jana Pawła II w 1997 r.
Dalszy rozwój to powstanie w 1997 roku Legnickiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej. Ulokowało się w niej ponad 30 dużych zakładów, dając pracę 5000 osób. Teren ścisłego centrum miasta, trawiony na przestrzeni wieków przez pożary, w latach 60. 70. XX w. został poddany częściowej zabudowie wielkopłytowej i obecnie nie jest architektonicznie jednolity. Na jego obszarze znajduj się zarówno obiekty pochodzące ze średniowiecza (Zamek Piastowski), Katedra, Kościół Mariacki, zabytkowe baszty pochodzące z części murów obronnych), renesansu (fragmenty Zamku, Kamienice Śledziowe tzw. „Śledziówki”, Dom Pod Przepiórczym Koszem, Kamienica Scultetusa), baroku (Akademia Rycerska, Kościół św. Jana, dawny Kościół Maurycego, Kuria Opatów Lubiąskich, Stary Ratusz), jak i przykłady architektury neoklasycystycznej (budynek dawnego „Empiku” w Rynku), neobarokowej (zabudowania I LO, budynek banku na Placu Klasztornym), czy wreszcie obiekty współczesne, oraz starsza zabudowa – kamieniczna budowana do początku XX w. Bardziej jednolite są dzielnice przylegające do średniowiecznego centrum – w południowej, Tarninowie dominuje zabudowa eklektyczna z elementami modernizmu i secesji. W południowej części dzielnicy dominuje zabudowa kamieniczna.

 


Zabytki:

Zamek Piastowski –został wzniesiony z cegły na przełomie XII i XIII wieku przez księcia Henryka Brodatego. Powstał na miejscu istniejącego tu do końca X w. warownego grodu śląskiego plemienia Trzebowian. W jego skład wchodziły: palatium, dwie wieże – w późniejszym okresie nazwane imieniem św. Piotra (patrona Legnicy) oraz św. Jadwigi (żony Henryka Brodatego), wał drewniano-ziemny i częściowo ceglany mur obronny wzmocniony dostawioną do niego wieżą. Kompleks ten należał do najpotężniejszych na ziemiach polskich murowanych warowni. W latach 20-tych XIII w. przy palatium wzniesiona została dwunastoboczna kaplica, której relikty podziwiać można do dziś. Zamek oparł się najazdom Mongołów w 1241 roku. W wiekach następnych był rozbudowywany, modernizowany, przekształcił się w wygodną rezydencję książąt legnicko-brzeskich z rodu Piastów. Rozbudowany przez ks. Fryderyka II i Jerzego Rudolfa w XVI i XVII w. zyskał kształt czworoboku. Przy wschodnim skrzydle zamku zachował się renesansowy portal bramy wjazdowej, która od czasów ks. Fryderyka II służyła jako brama wjazdowa do zamku. Po śmierci księcia Jerzego Wilhelma, ostatniego ze śląskiej linii Piastów w 1675 roku zamek przeszedł w posiadanie cesarzy niemieckich. Zamek Piastowski Kolejna przebudowa nastąpiła po pożarze jaki miał miejsce w roku 1711. W 1764 roku król Fryderyk II nakazał rozebranie fortyfikacji zamkowych, a w 1796r. zasypano fosę. Po jednym z kolejnych pożarów w 1835 roku został odbudowany w stylu modnego wówczas neogotyku. W lutym 1945 roku po zajęciu Legnicy przez Armię Czerwoną zamek uległ pożarowi i zniszczeniu. Odbudowany w latach 1962-1969, przeznaczony został na użytek szkolnictwa.

 

 


Najcenniejsze elementy zamku to takie, które zachowały swą oryginalną formę. Są to m.in
:

– renesansowy portal bramy wjazdowej ufundowany przez ks. legnickiego Fryderyka II.
– na dziedzińcu zabezpieczono relikty późnoromańskiej kaplicy św. Benedykta i Wawrzyńca zbudowanej z cegły na rzucie dwunasto boku z prostokątnym prezbiterium i półkolistą absydą.
Kaplica do roku 1621 stała w sąsiedztwie palatium, którego w latach 60-tych XX w. północną ścianę odkryto w trakcie badań architektoniczno-konserwatorskich. Liczyło 61,5 m długości, 16,5 m szerokości i 12 m wysokości, co stawiało go na czele budowli świeckich XIII-wiecznej Europy środkowej.

 

Zamek Piastowski – wieże św. Jadwigi i św. Piotra pierwotnie miały 20 m wysokości, a mury o grubości od 2,5 do 4,5 m. Miały one za zadanie ochronę zamku, a w ostateczności służyły jako ostateczny punkt obrony. W dolnych partiach wież znajdowało się więzienie zamkowe, natomiast w ich górnych partiach znajdowały się pomieszczenia gospodarcze. W czasach ks. Ludwika II (1385-1436) zostały przebudowane. Obie wieże zyskały ośmioboczne nadbudowy zwiększające ich wysokość ponad dwukrotnie. Dodatkowo wieża św. Piotra zyskała kamienny gzyms wspierający dekoracyjną balustradę, natomiast wieża św. Jadwigi wzbogaciła się o ganek z krenelażem. Wieża ta w XVI w. wzbogaciła się o jeszcze jeden element, o którym warto wspomnieć. Izbę zwaną „komnatą św. Jadwigi” wzbogaconą o bogate polichromie.

Kościół Ewangelicki Marii Panny jest jednym z najstarszych obiektów sakralnych w Legnicy. Około 1170 r. Bolesław Wysoki nieopodal zamku wybudował niewielki jednonawowy kościół. W roku 1192 w miejsce starego, najprawdopodobniej drewnianego wzniesiono nową budowlę z piaskowca. Zbudowano ją w stylu romańskim, a znajdowała się w północno-zachodniej części obecnej budowli. Był on kościołem jednonawowym, zakończonym od wschodu krótkim prezbiterium z półkolistą apsydą. Pierwsza udokumentowana wzmianka o istnieniu kościoła pochodzi z dokumentu klasztoru lubiąskiego z roku 1195, w którym wymienia się targ obok kościoła pod wezwaniem Najświętszej Marii Panny w Legnicy. Według „Kroniki” Jana Długosza miał w nim wysłuchać nabożeństwa książę Henryk Pobożny przed bitwą z Mongołami (9 IV 1241 roku).
25 maja 1338 r. podczas pożaru miasta kościół doszczętnie spłonął. Odbudowano go w latach 1362-1386 na mocy decyzji podjętej przez Radę Miejską Legnicy. Około 1417 roku wybudowano kaplicę ufundowaną przez cech sukienników. Po raz kolejny kościół został zniszczony w kolejnym pożarze miasta w roku 1438. Podczas rozbudowy w latach 1450-1468 dobudowano chór i podwyższono nawę środkową. 11 marca 1822 uderzenie pioruna powoduje kolejny pożar kościoła. W latach 1824-1829 świątynię odbudowano w stylu neogotyckim. Zbudowano dwie jednakowe wieże, dobudowano nawy, przekształcono kościół w budynek halowy. Przejeżdżając przez Legnicę 29 sierpnia 1890 r. Stanisław Wyspiański, wówczas jeszcze student zwiedzając miasto odwiedził także kościół Mariacki. Kolejna przebudowa świątyni miała miejsce w latach 1903-1908.
18 października 1903 roku rozpoczęto przebudowę, 31 maja 1906 r. nastąpiło poświęcenie kościoła, a 9 czerwca 1908 r. kościół Marii Panny został przekazany Parafii Ewangelicko-Augsburskiej w obecności cesarza Wilhelma II. W tym czasie zlikwidowano wewnętrzne empory, odnowiono zakrystię, w okna wstawiono nowe witraże, a wnętrze kościoła pomalowano w geometryczne wzory „mauretańskie”.
Zasadniczy korpus obecnego kościoła wzniesiono z cegły w latach 1362-86, a obecny neogotycki kształt budowli, wież, halowe wnętrze pochodzi z okresu odbudowy w latach 1824-1828.
Wewnątrz kościoła zachowanych zostało wiele zabytkowych elementów i detali architektonicznych. Na szczególną uwagę zasługują malowane kwatery z gotyckiego ołtarza, barokowe rzeźby biblijnych postaci Mojżesza i Arona dłuta rzeźbiarza legnickiego z XVIII wieku Krystiana Grunewalda. Z tego okresu pochodzi również prospekt organowy i zdobiące go malowidła i rzeźby. Kościół NMP od czasów reformacji pozostaje w posiadaniu ewangelików.

 

–Katedra p.w. św. Apostołów Piotra i Pawła– po raz pierwszy wzmiankowana była w dokumencie z 1208 roku. W obecnym kształcie kościół został wzniesiony w latach 1333-1380. Jego budowę nadzorowali: mistrz Konrad – budowniczy krakowski, który w latach 1378-1390 budował sklepienia kościoła, mistrz Wilanda oraz mistrz Claus. Ok. roku 1341 kościół konsekrował biskup wrocławski – Nanker. W XV w. rozbudowano kościół otaczając korpus świątyni dziewięcioma kaplicami (Strzelecka, Szewska, Książęca, Rzeźnicza), należącymi do bractw, cechów oraz zamożnych rodów patrycjuszowskich. W latach 1892-1894 przeprowadzono gruntowną przebudowę kościoła w stylu modnego wówczas neogotyku, połączoną z całkowitym przelicowaniem elewacji. W związku z decyzją papieża Jana Pawła II o zmianach w podziale administracyjnym Kościoła rzymskokatolickiego w Polsce w marcu 1992 roku kościół podniesiony został do godności katedry diecezji legnickiej. Budowla kościoła bogata jest w zabytkowe elementy wyposażenia oraz detale architektoniczne.

Na szczególną uwagę zasługują:
* kamienne rzeźby w portalach nad wejściami do kościoła przedstawiające Najświętszą Maryję Pannę z Dzieciątkiem oraz Pokłon Trzech Króli,
* brązowa chrzcielnica z kompozycją rzeźbiarską, 12 scen z życia Chrystusa, której wykonanie datowane jest na początek XIII wieku,
* 5 kamiennych posągów gotyckich przedstawiających apostołów,
* płyta nagrobna z rzeźbami figuralnymi pary książęcej Ludwika II (zm. 1436) i jego żony Elżbiety Brandenburskiej (zm. 1449),
* renesansowa kamienna ambona pochodząca z lat 1586-88, zdobiona posągami Dawida, Arona i Mojżesza oraz bogatą ornamentyką
* barokowy prospekt organowy,
* liczne epitafia wywodzące swój schemat z tradycji renesansowych,
* barokowy ołtarz dzieła legnickiego rzeźbiarza Krystiana Grunewalda, ukończony w 1769 r.

 

Kamieniczki „Śledziowe„- Pierwsza wzmianka o kamieniczkach pochodzi z 1574 r. Ich nazwa najprawdopodobniej wzięła się od kramów rybnych, na miejscu których zostały wzniesione. „Śledziówki” to zespół ośmiu trzy kondygnacyjnych kamieniczek, położonych w centralnej części Rynku od strony tzw. Dużego Rynku. Część kamieniczek (od nr 24 do 27) posiada szczyty renesansowe, a reszta (od nr 28 do 31) klasycystyczne. Elewacje dwóch kamieniczek (nr 26 i 27) na początku XVII w. ozdobione zostały dekoracją sgraffitową.
W 1934 roku ponownie wydobyto je spod pokrywającego je tynku. Dekoracje przedstawiają motywy roślinne oraz architektoniczne. Dodatkowo na jednej z kamieniczek przedstawiono herby księstw legnickiego i brzeskiego, a na sąsiedniej trzy kartusze herbowe. Przeprowadzone na początku lat sześćdziesiątych prace restauratorskie pozwoliły na odsłonięcie zabudowanych w XIX w. podcieni oraz adaptację wnętrz gdzie obecnie swoją siedzibę mają różne instytucje oraz firmy.


Fontanna „Syreny”
– Barokowe fontanny przedstawiające mityczne postacie Syreny i Neptuna stoją w miejscach dawnych ujęć wodnych. W południowej części rynku w 1731 r. wniesiona została Fontanna Neptuna. Po przeciwległej (północnej) stronie rynku w miejscu średniowiecznej studni, o której źródła wspominały już w 1412 r. wzniesiono fontannę Syreny.


-Nowy Ratusz
– Dynamiczny rozwój Legnicy za rządów nadburmistrza Ottomara Oertla (1872-1912) przyczynił się do gwałtownego wzrostu zatrudnienia urzędników, przez co budynek Starego Ratusza nie mógł dłużej pełnić swojej roli. Miasto potrzebowało nowy, większy Ratusz. Ponieważ w Rynku nie było możliwości budowy gmachu odpowiadającego wymaganiom, które miał spełniać postanowiono wybudować Nowy Ratusz tuż poza Rynkiem, na południe od kościoła Piotra i Pawła. Projekt Nowego Ratusza opracował Lothar Schonfeld w 1901 r. a prace rozpoczęto rok później. Wówczas też Schonfelda na stanowisku zastąpił przybyły rok wcześniej do Legnicy Paul Oehlmann. Pierwotnie plany zakładały wzniesienie czteroskrzydłowego zespołu w wewnętrznymi dziedzińcami. Nad całością miała górować strzelista wieża. Nowy Ratusz Niestety podobnie jak przy budowie Starego Ratusza tak i w tym przypadku na przeszkodzie realizacji wszystkich założeń stanął brak funduszy, dlatego też w roku 1903 oddano w stanie surowym tylko dwa z czterech planowanych skrzydeł, bez wieży. Budynek w takiej formie funkcjonuje do dziś. 8 kwietnia 1905 r. nastąpiło uroczyste otwarcie gmachu. Nowy Ratusz Tego dnia odbyło się ostatnie rajców w Starym Ratuszu, który po 164 latach przestał pełnić swoją rolę. Nowy gmach był nowocześnie wyposażony. Posiadał centralne ogrzewanie, oświetlenie gazowe, a niektóre pomieszczenia również oświetlenie elektryczne. Neorenesansowa budowla z elementami barokowymi posiadała również bogatą dekorację elewacji, zwłaszcza od strony ul. Witelona, św. Piotra oraz pl. Słowiańskiego.

Kościół pw. św. Jana Chrzciciela– jest jednym z najznakomitszych zabytków okresu baroku nie tylko na Śląsku, ale również w Polsce. Najwcześniejsze wzmianki o budowie pochodzą z 1294r. Być może postawiono go na miejscu wcześniejszej świątyni założonej przez Kazimierza Odnowiciela, a zniszczonej w czasie najazdu tatarów. Fundatorem kościoła był książę Henryk V Brzuchacz. Pierwotnie była to niewielka, ceglana świątynia, przylegająca do drewnianych zabudowań klasztornych. Kościół był wielokrotnie rozbudowywany m.in. w połowie XIV w. przez księcia Wacława I. W 1522r. kościół stał się własnością protestantów, a od roku 1548 zaczął pełnić rolę książęcej nekropolii. Przeniesiono tu epitafia i szczątki rodziny książęcej. Świątynia stała się miejscem pochówku legnickich Piastów. Kiedy w 1566 roku ostatni Piastowie przyjęli Kalwinizm kościół zaczął służyć temu wyznaniu. Po śmierci 15-letniego księcia Jerzego Wilhelma (zm. 1675r.), który był ostatnim Piastem jego matka – Księżna Ludwika przebudowała w latach 1677-1679 prezbiterium kościoła na mauzoleum Piastów. Kościół pw. św. Jana Chrzciciela W czasie kontrreformacji cesarz Leopold I przekazał kościół (1698) oo. Jezuitom, nakazując im opiekę nad mauzoleum. Kościół w dzisiejszym kształcie powstawał w latach 1714-1727, na miejscu starej świątyni, którą po zawaleniu się nawy postanowiono gruntownie przebudować, pozostawiając część prezbiterialną adaptowaną na Mauzoleum Piastów. Błędy w sztuce budowlanej spowodowały, że w roku 1744 zawaliło się sklepienie, a kościół po kasacie zakonu Jezuitów zaczął mocno podupadać. Dopiero w 1801 roku kiedy król Fryderyk Wilhelm III przekazał kościół parafii katolickiej rozpoczęto jego remont zakończony w 1804 r. Z wojennej zawieruchy kościół wyszedł praktycznie bez szwanku jednak 8 marca 1966 roku w przyległym klasztorze wybuchł pożar, który zniszczył hełm południowo-zachodniej wieży. Na przełomie lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych przeprowadzono remont kościoła, m.in. naprawiono dach, pokrywając go miedzianą blachą, odbudowano hełm wieży, zakupiono nowe dzwony.

 
 

Lapidarium- Naprzeciwko kościoła św. Jana opodal Kurii Opatów Śląskich znajduje się lapidarium. Jest to miejsce, w którym prezentowane są relikty zabytkowej architektury oraz rzeźb, jakie pozostały po starej zabudowie Legnicy.
Dzięki zgromadzeniu ich w jednym miejscu można ukazać jak wyglądała Legnica, której już dziś nie ma. Idea lapidariów jest dość stara. Pierwsze powstawały na wolnym powietrzu lub pomieszczeniach jeszcze w epoce renesansu.

Filip – Pomnik Satyrykonu, zlokalizowany przy ulicy Najświętszej Marii Panny

 
Ulica NMP

 

 

2023-11-01 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
  • 1
  • …
  • 79
  • 80
  • 81
  • 82
  • 83
  • …
  • 299

Archiwa

  • marzec 2026
  • luty 2026
  • styczeń 2026
  • grudzień 2025
  • listopad 2025
  • październik 2025
  • wrzesień 2025
  • sierpień 2025
  • lipiec 2025
  • czerwiec 2025
  • maj 2025
  • kwiecień 2025
  • marzec 2025
  • luty 2025
  • styczeń 2025
  • grudzień 2024
  • listopad 2024
  • październik 2024
  • wrzesień 2024
  • sierpień 2024
  • lipiec 2024
  • czerwiec 2024
  • maj 2024
  • kwiecień 2024
  • marzec 2024
  • luty 2024
  • styczeń 2024
  • grudzień 2023
  • listopad 2023
  • październik 2023
  • wrzesień 2023
  • sierpień 2023
  • lipiec 2023
  • czerwiec 2023
  • maj 2023
  • kwiecień 2023
  • marzec 2023
  • luty 2023
  • styczeń 2023
  • grudzień 2022
  • listopad 2022
  • październik 2022
  • wrzesień 2022
  • sierpień 2022
  • lipiec 2022
  • czerwiec 2022
  • maj 2022
  • kwiecień 2022
  • marzec 2022
  • luty 2022
  • styczeń 2022
  • grudzień 2021
  • listopad 2021
  • październik 2021
  • wrzesień 2021
  • sierpień 2021
  • lipiec 2021
  • czerwiec 2021
  • maj 2021
  • kwiecień 2021
  • marzec 2021
  • luty 2021
  • styczeń 2021
  • grudzień 2020
  • listopad 2020
  • październik 2020
  • wrzesień 2020
  • sierpień 2020
  • lipiec 2020
  • czerwiec 2020
  • maj 2020
  • kwiecień 2020
  • marzec 2020
  • luty 2020
  • styczeń 2020
  • grudzień 2019
  • listopad 2019
  • październik 2019
  • wrzesień 2019
  • sierpień 2019
  • lipiec 2019
  • czerwiec 2019
  • maj 2019
  • kwiecień 2019
  • marzec 2019
  • luty 2019
  • styczeń 2019
  • grudzień 2018
  • listopad 2018
  • październik 2018
  • wrzesień 2018
  • sierpień 2018
  • lipiec 2018
  • czerwiec 2018
  • maj 2018
  • kwiecień 2018
  • marzec 2018
  • luty 2018
  • styczeń 2018
  • grudzień 2017
  • listopad 2017
  • październik 2017
  • wrzesień 2017
  • sierpień 2017
  • lipiec 2017
  • czerwiec 2017
  • maj 2017
  • kwiecień 2017
  • marzec 2017
  • luty 2017
  • styczeń 2017
  • grudzień 2016
  • listopad 2016
  • październik 2016
  • wrzesień 2016
  • sierpień 2016
  • lipiec 2016
  • czerwiec 2016
  • maj 2016
  • kwiecień 2016
  • marzec 2016
  • luty 2016
  • styczeń 2016
  • grudzień 2015
  • listopad 2015
  • październik 2015
  • wrzesień 2015
  • sierpień 2015
  • lipiec 2015
  • czerwiec 2015
  • maj 2015
  • kwiecień 2015
  • marzec 2015
  • luty 2015
  • styczeń 2015
  • grudzień 2014
  • listopad 2014
  • październik 2014
  • wrzesień 2014
  • sierpień 2014
  • lipiec 2014
  • czerwiec 2014
  • maj 2014
  • kwiecień 2014
  • marzec 2014
  • luty 2014
  • styczeń 2014
  • grudzień 2013
  • listopad 2013
  • październik 2013
  • wrzesień 2013
  • sierpień 2013
  • lipiec 2013
  • czerwiec 2013
  • maj 2013
  • kwiecień 2013
  • marzec 2013
  • luty 2013
  • styczeń 2013
  • grudzień 2012
  • listopad 2012
  • październik 2012
  • wrzesień 2012
  • sierpień 2012
  • lipiec 2012
  • czerwiec 2012
  • maj 2012
  • kwiecień 2012
  • marzec 2012
  • luty 2012
  • styczeń 2012
  • grudzień 2011
  • listopad 2011
  • październik 2011
  • wrzesień 2011
  • sierpień 2011
  • lipiec 2011
  • czerwiec 2011
  • maj 2011
  • kwiecień 2011
  • marzec 2011
  • luty 2011
  • styczeń 2011
  • grudzień 2010
  • listopad 2010
  • październik 2010
  • wrzesień 2010
  • sierpień 2010
  • lipiec 2010
  • czerwiec 2010
  • maj 2010
  • kwiecień 2010
  • marzec 2010
  • luty 2010
  • styczeń 2010
  • grudzień 2009
  • listopad 2009
  • październik 2009
  • wrzesień 2009
  • sierpień 2009
  • lipiec 2009
  • czerwiec 2009
  • maj 2009
  • kwiecień 2009
  • styczeń 2009
  • listopad 2008
  • październik 2008

Kategorie

  • Administracyjna
  • Afryka
  • Akcje eko
  • Aktualności
  • Aktualności inne
  • Albania
  • Aleja Podróżników
  • Ameryka Północna
  • Ameryka Południowa
  • Ameryka Środkowa i Karaiby
  • Artykuły testowe
  • Australia i Oceania
  • Austria
  • Azja
  • Bez kategorii
  • Biegi
  • BUŁGARIA
  • Chorwacja
  • Ciekawostki
  • Cykliczne Spotkania Podróżników
  • CZARNOGÓRA
  • Czechy
  • Czyste Góry Czyste Szlaki
  • Czyste Tatry
  • Czyste Tatry
  • Dania
  • Dolny Śląsk
  • Europa
  • Festiwale
  • Filmy
  • Francja
  • Góry
  • HISZPANIA
  • HOLANDIA
  • Konkurs Fotograficzny
  • Konkursy
  • Konkursy inne
  • Korona
  • Kościoły i obiekty sakralne
  • KOSOWO
  • Książka
  • Kuchnia
  • Kuchnie świata
  • Kujawsko-pomorskie
  • LITWA
  • Łódzkie
  • Lotniska i powietrze
  • Lubelskie
  • Lubuskie
  • LUKSEMBURG
  • MACEDONIA
  • Małopolskie
  • Malta
  • Materiał zewnętrzny
  • Miasta
  • Miejsca wyjątkowe
  • Muzea
  • Najciekawsze szlaki piesze i rowerowe w Europie
  • Newsy
  • NIEMCY
  • NORWEGIA
  • Opolskie
  • Parowozownie
  • Podkarpackie
  • Podlaskie
  • Podziemia
  • Podziemia
  • Podziemia turystyczne w Europie Underground in Europe
  • Polecamy
  • Polska
  • Pomorskie
  • Portugalia
  • PRACE KONKURSOWE POLSKA
  • PRACE KONKURSOWE ŚWIAT
  • Projekt 4 Pory Roku
  • Projekt Mali Melomani
  • Projekt Mali Melomani II
  • Recenzje sprzętu
  • Reklama
  • Robocze inne
  • ROSJA
  • Rower
  • Różne media
  • Rumunia
  • Schroniska
  • SERBIA
  • Skanseny w Polsce
  • Śląskie
  • Slowacja
  • Slowenia
  • Spływy kajakowe
  • Spotkania autorskie
  • Spotkania, zloty, imprezy podróżników
  • Sprzęt
  • Świat
  • Świętokrzyskie
  • SZWAJCARIA
  • Tanie loty
  • Tatromaniak
  • Testy sprzętu
  • Twierdze i Forty
  • Ukraina
  • unesco
  • Via Adriatica Trail
  • Warmińsko-mazurskie
  • Warsztaty i plenery fotograficzne
  • WĘGRY
  • WIELKA BRYTANIA
  • Wielkopolskie
  • WŁOCHY
  • Woda
  • Wspomnienia z podróży
  • Wystawy
  • Wywiady
  • Zabytki sakralne
  • Zachodniopomorskie
  • Zamki i pałace
  • Zostań w domu nie odwołuj

Obserwuj nas

Top Selling Multipurpose WP Theme

Ostatnie posty

  • Skansen Przemysłu Naftowego Magdalena w Gorlicach

    2026-03-25
  • Skansen Józefa Chełmowskiego w Brusach – artysta z innego świata

    2026-03-24
  • Grota Mechowska – największa osobliwość przyrody na Niżu Europejskim

    2026-03-22
  • Jeziora Plitwickie – fenomen przyrodniczy w Chorwacji

    2026-03-22
  • krokusy w Tatrach – gdzie można podziwiać szafrany spiskie?

    2026-03-22
  • Park Gródek Polskie Malediwy w Jaworznie

    2026-03-21

Kanał społecznościowy

Kanał społecznościowy

Wybór redaktorów

zamek Drakuli w Poenari

2016-01-25

Rezerwat Groapa Ruginoasa, Góry Bihor w Rumunii

2022-08-06

Zamek – Twierdza Rupea w Rumunii

2022-08-09

Rezerwat Cheile Turzii – wąwóz Turda

2024-01-23

Zamek Drakuli w Hunedoarze w Rumunii

2024-03-03

Klub Podróżników Śródziemie

Ogólnopolski portal podróżniczy poświęcony odkrywaniu Polski i świata. Od znanych miast i zabytków, przez górskie szlaki i podziemia, po miejsca nieoczywiste i zapomniane.

Rzetelne relacje, autorskie przewodniki oraz praktyczne wskazówki dla turystów, pasjonatów historii i miłośników aktywnego podróżowania.

Odkrywaj świat z nami – świadomie, krok po kroku i z pasją.

Ciekawe w województwach

    • Dolnośląskie
    • Kujawsko-pomorskie
    • Lubelskie
    • Lubuskie
    • Łódzkie
    • Małopolskie
    • Mazowieckie
    • Opolskie
    • Podkarpackie
    • Podlaskie
    • Pomorskie
    • Śląskie
    • Świętokrzyskie
    • Warmińsko-mazurskie
    • Wielkopolskie
    • Zachodniopomorskie
dhosting

Polecane

Skansen Przemysłu Naftowego Magdalena w Gorlicach
Skansen Józefa Chełmowskiego w Brusach – artysta z innego świata
Grota Mechowska – największa osobliwość przyrody na Niżu Europejskim
Jeziora Plitwickie – fenomen przyrodniczy w Chorwacji

Ostatnio dodane

Skansen Przemysłu Naftowego Magdalena w Gorlicach
Skansen Józefa Chełmowskiego w Brusach – artysta z innego świata
Grota Mechowska – największa osobliwość przyrody na Niżu Europejskim
Jeziora Plitwickie – fenomen przyrodniczy w Chorwacji
Facebook Twitter Youtube Linkedin Envelope Rss

klubpodroznikow.com – Copyright & Copy 2025/26

Created by Konfig.Info

  • Klub Podróżników – Śródziemie – portal podróżniczy | Polska, Europa, Świat
  • Fundacja Aleja Podróżników
  • Forum
  • Relacje
    • Europa
    • Polska
    • Świat
  • Sprzęt
    • Recenzje sprzętu
    • Testy sprzętu
  • Książka
  • Kontakt
Klub Podróżników – Śródziemie – portal podróżniczy | Polska, Europa, Świat
  • Home
Klub Podróżników – Śródziemie – portal podróżniczy | Polska, Europa, Świat

Wybór redaktorów

  • Sighișoara miasto w środkowej Rumunii w Siedmiogrodzie

    2026-02-02
  • Góry solne w Rumunii – Muntele de sare

    2026-02-01
  • Droga Transfogaraska w Rumunii

    2025-09-17
  • Wulkany błotne w Rumunii, wyjątkowy rezerwat przyrody

    2024-08-20
  • Jaskinia Meziad, Peşteră

    2024-08-20
  • Kopalnia soli Salina Turda w Rumunii

    2024-08-17
@2021 - All Right Reserved. Designed and Developed by PenciDesign
Ta strona wykorzystuje pliki cookies w celu zapewnienia prawidłowego działania serwisu oraz analiz ruchu. Zobacz politykę prywatności .