piątek, 27 marca, 2026
Lotniska i powietrze

Loty z Krakowa do Bydgoszczy

przez Redakcja
Napisane przez Redakcja
Port Lotniczy im Ignacego Paderewskiego w Bydgoszczy

    Od 26 kwietnia w sezonie LATO 2024 PLL LOT planują ponownie otworzyć połączenie z Krakowa do Bydgoszczy. Do jednego z najbardziej urokliwych miast w Polsce polecimy dwa razy w tygodniu, w piątki i poniedziałki.

 

Port Lotniczy im Ignacego Paderewskiego w Bydgoszczy

 

Bardzo się cieszymy, że nasz bazowy przewoźnik PLL LOT już od kwietnia planuje wznowić kolejne, krajowe połączenie, tym razem do Bydgoszczy. Jestem pewien, że szeroka oferta województwa kujawsko-pomorskiego przyciągnie swym urokiem turystów z naszego regionu. To także doskonała okazja dla mieszkańców Kujaw i Pomorza, by spędzić wyjątkowy weekend w Krakowie i Małopolsce”
 – powiedział Radosław Włoszek, prezes zarządu Kraków Airport. 

W sezonie zimowym loty krajowe oferowane są w Kraków Airport przez dwóch bazowych przewoźników. Z PLL LOT polecieć można do Warszawy( do 41 razy w tygodniu) oraz do portu lotniczego Olsztyn-Mazury (2 razy w tygodniu). Ryanair umożliwia natomiast podróż do Gdańska (4 razy w tygodniu) oraz Poznania (do 3 razy w tygodniu).

 

 

„Od nowego roku na krakowskim lotnisku obowiązywać będzie także nowa taryfa opłat lotniskowych zawierająca szereg atrakcyjnych dla przewoźników zniżek”. Mamy nadzieje, ze zachęci to linie lotnicze do  poszerzania oferty. Cały czas pracujemy bowiem  nad siatką połączeń na przyszły rok, dzięki której przekroczymy barierę 10 milionów pasażerów.Zapraszamy naszych pasażerów do podróży  #PROSTOzKRAKOWA po Polsce i po całym świecie.” dodał Radosław Włoszek, prezes zarządu Kraków Airport.

info prasowe Kraków Airport

 

 

Tuczyno Lawendowa Kraina 2

 

 

Połączenie lotnicze Bydgoszcz-Kraków to znakomita oferta dla osób, które chcą w czasie weekendu poznać atrakcyjny region Kujawsko-Pomorski. W regionie są niepowtarzalne miejsca takie jak Exploseum, tężnie w Ciechocinku, czy bogaty w zabytki Toruń. W regionie zakocha się wielu turystów, a już na pewno oczaruje swoim urokiem. 

 

Kujawsko-Pomorskie Konstelacje dobrych miejsc

 co zwiedzać w Bydgoszczy

 

Bydgoszcz na weekend 2

 

 

0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Lotniska i powietrze

CYPRUS AIRWAYS uruchamia bezpośrednie połączenie pomiędzy Krakowem a Larnaką

przez Redakcja
Napisane przez Redakcja

    Od 1 czerwca Cyprus Airways uruchomi bezpośrednie połączenie lotnicze między Krakowem a malowniczą Larnaką na Cyprze. To doskonała okazja, by odkryć uroki wyspy, na której słońce świeci przez cały rok!

Terminy Lotów:

Loty z Krakowa będą odbywać się dwa razy w tygodniu: w poniedziałki i w piątki.
To oznacza jeszcze więcej elastyczności w podróżowaniu!

Można planować swoją cypryjską przygodę już teraz!

https://www.cyprusairways.com/

 

 

Paul Sies, dyrektor generalny Cyprus Airways:

„Europa stanowi dla nas znaczący rynek i jesteśmy dumni, że możemy rozszerzyć naszą siatkę lotów. Dzięki lokalnej wiedzy i wieloletniemu doświadczeniu AVIAREPS na rynkach jest to dla nas idealna GSA, która pomoże nam zwiększyć naszą obecność w Europie. Zależy nam na ścisłej współpracy z lokalnymi ekspertami ds. sprzedaży AVIAREPS i zapewnianiu wysokiej jakości lotów podróżnym z Europy.

 

CYPRUS AIRWAYS

Cyprus Airways, flagowy przewoźnik cypryjski, wznowił działalność w 2016 roku. Linia lotnicza obsługuje flotę samolotów Airbus A320 i A220, które obecnie obsługują dziewiętnaście rozkładowych połączeń. Kierunki zimowe obejmują Ateny, Bejrut, Tel Awiw, Erewan, Paryż i Rzym. Ponadto letnie kierunki obejmują Bazyleę, Zurych, Mediolan-Bergamo, Pragę, Santorini, Skiathos, Rodos, Heraklion, Kair i Dubaj.

Cyprus Airways zostało założone w 2016 roku i ma swoją siedzibę w Larnace na Cyprze. Linia lotnicza obsługuje loty do wielu popularnych miejsc docelowych w Europie, na Bliskim Wschodzie i w Afryce Północnej, a niedawno ogłosiła nowe połączenia do Bazylei i Zurychu. Celem Cyprus Airways jest świadczenie klientom wysokiej jakości usług podróży lotniczych, ze szczególnym naciskiem na komfort, bezpieczeństwo i niezawodność. Dokłada wszelkich starań, aby zapewnić swoim klientom przyjemne i bezstresowe podróżowanie oraz przyczynić się do wzrostu turystyki na Cyprze, jednocześnie poszerzając horyzonty dla lokalnych podróżnych.

0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Podziemia

Podziemna Trasa Turystyczna w Przemyślu

przez Redakcja
Napisane przez Redakcja

  Pod wieloma miastami ciągną się labirynty korytarzy, piwnic i innych przejść, powstających na przestrzeni wieków. Tak też jest pod zabytkową częścią starego miasta w Przemyślu. Labirynty piwnic i korytarzy zostały powiększone o dawne kolektory miejskie. W ten sposób powstała wyjątkowa trasa turystyczna, ciągnąca się pod dużą częścią rynku w Przemyślu.

 

 

Przemyskie podziemia to część pierwotnej zabudowy miasta z czasów średniowiecza. Obecnie udostępnione do zwiedzania są dwukondygnacyjne piwnice znajdujące się pod budynkiem Urzędu Miasta wraz z nowo oddanym odcinkiem siedemnastowiecznego kolektora. W planach jest jeszcze połączenie kolektora z wielokondygnacyjnymi piwnicami sąsiednich kamienic i utworzenie sieci podziemnych korytarzy.

 

 

Zakończone zostały prace związane z rozbudową i zagospodarowaniem Podziemnej Trasy Turystycznej w Przemyślu, to projekt o wartości 13 milionów zł, który został realizowany przez Miasto Przemyśl w partnerstwie z Muzeum Narodowym Ziemi Przemyskiej.

30 marca 2023 roku, odbyło się otwarcie Podziemnej Trasy Turystycznej w Przemyślu, znajdującej się pod kamienicami Rynek 1 i Rynek 9 połączonymi ze sobą za pomocą XVII wiecznego kolektora sanitarnego.

 

 

W ostatnich latach dużym nakładem sił i środków przywrócono podziemiom pierwotny wygląd. W 2014 roku oddano do użytku zrewaloryzowany 100-metrowy odcinek XVII-wiecznego kolektora biegnącego pod ulicą Mostową oraz północną częścią Rynku z wyjściem na wysokości budynku Rynek 5.
 
Przemyskie podziemia to część pierwotnej zabudowy miasta z czasów średniowiecza. Obecnie udostępnione do zwiedzania są dwukondygnacyjne piwnice znajdujące się pod budynkiem Urzędu Miasta wraz z nowo oddanym odcinkiem siedemnastowiecznego kolektora. W planach jest jeszcze połączenie kolektora z wielokondygnacyjnymi piwnicami sąsiednich kamienic i utworzenie sieci podziemnych korytarzy.
 
 
( zdjęcia przedstawiają trasę przed wyposażeniem w eksponaty i multimedia )

 

 

Na zwiedzanie XVI-wiecznych Przemyskich Podziemi, składają się piwnice pod kamienicami w Rynku oraz kamienny kolektor sanitarny. Trasa turystyczna liczy około 250 m. Pierwsza część obejmuje około 400 m2 piwnic i korytarzy o długości około 150 m na dwóch poziomach (-3m i -6m pod Rynkiem). Razem z przewodnikiem poznacie Państwo początki i przeznaczenie piwnic. Przeniesiecie się w świat podziemnych spichlerzy, składów solnych, leżakowni piwa i wina.
Drugą częścią trasy jest wędrówka przez kolektor sanitarny, którym od końca XVI wieku odprowadzano z kapituły katedralnej deszczówkę i ścieki do Sanu. Do dziś zachowało się ponad 800 metrów kolektora, a do zwiedzania przygotowano 100 metrowy odcinek. Jest to jedyna tego typu, udostępniona turystom atrakcja w Polsce. W kolektorze panuje stała, niska temperatura około 11oC.

 

 

Wejście do Przemyskich Podziemi znajduje się w zachodniej części Rynku, z lewej strony  budynku Urzędu Miejskiego – Rynek 1 przy pomniku Jana III Sobieskiego. Wyjście z Przemyskich Podziemi znajduje się we wschodniej części Rynku naprzeciwko kamienicy Rynek 9 Muzeum Historii Miasta.

 

 

Początki historii kamienicy Rynek 1 sięgają przełomu XV i XVI wieku. Łączy ona w swoich murach fragmenty kilku budynków wzniesionych w różnych okresach i wielokrotnie przebudowywanych, ostatecznie połączonych w jeden obiekt. Aż do końca XVIII wieku, kiedy to rozpoczęto rozbiórkę zachodniej pierzei Rynku, gmachu nie zaliczano do położonych przy głównym placu miasta. Przylegał on do niego tylko jednym z rogów. Powiększenie przestrzeni Rynku po przeprowadzeniu prac rozbiórkowych spowodowało „zaliczenie” kamienicy do pierzei północnej i przyznanie jej numeru 1. Kamienica należała na przestrzeni kilku wieków do wielu rodów mieszczańskich, a nawet szlacheckich. W XIX wieku mieściły się tu koszary oraz sąd. Od 1865 roku jest to siedziba władz miasta.

 

 

Dwukondygnacyjne podziemia budynku o powierzchni blisko 400 m kw. sięgają do poziomu około 10 metrów poniżej poziomu terenu. Dawni właściciele, w tym także kupcy, przechowywali w piwnicach o zróżnicowanej wielkości i różnych poziomach głębokości swoje dobra i towary. Wśród nich można wymienić: wina, miody pitne i lokalne bogactwo Ziemi Przemyskiej, czyli cenną w całej Europie sól. Przechowywano tam również m.in.: solone mięso, wędliny, słoninę, ziemiopłody i nabiał. Kupcy prowadzili tam także bezpośredni handel z przybyłymi do Przemyśla kontrahentami oraz z mieszkańcami miasta i okolic. Podziemia służyły nie tylko jako magazyny towarów i miejsce handlu, ale także jako szynki i warsztaty rzemieślnicze, a nawet w razie potrzeby wykorzystywano je na czasowe mieszkania dla służby.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

NAJPIĘKNIEJSZE PODZIEMIA TURYSTYCZNE W POLSCE
 

 NAJPIĘKNIEJSZE PODZIEMIA

 

 

Podziemna Trasa Turystyczna w Przemyślu

 

0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Muzea

Muzeum zegarów w Jędrzejowie

przez Albin Marciniak
Napisane przez Albin Marciniak

Muzeum zegarów 
Muzeum im. Przypkowskich w Jędrzejowie

  Trzecia co do wielkości kolekcja zegarów słonecznych na świecie. W jej zbiorach znajduje się ponad 600 eksponatów. Pośród wielu zegarów, znajdują się także „perełki” z XV w. W Muzeum znajduje się kolekcja zegarów słonecznych, biblioteka starodruków, zespół wnętrz zabytkowych: mieszkanie Przypkowskich z pocz. XX w. i apartament z XVIII w,. w piwnicach zbiory dawnej gastronomii i farmacji.

 

 
 
O muzeum które prowadzi, jego Dyrektor Maciej Przypkowski pisze:
 
Kolekcja zegarów słonecznych znajdująca się w Muzeum im. Przypkowskich w Jędrzejowie została zapoczątkowana i w znacznej części zgromadzona przez mego dziadka Feliksa Przypkowskiego (1872-1951). Chociaż ukończył on studia medyczne na Uniwersytecie Warszawskim i całe życie pracował jako lekarz medycyny ogólnej, ze specjalnością położnictwa i neonatologii, od wczesnej młodości interesował się też astronomią oraz gnomoniką. W roku 1895, będąc jeszcze studentem wykonał swoje dwa pierwsze zegary słoneczne, niewielkie modele z kartonu. W dawnych zbiorach rodzinnych znajdował się już jeden zegar słoneczny, Erazma Habermela z końca XVI wieku, przechowywany wraz z kilkunastoma tomami starodruków jako pamiątka po Janie Józefie Przypkowskim (1707-1758), profesorze matematyki i astronomii na Akademii Krakowskiej. Dziadek Feliks na swym domu w Jędrzejowie zbudował prywatne obserwatorium astronomiczne, w którym używał teleskopu własnej konstrukcji. W pozyskiwaniu zegarów słonecznych pomagała mu rozległa praktyka lekarska – czasem w trakcie wizyty domowej, spostrzegłszy interesujący go obiekt, rezygnował z honorarium w zamian za niego. Później niektórzy pacjenci, znając już kolekcjonerskie zainteresowanie doktora, sami oferowali mu zegary do zbiorów. Feliks zgromadził także bibliotekę dzieł o tematyce swych zainteresowań, w tym cenne starodruki, jak np. De revolutionibus orbium coelestium Mikołaja Kopernika czy Selenographia Jana Heweliusza z jego autografem. Starodruki nabywał utrzymując stały korespondencyjny kontakt ze znanymi europejskimi antykwariatami m.in. w Monachium czy Augsburgu. W działalności kolekcjonerskiej pomagała mu żona, a moja babcia Zofia z Horstów (1882-1969), która w roku 1961 sporządziła pierwszą księgę inwentarzową prywatnego jeszcze muzeum. Za życia dziadka Feliksa kolekcja liczyła 185 eksponatów, w tym 67 unikatowych obiektów przez niego skonstruowanych.
 
 

 
Zainteresowania kolekcjonerskie i gnomoniczne przejął syn Feliksa i Zofii, a mój ojciec Tadeusz Przypkowski (1905-1977). Ukończył on historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim uzyskując doktorat w roku 1929, zaś w roku 1964 habilitował się w zakresie historii nauki w Polskiej Akademii Nauk. Ponadto zajmował się inwentaryzacją zabytków, genealogią, heraldyką, grafiką – w szczególności ekslibrisami, które wykonywał w technice linorytu barwnego, był też artystą fotografikiem. Do prywatnej kolekcji, odziedziczonej po swym ojcu, pozyskał jeszcze 34 przenośne zegary słoneczne, sam zaś wykonał ich trzy egzemplarze. Oprócz tego znany jest jako autor licznych, pięknych i zachowanych do dziś ściennych zegarów słonecznych, przeważnie wykonanych w technice sgraffito: na Kościele Mariackim w Krakowie, na Zapiecku przy Rynku Starego Miasta w Warszawie, na ratuszu w Sandomierzu, na zamku w Szydłowie, a w Jędrzejowie na kościele Św. Trójcy, na narożniku Rynku, na budynku naszego muzeum oraz w wielu innych miejscach w Polsce i za granicą. W 1967 roku zaprojektował zespół siedmiu zegarów słonecznych dla obserwatorium astronomicznego w Greenwich na zerowym południku, jednakże zostały one wykonane z nietrwałego materiału i uległy zniszczeniu. Jeden z nich odtworzono pieczołowicie w 2012 roku, mam nadzieję, że pozostałe zostaną również zrekonstruowane.

 

 
3 lutego 1962 roku, z inicjatywy mego ojca, rodzina Przypkowskich przekazała swe zbiory Państwu Polskiemu i równocześnie powstało Państwowe Muzeum im. Przypkowskich w Jędrzejowie, a Tadeusz został jego dyrektorem. Wszystkich przekazanych pozycji inwentarzowych było wówczas 743, zaś kolekcja zegarów słonecznych liczyła 219 obiektów. Wkrótce jednak zbiory znacznie się powiększyły. Dzięki nieustępliwym staraniom dyrektora, muzeum otrzymywało państwowe dotacje, a nawet trudno dostępne w owych czasach dewizy na zakupy zagraniczne. Kolekcjonerska pasja mego ojca, jego znakomita orientacja oraz rozległe kontakty osobiste w kręgach europejskich antykwariuszy sprawiły, że gdy przechodził na emeryturę w 1976 roku w naszym muzeum było już 336 zegarów słonecznych. Jednakże te liczne zakupy wzbudziły zainteresowanie na rynku antykwarycznym tego typu obiektami, co spowodowało skok cen i już od lat 80. ubiegłego wieku zakupy zagraniczne stały się dla nas nieosiągalne.

 

 
Po ukończeniu studiów historii sztuki na Uniwersytecie Warszawskim (1970) i muzealnictwa na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu (1974) oraz po kilku latach pracy w muzeum, objąłem po ojcu funkcję dyrektora. Przeprowadzony w latach 80. kapitalny remont zabytkowych budynków muzealnych, umożliwił powstanie w nich stałej ekspozycji zbiorów, w tym oczywiście kolekcji zegarów słonecznych. Od roku 2012 ekspozycję zegarów słonecznych można oglądać całkowicie zmodernizowaną, w nowej aranżacji plastycznej. Cały czas mając na uwadze rozwój kolekcji, udało się powiększyć ją o 42 zabytkowe obiekty tak, że obecnie liczy 378 pozycji zawartych w niniejszym katalogu.

 

 
Autorami not katalogowych zegarów słonecznych zgromadzonych w Muzeum im. Przypkowskich w Jędrzejowie są: Dariusz Oczki, entuzjasta zegarów słonecznych, członek rzeczywisty British Sundial Society, twórca portalu internetowego gnomonika.pl oraz Rafał Zaczkowski, astronom i muzealnik po studiach na Uniwersytecie Jagiellońskim, od 2006 zatrudniony w naszym muzeum i aktualnie pełniący w nim funkcję kustosza.
Piotr Maciej Przypkowski.

 
W podziemiach muzeum oglądać można zbiory sprzętu gospodarstwa domowego.

Działy muzeum

Dział Historii Nauki
Zasadniczy dział stanowi kolekcja zegarów słonecznych (wśród których są reprezentowane niemal wszystkie typy tych instrumentów, używanych od XVI wieku do czasów najnowszych) oraz przyborów  astronomicznych, gnomonicznych i wszelkich przyrządów służących do pomiaru czasu, jak klepsydry, zegary ogniowe czy ciekawsze typy zegarów mechanicznych.
 
 

 
Dział Ekslibrisu i Grafiki
 
Dział grafiki i ekslibrisu w Muzeum im. Przypkowskich zapoczątkował Feliks Przypkowski w 1912 roku, gdy znalazł w antykwariacie Jakuba Rosenthala w Wiedniu szczególnie ciekawą pozycję. Z biegiem lat poważnie się ona rozrosła, a dzisiaj liczy blisko 25.000 znaków książkowych i grafik od XVI do XX wieku.

 
Gastronomii
Zbiór pamiątek związanych z kuchnią – przeszło 2 tysiące obiektów – zawdzięczamy jednej z licznych pasji pierwszego dyrektora Muzeum Tadeusza Przypkowskiego, który interesował się między innymi gastronomią. Jednym z najchętniej oglądanych przez turystów pomieszczeniem jest kuchnia: niewielka, przytulna, z białym kredensem i piecem chlebowym. Zwiedzający mają też okazję zobaczyć zabytkowe piwnice, „pełne” starych rondli, patelni, kotłów do gotowania, form do pieczenia, moździerzy, samowarów i in.  Na kolekcję składają się również dawne przepisy kulinarne, prospekty reklamowe oraz menu różnych restauracji.
 

 
Historyczno – Artystyczny
 
Dział gromadzi zróżnicowaną tematycznie kolekcję i obejmuje prawie 7 tysięcy obiektów. Znaczące miejsce w zbiorach działu zajmują pamiątki po założycielach Muzeum – rodzinie Przypkowskich; nasi goście zwiedzają mieszkanie doktora Feliksa mieszczące się w zabytkowej kamienicy. Część zbiorów stanowią dokumentacja dotycząca Kapituły Orderu Białego Kruka; judaika; ponadto dużym zainteresowaniem cieszą się materiały legionowe oraz pamiątki związane z Józefem Piłsudskim, jak również fotografie /szczególnie te przedstawiające Jędrzejów na początku XX wieku/ i zbiory filokartystyczne. Dużą atrakcją są też wnętrza urządzone jak pałacowe, z  umeblowaniem z XVIII/XIX w.; ozdobą tych zbiorów jest zespół rokokowych kurdybanów. W ostatnim czasie pozyskano niezwykle cenną kolekcje dawnych aparatów i sprzętu fotograficznego.
 

 

Muzeum im. Przypkowskich w Jędrzejowie
Pl. T. Kościuszki 7-8
28-300 Jędrzejów

Czynne codziennie oprócz poniedziałków
w godz. 8 – 15, w sezonie letnim 8 – 16
 
 

 
 
 
 
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Góry

Tatry w świąteczny zimowy weekend

przez Albin Marciniak
Napisane przez Albin Marciniak

Przejście szlakiem z Kuźnic przez Zawrat do 5 Stawów i zachód słońca na Zawracie 

Zapowiadał się ostatni pogodny weekend w tym roku.
 
 
 
Nieco odbiegłem od tradycyjnego drugiego dnia świąt i w Tatry ruszyłem w sobotni poranek.
Już na dworcu w Krakowie, wsiadając do autobusu widziałem że tłoku na szlakach nie będzie.  W Zakopanem bus odjeżdżał jakby czekając już tylko na mnie.
Kuźnice jak po końcu świata, bo i w sklepie i w barze obok byłem jedynym klientem. Szybka kawa i ruszam dalej. Nieco ze zdziwieniem zobaczyłem czynną kasę TPN-u przy wejściu, bo naokoło nikogo poza mną. Rozwidlenie szlaków na Nosal i Boczań i dopiero tutaj minąłem się z dwójką innych turystów.
To jest właśnie to niesamowite uczucie które ciągnie w góry o tej porze roku.
 
 
 
Nie ma krzyków i wrzasków szkolnych wycieczek, nie ma niedzielnych turystów okazujących swoją obecność na każdym kroku,
nie ma pozorantów idących w góry by pokazać się w nowym sprzęcie i głośno wyrażając swoją znajomość Tatr.
Nie było słychać zupełnie nic poza własnym oddechem i szczekaniem psa dochodzącym gdzieś z okolic Zakopanego.
Będąc już powyżej linii lasu na Skupniowym Upłazie, w oddali przeleciał czerwony Sokół TOPR-u przerywając na moment tą cudowną ciszę.
Ciszę która w połączeniu z piękną pogodą i super widokami, brzmi tak fantastycznie tylko tutaj, kilometr ponad doliną małopolski.
Przełęcz miedzy Kopami jest punktem gdzie niesamowita panorama z widocznością na 100 kilometrów zderza się z granią Tatr Wysokich.
Tu wyłania się Żółta Turnia i cała grań Orlej Perci a po lewej w oddali Tatry Bielskie i majestatyczny Hawrań.
 
 
 
 
 
Niespiesznie idę dalej napawając się tym wyjątkowym miejscem w zupełnej samotności.
Z każdym krokiem zbliżam się do Doliny Gąsienicowej i dopiero tutaj, oparci o ściany szałasu wygrzewają się w słońcu nieliczni turyści.
Zaglądam do prawie pustego Murowańca na ciepłą herbatę i ruszam dalej.
Od wejścia na szlak prowadzący do Czarnego Stawu Gąsienicowego idę już w cieniu, smagany porywami zimnego wiatru.
Przyjemne się skończyło, teraz przez najbliższe 2,5 godziny będzie tylko ładnie.
Tafla stawu pokryta lodem i warstwą śniegu, przecięta dwoma szlakami skracającymi drogę. Ja jednak wybieram tradycyjny niebieski szlak biegnący lewym brzegiem. Z kilku miejsc dochodzą głosy wspinaczy, te wyraźniejsze dochodzą ze ścian Zadniego Kościelca. Nasilają się także odgłosy młotka, co w otaczającej ciszy jest  okrucieństwem dla uszu.
Mijam odbicie żółtego szlaku na Granaty którym jeszcze nie tak dawno szedłem na Krzyżne. Kieruję się niezmiennie niebieskim szlakiem aż na Zawrat i dalej do 5 Stawów.
Podejście w okolice Zmarzłego Stawu nie jest już tak lajtowe jak w lecie ale do podstawy Zawratowego Żlebu poszło gładko.
Tu także wyjaśniło się pochodzenie dźwięków kucia lodu. To 8 osobowa grupa ćwiczyła wspinaczkę na lodospadzie.
Kilka głosów dochodziło także z filara pod Skrajnym Granatem.
 
 
 
 
nad Zmarzłym Stawem miłośnicy lodu i skały
 
Popstrykałem, posłuchałem i ruszam dalej. Dalej czyli na Zawrat na kreskę bo ktoś kto założył ślad na świeżym śniegu nie znał zapewne słowa „trawers”.
Może być i na kreskę, pod warunkiem że krok zejścia odpowiada krokowi podejścia. Mijam 4 młodzieńców którzy byli na przełęczy i w drodze powrotnej zachwalają mi roztaczające się zeń piękne widoki.  Dla tych widoków corocznie odwiedzam Tatry dziesiątki razy. Dla tych widoków i „motyli w brzuchu” gotów jestem na każdy wysiłek. Taki wysiłek aż do skurczu mięśni zafundowałem sobie i tym razem. Niestety, odezwały się także wcześniejsze odmrożenia jakich dorobiłem się kilka lat temu tkwiąc po pachy 8 godzin w lawinie.
Ból, zmęczenie, brak czucia w palcach u stóp czy inne dolegliwości mijają, mija wszystko jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki po wyjściu na przełęcz. Taki widok kładzie na łopatki nawet malkontentów i tych którym góry przeszkadzają bo zasłaniają widoki.
Krystalicznie czyste powietrze i panorama od Hawrania po Wołowiec. Sanktuarium dla nawiedzonych i straconych dla Tatr takich jak ja.
Tu, w takich okolicznościach i z takimi widokami, cały świat jaki został w dole przestaje się liczyć. Jestem ja i moje skały, tysiące lat temu wypiętrzone w sposób doskonały.
 
 
 
 
 
Zejście śladem wcześniejszych poszukiwaczy szlaku właściwego, w otoczeniu stada kozic skubiących zmarznięte źdźbła trawy na zboczach Kołowej Czuby.
Ostatnie tchnienia zachodzącego słońca malującego na złoto Kozi Wierch a na różowo niebo będące tłem dla Tatr Bielskich. Wciąż jestem sam, sam odkąd mijałem grupkę na wysokości Zmarzłego Stawu, po drugiej stronie grani. W ciszy, w nadciągającym zmroku docieram do odbicia szlaku zielonego nad Siklawę. Dopiero tutaj widzę kolejnego pasjonata robiącego ślad właśnie od Siklawy.
 
 
 
Stąd już zaledwie 10 minut do schroniska. Zaledwie bo mimo zmęczenia i mrozu, jest ta euforia zespolenia z miejscem magicznym i gdzieś w podświadomości żal że to już koniec .
Do schroniska docieramy w pewnej odległości od innego turysty, dającej nam tę intymność z górami.
Okna i światła schroniska są niczym latarnia morska. Podążając w ich kierunku wiemy że zawsze czeka tam na nas ciepło i atmosfera. Atmosfera jaka właśnie tutaj jest wyjątkowa.
Tu zawsze spotkać można kogoś znajomego a w takich warunkach i o tej porze roku już na pewno.
Kolejna okazja by spotkać tu znajomych i pasjonatów to finał WOŚP i Wielkanoc, a wiec do zobaczenia…

Skupniów Upłaz i widok na Małopolskę i Babią Górę

mimo że ten szlak przemierzam setki razy to i tak ten widok zawsze niezmiennie cieszy oczy i duszę


pusto w Murowańcu

 


jeszcze trochę…


ten obrazek potwierdza że tu wieje i jest mroźnie


Widoki jakie roztaczają się z przełęczy, łagodzą każdy wysiłek

 
Mimo że to dopiero 14,30 to słońce jest już nisko nad horyzontem


Na zboczach Kołowej Czuby stado kozic skubiące zmrożoną trawę


Różowe niebo nad Tatrami Bielskimi


i nareszcie jest, najbardziej lubiane schronisko w Tatrach


W schronisku ciepło i przytulnie. O tej porze roku niewielu jest przypadkowych turystów.
Prawie wszyscy to ludzie bardziej lub mniej związani z górami i atmosfera jest bardzo miła.


W Dolinie Roztoki śnieżnie a szlaki bardzo oblodzone


W niedzielę pogoda już się załamała i tak będzie przynajmniej do końca roku

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
opracowanie i foto Albin Marciniak
 
0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Góry

Tatry, Dolina Pięciu Stawów Polskich w zimie

przez Redakcja
Napisane przez Redakcja

Tatry, Dolina Pięciu Stawów Polskich w zimie

   Styczeń i luty a można przyjąć że aż do początku kwietnia to okres, gdy w górach bywa spokojnie. To czas gdy można podziwiać piękno tej wyjątkowej doliny w promieniach słońca, w ciszy w śnieżnej bieli wokoło.

By poczuć magię Tatr i w ciszy chodzić po zaśnieżonych szlakach, należy unikać wakacji, ferii i okresów świątecznych. Listopad i marzec są miesiącami, gdy szlaki pustoszeją zupełnie a w schroniskach panuje błoga cisza. To najlepszy czas by zasmakować prawdziwych Tatr. Tatr które wciągają bez reszty.
 
 
 

Niestety to także czas załamań nieprzewidywalnej pogody oraz co gorsza, zamieci śnieżnych i groźnych lawin. Mając na uwadze zmienne warunki pogodowe i zagrożenia lawinowe, warto dopasować swoje plany do panujących warunków. Poniższy materiał powstał przy sprzyjających warunkach oraz z zachowaniem wszelkich środków ostrożności. 

 

 

Schronisko w Dolinie Pięciu Stawów Polskich jest jedynym w naszych Tatrach do którego nie można dojechać a wszystko dostarczane jest wyciągiem technicznym jaki w niezmienionej formie funkcjonuje od dziesięcioleci.
Należy brać pod uwagę że w zimie szlak przebiega nieco inaczej i prowadzi zimowym wariantem ponad Niżnią Kopą ale tuż poniżej szlaku na Świstówkę Roztocką. Ten szlak jest zamykany na okres zimowy głównie przez zagrożenie lawinowe. 

 

{source}<div style=”max-width:960px;overflow:hidden;margin:0 auto;min-width:300px;”><iframe src=”https://mapa-turystyczna.pl/map/widget/route/h1l0p1/3srnf.html” height=”920″ frameborder=”0″ style=”width:100%;border:0;”></iframe><a href=”https://mapa-turystyczna.pl/route/3srnf?utm_source=external_web&amp;utm_medium=widget&amp;utm_campaign=route_widget” target=”_blank” style=”color:#999;padding:7px 0;font-size: 13px;font-family:Roboto,Arial,sans-serif;display: inline-block;”>Trasa: Palenica Białczańska – Palenica Białczańska | mapa-turystyczna.pl</a></div>{/source}

 

 

Cały odcinek jaki należy pokonać rozpoczynając wędrówkę od parkingu na Palenicy Białczańskiej wynosi ok 7,5 km co wraz z drogą powrotną daje ok 15 km. Suma podejść jak i suma zejść to ok 800 metrów. To jest oczywiście dobra opcja na jednodniową wycieczkę, co praktykuje wiele osób także w formie rodzinnych wędrówek. Jednak w miarę możliwości i wolnych miejsc w schronisku, warto pokusić się o pozostanie tutaj na noc. Wieczorna atmosfera w schronisku jest wyjątkowa, podobnie jak wyjątkowe są poranki w dolinie o każdej porze roku.

 

 
 
 
Wędrówkę rozpoczynamy od parkingu na Palenicy Białczańskiej. Tutaj turystów witają zupełnie nowe pawilony TPN. W jednym z nich mieści się kasa z biletami wstępu, jakie należy wykupić wchodząc na teren Tatrzańskiego parku Narodowego. Ruszamy drogą Oswalda Balzera, bo tak nazywa się popularna droga prowadząca do Morskiego Oka. Do przejścia wygodnym traktem jest 2800 m. Ten etap kończy się przy Wodogrzmotach Mickiewicza czyli kaskadach potoku Roztoka. Tuż za wodospadem od drogi do Morskiego Oka odbija w prawo szlak zielony.
 
 
 
 
 
Oo Wodogrzmotów Mickiewicza, gdzie szlak odbija w prawo i wiedzie Doliną Roztoki, wędrówka nie przysporzy problemów nawet niedoświadczonym piechurom. To dosyć szeroki i bez większych podejść szlak o długości 3,7 km z sumą podejść na tym odcinku zaledwie 365 m. Od wiosny do jesieni jest tutaj kolorowo, natomiast w warunkach zimowych, zwłaszcza po obfitych opadach śniegu należy mieć na uwadze spore zaspy. W Tatrach szlaki nie są odśnieżane a jedynym ułatwieniem może być skuter śnieżny dostarczający zaopatrzenie do schroniska i który może przetrzeć nieco szlak.
 
 
 
 
Szlak zielony w Dolinie Roztoki wiedzie dnem doliny potoku o tej samej nazwie. Sam potok swój początek bierze w Wielkim Stawie Polskim z którego wody najpierw opadają dwiema kaskadami tworząc Wielką Siklawę a dalej już korytem potoku zasila rzekę Białka. Ta zaś wypływa z Morskiego Oka by skończyć swój bieg w Jeziorze Czorsztyńskim.
 
 
 
 
 
 
Ślad po quadzie dowożącym zaopatrzenie do schroniska (do dolnej platformy wyciągu)
 
 
 
 
Od Palenicy do Wodogrzmotów Mickiewicza świeciło słońce. Teraz widać coraz więcej chmur.
 
 
 
 
Odbicie z zielonego szlaku w lewo. Na wprost szlak prowadzi pod Siklawę a szlak czarny zakosami prowadzi do Schroniska w Dolinie Pięciu Stawów Polskich. W wersji letniej od tego miejsca do schroniska prowadzi kilometrowy odcinek szlaku wijącego się pomiędzy kosówkami. W zimie natomiast początkowy odcinek szlaku przybiera różne warianty, bo po opadach śniegu kolejne osoby wydeptują różne wersje a kolejni już tylko powtarzają. W górnej części szlak zimowy wiedzie ponad Niżnią Kopę a właściwy przebieg szlaku wskazują niebieskie tyczki ustawiane tutaj w sezonie zimowym.
 
 
 
 
 
Szlak zimowy w górnym odcinku prowadzi inaczej niż szlak letni. Tutaj przebieg wyznaczony jest niebieskimi tyczkami. Mgła coraz większa.
 
 
 
 
 
Dojście do schroniska już w dużej mgle.
 
 
 
 
 
 
Klimatyczny wieczór w schronisku wraz z 15 pozostałymi turystami. 10 z nich to skiturowcy z Francji.
 
 
 
 
 
Wieczorem pokazało się gwiaździste niebo przy jasno świecącym księżycu. To zapowiadało dobre warunki na następny dzień.
 
 
 
 
 
Mroźny poranek, i mimo że była dopiero godz. 7.00 to na jadalni przy śniadaniu zameldowali się już wszyscy.
Zapowiadał się dzień w raju…
 
 
 
 
 
Słońce świeciło coraz mocniej, kurtka puchowa wylądowała w plecaku. Pogoda idealna.
 
 
 
 
 
Pod butami skrzypiący śnieg, z góry piękne słonce i zero chmurek. Cisza naokoło a jak okiem sięgnąć, żywej duszy.
Na taki dzień czasami czeka się cały rok.
 
 
 

 
 
 
 

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 

Proponowane szlaki zimowe w Tatrach

 
 
 
 

 
 
 
 
 
Widok na Dolinę Roztoki
 
 
 
 
 
 

Mostek na progu Wielkiego Stawu

 

 

Liptowskie Mury

 

 

 

 

 

Kostury i szlak prowadzący na Szpiglasową Przełęcz. W zimie ten wariant jest niebezpieczny ze względu na zagrożenie lawinowe na zboczach Kosturów.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zamarła Turnia i Kozia Przełęcz

 

 

Kozia Przełęcz

 

 

Gładki Wierch

 

 

Podejście na Szpiglasową Przełęcz od Niedźwiadka. Wariant zimowy.

 

 

Szpiglasowa Przełęcz, Szpiglasowy Wierch, Kostury a w tle Mięguszowiecki Szczyt Wielki

 

 

Podejście na Szpiglasową Przełęcz. Końcowy odcinek z łańcuchami pod śniegiem.

 

 

Szpiglasowa Przełęcz i Szpiglasowy Wierch

 

 

Kołowa Czuba i Kozie Czuby

 

 

Dolina Pięciu Stawów Polskich z podejścia na Kołową Czubę

 

Miedziane, Mięguszowiecki, Cubryna, Szpiglasowy Wierch i Kostury,

 

 

Gładki Wierch i Gładka Przełęcz

 

Szpiglasowy Wierch

 

Szlak poniżej Kołowej Czuby prowadzący na Zawrat. Widoczna Świnica

 

Kozia Przełęcz

 

Kozie Czuby

 

 

W tle Tatry Bielskie. Poniżej Świstowa Czuba, Próg Stawiarski i Przedni Staw Polski

 

 

 

Tatry Bielskie (Bielanske)

 

 

 

Podejście na Kozią Przełęcz od strony Pustej Dolinki

 

 

 

 

Od Świstówki poprzez Opalony Wierch, Marchwiczną Przełęcz, Miedziane, Szpiglasową Przełęcz i Szpiglasowy Wierch.

 

 

 

Wytrasowany szlak na Szpiglasową Przełęcz

 

 

 

 

Przełęcz Schodki od strony Pustej Dolinki

 

 

 

Liptowskie Mury od Kosturów po Gładki Wierch

 

 

 

Kostur i nawisy śnieżne

 

 

 

Bałwany na szlakach w tym roku obrodziły 🙂

 

 

 

 

Świstowa Czuba widziana z Progu Stawiarskiego w okolicach Siklawy. Doskonale widać dlaczego szlak jest zamykany na zimę.

 

 

 

 

W Tatrach idealnie czyste powietrze a w dolinach widoczna szara czapa smogu, i mało widoczne Pieniny.

 

 

 

 

 

Taki niepozorny mostek a jaki fotogeniczny.

 

 

 

 

 

Kozi Wierch

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wychodziłem ubrany w puch, czapkę, rękawice, a wracam w koszulce z krótkim rękawem…

 

 

Powrót do schroniska w pełnym piekącym słońcu, a warto pamiętać że mocno opala także światło odbite od śniegu.

 

 

 

Nad bezpieczeństwem czuwa Andrzej Maciata, ratownik TOPR i specjalista od lawin.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Przełęcz Krzyżne i niebezpieczny żleb opadający do Doliny Roztoki

 

 

 

Skrajny Granat, Granacka Przełęcz i Wlk. Orla Turniczka

 

 

 

Przełączka pod Ptakiem i Kopa nad Krzyżnem

 

 

 

 

 

 

Poranek dnia trzeciego i widok na Dolinę Pięciu Stawów Polskich ze schroniskiem

 

 

 

Wołoszyny przy wschodzącym słońcu

 

 

 

Dolinka Buczynowa a nad nią Orla Perć, od Koziego Wierchu po Przełęcz Krzyżne

 

 

 

Dolinka Buczynowa

 

 

 

Zsuwy lawinowe odsłaniają brązowy śnieg, jaki spadł kilka dni wcześniej.

 

 

 

Cały majestat i groza, żlebu opadającego z Przełęczy Krzyżne

 

 

 

Droga prowadząca z Palenicy Białczańskiej do Morskiego Oka

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

W trakcie zejścia na parking na Palenicy, za plecami spektakl trwa…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Podziemia

Schron przeciwlotniczy w Koszalinie dostępny do zwiedzania

przez Redakcja
Napisane przez Redakcja

  Przejeżdżając przez Koszalin, dla większości turystów w mieście w drodze nad Bałtyk, z pozoru nie ma nic ciekawego. Z pozoru tak, ale rzeczywistość jest zupełnie inna. Choć do wybrzeża nad Bałtykiem jest jeszcze kilkanaście kilometrów a nawigacje w większości samochodach ustawione są na Mielno, to jednak warto zaplanować sobie dłuższą przerwę w Koszalinie.

 

 

Skansen Kultury Jamneńskiej i Muzeum etnograficzne, Fragmenty murów obronnych, Domek Kata będący obiektem historycznym, Koszalińska Kolej Wąskotorowa z zabytkowym taborem, Zabytkowa XIX-wieczna katedra no i oczywiście podziemia. Tych pod ulicami Koszalina jest sporo a jak zapewniają lokalni pasjonaci Urbexu, jest ich bardzo dużo. Jednym z takich podziemi jest dawny schron, zagospodarowany urządzony i udostępniony do zwiedzania.

 

 

W Koszalinie, pod Hotelem Gromada Arka istnieje całkiem spory schron. Zagospodarowany i prowadzony przez pasjonatów, jest bardzo atrakcyjnym punktem na turystycznej mapie miasta. Dzięki uprzejmości Mariusza Króla i Piotra Sklenarskiego, zwiedziłem ten Salon Historyczny, będący powrotem do przeszłości. Nie jest to wyłącznie betonowy, podziemny labirynt, a całkiem interesujące muzeum. Muzeum w którym znalazły się przedmioty ukazujące historię Koszalina z okresu II WŚ aż po czasy współczesne lat 80′.

 

 

Salon Historyczny w jaki został zamieniony schron, znajduje się pod Hotelem Gromada w Koszalinie. „Salonowe czwartki” czyli spotkania pasjonatów historii i podziemi Koszalina oraz zwiedzanie z przewodnikiem, odbywają się w czwartki od godz. 17.00. Dla osób spoza Koszalina zainteresowanych zwiedzaniem, jest oczywiście taka możliwość, ale po uprzednim kontakcie i uzgodnieniu wizyty. Obiekt prowadzony jest non profit, wyłącznie przez pasjonatów i dzięki współpracy z Hotelem Gromada, który udostępnia podziemia. Zwiedzając podziemia warto wesprzeć utrzymanie tego muzeum, drobnym datkiem wrzuconym do puszki. 

 

 

Stowarzyszenie Historyczno-Eksploracyjne Odkrywcy w Koszalinie

Hotel Gromada w Koszalinie

wejście od ul. Kaszubskiej (niebieska brama)

tel 603 687 033

[email protected]

 

 

Każdy przedmiot jaki znalazł się w podziemiach ma swoją historię. Tych przybywa z każdą wizytą, bo mieszkańcy widząc to miejsce i zaangażowanie prowadzących obiekt, przekopują swoje piwnice i poddasza w poszukiwaniu przedmiotów, jakie mogły by wzbogacić kolekcję a przy okazji zostać ocalone.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

opracowanie i foto: Albin Marciniak

 
 
 
NAJPIĘKNIEJSZE PODZIEMIA W POLSCE I EUROPIE
 
 

 NAJPIĘKNIEJSZE PODZIEMIA

 
 
0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Lotniska i powietrze

Zatwierdzony Plan Inwestycyjny Kraków Airport na lata 2024-2045

przez Redakcja
Napisane przez Redakcja

informacja prasowa

   22.12.2023r.  wspólnicy Spółki Międzynarodowego Portu Lotniczego im. Jana Pawła II Kraków – Balice sp. z o. o. podczas Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników, jednogłośnie zaakceptowali przedłożony przez zarząd „Plan Inwestycyjny Kraków Airport na lata 2024 – 2045”. Podjęta decyzja jest podstawą formalną dalszych planów rozwoju krakowskiego lotniska i realizacji Planu Inwestycyjnego na lata 2023 -2045 zgodnie z Planem Generalnym  zatwierdzonym  w 2018r. Przy tej okazji możemy  także przekazać informację o zakończeniu robót budowlanych związanych z rozbudową płyty postojowej w części zachodniej krakowskiego lotniska. Inwestycja ta właśnie uzyskała pozwolenie na użytkowanie.

 

Radosław Włoszek, prezes Kraków Airport, foto Albin Marciniak

„Chciałbym podziękować wszystkim wspólnikom za zaangażowanie w rozwój krakowskiego lotniska- obecnie i w przyszłości największego regionalnego portu lotniczego w Polsce i jednego z najważniejszych w Europie”. powiedział Radosław Włoszek, prezes Kraków Airport.

Długoterminowa prognoza rozwoju ruchu lotniczego na lata 2023-2045 zakłada , że ruch na krakowskim lotnisku będzie konsekwentnie wzrastał , osiągając  według ULC nawet 16 mln pasażerów.  Na tendencję wzrostową wskazuje także rekordowy wynik czyli obsłużony pod koniec roku 2023 – 9 milionowy pasażer i plan obsłużenia w 2024r-10 milionów pasażerów”.-powiedział Radosław Włoszek, prezes Kraków Airport.

 

Kraków Airport foto Albin Marciniak

 

Kraków Airport jest jedynym lotniskiem regionalnym w Polsce, które  jako pierwszy port regionalny w Polsce obsłużył pod koniec 2023
9 milionowego pasażera. pasażerów. Lotnisko jest członkiem Międzynarodowej Rady Portów Lotniczych (ACI) oraz Związku Regionalnych Portów Lotniczych. Działania Kraków Airport są dostrzegane na świecie – potwierdza to m.in. nagroda ASQ Awards 2016 przyznana przez Airport Council International w 2017 r. za doskonalenie jakości obsługi klienta oraz nominacja UBM do nagrody World Routes Marketing Awards w 2017 roku.

Kraków Airport jako pierwszy port lotniczy w Polsce podpisał deklarację „Aviation Industry Charter for COVID-19”, zainicjowaną i przygotowaną przez Europejską Agencję Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA). Głównym celem deklaracji jest stosowanie i promowanie nowych zasad bezpieczeństwa przeciwko rozprzestrzenianiu się COVID-19 przez operatorów lotniczych oraz zarządzających lotniskami, 

CSR: Kraków Airport traktuje społeczną odpowiedzialność biznesu jako nieodłączny element strategicznego zarządzania i jest pierwszym regionalnym portem lotniczym w Polsce cyklicznie publikującym Raporty zrównoważonego rozwoju w oparciu o międzynarodowy standard raportowania niefinansowego Global Reporting Initiative.

Inwestycje: Plan Generalny lotniska Kraków/Balice wyznacza kierunki rozwoju portu lotniczego w ciągu najbliższych dwóch dekad. Krakowskie lotnisko planuje zainwestować około miliarda złotych w rozwój infrastruktury. Podstawą dalszej modernizacji lotniska pozostaje budowa nowej drogi startowej, która jest kluczowym elementem infrastruktury portu lotniczego. Rozwój lotniska oznacza powstanie ponad 10 tysięcy nowych bezpośrednich i pośrednich miejsc pracy oraz rozwój gospodarki Małopolski i Krakowa

0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Reklama

Specjały kulinarne Istrii – tradycyjna żywność tego regionu

przez Redakcja
Napisane przez Redakcja

 Istria jako jeden z popularnych regionów turystycznych Croatii ma wiele zalet, przez które stała się hitem jako kierunek wakacyjnym u Polaków. 

Oprócz pięknych widoków i niedalekiej odległości od naszych granic, Istria ma do zaoferowania wiele, jeśli chodzi o luksusowe wille w Chorwacji i doznania kulinarne. Jeśli jesteś fanem Roberta Makłowicza, to z pewnością słyszałeś już o klasycznych i obowiązkowych pozycjach do spróbowania przy okazji wizyty w dowolnej restauracji.

Poznaj kilka obowiązkowych chorwackich dań wprost z regionu Istrii i wybierz swoje ulubione! Przy okazji zarezerwuj nocleg z Villsy.com i bądź spokojny o zakwaterowanie na przyszły sezon!

 

Lista specjałów Istrii

Chorwacja słynie z wyjątkowej kuchni, bo łączy smaki śródziemnomorskie z wpływami kontynentalnymi. Oto kilka najciekawszych pozycji wprost z menu tamtejszych restauracji i lokalnych konob.

 

  1. Istarska Pršut (Prosciutto Istriano) – Istarska wersja włoskiego szynkowara, pršut, to suszone i wędzone kawałki wieprzowiny, które są uważane za jedne z najlepszych na świecie. Delikatny smak, subtelnia i aromat tego specjału sprawiają, że jest to nieodzowna część istrijskiej kuchni.
  2. Fuži z tartufami (Fuži s tartufima) – Fuži to rodzaj tradycyjnych makaronów, a kiedy są podawane z tartufami, stają się prawdziwą ucztą smaków. Tartufy są powszechne w istrijskich lasach, co sprawia, że dania z ich udziałem są niezwykle popularne. Fuži z tartufami często podawane są z sosem na bazie masła, śmietany lub oliwy z oliwek.
  3. Maneštra – to tradycyjna zupa istrijska, która często zawiera różne warzywa, jak fasola, ziemniaki, kukurydza i cebula. Jest gotowana na bulionie z wędzonych kości, co nadaje jej wyjątkowego smaku. Czasami dodaje się również prosciutto i oliwę z oliwek.
  4. Istarski Boškarin – to lokalna rasa bydła, a mięso pochodzące z tych zwierząt jest jednym z najważniejszych skarbów kulinarnej tradycji Istrii. Delikatne, pełne smaku mięso boškarina często podawane jest grillowane lub duszone, często z dodatkiem przypraw i ziół.
  5. Pljukanci z jagnięciną i warzywami (Pljukanci s jagnjetinom i povrćem) – pljukanci to specyficzny rodzaj makaronów, a w Istrii często są serwowane z duszoną jagnięciną i sezonowymi warzywami. Danie to jest zarówno sycące, jak i pełne intensywnych smaków, doskonale odzwierciedlając smaki regionu.
  6. Istarski Fritule – to tradycyjne istrijskie pączki, często spożywane podczas specjalnych okazji i świąt. Są one smażone i posypane cukrem, a czasem także skropione rumem. Istarski Fritule są pysznym, słodkim deserem, który doskonale kończy posiłek.

 

Tradycyjne posiłki na co dzień – wypieki i przekąski

Jeśli chodzi o tradycyjne przekąski i wypieki w lokalnych piekarniach, Istria podobnie jak cała Chorwacja ma do zaoferowania regionalne specjały, których koniecznie warto spróbować!

 

  1. Burek – to popularne danie w Chorwacji, zwłaszcza na śniadanie. Burek to warstwowe ciasto filo wypełnione nadzieniem, najczęściej mięsnym, serowym lub z warzywami.
  2. Pogača – to rodzaj chleba, często okrągłego kształtu, z charakterystycznym wzorem na wierzchu. Pogača może być podawana jako dodatek do posiłku lub jako przekąska.
  3. Kroasani – Chorwackie wersje francuskich croissantów są dostępne w wielu piekarniach. Mogą być nadziewane różnymi smakami, takimi jak czekolada, marmolada, migdały czy rodzynki.
  4. Kiflice – małe rogaliki, które mogą być słodkie lub słone. Słodkie wersje często zawierają dżem, marmoladę, orzechy lub czekoladę, podczas gdy te słone mogą mieć nadzienie serowe.
  5. Raznjići – rodzaj pieczywa z nadzieniem mięsnym, podobne do burka. Nadzienie może być zwykle mięsne, najczęściej z mięsa mielonego.
0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Reklama

Wyszukiwarka wycieczek i wakacji online. Czy warto z niej korzystać?

przez Redakcja
Napisane przez Redakcja

  Wycieczki podróżnicze nie tylko pozwalają nam odkrywać piękno świata, ale także rozwijają naszą wiedzę, kreatywność i elastyczność. Często podróże stawiają nas w sytuacjach, które wymagają szybkiego podejmowania decyzji, adaptacji do nowych warunków i otwartości na nieznane. Gdzie warto podróżować? Sprawdzamy razem z portalem trigodi.com.

Współczesne technologie również wpływają na doświadczenia podróżnicze. Smartfony, aplikacje, a także media społecznościowe i portale online umożliwiają nam dzielenie się naszymi przygodami w czasie rzeczywistym, inspirując innych do podobnych wypraw. Zarazem pozwalają nam zachować wspomnienia w formie zdjęć, filmów i opisów, które możemy przeglądać po powrocie. Niezastąpioną pomocą w organizacji podróży jest portal internetowym trigodi.com. Udostępnia on użytkownikom wyszukiwarkę wycieczek, wakacji i wczasów, która pozwala znaleźć atrakcyjne promocje Last Minute. Pomoże w tym wyszukiwarka wycieczek. Zawiera ona aktualne propozycje wielu biur podróży, które funkcjonują na polskim rynku turystycznym.

Wycieczka objazdowa, czyli odkrywanie świata

Wycieczki wakacyjne stają się również coraz bardziej świadomą formą turystyki. Coraz więcej turystów zwraca uwagę na zrównoważone praktyki podróżnicze, szanując lokalną kulturę, środowisko naturalne i społeczność. W miarę jak rośnie świadomość ekologiczna, podróże stają się sposobem na odkrywanie świata, jednocześnie dbając o jego przyszłość, w tym o aspekty związane z ochroną środowiska. 

Wycieczki objazdowe to nie tylko okazja do zwiedzania miejsc, ale także do osobistego rozwoju, poznawania ludzi i kultur, a także do budowania pamiętnych chwil. Bez względu na to, czy podróżujesz samodzielnie czy z grupą, czy preferujesz góry, morze czy zabytki historyczne, podróże mają potencjał przekształcenia naszego spojrzenia na świat i otwierają przed nami niekończące się możliwości odkrywania.

W dobie globalizacji, podróże stają się coraz bardziej dostępne, a ludzie z różnych zakątków świata mogą łatwiej wymieniać się swoimi doświadczeniami. Wielokulturowość staje się normą, a podróże kształtują naszą otwartość na różnice kulturowe i światopoglądowe. Odkrywanie wspólnych wartości i różnic to także jedna z wartości podróżniczych. Podróżowanie to nie tylko przemieszczanie się z jednego miejsca do drugiego, to również proces poznawczy, który kształtuje naszą wrażliwość, rozwija umiejętności adaptacji i uczy otwartości na nowe. Każda wycieczka to podróż pełna inspiracji i niepowtarzalnych chwil.

 

 

 Jakie biuro podróży warto wybrać?

Wybór biura podróży zależy od wielu czynników, w tym Twoich preferencji podróżniczych, budżetu, destynacji, a także opinii innych podróżnych. 

  • – Przeczytaj recenzje innych podróżnych na platformach internetowych, takich jak Google Opinie oraz specjalistyczne fora podróżnicze. Opinie innych osób mogą dać Ci dobry   obraz jakości usług biura podróży;
  • – Zapytaj znajomych, rodzinę czy kolegów o doświadczenia z różnymi biurami podróży. Rekomendacje od osób, które już korzystały z usług danego biura, mogą być cenne;
  • – Zastanów się, jakie usługi oczekujesz od biura podróży. Czy szukasz kompleksowej oferty, która obejmuje zarówno transport, zakwaterowanie, jak i atrakcje;
  • – Wybrane biura podróży specjalizują się w konkretnych destynacjach, stylach podróżowania (np. przygodowe wycieczki, wycieczki kulinarno-winne) lub grupach wiekowych (np. podróże dla seniorów, podróże rodzinne). Sprawdź, czy biuro ma doświadczenie w obszarze, który Cię interesuje;
  • – Porównaj ceny ofert różnych biur podróży. Pamiętaj, że najtańsza opcja nie zawsze jest najlepsza, ale warto znaleźć korzystny stosunek jakości do ceny.

Popularna wyszukiwarka wycieczek objazdowych na trigodi.com często oferuje propozycje biur podróży, zapewniając szeroki wachlarz opcji dla podróżnych o różnych oczekiwaniach i preferencjach. Przy korzystaniu z takich narzędzi ważne jest dokładne zapoznanie się z warunkami rezerwacji, polityką anulowania podróży i opiniami innych użytkowników, aby podjąć w pełni przemyślaną decyzję mogą przeglądać różnorodne wycieczki objazdowe dostępne w danym okresie, regionie czy według określonych kryteriów.

Tanie podróżowanie to nie tylko oszczędności finansowe, ale także szansa na autentyczne doświadczenia i bliższy kontakt z lokalną kulturą. Być może kluczem do udanej taniej podróży jest elastyczność, otwartość na nowe doświadczenia i umiejętność korzystania z dostępnych zasobów. Podążając za tymi zasadami, każdy może spełnić swoje podróżnicze marzenia bez konieczności zbytniego obciążania portfela.

Planowanie podróży z wyprzedzeniem może pomóc w znalezieniu korzystnych cen na bilety lotnicze, noclegi i atrakcje turystyczne. Monitoruj promocje i oferty specjalne, sprawdzaj ceny w różnych okresach oraz korzystaj z możliwości rezerwacji z wyprzedzeniem tj. oferty First Minute. Jednak dużym zainteresowaniem cieszą się również oferty Last Minute.

0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Zamki i pałace

Zamek w Gołuchowie, wczesnorenesansowa murowana budowla o charakterze obronnym z XVI wieku

przez Albin Marciniak
Napisane przez Albin Marciniak
Zamek w Gołuchowie zwiedzanie

Muzeum Narodowe w Poznaniu – Zamek w Gołuchowie

 
Zamek w Gołuchowie zwiedzanie
 
Pierwotna, wczesnorenesansowa murowana budowla o charakterze obronnym, kilkukondygnacyjna, na planie prostokąta, z basztami w każdym z narożników, która została wzniesiona w latach 1550-1560 dla Rafała Leszczyńskiego (starosty radziejowskiego i wojewody brzesko-kujawskiego) w Gołuchowie.

Historia zamku wznoszącego się nad rzeczką Trzemną w Gołuchowie liczy ponad 400 lat. Bryła zamku – po restauracji w XIX wieku – tylko pozornie ma jednolity charakter renesansu francuskiego. W rzeczywistości jej obecny kształt to rezultat trzech faz budowlanych. Pod tarasem dziedzińca ukryte są najstarsze fragmenty zamku – piwnice z II połowy XVI wieku. Wraz z fundamentami belwederu i trzech widocznych z dziedzińca wież, są jedyną pozostałością dworu obronnego wzniesionego około 1560 roku przez starostę radziejowskiego, wojewodę brzesko-kujawskiego i protektora reform – Rafała Leszczyńskiego. Druga faza budowlana związana jest z  synem Rafała – Wacławem Leszczyńskim, kasztelanem i wojewodą kaliskim, kanclerzem wielkim koronnym. Odziedziczył on Gołuchów w 1592 roku, a w początkach XVII wieku przekształcił go w okazałą rezydencję magnacką.
 

W roku 1853 dobra gołuchowskie zakupił dla swego jedynego syna Jana, Tytus Działyński – właściciel dóbr kórnickich. W 1857 roku  Jan Działyński poślubił Izabellę, córkę księcia Adama Jerzego Czartoryskiego, przywódcy stronnictwa emigracyjnego Hotel Lambert.

Mając na celu przebudowę zamku, Izabella sprowadziła z Francji artystów, wśród których znajdowali się: architekt Maurycy August Ouradou, rzeźbiarz Karol Biberon i malarz Ludwik Breugnot. Pierwowzorem realizacji architektonicznej, stały się słynne zamki królewskie znad Loary, dlatego dzisiaj podziwiać możemy w Gołuchowie charakterystyczne wysokie, kryte łupkiem dachy, smukłe kominy i wystrój rzeźbiarski typowy dla tych XVI-wiecznych budowli francuskiego renesansu. Podczas trwających kilkanaście lat prac, wiele pochodzących z czasów Leszczyńskich detali zarówno  zewnętrznego jak i wewnętrznego wystroju, zostało odrestaurowanych.

Zamierzeniem Izabelli z Czartoryskich Działyńskiej było utworzenie w odbudowanym zamku nie tylko rezydencji, ale i muzeum. Izabella zmarła w roku 1899 we Francji, ale pochowana została w Gołuchowie, w przebudowanej w tym celu kaplicy, znajdującej się na terenie parku. Na sześć lat przed śmiercią utworzyła Ordynację Książąt Czartoryskich w Gołuchowie. W jej statucie gwarantowała ogólną dostępność swoich zbiorów oraz ich niepodzielność.

To prywatne muzeum funkcjonowało nieprzerwanie do września 1939 roku. II wojna światowa stała się dla kolekcji Izabelli Działyńskiej tragedią. Zrabowane przez hitlerowców zbiory zostały wywiezione, wiele eksponatów zniszczono, inne zaginęły. Ocalała część kolekcji powróciła do Polski w 1956 roku z byłego Związku Radzieckiego.

Zamek w roku 1951 został przejęty przez Muzeum Narodowe w Poznaniu, którego zasługą są dwukrotnie przeprowadzane kompleksowe prace konserwatorskie, mające na celu usunięcie zniszczeń powstałych w latach 1939- 1951. Nowy gospodarz wyposażył sale zamkowe we własne zbiory, m.in. wspaniałe gobeliny, renesansowe malarstwo europejskie, rzadkie okazy mebli, kolekcję rzemiosła artystycznego. W miarę upływu czasu powracają do Gołuchowa zabytki pochodzące z kolekcji Izabelli Działyńskiej. Obecnie obejrzeć można część dawnego zbioru waz antycznych, obrazy malarzy polskich i zachodnioeuropejskich oraz niektóre meble z dawnego wyposażenia zamku.

Ocalała biblioteka ze starodrukami

 
Kierownik Zamku w Gołuchowie Paulina Vogt-Wawrzyniak

 
 

Muzeum Zamek w Gołuchowie
 
 
 
 
{source}
<iframe src=”https://www.google.com/maps/embed?pb=!1m18!1m12!1m3!1d2464.517396351262!2d17.93057321609718!3d51.85150897969313!2m3!1f0!2f0!3f0!3m2!1i1024!2i768!4f13.1!3m3!1m2!1s0x471ad265248bedcf%3A0x7dc2d708c58850e!2sMuzeum%20Zamek%20w%20Go%C5%82uchowie.%20Oddzia%C5%82%20Muzeum%20Narodowego%20w%20Poznaniu!5e0!3m2!1spl!2spl!4v1613228501809!5m2!1spl!2spl” width=”600″ height=”450″ frameborder=”0″ style=”border:0;” allowfullscreen=”” aria-hidden=”false” tabindex=”0″></iframe>
{/source}
 
 
 
 
 
Zamki i Pałace w Polsce
 
w obszernych fotorelacjach
 
 
 
 
ZAMKI W POLSCE baner
 
 

 
 
 

 
 
 
 
Zamki w Polsce
 
 
ZAMKI W POLSCE baner
 
 
 
0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Różne media

Biuro podróży Nekera organizuje pierwszy w Polsce wyjazd studyjny dla agentów biur podróży do Arabii Saudyjskiej.

przez Redakcja
Napisane przez Redakcja

   Touroperator Nekera wspólnie z Saudi Tourism Authority organizuje w połowie lutego 2024 study tour do Arabii Saudyjskiej. Jest to pierwszy tego typu wyjazd w Polsce. Najlepsi partnerzy Nekery będą mieli okazję do odwiedzenia tego niesamowitego, ale wciąż mało odkrytego turystycznie kraju. Agenci turystyczni jako jedni z pierwszych branży będą mogli zobaczyć min. stolicę – Riyadh, starożytne cywilizacje pustynne w AlUla, Wadi Disah, niesamowitą architekturę w portowym mieście Dżedda, które położone jest blisko słynnej Mekki i wiele innych atrakcji, które przygotowali organizatorzy.

 

 

„Nekera już od roku organizuje wycieczki do Arabii Saudyjskiej z wylotami z Warszawy. Od czerwca 2024 będzie to lot bezpośredni realizowany z lotniska Chopina do Rijadu samolotem LOT. Połączyliśmy również 4 polskie porty lokalne: Rzeszów, Gdańsk, Wrocław i Szczecin i również stamtąd oferujemy już możliwość bezpośredniego dotarcia przez Warszawę do Arabii Saudyjskiej na 5, 8, lub 13 dni. To ciągle mało znany i nieodkryty turystycznie kraj, gdzie pustynia kontrastuje z błękitem Morza Czerwonego a tradycja współistnieje z nowoczesnością. Wierzę, że najbliższe miesiące pokażą polskim turystom zupełnie unikatowe możliwości jakie oferuje ta destynacja” – podkreśla Maciej Nykiel, prezes zarządu Nekery.

 

 

Arabia Saudyjska to kraina, która zachwyci każdego! Można sobie wyobrazić wschód słońca nad nieskończoną pustynią Ar-Rab al-Chali, spacer po historycznych uliczkach Dżeddy czy wizytę w świętym mieście Medyna. To miejsce dla ludzi chcących poznać lokalną kuchnię, zobaczyć ślady starożytnego świata, cieszyć się niekończącym latem na białych plażach, podczas snorkelingu i nurkowania w Morzu Czerwonym i odkryć zachwycającą, egzotyczną przyrodę. To kraj, gdzie doświadcza się autentycznej arabskiej kultury, jednocześnie korzystając z komfortu doskonałych, luksusowych hoteli. 

 

 

Informacja Prasowa Nekera, 

Warszawa, 20.12.2023

 

 

 

 

 

 

0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
@2021 - All Right Reserved. Designed and Developed by PenciDesign