Polana Stoły lub Polana na Stołach – Tatry Zachodnie

przez Albin Marciniak 2024-08-24

Napisane przez Albin Marciniak

Polana na Stołach Tatry Zachodnie

Szukając ciszy i spokoju…

Polana na Stołach czy też Stoły, to rozległa polana w bliskiej odległości Kominiarskiego Wierchu. Znajdowało się na niej kilkanaście szałasów a do dzisiaj zachowało się tylko 3. To bez wątpienia najspokojniejsze miejsce w Tatrach do którego prowadzi znakowany szlak. Wędrówkę zaczynamy niebieskim szlakiem w Kirach i idziemy Doliną Kościeliską do Lodowego Źródła na wysokości Bramy Kraszewskiego. Niebieskim szlakiem kierujemy się w prawo, by po ok 1,2 h dotrzeć do polany. Siedząc przy zabytkowych szałasach Dolinę Kościeliską mamy poniżej, a ponad nią widzimy Giewont i Krzesanicę. Powrót tym samym szlakiem, gdyż jest to szlak prowadzący wyłącznie na Polanę Stoły. Między innymi ten szlak jest tak mało popularny.

Zabytkowy szałas pasterski – jeden z trzech na polanie

Dolina Kościeliska to początek szlaki z Kir w stronę Polany Stoły.

Polana na Stołach lub krótko Stoły – wysokogórska polana leżąca na Stołach – niewielkim wapiennym masywie górskim w Tatrach Zachodnich, nad Doliną Kościeliską. Znajduje się na grzbiecie oraz wschodnim, stromym stoku, na średniej wysokości około 1300–1360 m. Dawniej była użytkowana pastersko, była częścią Hali Stoły. Znajdowało się na niej kilkanaście szałasów (obecnie tylko 3).

Roztaczają się z niej rozlegle widoki na Hruby Regiel, Czerwone Wierchy i Giewont

oraz na północne ściany Kominiarskiego Wierchu. Geolodzy mogą stąd podziwiać podręcznikowy wręcz przykład fałdu leżącego w Organach. Z górnej części polany istniała ścieżka na Suchy Wierch (10 min).

Dawniej prowadził nią znakowany szlak na wierzchołek Stołów (obecnie jest zamknięty).

Pasący na tej polanie nazywani byli zastolany lub zastolanie. W jednym z szałasów ukrywał się w 1944 r. jeden z przywódców Goralenvolku – Wacław Krzeptowski.

Istniejące obecnie na polanie 3 szałasy podlegają ochronie (są umieszczone w krajowym rejestrze zabytków). Są to drewniane budynki o niskich zrębach, z charakterystycznymi dachami. W niższej, dolnej części nazywanej dojarnikiem dojono owce, a także przetrzymywano je podczas zimnych nocy.

Po zniesieniu wypasu tereny wokół polany stopniowo zarastają lasem. W 1955 r. polana miała powierzchnię ok. 11 ha, ale w 2004 w wyniku zarośnięcia jej powierzchnia zmniejszyła się o ok. 61%. Z rzadkich w Karpatach gatunków roślin stwierdzono występowanie złoci małej i wiechliny fioletowej.

Niebieski szlak turystyczny z Doliny Kościeliskiej. Wejście na niego znajduje się tuż obok Pośredniej Kościeliskiej Bramy, naprzeciwko Lodowego Źródła. Odległość 2 km, różnica wzniesień 460 m. Po drodze mijamy niewielką polanę Niżnie Stoły. Jest to pierwszy znakowany szlak turystyczny w Tatrach Zachodnich, wyznaczony jeszcze w 1892 r. przez Mieczysława Karłowicza. Czas przejścia: 1:10 h, ↓ 55 min

Na polanie i na szlaku spotkać można kilka gatunków żmij.

opracowanie & foto: Albin Marciniak

Na całym terenie TPN obowiązuje całkowity zakaz palenia
http://klubpodroznikow.com/forum/60-czyste-gory-czyste-szlaki/9840-bezwzgldny-zakaz-palenia-na-terenie-tpn

W drodze na Polanę …

opracowanie & foto Albin Marciniak

https://www.facebook.com/marciniak.albin

Wykaz schronisk górskich w Polsce

2024-08-24 0 komentarze/y

Muzea

Muzeum Lotnictwa w Krakowie

przez admin 2024-08-24

Napisane przez admin

Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie

Jedno z trzech muzeów lotniczych na świecie, posiadających tak bogate i wartościowe zbiory. Do tej pory muzeum zgromadziło m.in. : 163 samoloty, 16 śmigłowców, 44 szybowce, 238 silników, pojazdy wsparcia i radiolokacji, wyrzutnie rakiet, oraz wiele innych pamiątek lotniczych. Muzeum posiada również bibliotekę z ponad 30 tysiącami pozycji. Powstanie Muzeum związane jest z zorganizowaniem w 1964 roku przez Aeroklub Krakowski wielkiej Wystawy Lotniczej na terenie byłego lotniska Rakowice-Czyżyny. Od 1963 roku zaczęto zwozić eksponaty lotnicze, które były już wcześniej, od zakończenia działań wojennych, gromadzone z myślą o przyszłym muzeum lotnictwa.

Muzeum Lotnictwa Polskiego

Nowy budynek, obiekt o kubaturze netto 23.250 m³, powierzchni użytkowej 3.378 m², ma ponad 11 metrów wysokości, trzy kondygnacje nadziemne i jedną podziemną. Z lotu ptaka Gmach Główny przypomina formą wirujące śmigło. Jest to jeden z najnowocześniejszych, najbardziej ekspresyjnych w swej bryle, stworzonych od podstaw obiektów muzealnych w Polsce.

Rakowice-Czyżyny było jednym z najstarszych stałych lotnisk w Europie. Założone zostało w 1912 roku dla potrzeb lotnictwa Austro-Węgier. W 1917 roku lotnisko na Rakowicach stało się jednym z punktów etapowych pierwszej w Europie regularnej pocztowej linii lotniczej łączącej Wiedeń z Kijowem i Odessą.

W połowie lat 20-tych polskie władze wojskowe podjęły decyzję o rozbudowie lotniska. Efektem tego było powstanie drugiego co do wielkości lotniska w Polsce. W 1939 we wrześniu podzieliło los innych polskich baz lotniczych, było kilkakrotnie bombardowane przez niemieckie bombowce.

W okresie II wojny światowej lotnisko krakowskie było wykorzystane przez niemiecką Luftwaffe. Stało się jedną z baz lotniczych biorących udział w przygotowaniach do ataku niemieckiego na Związek Radziecki w 1941 roku. W styczniu 1945 roku lotnisko zajęli Rosjanie. W połowie 1945 roku przekazali je polskim władzom wojskowym. W 1963 roku lotnisko Rakowice-Czyżyny zostaje zlikwidowane z powodu rozbudowy kombinatu metalurgicznego i towarzyszących mu osiedli mieszkaniowych.

Część obiektów dawnego lotniska jest obecnie używana przez Muzeum. Zajmuje ono ocalałe polskie obiekty lotniskowe, w skład których wchodzi duży hangar lotniczy i zaplecze garażowo-magazynowe, zbudowane na przełomie lat 20- i 30-tych oraz dwa małe budynki zbudowane przez Niemców w okresie ostatniej wojny.

Muzeum jest w posiadaniu 25 samolotów pochodzących z kolekcji Hermana Göringa, która przed wojną znajdowała się w berlińskich Deutsche Luftfahrt Sammlung (Niemieckich Zbiorach Lotniczych) i po wojnie trafiła do Krakowa jako mienie porzucone przez Niemców w Kuźnicy Czarnkowskiej (znajdującej się przed wojną na terenie Niemiec). Obecnie stanowią one obok tzw. Berlinki przedmiot niemieckich roszczeń wobec Polski.

Znajdujący się w zbiorach muzeum jedyny ocalały na świecie P.11c w czasie kampanii wrześniowej brał udział w walkach. Pilotował go ppor. Wacław Król. 1 września zestrzelił wspólnie z kpr. Pawłem Kowalą samolot rozpoznawczy Hs 126, a 5 września wraz z kpr. Piotrem Zaniewskim zestrzelił He 111. Nie zostało to uwzględnione przez komisję Bajana, jednak znalazło potwierdzenie w danych Luftwaffe.

Oprócz statków powietrznych muzeum posiada też ekspozycję silników lotniczych, prezentowanych w sposób umożliwiający poznanie ich konstrukcji.

Kraków, al. Jana Pawła II 39

http://muzeumlotnictwa.pl/

Zbiory muzeum

Mały hangar – samoloty z lat 1909-1920,
Duży hangar – samoloty, śmigłowce i szybowce zgromadzone w oryginalnym przedwojennym hangarze 2 Pułku Lotniczego.
Silnikownia – jedna z największych w Europie kolekcja silników lotniczych od okresu pionierskiego do dziś, pozwala prześledzić zmiany w konstrukcji silników na przestrzeniach dziejów od silników rzędowych, rotacyjnych i gwiazdowych aż do współczesnych silników turboodrzutowych.
„Swego nie znacie” – wystawa statków powietrznych z okresu pionierskiego lotnictwa,
Wystawa plenerowa – wielkogabarytowe cywilne i wojskowe statki powietrzne.
Na wystawie plenerowej zgromadzono niemal wszystkie odrzutowce używane przez Wojsko Polskie.

Aleja Migów

2024-08-24 0 komentarze/y

Schroniska

Schronisko Górskie PTTK na Hali Ornak w Tatrach Zachodnich

przez Redakcja 2024-08-24

Napisane przez Redakcja

Schronisko turystyczne znajdujące się na Małej Polance Ornaczańskiej w górnej części Doliny Kościeliskiej w Tatrach Zachodnich na wysokości 1100 m n.p.m., na terenie należącym dawniej do Hali Ornak. Schronisko posiada 48 miejsc noclegowych w pokojach 2-, 3-, 4-, 6-, 8- osobowych.

Schronisko Ornak jest doskonałym punktem wypadowym na całe Tatry Zachodnie, a zwłaszcza na grań Czerwonych Wierchów, Grań Ornaku, Strarobociański Wierch. Przez Iwaniacką Przełęcz najszybciej przedostać się do Doliny Chochołowskiej.

Ze Schroniska można wyruszyć na zwiedzanie jaskiń Doliny Kościeliskiej: Mylnej, Mroźnej, Raptawickiej oraz zawitać do mistycznego świata legend, których scenerią jest Wąwóz Kraków. Można również wybrać się na niedługi spacer do Smreczyńskiego Stawu, który może być nazwany brylancikiem Tatr zachodnich poprzez swoje usytuowanie i otoczenie niepowtarzalnym pejzażem.

szlaki

– zielony z Kir dnem Doliny Kościeliskiej do schroniska, a stąd dalej Doliną Tomanową do Rozdroża w Tomanowej, na Chudą Przełączkę i Ciemniak w Czerwonych Wierchach.

Czas przejścia z Kir do schroniska: 1:40 h, ↓ 1:35 h

Czas przejścia ze schroniska do Rozdroża w Tomanowej: 1:30 h, ↓ 1:10 h

– żółty przez Wielką Polanę Ornaczańską i Iwanowską Dolinkę na Iwaniacką Przełęcz. Czas przejścia: 1:15 h, ↓ 50 min

– czarny do Smreczyńskiego Stawu. Czas przejścia: 30 min, ↓ 20 min

{source}<iframe src=”https://www.google.com/maps/embed?pb=!1m18!1m12!1m3!1d1737.8457011036553!2d19.857603116367308!3d49.229123923607695!2m3!1f0!2f0!3f0!3m2!1i1024!2i768!4f13.1!3m3!1m2!1s0x4715926903a89a4f%3A0x3c36dd5f018d8d5c!2sSchronisko%20PTTK%20na%20Hali%20Ornak!5e1!3m2!1spl!2spl!4v1724495815678!5m2!1spl!2spl” width=”800″ height=”600″ style=”border:0;” allowfullscreen=”” loading=”lazy” referrerpolicy=”no-referrer-when-downgrade”></iframe>{/source}

Schronisko Górskie PTTK na Hali Ornak 14

W parterowej części schroniska znajduje się drewniana sala jadalna, bufet, recepcja oraz kuchnia połączona z wydawaniem posiłków. Kominek rozpalany drewnem obok stylizowany barek, który swoistym klimatem pomoże turystom poczuć niezwykły nastrój, klimat i dzieje dawnej Doliny Kościeliskiej, kopalni srebra i rudy metali oraz poszukiwaczy skarbów. Goście mogą skorzystać z przestrzennej sali wypoczynkowej z biblioteczką. Do ich dyspozycji w podziemiach schroniska przygotowana została kuchnia turystyczna oraz suszarnia na mokrą odzież. Tutaj też znajdują się łazienki z natryskami.

Grzegorz i Anna Gąsienica Daniel – są od roku 1996 dzierżawcami schroniska Na Hali Ornak. Wcześniej przez 5 lat prowadzili ten obiekt z ojcem Anny, Józefem Krzeptowskim, wieloletnim dzierżawcą Schronisk PTTK w Roztoce, w Dolinie Pięciu Stawów Polskich, Włosienicy, Ornaku i obecnie Schroniska W Chochołowskiej. Grzegorz i Anna Gąsienica Daniel kultywują tradycję gazdowania w tatrzańskich schroniskach PTTK również po swoich przodkach Marii i Andrzeju Krzeptowskich.

telefon: +48 0182070520 ,+48695-530-813.
http://schronisko-ornak.pl/

Pierwszym obiektem turystycznym w Dolinie Kościeliskiej była altana turystyczna zbudowana przez Towarzystwo Tatrzańskie w 1875 r. przy Lodowym Źródle w pobliżu polany Stare Kościeliska. Drugą altanę Towarzystwo Tatrzańskie zbudowało na Polanie Smytniej w 1892 r., obok krzyża Wincentego Pola, trzecią w 1896 r. nad brzegiem Stawu Smreczyńskiego. Niestety z biegiem lat wszystkie trzy budynki uległy zniszczeniu.

Pierwszym schroniskiem turystycznym stał się w 1909 r. duży szałas pasterski na Polanie Pysznej wydzierżawiony przez Sekcję Narciarską TT od Zarządu Dóbr hr. Zamoyskiego. Zostało ono przebudowane w latach 1910 -1911, w kolejnych latach prowadzono takie prace modernizacyjne jeszcze kilkakrotnie. W czasie II wojny światowej dawało schronienie partyzantom radzieckim i kurierom tatrzańskim w drodze na Węgry. Schronisko uległo zniszczeniu w 1945 r. w czasie walk Niemców z partyzantami.

Po wojnie na Małej Polanie Ornaczańskiej zbudowano schronisko, które do dziś służy turystom. Jest to piękny budynek, utrzymany w stylu nowozakopiańskim, projektu Anny Górskiej. Uroczystego otwarcia schroniska dokonano 8 sierpnia 1948 r. W 1973 r. odsłonięto w schronisku tablicę pamiątkową Walerego Goetela, działacza ochrony przyrody, prezesa PTT, a potem Komisji Turystyki Górskiej PTTK.

Izba Muzeum pierwszego schroniska

Schronisko Górskie PTTK na Hali Ornak 11

Schronisko Górskie PTTK na Hali Ornak 13

Schronisko Górskie PTTK na Hali Ornak 15

Schronisko Górskie PTTK na Hali Ornak 18

Schronisko Górskie PTTK na Hali Ornak 17

opracowanie & foto Albin Marciniak

https://www.facebook.com/marciniak.albin

Wykaz schronisk górskich w Polsce

2024-08-24 0 komentarze/y

Podziemia

wnętrze zapory wodnej na Solinie

przez Albin Marciniak 2024-08-22

Napisane przez Albin Marciniak

ZAPORA SOLINA

Wnętrze zapory wodnej na Solinie z kilometrami korytarzy wewnątrz betonowego kolosa

Gigantyczna budowla hydrotechniczna, która we wnętrzu skrywa kilometry korytarzy na kilku poziomach.

Woda, plaże, i kolejka gondolowa nad zaporą to widok znany każdemu kto odwiedził Solinę. To jednak nie koniec atrakcji nad zaporą i elektrownią wodną na jeziorze Solińskim. Betonowy kolos skrywa w swoim wnętrzu 2 kilometry tuneli.

W ramach poznawania Podziemnych Tajemnic Polski tym razem dotarliśmy do wnętrza Zapory Wodnej w Solinie. Po niedostępnych na ogół zakamarkach oprowadzał nas Dyrektor Techniczny P. Walko. Wewnątrz zapory na 4 poziomach biegną galerie komunikacyjno-kontrolne o łącznej długości 2 073 m. Za wieloma metrami betonu znajduje się ogromna ilość wody a gdzieś nad głowami po koronie zapory wędrują tysiące turystów. To potęguje wrażenia osób zwiedzających wnętrze zapory.

Zapora w Solinie jest największą budowlą hydrotechniczną w Polsce o długości 664 m, podzieloną na 43 sekcje, wysokości 82 m i objętości betonu 760 000 m3. Przekrój poprzeczny zapory ma kształt zbliżony do trójkąta. Wewnątrz zapory na 4 poziomach biegną galerie komunikacyjno-kontrolne o łącznej długości 2 073 m. Dylatacje pomiędzy sekcjami uszczelnione są gumowymi taśmami o szerokości 50 i 36 cm, zabetonowanymi w sąsiednich sekcjach. Przelewy zamykane są zamknięciami segmentowymi o konstrukcji spawanej. Górna krawędź segmentu w położeniu zamkniętym przewyższa normalny poziom piętrzenia o 0,5 m. W sekcjach przelewowych znajdują się dwa upusty denne. W sekcjach zapory przylegających do elektrowni wodnej zabetonowane są rurociągi stalowe doprowadzające wodę do turbin elektrowni. Średnica rurociągów (2 nitki) prowadzących do turbin Francisa wynosi 6,0 m a do turbin rewersyjnych (pracujących w dwóch kierunkach – również 2 nitki) wynosi 4,0 m. Poniżej sekcji przelewowo-upustowych zapory w celu rozpraszania energii wody, znajduje się podłoże w postaci betonowej płyty wypadowej uzbrojonej w dwa rzędy szykan. Dla zabezpieczenia się przed nadmierną filtracją pod zaporą wykonana została w podłożu przesłona z zastrzyków cementowych składająca się z otworów wiertniczych o maksymalnej głębokości 60 m, (średnio 47 m). Całkowita długość otworów 20 690 m. Elektrownia Wodna Solina (uruchomiona w 1968 r.), szczytowo-pompowa z czterema turbozespołami typu Francisa o mocy zainstalowanej (po modernizacji przeprowadzonej w latach 2000-2003) 200 MW i produkcji rocznej energii elektrycznej 230 GWh.

ISTNIEJE MOŻLIWOŚĆ ZWIEDZANIA WNĘTRZ ZAPORY W GRUPACH ZORGANIZOWANYCH.

Program zwiedzania zapory i elektrowni wodnej w Solinie.

PGE Energia Odnawialna S.A. Oddział ZEW Solina-Myczkowce w Solinie ma do zaoferowania bardzo ciekawą i cieszącą się niesłabnącą popularnością ofertę zwiedzania Elektrowni Wodnej w Solinie, wyjątkowej nie tylko w skali krajowej budowli hydrotechnicznej.

Cześć I:

1. Seans filmowy o energii odnawialnej.

Film przedstawia teorię i praktyczne zastosowanie technologii mających na celu wykorzystanie do produkcji energii odnawialnych źródeł środowiska naturalnego takich jak: woda, wiatr, słońce, biomasa i inne. Film wzbogacony jest o komputerowe wizualizacje procesów produkcji energii, a także prezentuje światowe dokonania w tej dziedzinie ze szczególnym uwzględnieniem dokonań polskich inżynierów.

2. Prezentacja gablot o odnawialnych źródłach energii.

Przedstawione są tu fotografie z procesu budowy elektrowni, jak również archiwalne zapisy poszczególnych etapów budowy największej w Polsce zapory betonowej typu ciężkiego w Solinie, stanowiąc tym samym jeden z największych obiektów hydrotechnicznych w Europie.

Cześć II:

Po obejrzeniu filmu możemy zacząć zwiedzanie zapory i elektrowni Solina. Trasa wycieczki prowadzi poprzez halę produkcyjną elektrowni, halę maszyn, galerię nr 1 i nr 2. Będąc w Galerii nr 1 znajdziemy się 5 metrów poniżej poziomu dna jeziora solińskiego. W miejscu tym odwiedzający poznają zasady wznoszenia poszczególnych sekcji, instalacji urządzeń kontrolno-pomiarowych zapory oraz sposoby uszczelniania podłoża. Następnym etapem wycieczki jest galeria nr 2. Tu można zobaczyć kolejną ciekawostkę zapory solińskiej, jaką jest jedna z 28 szczelin pomiędzy najwyższymi sekcjami zapory tzw. „fuga oszczędnościowa”.

„fuga oszczędnościowa”

Historia

Malowniczy krajobraz, niepowtarzalny klimat, nieskończone bogactwo przyrody, wśród której jedna z najbardziej imponujących budowli wzniesionych przez człowieka. ZAPORA WODNA W SOLINIE i powstałe dzięki temu jezioro, zwane – z uwagi na swą wielkość i piękno – bieszczadzkim morzem, na zawsze zmieniły tutejsze życie. Niemal bezludny kiedyś teren odwiedzają dziś setki tysięcy turystów.

Najważniejsze efekty, które brane były pod uwagę przy podejmowaniu decyzji o budowie zapory w Solinie to – oprócz stworzenia warunków dla organizowania wypoczynku, sportów wodnych i turystyki – względy energetyczne, ochrona przed powodzią, podwyższanie przepływów minimalnych, powstanie bazy dla hodowli ryb, a także pobór wody dla celów komunalnych.

O budowie tamy na bieszczadzkim odcinku Sanu myślano już na początku XX wieku. Projekt opracowano w Zakładzie Budownictwa Wodnego Politechniki Lwowskiej pod kierunkiem profesora Maksymiliana Matkiewicza i Karola Pomianowskiego. Zgodę na budowę wyraziło starostwo powiatowe w Lesku rezolucją z 23 maja 1920 roku.

Po wykonaniu części fundamentów – betonową obudowę wylotu turbin i wylotu tunelu, prace przerwano. Brak funduszy, warunki terenowe – brak dróg, zaplecza i okres wielkiego kryzysu gospodarczego uniemożliwiły zakończenie budowy. Zamówione w austriackiej firmie VOITH turbiny nigdy nie zostały odebrane.

Przyszedł rok 1934, rok wyjątkowo mokry. Znaczny przybór wód spowodował ogromne powodzie. W Ministerstwie Komunikacji powołano zespół do wyboru najkorzystniejszej lokalizacji zapory na Sanie. Powrócono wówczas do koncepcji Karola Pomianowskiego. Projekt budowy stopnia wodnego w Solinie przygotowany został tuż przed wybuchem II wojny światowej, która na kilka lat przerwała te działania.

Po zakończeniu II wojny światowej w 1952 roku Warszawskie Biuro Siłowni Wodnych, na zlecenie Ministerstwa Energetyki, opracowało koncepcję energetycznego wykorzystania zasobów wodnych Sanu. Zaproponowano w niej zbudowanie 17 stopni wodnych wraz z elektrowniami o łącznej mocy 300 MW. Największy stopień wodny miał powstać w Solinie, a moc elektrowni to 138 MW.

I tak oto rozpoczęła się budowa jedynej w swoim rodzaju zapory i elektrowni wodnej w Solinie. Zbudowana w latach 1960 – 1968 zapora ma długość 664 m o kubaturze 780 300 m3 betonu i podzielona jest na 43 sekcje. Szerokość typowej sekcji to 15 m. Maksymalna wysokość sekcji 82 m w najniższym miejscu posadowienia. Warunki geologiczne oraz profil koryta rzeki spowodowały konieczność załamania osi zapory. Korona zapory ma 8,4 m szerokości.

Jak na owe czasy była to budowla hydrotechniczna wykonywana według najnowszej myśli inżynierskiej nie tylko krajowej, ale i europejskiej. Do dnia dzisiejszego jest to największa zapora z dopływem naturalnym w kraju. Podobnie jak zbiornik soliński, który też dzierży palmę pierwszeństwa, gromadzi bowiem 500 milionów metrów sześciennych wody. To bieszczadzkie morze powstałe w wyniku przegrodzenia doliny Sanu betonową zaporą ma kształt rozwartych wideł. Jedno odgałęzienie o długości 26 kilometrów wypełnia dolinę Sanu, drugie o długości 12 kilometrów wypełnia dolinę Solinki. Powierzchnia lustra wody w zbiorniku wynosi 2 200 ha. Wypełnienie czaszy zbiornika poprzedziło przeniesienie 126 gospodarstw z terenów wsi Solina, Teleśnica, Sanna, Horodek, Chrewt, Sokole i część Wołkowyi.

To ogromne i pionierskie wyzwanie jak na ówczesne czasy wymagało ogromu prac organizacyjno – logistycznych, które oddają liczby. Do wzniesienia zapory zużyto 820 tysięcy m3 betonu, przeznaczając na jego wyprodukowanie 1,7 miliona ton kruszywa oraz 200 tysięcy ton cementu. Zapora waży ok. 2 mln ton, a objętość tworzącego nią betonu wynosi 760 tys. m3. Przy pracach nad wznoszeniem tamy pracowało 2000 robotników, z których pomimo ciężkich warunków pracy, nikt nie zginął.

Do budowy zapory w Myczkowcach przystąpiono w 1938 r. Zaprojektowana została mniej więcej w tym samym czasie, co postulowaną zaporę w Solinie. Przerwane na skutek wojny prace podjęto ponownie w 1956 r. i w ciągu czterech lat zbudowano zaporę o wysokości 17,5 i długości 460 m, która – spiętrzając wody Sanu na 15,5 m – utworzyła tzw. Jezioro Myczkowieckie, pełniące funkcję zbiornika wyrównawczego dla elektrowni wodnej w Solinie.

nowoczesny punkt dowodzenia elektrowni

i zabytkowy już pulpit sterowania

Centrum Informacji Energii Odnawialnej Elektrowni Wodnej w Solinie

ZWIEDZANIE ELEKTROWNI Z PRZEWODNIKIEM

https://solina.pl/Zapora-Solina

Zdjęcia z niedostępnych rejonów podziemi i sterowni zapory dzięki uprzejmości dyrektora Józefa Folcika (rok 2011)

Józef Folcik, dyrektor PGE Energia Odnawialna S.A. Oddział w Solinie

dyżurny inżynier Jacek Ryłko

SOLINA – Zrzut wody na zaporze w Solinie

{youtube}3sfZ4HnnhXk{/youtube}

Solina − wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie leskim, w gminie Solina. Do 30 grudnia 1999 Solina była siedzibą gminy Solina (siedziba przeniesiona do Polańczyka).

W latach 1975−1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa krośnieńskiego. W pobliżu wsi znajduje się Zbiornik Soliński powstały w 1968 r. poprzez spiętrzenie wód rzek San i Solinka. Przed powstaniem zapory wieś znajdowała się w miejscu obecnego dna zbiornika. Pierwszy raz Solina wzmiankowana jest w dokumencie z 1426 r. jako miejscowość leżąca w dobrach Kmitów. W II połowie XV w. miała miejsce powtórna lokacja wioski na prawie wołoskim. Przypadła ona synowi siostry wojewody, Katarzyny Kmicianki (zamężnej za Andrzejem Stadnickim, kasztelanem sanockim) – Mikołajowi Stadnickiemu, Katarzyna Kmicicianka wniosła w wianie mężowi Mikołajowi Stadnickiemu Solinę. Otrzymał on wtedy w spadku jeszcze Myczków. Większą część mieszkańców stanowili Polacy. Po II wojnie światowej, zostali stąd wysiedleni wszyscy Ukraińcy. Obecnie wieś jest osiedlem pracowników elektrowni wodnej i domów wypoczynkowych.

Podziemia w Polsce dostępne do zwiedzania

NAJPIĘKNIEJSZE PODZIEMIA TURYSTYCZNE W POLSCE

opracowanie: & foto: Albin Marciniak

https://www.facebook.com/marciniak.albin

Podobało się? Możesz pochwalić stawiając kawę 🙂

Mimo 16 lat istnienia i wielu milionów odsłon, nadal bez atakujących i denerwujących reklam. Twoja pomoc jest bardzo cenna i motywująca.

2024-08-22 0 komentarze/y

Rumunia

Wulkany błotne w Rumunii, wyjątkowy rezerwat przyrody

przez Redakcja 2024-08-20

Napisane przez Redakcja

Rumunia na ogół kojarzona jest z Transylwanią i zamkami Drakuli, rozległymi Karpatami, zabytkową kopalnią soli w Turdzie czy słynną trasą Transfogarska. Tymczasem Rumunia to morze, góry, ogromne jaskinie, duża ilość zabytków i miejsca które zaskakują. Jednym z nich są wulkany błotne tworzące niesamowity księżycowy krajobraz. Postanowiłem to sprawdzić osobiście.

Wyprawę do Rumunii odkładałem od dawna bo gdzieś z tyłu głowy kołatała się myśl, że przecież to tak blisko że w każdej chwili można wyskoczyć choćby na weekend. Informacja o kilku wyjątkowych jaskiniach i przede wszystkim o wulkanach, przyspieszyła decyzję o wypadzie do Rumunii. Jak zwykle zaczęło się wertowanie informacji, co warto zobaczyć w tym jakże różnorodnym kraju. Poszukiwania ciekawych miejsc były na tyle skuteczne, że z planowanego weekendowego wyjazdu, zrobiła się dwutygodniowa objazdówka z namiotami. Wyjazd z Krakowa wiąże się z przejechaniem odcinka niewiele dłuższego od wyjazdu nad Bałtyk, a biwakując pod namiotem, koszty są „na każdą kieszeń”.

Taka forma podróżowania potwierdzała codziennie że była to słuszna decyzja, bo w trakcie zmiany lokalizacji było kolejne łał. Większość noclegów była na obrzeżach miejscowości a także w zupełnej dziczy, na łąkach, polanach pod lasem. W Rumunii nie ma z tym żadnych problemów czy ograniczeń, byle by pozostawiać po sobie porządek. Jeżeli jednak byliśmy zmuszeni do biwakowania w okolicach domostw, potwierdzała się wyjątkowa gościnność potomków rzymian ( Nazwa „Rumuni” oznacza „obywateli Rzymu”, lub „pochodzących od Romulusa”).

Po objechaniu znacznej części Rumunii i zapełnieniu kilku kart pamięci w aparacie, przyszedł czas na wizytę w jednym z głównych punktów na mapie naszej wyprawy czyli wulkany błotne. Na terenie Rumunii najbardziej znane są trzy pola wulkaniczne, zlokalizowane stosunkowo blisko siebie, a my mieliśmy w planie odwiedzić całość. Zaczęliśmy więc od Pâclele de la Beciu i podążając na południe zakończyliśmy na Vulcanii Noroiosi Pâclele Mici, czyli najokazalszym polu wulkanicznym w tej części Europy.

Plan planem ale na miejscu okazało się, że oznaczenia dojazdów do poszczególnych miejsc nie są tak czytelne, jak jest to np. w Polsce. Znaki przy drogach dokładnie wskazują dojazd do słynnych zamków, jednak lokalizacja do wulkanów nie była już tak czytelna i zachęcająca. To powoli ale sukcesywnie się zmienia i myślę że kilka lat od naszej wizyty, obecnie jest już znacznie lepiej. Coś czego wówczas tam brakowało to jakakolwiek infrastruktura turystyczna, ale i to uległo poprawie. Na miejscu znajduje się kemping a do dyspozycji jest prąd, woda i toalety. Można się posilić i zrobić drobne zakupy. Ogólnie jak na te okoliczności przyrody, camping jest całkiem przyjemny i może być dobrym przystankiem przed kolejnym odcinkiem w inne regiony Rumunii.

Wrócę jednak do samych wulkanów a właściwie do poszukiwania pierwszego z nich, by zgodnie z naszym planem zobaczyć wszystkie w tym rejonie. Do miejsca gdzie warto się zatrzymać, wiedzie polna droga częściowo przez las, a po części przez teren przypominający stepy z kępami krzewów. Bliskość natury i chęć rozbicia namiotów w tym miejscu była bardzo silna, ale plan tego dnia był nieco inny.

Nie zrezygnowaliśmy jednak z wejścia na rozległe pole błotnej lawy, by na bosaka niczym dzieci w kałuży, brodzić po kolana w szarej mazi. Niestety mniej przyjemnie było już po zejściu na suchy ląd, bo z bieżącą wodą w tym terenie nie tak łatwo a sama błotna maseczka nie chce tak łatwo zejść. W ruch poszły zapasy wody pitnej z 20 L baniaka, jaki mieliśmy w samochodzie. O tym warto pamiętać, planując podobną objazd kę survivalową.

Jako że wszystkie trzy pola wulkaniczne znajdują się dosyć blisko siebie, dosyć szybko dotarliśmy do najciekawszego i najbardziej rozległego z nich. Pokaźnych rozmiarów wzniesienie z wieloma stożkami widoczne jest już z daleka. Na miejscu, pomiędzy większymi i mniejszymi stożkami, sporo czasu pochłonęło nam obserwowanie aktywnych wulkanów. Proces jaki tam zachodzi działa wręcz hipnotyzująco. Z kraterów wydobywa się gaz oraz niewielkie ilości ropy zmieszanej z wodą i piaskiem, tworząc rozmaite formy i księżycowy krajobraz. To był dobrze spędzony dzień a to co zobaczyliśmy na miejscu, na długo pozostaje w pamięci.

Mimo że wyprawa trwała dwa tygodnie a w trakcie objazdówki zobaczyłem wiele wyjątkowych miejsc, to nadal czuję duży niedosyt. Rumunia jest krajem do którego na pewno jeszcze powrócę.

Powstawanie wulkanów na tym terenie związane jest z erupcją gazu ziemnego. Do tworzenia się wulkanu dochodzi wówczas, gdy wydobywający się gaz napotyka wody podziemne. Gdy dochodzi do erupcji wody i gazu, przy okazji po drodze wypychane są mieszaniny piasku, iłu lub mułu a także drobnych skał. Takie zjawiska zazwyczaj występują na terenach roponośnych a podobne formy występują także na półwyspie Kerczeńskim, w Kaukazie (szczególnie w Azerbejdżanie na półwyspie Apszerońskim), w północnym Iranie, także na Wyżynie Irańskiej na terytorium Iranu, Pakistanu i Iraku, Wenezueli, Kolumbii, Indiach, Birmie oraz południowych stanach USA.
W zależności od proporcji gazu, wody i piasku w wylewającej się na powierzchnię masie, tworzą się różne kształty wulkanów, od bardzo strzelistych stożków do prawie płaskich kopuł. Przy większej ilości wypływającej na powierzchnię wody, tworzą się rozległe jeziora błotne. Ulewne deszcze spłukują część masy tworzącej stożki w doliny, tworząc mocno rzeźbiony teren. Kolejne erupcje tworzą nowe stożki a cały teren z biegiem lat podnosi się o kolejne metry.

Na terenie Rumunii najbardziej znane są trzy pola wulkaniczne, zlokalizowane stosunkowo blisko siebie, co może świadczyć o wspólnych pokładach gazu ziemnego, dzięki któremu powstają wulkany błotne.
Chcąc odwiedzić całość, warto zacząć od Pâclele de la Beciu aby podążając na południe, zakończyć na Vulcanii Noroiosi Pâclele Mici, czyli najokazalszym polu wulkanicznym w tej części Europy.

dojazd do terenów wulkanicznych

{source}
<iframe src=”https://www.google.com/maps/embed?pb=!1m33!1m12!1m3!1d57117.648253702624!2d26.674947196362115!3d45.362534099429155!2m3!1f0!2f0!3f0!3m2!1i1024!2i768!4f13.1!4m18!3e0!4m5!1s0x40b3f1f8ca2fd901%3A0x8e120c28a00ca006!2sP%C3%A2clele%20de%20la%20Beciu%2C%20Rumunia!3m2!1d45.385242999999996!2d26.7162303!4m5!1s0x40b3f06c6baa3049%3A0xe3fd287f24779b2e!2sVulcanii%20Noroio%C5%9Fi%20P%C3%A2clele%20Mari!3m2!1d45.3594064!2d26.7134713!4m4!1s0x0%3A0xc97143c6ce00a966!3m2!1d45.3394093!2d26.7061852!5e1!3m2!1spl!2spl!4v1618477398502!5m2!1spl!2spl” width=”800″ height=”600″ style=”border:0;” allowfullscreen=”” loading=”lazy”></iframe>
{/source}

1 – Pâclele de la Beciu

Otoczone ze wszystkich stron lasem a porośnięte poniżej bujną roślinnością, teren wulkanów tworzy pofałdowane błotne rozlewisko. Na część i powierzchni terenu tworzą się niewielkie kopułowe jeziorka, wypełnione płynną szarą masą. Według opinii dermatologów i kosmetyczek, okłady z takich maseczek błotnych mają właściwości lecznicze i ujędrniające skórę. Brodzenie na bosaka po takim błocie, może być przy okazji z korzyścią dla naszych stóp 🙂 Odległość pomiędzy pierwszym a drugim polem wynosi 3,5 km

2 – Vulcanii Noroioşi Pâclele Mari

(przy zakładzie gazowniczym Vulcanii Noroiosi SRL, wydobywającym gaz ziemny na tym terenie)

Przy drodze gdzie można zatrzymać się na parkingu, znajduje się brama wejściowa i budynek z drobnymi pamiątkami i biletami wstępu. Ukształtowanie terenu już od wejścia pozwala docenić efekt długotrwałego działania wypływającej masy błota. Masyw tworzy dosyć pokaźnych rozmiarów wzniesienie z wieloma stożkami widocznymi już z daleka. Po wejściu na wierzchołek, można dostrzec także kolejne wzniesienia porośnięte drzewami, a będące wcześniej podobnymi polami aktywnych wulkanów błotnych.

Odległość pomiędzy drugim a trzecim polem wynosi 3,8 km

Na trasie prowadzącej do trzeciego pola wulkanicznego znajduje się kemping a na miejscu do dyspozycji mamy prąd, wodę i toalety. Można się posilić i zakupić zimne napoje. Ogólnie jak na te okoliczności przyrody, camping jest całkiem przyjemny i może być przystankiem przed kolejnym odcinkiem w inne regiony Rumunii.

3 – Vulcanii Noroioși Pâclele Mici, Scorțoasa,

Najciekawszym miejscem i najbardziej rozległym polem wulkanicznym jest Noroiosi i zapewne dlatego jest to miejsce najchętniej odwiedzane i także z biletami wstępu. W każdym z opisanych miejsc należy zachować dużą ostrożność z jakimkolwiek otwartym ogniem. O paleniu papierosów absolutnie nie ma mowy. Na całym terenie obowiązuje zakaz palenia ! Z kraterów wydobywa się gaz oraz niewielkie ilości ropy zmieszanej z wodą i piaskiem.

Zaledwie dwadzieścia kilometrów od wulkanów błotnych znajduje się równie ciekawa atrakcja geologiczna. To góry solne w Mânzălesti i biegnący wzdłuż nich malowniczy wąwóz. Dla turystów ciekawostka, natomiast dla mieszkańców duży problem. Soli mają pod dostatkiem, jednak w takim terenie nie ma szansy na wodę pitną. Towarem pierwszej potrzeby w miejscowych sklepach są 5 i 10 litrowe butle z wodą pitną. Do celów gospodarczych używana jest woda z pobliskiej rzeki Slanic, która jak sama nazwa wskazuje, także jest słona.

Rezerwat przyrody Păclele Mari
Wulkany błotne znajdują się w pobliżu miejscowości Pâclele, ok. 130 km na północny wschód od Bukaresztu.

opracowanie: & foto: Albin Marciniak

https://www.facebook.com/marciniak.albin

Podobało się? Możesz pochwalić stawiając kawę 🙂

Mimo 16 lat istnienia i wielu milionów odsłon, nadal bez atakujących i denerwujących reklam. Twoja pomoc jest bardzo cenna i motywująca.

2024-08-20 0 komentarze/y

Rumunia

Jaskinia Meziad, Peşteră

przez admin 2024-08-20

Napisane przez admin

Jaskinia Meziad, Peşteră w Rumunii

Jaskinia krasowa w północno-zachodniej Rumunii, w pasmie górskim Pădurea Craiului (G. Zachodniorumuńskie), ok. 50 km na południowy wschód od Oradei. Dł. 4,8 km; kilka otworów, gł. o szer. i wys. kilkunastu m położony kilkanaście m nad dnem doliny. Składa się z 3 poziomów obszernych korytarzy i komór utworzonych w wapieniach dolnokredowych. W gł. ciągu wielki korytarz szer. do 20 m i wysokość do 30 m, którego dnem okresowo płynie duży potok. Mniejsze boczne odgałęzienia, miejscami o charakterze labiryntów; w niektórych partiach interesująca szata naciekowa: wielkie stalagnaty, stalaktyty, duże misy naciekowe. W jednej z komór nagromadzona wielka liczba kości zwierząt jaskiniowych. W jaskini występują duże kolonie nietoperzy. Znana od bardzo dawna, zwiedzana przez turystów od 1. poł XIX w.

wejścia do jaskini o pełnych godzinach

10:00, 11:00, 12:00, 13:00, 14:00, 15:00, 16:00.

Zwiedzanie z przewodnikiem. Wstęp 35 lei

http://www.pestera-meziad.ro/ro/

{source}
<iframe src=”https://www.google.com/maps/embed?pb=!1m18!1m12!1m3!1d427185.60626606864!2d22.323306745990756!3d46.77414951486988!2m3!1f0!2f0!3f0!3m2!1i1024!2i768!4f13.1!3m3!1m2!1s0x4748bd3a4c9f81d1%3A0x327402c256f975d0!2sPe%C8%99tera%20Meziad!5e1!3m2!1spl!2spl!4v1609574939587!5m2!1spl!2spl” width=”600″ height=”450″ frameborder=”0″ style=”border:0;” allowfullscreen=”” aria-hidden=”false” tabindex=”0″></iframe>
{/source}

Wejście do jaskini ma wysokość 16 metrów i szerokość 10 metrów.

Poziom górny o łącznej długości 3,208 metrów, ma trzy główne obszary łączące się z dolną galerią. Galeria spadkową Galena Junction i pieprzony kark. Natural Bridge to szczególnie imponująca część jaskini, łącząca 2 poziomy, a całkowita wysokość osiąga 35 metrów. Całkowita długość korytarzy zbadanej części jaskini to 6292 m . Deniwelacja 96 m.

Niższy poziom, na łączną długość 1.542 metrów i charakteryzuje się niezwykle dużymi przestrzeniami, często dochodzące do 20-30 metrów szerokości i 15-20 metrów wysokości. Po około 400 metrach, galerie zawęża znacznie niższy poziom o dwóch galeriach rozciągających się w niedostępnym rejonie, a więc nie są uwzględniane na trasie turystycznej jaskini.

W jaskini znaleziono ślady paleolitu, neolitu. Jaskinia była zamieszkana przez Homo sapiens i niedźwiedzie. Jaskinia oferuje korzystne warunki do hibernacji nietoperzy, zwłaszcza takich gatunków jak Miniopterus schreibersii, tworząc dość dużą kolonię Bat Hall.

opracowanie & foto: Albin Marciniak

https://www.facebook.com/marciniak.albin

Podobało się? Możesz pochwalić stawiając kawę 🙂

Mimo 16 lat istnienia i wielu milionów odsłon, nadal bez atakujących i denerwujących reklam. Twoja pomoc jest bardzo cenna i motywująca.

2024-08-20 0 komentarze/y

Sprzęt

myPhone Watch Adventure – zegarek dla aktywnych – testy

przez Redakcja 2024-08-19

Napisane przez Redakcja

myPhone Watch Adventure – zegarek dla aktywnych

MyPhone Watch Adventure z GPS-em i ekranem AMOLED. Najlepszy z najtańszych i najtańszy z najlepszych. Bez przepłacania za logo topowych firm. Idealny podczas pieszych wędrówek, treningu w mieście i innych aktywności sportowych. Ponad 50 trybów sportowych i pojemna bateria 370 mAh zapewnia komfort użytkowania. Nie, ten zegarek nie sprząta, nie pierze i nie gotuje, za to potrafi wszystko to, co w terenie jest istotne i do czego został stworzony.

Będąc aktywnym w terenie od wielu lat, miałem okazję testować różne urządzenia. Od najprostszych po te najbardziej zaawansowane. Sporo chodząc po górach, testowałem także wiele urządzeń zapisujących przebyte szlaki i pokazujące parametry wysokości, interwały itp. Urządzenia były bardziej bądź mniej zawodne, lżejsze i cięższe, małe oraz spore gabarytowo. Różnie było także z wytrzymałością baterii, co w trudnym terenie bywa bardzo istotne.
Tym razem w moje ręce wpadło całkiem niepozorne urządzenie, a sądząc po cenie, nie spodziewałem się zbyt wiele. Tymczasem…

Chcąc mieć pewność i pełne przekonanie do urządzenia oraz do opinii o nim, zegarek zabrałem na kilka wypadów w góry a w tym przypadku były to Tatry. Jak przebiegały moje szlaki doskonale widać na zapisanym śladzie, co jest jednocześnie potwierdzeniem walorów użytkowych tego urządzenia. MyPhone Watch Adventure bo o nim mowa, zaskoczył mnie pozytywnie parokrotnie, pokazując swoje kolejne możliwości.

Kroki krokami ale to co dla mnie ma największe znaczenie będąc w terenie a zwłaszcza w górach, to dokładny zapis trasy wraz ze szczegółowymi wskazaniami. Po zapisie a nawet na bieżąco miałem pełny wgląd w to co dzieje się na trasie oraz w moim organizmie. Nic także nie umyka, bo wszystko zostaje zapisywane w aplikacji na moim koncie do którego mam wgląd na telefonie czy na kompie.

Lokalizacja GPS

Smartwatch wyposażony jest w GPS, który precyzyjnie zmierzy przebytą odległość, prędkość i tempo, a wszystkie dane zostaną zapisane w aplikacji Fitbeing. Po zakończeniu treningu, spaceru, biegu lub jazdy na rowerze możesz z łatwością sprawdzić dokładną trasę i przeanalizować swoje wyniki. Wszystkie pomiary są dostępne w dedykowanej aplikacji Fitbeing.

Wyświetlacz AMOLED

Ekran AMOLED o szerokości 1.43 cala, o wysokiej rozdzielczości, zapewnia komfortowe użytkowanie na co dzień. Dzięki temu wszystkie treści będą zawsze wyraźne i czytelne.

Bateria 370 mAh

Nawet 14 dni działania. Takie osiągi są możliwe dzięki wydajnej baterii o pojemności 370 mAh. Sprawdzając w terenie miałem włącząny tryb Bluetooth by mieć łączność z aplikacją w smartfonie oraz włączony GPS, robiąc dokładny zapis przebytej trasy. To pozwoliło mi na całodzienną pracę zegarka bez dodatkowego ładowania na trasie.

Rozmowy Bluetooth

Łączność ze smartfonem możliwa jest dzięki Bluetooth 5.3, co pozwala m.in. na odbieranie przychodzących połączeń za pomocą zegarka. Smartwatch jest kompatybilny z urządzeniami pracującymi zarówno na Androidzie, jak i iOS.

Orientacja w terenie oraz informacje na bieżąco o warunkach atmosferycznych. Ułatwia to kompas i barometr, a jeśli już znajdziesz się w sytuacji awaryjnej, pomoże Ci przycisk SOS. To działa niczym aplikacja Ratunek. Wzywając pomoc zegarek wysyła dane o dokładnej lokalizacji. Osobiście uważam że ta funkcja w zegarku powinna mieć dodatkowe wyróżnienie w specyfikacji i promocji urządzenia, bo w sytuacji zagrożenia może pomóc uratować życie.

Zegarek oferuje ponad 50 trybów sportowych. Niezależnie od tego, czy biegasz, jeździsz na rowerze, pływasz, czy grasz w koszykówkę. myPhone Watch Adventure precyzyjnie monitoruje postępy i liczbę spalonych kalorii, dając motywację do osiągania kolejnych celów. Śledzenie ilości kroków przebytych każdego dnia stało się już nawykiem, a to także mobilizuje do działania. Gdy za długo siedzisz, zegarek przypomina o tym by się ruszyć. Aplikacja jest przejrzysta i funkcjonalna. Nie bez znaczenia jest sam pasek, wykonany z materiału przyjemnego w dotyku oraz sposób zapięcia eliminujący wystawanie jego końca. Oczywiście wybór tarcz i wygaszaczy do wyboru.

Odporny na zachlapania

Wędrówki w deszczu, kajaki, żeglowanie czy choćby szybki prysznic, nie jest przeszkodą. Model Adventure może pozostać na ręku nawet podczas aktywności na wodzie. Wodoodporność 3 ATM uchroni zegarek przed zachlapaniem i wilgocią, a funkcja usuwania wody przy pomocy wibracji ułatwi osuszenie urządzenia po zakończonych aktywnościach.

Rozmawiaj przez Bluetooth

Dzięki połączeniu zegarka ze smartfonem za pomocą Bluetooth, jest możliwość odbierania połączeń telefonicznych jednym dotknięciem. Za pośrednictwem zegarka otrzymujesz także istotne powiadomienia oraz przeczytasz wiadomości z najważniejszych komunikatorów. Nie potrzeba wyciagać telefonu z plecaka.

Zaawansowane monitorowanie zdrowia

Zegarek umożliwia pomiar tętna, poziomu tlenu we krwi, monitorowanie snu i stresu, a także mierzenie HRV (zmienność rytmu pracy serca), co z pewnością ma duże znaczenie dla amatorów sportów wytrzymałościowych.

Wszystkie pomiary oraz dane z historią treningów i przebytej trasy można sprawdzać w dedykowanej aplikacji Fitbeing. Ułatwia to planowanie kolejnych wypraw oraz wyznaczanie nowych tras. Aplikacja jest kompatybilna z systemami Android i iOS.

Wyświetlacz 1,43″

Odporność Wodoodporność 3 ATM

Bateria 370 mAh

Czas pracy Do 15 dni

Pamięć wewnętrzna 128 MB

Kompatybilność Android, iOS

cena 329,00 zł

https://www.myphone.pl/product/myphone-watch-adventure-warm-grey/

aplikacja do pobrania

https://play.google.com/store/apps/details?id=com.watchic.app&hl=pl

myPhone to polski producent smartfonów, telefonów klasycznych, smartwatchy i innych urządzeń elektronicznych, działający od 2007 roku.

2013 – 2014 | Milion sprzedanych urządzeń i narodziny marki HAMMER

W 2013 roku na rynek trafia myPhone ONE, pierwszy model w całości zaprojektowany w Polsce. Coraz większą popularnością zaczynają się cieszyć smartfony myPhone pracujące pod kontrolą systemu Android – doceniane za optymalne połączenie funkcjonalności, zastosowanych technologii oraz ceny. Łącznie przez pierwsze 5 lat działalności do rąk klientów trafiło ponad 1 mln urządzeń myPhone. W 2014 roku prezentujemy absolutną nowość – myPhone HAMMER, polski telefon wzmocniony, który dał początek nowej, popularnej dziś marce.

Materiał powstał w ramach współpracy produktowej

Albin Marciniak

https://www.facebook.com/marciniak.albin

2024-08-19 0 komentarze/y

Rumunia

Kopalnia soli Salina Turda w Rumunii

przez admin 2024-08-17

Napisane przez admin

Kopalnia soli Salina Turda w Rumunii

Magiczny i niepowtarzalny świat w głębi Transylwanii.

Jedna z największych i najstarszych kopalni w Europie i muzeum górnictwa solnego w Transylwanii. Sól na tych terenach wydobywano tu już w czasach rzymskich a szacuje się że początki sięgają 1000 lat p.n.e! Po zamknięciu kopalni w 1932 roku, nastał okres zawieszenia aż do czasu II wojny światowej, kiedy to ponownie została otwarta dla mieszkańców miasta jako schron przeciwlotniczy.

Po 1950 do 1992 roku, było dostępna do zwiedzanie pierwsze 526 m, natomiast pozostała część od galerii transportu Franciszka Józefa były wykorzystywane jako magazyn sera. SalinaTurda jest dziś prawdziwym muzeum historii górnictwa solnego. Znakomity stan zachowania wyrobisk i maszyn górniczych stosowanych do transportu soli,stały się atrakcją turystyczną, z bogatą historią i legendą. Rosnąca liczba turystów przybywających z odległych obszarów geograficznych by odwiedzić kopalnię, są potwierdzeniem o jej walorach turystycznych i historycznych.

Komora Rudolf ma imponujące rozmiary: długość 80 m, szerokość 50 m i wysokość 40 m

Zwiedzanie kopalni odbywa się samodzielnie i bez ograniczeń czasowych. Po wykupieniu biletu wchodzimy od razu do sztolni poziomej, ciągnącej się na odcinku blisko kilometra.
W części kopalni udostępnionej do zwiedzania poruszamy się po 3 poziomach: trzy szyby: Terezia (z najgłębszym punktem – 120 m), Anton (108 m) i Rudolf (42 m). Do dyspozycji są schody oraz winda. Wszystkie atrakcje udostępnione na dole są płatne osobno, w tym łódki (20 lei za 20 minut dla 3 osób), diabelskie koło, stoły do ping ponga i bilarda, mini golf, itp.

Na tym obszarze wydobywano sól już od czasów przedrzymskich i rzymskich. Jednak najstarszą halą, którą można dziś zwiedzać, jest kopalnia Maria Terezia, w której wydobycie rozpoczęło się w 1690 r. Całe wydobycie w Turdzie prowadzono ręcznie aż do 1932 r., kiedy kopalnia została całkowicie zamknięta dla wydobycia.

680 tys + gości rocznie
120 m głębokości
38 tys + ton wydobytej soli
2 gwiazdki Michelin

zwiedzanie:

poniedziałek-niedziela w godzinach 09:00 – 19:00,

ostatnie wejście o 18:00

bilety wstępu 30 RON

tj: ok 25 zł

https://www.bilete.ro/salina-turda/

Uwaga. Do kopalni prowadzą dwa wejścia. Turyści kierowani są do nowego pawilonu, natomiast można ruszyć starym wejściem od strony miasteczka, tam są zdecydowanie mniejsze kolejki.

Główne wejście z centrum obsługi turystów

{source}<iframe src=”https://www.google.com/maps/embed?pb=!1m18!1m12!1m3!1d2662.2387929693896!2d23.78691052992865!3d46.58716855610406!2m3!1f0!2f0!3f0!3m2!1i1024!2i768!4f13.1!3m3!1m2!1s0x474968b385bfc665%3A0xd47e573765edc10c!2sSalina%20Turda!5e1!3m2!1spl!2spl!4v1723909301463!5m2!1spl!2spl” width=”800″ height=”600″ style=”border:0;” allowfullscreen=”” loading=”lazy” referrerpolicy=”no-referrer-when-downgrade”></iframe>{/source}

Miasto Turda należy do starych i ważnych osad Rumunii, obok Alba-Iulia, Cluj-Napoca, Iași czy Timișoara. Miasto, ale i okolice, są mocno przesiąknięte historią i legendami. Planując wizytę w kopalni, warto dołożyć inne atrakcje i ciekawostki jakich w okolicy jest całkiem sporo.

Magiczna krainia w głębi Transylwanii.

Teraz pod ziemią, ale kilka milionów lat temu pod wodą. Podobnie jak w czasach prehistorycznych, miliony lat temu, Transylwania była pokryta ogromnym morzem. Obecny Basen Siedmiogrodzki jest basenem sedymentacyjnym, który powstał w wyniku powolnego i ciągłego tonięcia, tworząc w ten sposób morze typu kontynentalnego. Miliony lat później wody wyparowały i pozostawiły po sobie imponującą warstwę soli, która rozciąga się na całym podłożu Transylwanii, a jej średnia grubość wynosi około 400 m. Tak więc sól z Kopalni Soli Turda sięga czasów prehistorycznych i jest skarbem pozostawionym przez czas.

Podziemia w Europie polecane do zwiedzania

opracowanie & foto Albin Marciniak

https://www.facebook.com/marciniak.albin

2024-08-17 0 komentarze/y

Slowenia

Wyprawa na Triglav, najwyższy szczyt Alp Julijskich i Słowenii

przez Redakcja 2024-08-17

Napisane przez Redakcja

Wyprawa na Triglav 2864 m n.p.m.

Najwyższy szczyt Alp Julijskich i Słowenii, zaliczany do Korony Europy

Piękno i groza Alp Julijskich oraz Triglav w roli głównej. Triglav co roku przyciąga wielu chętnych, by zdobyć ten szczyt o wybitności ponad 2 km. Sam szczyt położony jest pięknej scenerii Alp Julijskich, w otoczeniu wielu innych szczytów powyżej 2,5 km Obok głównego szczytu Triglava, (co po słoweńsku znaczy „Trójgłowy”), mamy także Małego Triglava (2725 m n.p.m.) oraz Rjavec (2568 m n.p.m.). Po raz pierwszy nazwa Triglav pojawiła się w 1573 a wiąże się ze średniowiecznymi słowiańskimi wierzeniami, które na wierzchołku góry umiejscawiały siedzibę potężnego Trojana – pogańskiego bóstwa wody, ziemi i podziemi. Symbol góry znajduje się w herbie i na fladze Słowenii. Na szczycie Triglava znajduje się cylindryczna wieża z blachy służąca za schronienie przed burzą, tzw. stołp Aljaža (Aljažev stolp lub Triglavski stolp), który został otwarty 7 sierpnia 1895. W 2018 roku stołp Aljaža został zdjęty z wierzchołka, wyremontowany i ponownie zamontowany.

Wyruszając z Polski a konkretnie z Krakowa, mamy do pokonania ok 850 km, czyli prawie tyle, ile z Przemyśla nad Bałtyk. Skoro wyruszamy do Słowenii, nie sposób odmówić sobie wizyty nad urokliwym Jeziorem Bled. Warto jednak wziąć pod uwagę popularność tego miejsca i zarezerwować miejsce także na polu namiotowym. W sezonie ściągają tutaj turyści z całej Europy by podziwiać Park Narodowy, a camping nad Jeziorem Bled jest świetną bazą wypadową czy miejscem wypoczynku. Nad jeziorem, na pionowych skałach znajduje się zamek a na wyspie kościół, do którego można się dostać łódką. Po długiej podróży samochodem, a przed zdobyciem Triglava, warto trochę odpocząć i pozwiedzać. Ceny zaczynają się od 10 € za noc na polu namiotowym, lub od 70 € za domek.W sezonie wakacyjnym konieczna jest wcześniejsza rezerwacja.

GPS 46°21’42.1″N 14°04’55.6″E

https://www.sava-camping.com/si/camping-bled

zamek „Blejski grad” na skale nad jeziorem z górami w tle

wschód słońca nad Jeziorem Bled

kościół na wyspie http://zupnija-bled.si/

kemping – ok 12 euro 1 os / noc www.

{source}
<iframe src=”https://www.google.com/maps/embed?pb=!1m18!1m12!1m3!1d22026.785823282666!2d14.088814611208699!3d46.36247864925426!2m3!1f0!2f0!3f0!3m2!1i1024!2i768!4f13.1!3m3!1m2!1s0x0%3A0xb4a268661474512e!2sKemping%20Bled!5e0!3m2!1spl!2spl!4v1594481820273!5m2!1spl!2spl” width=”600″ height=”450″ frameborder=”0″ style=”border:0;” allowfullscreen=”” aria-hidden=”false” tabindex=”0″></iframe>
{/source}

plaża nad jeziorem obok kempingu

zamek Blejski grad

kościół na wyspie – Cerkev Marijinega Vnebovzetja

Będąc tak blisko, bo zaledwie 25 km jazdy samochodem, warto pojechać nad Bohinjsko Jezero – GPS 46°16’38.8″N 13°53’03.5″E

Bohinjsko Jezero

Miejscowość wypoczynkowa nad jeziorem wygląda bardzo malowniczo.

Obiad polecam zjeść nieco powyżej jeziora, po wyjechaniu kolejką na 1535 m n.p.m.

GPS – 46°16’33.0″N 13°50’05.8″E

strona kolejki i ceny – http://www.vogel.si/zima/

{source}
<iframe src=”https://www.google.com/maps/embed?pb=!1m18!1m12!1m3!1d22059.05035664553!2d13.843167180145299!3d46.2823986764988!2m3!1f0!2f0!3f0!3m2!1i1024!2i768!4f13.1!3m3!1m2!1s0x0%3A0xd4167f8d96c6b147!2sVogel%20Cable%20Car!5e0!3m2!1spl!2spl!4v1594481901763!5m2!1spl!2spl” width=”600″ height=”450″ frameborder=”0″ style=”border:0;” allowfullscreen=”” aria-hidden=”false” tabindex=”0″></iframe>
{/source}

Po dobrym obiedzie…..

widoki na cel naszej wyprawy…

Triglav

Zjeżdżamy ponownie na dół, by podjechać ok 4 km pod urokliwy wodospad

GPS parking 46°17’23.3″N 13°48’08.9″E

z parkingu gdzie zostawiamy auto, pod wodospad prowadzi wygodna i dobrze oznaczona kilkusetmetrowa ścieżka

{source}
<iframe src=”https://www.google.com/maps/embed?pb=!1m18!1m12!1m3!1d2756.9770021738073!2d13.800213309746926!3d46.29043106974725!2m3!1f0!2f0!3f0!3m2!1i1024!2i768!4f13.1!3m3!1m2!1s0x477af528ecce4453%3A0xf44eb65412cb7a3!2sSlap%20Savica!5e0!3m2!1spl!2spl!4v1594482118482!5m2!1spl!2spl” width=”600″ height=”450″ frameborder=”0″ style=”border:0;” allowfullscreen=”” aria-hidden=”false” tabindex=”0″></iframe>
{/source}

Po całodziennej wycieczce wracamy nad Jezioro Bled i na nasz kamping, by nazajutrz wyruszyć do naszej bazy pod Triglavem. Z kampingu do Mojstrany do pokonania mamy 27,5 km.

Jesteśmy na terenie pięknego Parku Narodowego Słowenii …

Miejscowość wypoczynkowa Mojstrana. Tutaj możemy zrobić zakupy w sklepie samoobsługowym Mercator, przy drodze prowadzącej już prosto do schroniska.

Sklep czynny od pon do pt od 7.00 do 19.00 sob do 17.00 a w niedzielę od 8.00 do 12.00

Przy sklepie znajduje się bankomat.

GPS – 46°27’39.2″N 13°56’19.7″E

Widoczny za sklepem masyw skalny, to dobrze zaporęczowane viaferraty do lepszego przygotowania już na samym podejściu na Triglava.

Zaopatrzeni we wszystko co niezbędne na kolejne kilka dni przygody w górach, ruszamy drogą z lewej strony sklepu. Kilkaset metrów dalej, po lewej stronie znajduje się Muzeum Górskie. Tutaj poza pamiątkami, możemy kupić mapę masywu Triglava. Koszt 10 €.

Muzeum Górskie

Z Mojstrany do schroniska mamy 10 km drogi, wzdłuż rzeki Triglavska Bistrica.

Dla tych którzy chcą wypocząć w lepszych warunkach niż schronisko, miejscowa oferta zapewnia wszelkie wygody.

Kolejnym punktem na który warto przeznaczyć godzinkę, jest Wodospad Peričnik. Samocgód zostawiamy na parkingu obok Koča pri Peričniku GPS – 46°26’18.8″N 13°53’46.6″E Ścieżka prowadzi z lewej strony potoku, a także z lewej strony pośród drzew możemy dojść do górnej części wodospadu 52 m wyżej.

Po przejechaniu ostatnich kilku kilometrów, docieramy do parkingu przed schroniskiem GPS – 46°24’47.2″N 13°50’49.2″E

Do samego schroniska mamy ok 400 m idąc na wprost za szlabanem. Nieco wcześniej mijamy po prawej stronie dwa inne obiekty, ale to nie są miejsca które nas interesują. Schronisko mimo że jest w dolinie pomiędzy drzewami, to jednak z widokiem na szczyt Triglava, wznoszący się dwa kilometry wyżej…

Schronisko Aljažev dom v Vratih, 4281 Mojstrana, – strona z cenami i wszelkimi informacjami

https://www.pzs.si/

noclegi – 50% rabat dla posiadaczy Alpenverein

Tablica informacyjna przy schronisku.

Schronisko oraz poniżej pawilon z pamiątkami i napojami.

6 Slowenia Alpy Julijskie szlak na Triglav 1

Po dotarciu do schroniska, warto zrobić sobie rekonesans, by o poranku iść już bez poszukiwania szlaku…

Minęła noc…

6 Slowenia Alpy Julijskie szlak na Triglav 5

Już na szlaku mijamy wielki hak … każdy wspinacz wie co to takiego 🙂

6 Slowenia Alpy Julijskie szlak na Triglav 2

Wyruszając na szlak w sezonie, bądźmy pewni że nie będziemy sami. Może nie ma takich tłumów jak na nasze Rysy, ale chętnych do zdobycia najwyższego szczytu Słowenii jest jednak sporo.

Szlak początkowo biegnie doliną wzdłuż koryta okresowej rzeki. Takim spokojnym i niewymagającym szlakiem dochodzimy do odbicia w lewo (2,2 km od schroniska) GPS 46°23’29.8″N 13°50’05.7″E

6 Slowenia Alpy Julijskie szlak na Triglav 3

od tej pory poruszamy się po rumoszu, dosyć szybko nabierając wysokości.

7 Slowenia Alpy Julijskie szlak na Triglav 2

Musimy się przyzwyczaić, że oznaczenia szlaków są sporadyczne i znacznie różnią się od tego co widzimy w Polsce. Takie tablice widoczne są na części rozwidleń szlaków, natomiast samo oznakowanie to małe kółka i napisy malowane czerwoną farbą na kamieniach.

7 Slowenia Alpy Julijskie szlak na Triglav 1

Na bardziej eksponowanych odcinkach zamontowane są elementy stalowe czy poprowadzone są stalowe liny, przypominające via ferraty. Uprząż i lonża bardzo się przydają…

Naszym celem pośrednim jest schronisko Triglavski dom na Kredaricy na wysokości 2515 m n.p.m. GPS 46°22’44.0″N 13°50’55.6″E Strona schroniska https://www.pzs.si/koce.php?pid=24

7 Slowenia Alpy Julijskie szlak na Triglav 3

Dla tych którzy wolą rozłożyć sobie spory wysiłek na dwa dni, warto zostać tutaj na noc. Dwa kilometry w pionie podejścia, to także kolejne dwa kilometry w pionie zejścia do schroniska z którego wyszliśmy o poranku.

7 Slowenia Alpy Julijskie szlak na Triglav 5

Bufet jest dosyć dobrze zaopatrzony, więc posilić się można przed atakiem szczytowym, a po zejściu zimne piwo 🙂

7 Slowenia Alpy Julijskie szlak na Triglav 8

Z identyfikacją potraw nie powinno być większego problemu 🙂

7 Slowenia Alpy Julijskie szlak na Triglav 4

Węzeł sanitarny nie zachęca do dłuższego przebywania na tej najniższej kondygnacji…

7 Slowenia Alpy Julijskie szlak na Triglav 6

Ruszamy na szczyt, zostawiając schronisko, a w nim ewentualny nadmiar bagażu…

8 Slowenia Alpy Julijskie szlak na Triglav

Na płaskowyżu ok 1,5 km od schroniska w którym się zatrzymujemy, jest Dom Valentina Staniča pod Triglavom (2332 m) GPS 46°23’14.5″N 13°51’36.5″E

7 Slowenia Alpy Julijskie szlak na Triglav 7

Nieco niżej, w sąsiedniej dolinie kolejne schronisko „Dom Planika pod Triglavem” gdybyśmy zdecydowali się na podejście innym szlakiem od wschodu masywu. GPS 46°22’17.4″N 13°50’45.9″E

Początkowy odcinek po wyjściu ze schroniska jest w miarę łagodny.

Kolejne metry to juz ostre podejście z pomocą stalowych klamer i lin stalowych. Do nich warto przypinać się lonżą.

10 Slowenia Alpy Julijskie szlak na Triglav 1

Przy dobrej pogodzie widoki są niesamowite.

Droga przed nami którą jesteśmy w stanie pokonać w planowaną godzinę…

Widać nasz cel…

Idziemy po dosyć ostrej grani

patrząc na ten końcowy szlak i szczyt z boku…

10 Slowenia Alpy Julijskie szlak na Triglav 2

po drodze towarzyszą nam takie widoki …

10 Slowenia Alpy Julijskie szlak na Triglav 3

tańczą chmury z górami…

10 Slowenia Alpy Julijskie szlak na Triglav 4

w dole schronisko Triglavski dom na Kredarici

10 Slowenia Alpy Julijskie szlak na Triglav 5

10 Slowenia Alpy Julijskie szlak na Triglav 6

pogoda szybko się zmienia …

10 Slowenia Alpy Julijskie szlak na Triglav 7

Kilka godzin wcześniej wyruszyliśmy z dołu. Widać nasze schronisko 2 kilometry poniżej….

10 Slowenia Alpy Julijskie szlak na Triglav 8

I nareszcie jest, nasz cel oznaczony stołpem, czyli stalowym schronem postawionym w 1895

10 Slowenia Alpy Julijskie szlak na Triglav 9

Jestem na Triglavie na wysokości 2864 m n.p.m. i kolejny szczyt do Korony Europy mam na swoim koncie 🙂

Trasa z Aljažev dom v Vratih do Mojstrana- vrata 90 przez Pot Triglavske Bistrice, Triglavski dom

(18,7 km) długość trasy oraz 2407 m podejścia i 2407 m zejścia zrobione od godz 04,15 do 23,30 w ciągu jednego dnia (wyryp totalny)

Teraz czas na zejście… i mimo że wiedzie w dół, to dużo łatwiej nie jest

Kolejne liny stalowe pomagają… wysiłek i zmęczenie robi swoje a zabezpieczenie lonżą zmniejszają ryzyko upadku. A lecieć można dłuuuugo…

Po drodze mamy i takie atrakcje, gdzie także przydaje się lonża 🙂

7 Slowenia Alpy Julijskie szlak na Triglav 9

Kolejny raz trafiłem na dobrą pogodę (jak zwykle) i kolejny wyjazd w góry okazał się bardzo udany. Jednak należy pamiętać, że wystarczy załamanie pogody, by miła wycieczka stała się bardzo trudną wyprawą. W lipcu burza z gradem to norma a wyładowania na tej wysokości są bardzo niebezpieczne. Dobrze zaplanujcie trasę, dostosowując ją do swoich możliwości. Na odcinku kilku godzin marszu nie ma gdzie się schronić, a stalowe liny i kotwy działają jak piorunochrony. Ja tę trasę zrobiłem w ciągu jednego dnia, wychodząc przed świtem ze schroniska i powrót przed północą do miejsca startu. Jednak warto rozłożyć to na dwa schroniska z przerwą w Triglavskim domu na Kredarici.

W każdym schronisku udzielane są 50% rabaty dla posiadaczy karty Alpenverein

Triglav warto połączyć z wyprawą na Grossglocknera bo to zaledwie 160 km dalej, a sam Triglav jest dobrym treningiem i aklimatyzacją przed wyprawą na prawie czterotysięcznik.

opracowanie & foto: Albin Marciniak

https://www.facebook.com/marciniak.albin

2024-08-17 0 komentarze/y

Rumunia

Kopalnia złota Rosia Montana w Rumunii

przez Redakcja 2024-08-17

Napisane przez Redakcja

Kopalnia złota Rosia Montana w Rumunii

Wydobycie złota w okolicach Rosia Montana (w okręgu Alba) udokumentowane jest od czasów rzymskich. Szacuje się że początki kopalni sięgają XV w p.n.e.

Rumunia nadal pozostaje nieodkrytą perłą turystyczną w Europie. To kraj łączący wschód z zachodem, mający tak wiele do pokazania. Wciąż dzikie góry, majestatyczne krajobrazy, wiele niesamowitych zabytków a także słoneczne wybrzeże nad Morzem Czarnym. Zwiedzanie wyjątkowych miejsc można połączyć z wypoczynkiem. Rumunia mająca przynajmniej dwa oblicza zaskoczy i zachwyci każdego, kto zechce odbić od najpopularniejszych miejsc i zapuścić się w dzikie tereny królestwa Drakuli.

Wydobycie na skalę przemysłową wstrzymano przed kilkunastu laty. W ostatnim czasie kanadyjska spółka Gabriel Resources wywalczyła koncesję na eksploatację złóż na 14 lat. Właściciele firmy Rosia Montana Gold Corporation, należącej do Gabriel Resources szacują, że ziemia ukrywa co najmniej 300 ton złota i 1500 ton srebra. Ponowne uruchomienie kopalni wiąże się ze zniszczeniem czterech gór.

Kopalnia złota Rosia Montana w Rumunii 33

Strona muzeum i korporacji Rosia Montana Gold Corporation

http://en.rmgc.ro/rosia-montana-project/patrimony/mining-museum.html

Kopalnia złota Rosia Montana w Rumunii 20

Drogi prowadzące do Rosia Montana witają przyjezdnych bramami reklamującymi zabytek.

Podziemia w Europie dostępne do zwiedzania

Zejście do podziemnej części kopalni i muzeum

Kopalnia złota Rosia Montana w Rumunii 25

Skansen na terenie zabytkowych sztolni byłej kopalni złota.

Kopalnia złota Rosia Montana w Rumunii 36

Kopalnia złota Rosia Montana w Rumunii 3

Górnicy z początków XX wieku

Kopalnia złota Rosia Montana w Rumunii 35

Kopalnia złota Rosia Montana w Rumunii 4

Kopalnia złota Rosia Montana w Rumunii 34

Kopalnia złota Rosia Montana w Rumunii 5

Kopalnia złota Rosia Montana w Rumunii 32

Kopalnia złota Rosia Montana w Rumunii 6

Kopalnia złota Rosia Montana w Rumunii 31

Kopalnia złota Rosia Montana w Rumunii 7

Kopalnia złota Rosia Montana w Rumunii 8

Kopalnia złota Rosia Montana w Rumunii 9

Kopalnia złota Rosia Montana w Rumunii 10

Kopalnia złota Rosia Montana w Rumunii 11

Kopalnia złota Rosia Montana w Rumunii 12

Kopalnia złota Rosia Montana w Rumunii 14

Kopalnia złota Rosia Montana w Rumunii 13

Kopalnia złota Rosia Montana w Rumunii 16

Kopalnia złota Rosia Montana w Rumunii 17

Kopalnia złota Rosia Montana w Rumunii 18

Kopalnia złota Rosia Montana w Rumunii 19

Kopalnia złota Rosia Montana w Rumunii 21

Kopalnia złota Rosia Montana w Rumunii 22

Kopalnia złota Rosia Montana w Rumunii 23

Kopalnia złota Rosia Montana w Rumunii 24

Kopalnia złota Rosia Montana w Rumunii 26

Kopalnia złota Rosia Montana w Rumunii 27

Kopalnia złota Rosia Montana w Rumunii 28

Kopalnia złota Rosia Montana w Rumunii 29

Kopalnia złota Rosia Montana w Rumunii 30

opracowanie i foto

Albin Marciniak

https://www.facebook.com/marciniak.albin

Podziemia Turystyczne w Europie

To sposób na zwiedzanie przez cały rok. Bez względu na pogodę, w podziemiach temperatura utrzymuje się na podobnym poziomie przez cały rok.

2024-08-17 0 komentarze/y

Zachodniopomorskie

Tajemniczy Krzywy Las w Nowym Czarnowie w gminie Gryfino

przez Redakcja 2024-08-16

Napisane przez Redakcja

Tajemniczy Krzywy Las w Nowym Czarnowie w gminie Gryfino

W pobliżu Zespołu Elektrowni Dolna Odra w Nowym Czarnowie, koło Gryfina (Leśnictwo Pniewo), znajduje się jedna z najciekawszych osobliwości przyrodniczych okolic Szczecina. Na powierzchni około 0,33 ha rośnie skupisko (około 50-60) osobliwie zdeformowanych sosen pospolitych. Wiek wszystkich drzew szacowany jest obecnie na około 90-95 lat. Las powstał w latach trzydziestych XX wieku. Ta osobliwa atrakcja przyciąga turystów nie tylko z Polski czy Europy, ale i z najdalszych zakątków świata.

Kiedyś charakterystycznie uformowanych sosen było znacznie więcej. W opracowaniu Prof. Ćwiklińskiego z 1971 roku dotyczącym krzywego lasu można przeczytać, że w roku 1970 w lesie tym znajdowało się ok 400 zdeformowanych sosen rozmieszczonych w 11 rzędach, w odstępach ok 2 m od siebie.

Powstanie tak zdeformowanych drzew nie jest już tajemnicą, a potwierdzone badaniami wyjaśnienie, że jest to celowa działalność człowieka związana z przemysłem meblarskim. Hodowcy obcinali pień drzewa oraz gałęzie, pozostawiając tylko jedną, najniższą od strony północnej. Taka gałąź rosła najpierw w bok a następnie do góry, zastępując niejako pień.

Nowy Krzywy Las powstanie na powierzchni 40 arów. W lutym 2021r Nadleśnictwo Gryfino dokonało pierwszego zbioru szyszek z drzew Krzywego Lasu. Nasiona z szyszek sosnowych zbiera się w okresie zimowym prosto z drzew, gdy są wówczas jeszcze zamknięte.
Obok Krzywego Lasu powstaną dwa rodzaje nowych nasadzeń. Na jednej części posadzone zostaną sadzonki bez ingerencji, a na kolejnej powierzchni sadzonki będą prowadzone w sposób podobny do starego Krzywego Lasu. Wszystkie sadzonki będą pochodzić z nasion pozyskanych z sosen Krzywego Lasu.

{source}<iframe src=”https://www.google.com/maps/embed?pb=!1m14!1m8!1m3!1d7364.545568749915!2d14.473295213844182!3d53.21448070082533!3m2!1i1024!2i768!4f13.1!3m3!1m2!1s0x47aa003abbf7c819%3A0x2f22beea4c7b3306!2sKrzywy%20Las!5e1!3m2!1spl!2spl!4v1723833525107!5m2!1spl!2spl” width=”800″ height=”600″ style=”border:0;” allowfullscreen=”” loading=”lazy” referrerpolicy=”no-referrer-when-downgrade”></iframe>{/source}

Krzyw Las znajduje się 7 km od Gryfina i 35 km od Szczecina

Przemysłowa 25, Nowe Czarnowo
https://krzywylas.pl/

Do Krzywego Lasu można dojechać pociągiem ze Szczecina, Zielonej Góry czy Kostrzyna. Stacja Dolna Odra znajduje się kilkaset metrów od parkingu przy lesie. Większość pociągów zatrzymuje się w Gryfinie, skąd dojechać można także autobusami na trasie Gryfino – Elektrownia Dolna Odra. Taka opcja pozwoli także na zwiedzenie samego Gryfina.

Krzywy Las jako jedna z największych atrakcji przyrodniczych Pomorza Zachodniego doczekała się własnego znaczka pocztowego. Znaczek z Krzywym Lasem wydano w ramach promocji rewitalizacji Krzywego Lasu, w którą zaangażowane są Gmina Gryfino i Nadleśnictwo Gryfino.

Las będący pomnikiem przyrody, fascynuje i zadziwia turystów z całego świata. O Krzywym Lesie pisały media z wielu krajów m.in. The New York Times, La Repubblica czy Daily Mail. Pośród zwiedzających bywają także turyści z dalekiej Azji.

„The crooked forest: Fantasy woodland yhat could have come straight from a fairytale.”

„in Poland’s crooked forest, a Mystery With No Straight Answer”

opracowanie & foto: Albin Marciniak

https://www.facebook.com/marciniak.albin

Podobało się? Możesz pochwalić stawiając kawę 🙂

Mimo 16 lat istnienia i wielu milionów odsłon, nadal bez atakujących i denerwujących reklam. Twoja pomoc jest bardzo cenna i motywująca.

2024-08-16 0 komentarze/y

Twierdze i Forty

Muzeum Twierdzy Kostrzyn nad Odrą – zabytek sztuki fortyfikacyjnej

przez Redakcja 2024-08-16

Napisane przez Redakcja

Stare Miasto i Muzeum Twierdzy Kostrzyn nad Odrą

Niegdyś miasto tętniące życiem, dzisiaj resztki ruin porośnięte zielenią. To co widać już z daleka, to piętrzące się nad Odrą mury Twierdzy Kostrzyn. Nie wszystko jednak zostało stracone, bo spacerując dawnymi uliczkami Starego Miasta Kostrzyn, dochodzimy do miejsca które powstało z ruin. Kosztem blisko 2,5 mln euro zrekonstruowano Bastion Phillipp i Bastion Brandenburg, w którego kazamatach stworzono muzeum twierdzy. Kostrzyn warto odwiedzić ze względu na wyjątkowy zabytek sztuki fortyfikacyjnej. Nie jedyny to fort na terenie gminy Kostrzyn a po przekroczeniu granicy na moście na Odrze, po stronie Niemieckiej także jest sporo do zwiedzania. Z Kostrzyna jest już bardzo blisko do Berlina, a pociągi bezpośrednie jeżdżą średnio co godzinę.

Najważniejsze daty w historii miasta:

1232 – pierwsza udokumentowana wzmianka
ok. 1300 – uzyskanie praw miejskich
1535-1571 – Kostrzyn stolicą Nowej Marchii
1730-1732 – uwięzienie w twierdzy księcia Fryderyka
1806-1814 – miasto w rękach armii Napoleona
1945 – zniszczenie miasta w 95%

23.04.1994 burmistrzowie bliźniaczych miast-twierdz Kostrzyna, Peitz i Spandau zainaugurowali symbolicznym pchnięciem szpadla prace na Starym Mieście, odgruzowanie Starówki i renowację pozostałości kostrzyńskich fortyfikacji. Efekty tej pracy widać po bastionie Filip, którego wnętrza udostępniane są stopniowo zwiedzającym i w którego wnętrzu odbyło się już kilkanaście imprez kulturalnych.

W roku 2000, w związku z obchodami 700 jubileuszu nadania praw miejskich Kostrzynowi, po raz pierwszy zorganizowane zostały na Starym Mieście Dni Twierdzy Kostrzyn, które na stałe weszły do kalendarza imprez w naszym mieście.

Pozostałości kostrzyńskiej twierdzy, budowanej w latach 1537-1568 są najciekawszą atrakcją turystyczną miasta. Twierdza Kostrzyn powstała na wzór fortec włoskich. Jej budowę ukończono ostatecznie w XVII w. Składała się z sześciu bastionów: Królowa, Książę i Księżniczka oraz Król, Filip i Brandenburgia. Trzy pierwsze zostały wysadzone i rozebrane jeszcze przed II Wojną Światową. Bastiony, spięte murami, otoczone były fosą. Dodatkowo w skład twierdzy wchodziły raweliny: August-Wilhelm, Krystian-Ludwik i Albrecht. Do dziś przetrwał tylko jeden – August-Wilhelm.

Do miasta można było wjechać przez trzy bramy: Berlińską, Chyżańską i Sarbinowską (rozebrana). Ponadto twierdza otoczona była kordonem fortów oddalonych znacznie od samej twierdzy (m.in. Fort Gorgast, Fort Sarbinowski, Nowe Dzieło).

Bastion König

Historia nie okazała się łaskawa dla Kostrzyna. Miasto liczące blisko tysiąc lat swoich dziejów pozbawione zostało niemal całkowicie pamiątek przeszłości. Stare Miasto ze swoim zamkiem, ratuszem, kościołem parafialnym i rynkiem posiadało niepowtarzalny urok. Wojna spowodowała, że Starówka zamarła na bez mała 50 lat. Wraz z resztkami szesnastowiecznej twierdzy stała się jedyną w swoim rodzaju atrakcją.

Twierdza była arcydziełem sztuki fortyfikacyjnej. Do dziś przetrwały mury obronne, Brama Berlińska, Brama Chyżańska, dwa raweliny, trzy bastiony, fosy wewnętrzne oraz ruiny budynków, w tym zamku i kościoła. Dobrze zachował się też układ ulic i fundamentów budynków.

Jeszcze nie tak dawno miejsce po dawnej Starówce mogło budzić jedynie tęsknotę za tym, co przestało istnieć. Prawie cały teren Starego Miasta pokrywała roślinność. Dziś projektowana rekonstrukcja nabiera realnych kształtów. Spod hałd ziemi wyłoniły się ruiny starych kamienic i uliczek. Jest to ulubione miejsce i największa atrakcja dla przyjeżdżających do Kostrzyna turystów, grup młodzieży oraz byłych mieszkańców Kostrzyna z Niemiec, którzy spacerując po odgruzowanych uliczkach przypominają sobie swoje dzieciństwo i młodość.

23 kwietnia 1994 roku burmistrzowie bliźniaczych miast-twierdz: Kostrzyna, Peitz i Spandau zainaugurowali symbolicznym pchnięciem szpadla prace na Starym Mieście, odgruzowanie Starówki i renowację pozostałości kostrzyńskich fortyfikacji. Efekty tej pracy widać po bastionie Filip, którego wnętrza udostępniono zwiedzającym i w którego wnętrzu odbyło się już wiele imprez kulturalnych.