Argentyna. 4 miesiące. 121 noclegów w 16 różnych łóżkach i na 22 kempingach.  2377 kilometrów samolotem, 6678 autobusem, 225 autostopem i 97 na rowerze. 31 dni na szlakach. Koniec świata, nieustający patagoński wiatr, “grzmiąca góra”, Wysokie Andy, kilogramy soczystych steków, hektolitry przedniego wina i kilolitry gorzkiej yerba mate. Che Guevarra, kosmici, Podziemne Miasto, przypalone buty na grillu, namiot porwany przez wichurę i wizyta u dentysty…

Innymi słowy, zapraszam na pokaz slajdów!

Wyrwane z dziennika:

8 stycznia 2010
“Drugi dzień w Torres del Paine. Pozwalam sobie na odrobinę lenistwa i śpię trochę dłużej. Dopiero wczesnym popołudniem ruszam dalej w kierunku Lago Dickson. Mijam położony przy nim refugio i po czterech godzinach od wyjścia dochodzę do Los Perros. Jest już 7 wieczorem, a przede mną najcięższa część szlaku – przełęcz John Gardner. Pogoda nie za dobra, ale czuję dzisiaj “pałera” i po szybkim przeanalizowaniu “za i przeciw” decyduję, że pociągnę dalej. Pracownik refugio mówi, że jestem loco i nalega, żebym przenocował tutaj, a po tym, jak nie udaje mu się mnie przekonać, spisuje dane z mojego paszportu. “W razie czego”. Zakładam cieplejsze odzienie i startuję. Podejście rzeczywiście ciężkie – śniegu miejscami po kolana, wicher wieje, a zachód słońca zbliża się nieubłagalnie. Przed dziesiątą docieram jednak na szczyt, po którego zachodniej stronie ukazuje się przede mną niesamowity widok na lodowiec Grey przypominający olbrzymią rzekę lodu. Łał! – jak się to mówi. Oglądam się jeszcze za siebie, żeby sprawdzić, co to właśnie przeforsowałem i zadowolony zbiegam w dół. Już po chwili moja radość okazuje się przedwczesna – ciężki odcinek dopiero przede mną. Zejście po kamienistym zboczu to nic – kiedy wchodzę w las zaczyna się zabawa – stromo i błotnisto i zaczyna się ściemniać. Ostatnie pół godziny idę już z czołówką. W pewnym momencie wygląda jakby szlak się skończył, a ja kluczę na przestrzeni kilku metrów kwadratowych próbując wytropić dalszy jego przebieg. Dopiero po jakimś kwadransie zdaję sobie sprawę z tego, że jestem już NA kempingu. Stawiam szybko namiot i padam na pysk. Rano przypomina mi się, że od kilku dni boli mnie ząb. Jeszcze trochę – myślę i sprawdzam zapas aspiryny – 3 tabletki awaryjne. Jak do tej pory krajobrazy i marsz były najlepszym lekiem przeciwbólowym. Po dobrym odpoczynku ruszam spacerkiem trawersując Cordon Olguin. Sceneria zapiera dech w piersiach – z jednej strony lodowiec, z drugiej ostre granie i głębokie wąwozy wyrzeźbione przez lodowiec oraz huczące rzeki i wodospady. I znowu zapominam o bólu zęba! Góra – dół, góra – dół przez kolejne kilka godzin i dochodzę do w pełni cywilizowanego kempingu na jeziorem Pehoe. Jest knajpa, prysznice, hotel i dość sporo namiotów. Szarpię się na małe piwo, a potem hop! do ciepłego śpiworka. Rano budzę się z nieporównywalnie silniejszym bólem w gębie. “Czarna godzina” nadeszła, a ja połykam szybko piguły, które tak skrupulatnie oszczędzałem przez ostatnie trzy dni. Po krótkiej potyczce duchowo-myślowej postanawiam przerwać trek i załatwić sprawę zęba raz na zawsze. Zwijam graty i czekam na katamaran na brzegu jeziora…”

Argentyna. 4 miesiące. 121 noclegów w 16 różnych łóżkach i na 22 kempingach.  2377 kilometrów samolotem, 6678 autobusem, 225 autostopem i 97 na rowerze. 31 dni na szlakach. Koniec świata, nieustający patagoński wiatr, “grzmiąca góra”, Wysokie Andy, kilogramy soczystych steków, hektolitry przedniego wina i kilolitry gorzkiej yerba mate. Che Guevarra, kosmici, Podziemne Miasto, przypalone buty na grillu, namiot porwany przez wichurę i wizyta u dentysty…

Innymi słowy, zapraszam na pokaz slajdów!

Wyrwane z dziennika:

8 stycznia 2010
“Drugi dzień w Torres del Paine. Pozwalam sobie na odrobinę lenistwa i śpię trochę dłużej. Dopiero wczesnym popołudniem ruszam dalej w kierunku Lago Dickson. Mijam położony przy nim refugio i po czterech godzinach od wyjścia dochodzę do Los Perros. Jest już 7 wieczorem, a przede mną najcięższa część szlaku – przełęcz John Gardner. Pogoda nie za dobra, ale czuję dzisiaj “pałera” i po szybkim przeanalizowaniu “za i przeciw” decyduję, że pociągnę dalej. Pracownik refugio mówi, że jestem loco i nalega, żebym przenocował tutaj, a po tym, jak nie udaje mu się mnie przekonać, spisuje dane z mojego paszportu. “W razie czego”. Zakładam cieplejsze odzienie i startuję. Podejście rzeczywiście ciężkie – śniegu miejscami po kolana, wicher wieje, a zachód słońca zbliża się nieubłagalnie. Przed dziesiątą docieram jednak na szczyt, po którego zachodniej stronie ukazuje się przede mną niesamowity widok na lodowiec Grey przypominający olbrzymią rzekę lodu. Łał! – jak się to mówi. Oglądam się jeszcze za siebie, żeby sprawdzić, co to właśnie przeforsowałem i zadowolony zbiegam w dół. Już po chwili moja radość okazuje się przedwczesna – ciężki odcinek dopiero przede mną. Zejście po kamienistym zboczu to nic – kiedy wchodzę w las zaczyna się zabawa – stromo i błotnisto i zaczyna się ściemniać. Ostatnie pół godziny idę już z czołówką. W pewnym momencie wygląda jakby szlak się skończył, a ja kluczę na przestrzeni kilku metrów kwadratowych próbując wytropić dalszy jego przebieg. Dopiero po jakimś kwadransie zdaję sobie sprawę z tego, że jestem już NA kempingu. Stawiam szybko namiot i padam na pysk. Rano przypomina mi się, że od kilku dni boli mnie ząb. Jeszcze trochę – myślę i sprawdzam zapas aspiryny – 3 tabletki awaryjne. Jak do tej pory krajobrazy i marsz były najlepszym lekiem przeciwbólowym. Po dobrym odpoczynku ruszam spacerkiem trawersując Cordon Olguin. Sceneria zapiera dech w piersiach – z jednej strony lodowiec, z drugiej ostre granie i głębokie wąwozy wyrzeźbione przez lodowiec oraz huczące rzeki i wodospady. I znowu zapominam o bólu zęba! Góra – dół, góra – dół przez kolejne kilka godzin i dochodzę do w pełni cywilizowanego kempingu na jeziorem Pehoe. Jest knajpa, prysznice, hotel i dość sporo namiotów. Szarpię się na małe piwo, a potem hop! do ciepłego śpiworka. Rano budzę się z nieporównywalnie silniejszym bólem w gębie. “Czarna godzina” nadeszła, a ja połykam szybko piguły, które tak skrupulatnie oszczędzałem przez ostatnie trzy dni. Po krótkiej potyczce duchowo-myślowej postanawiam przerwać trek i załatwić sprawę zęba raz na zawsze. Zwijam graty i czekam na katamaran na brzegu jeziora…”

Republika Środkowej Afryki

Republika Środkowoafrykańska zlokalizowana jest w samym centrum Czarnego Lądu
i  w sango – najbardziej rozpowszechnionym tam języku-jej nazwa to Beafrica- Serce Afryki.
Jak przystało na serce- jest gorące i tętni życiem- ale jakże to życie  jest inne od naszego!
W tym tak mało znanym kraju więcej niż  połowa ludności nie umie czytać i pisać i nie ma dostępu do wody pitnej. Rzadko spotyka się tam staruszków, bo średnia wieku to niecałe 45 lat.  Ponad 70 % ludności utrzymuje się z bardzo prymitywnego rolnictwa. Na terenie dwukrotnie większym od Polski jest tylko kilkaset kilometrów asfaltowych dróg. ..

Zapraszam do fotograficznej podróży do tego miejsca, a zwłaszcza do pewnej wioski ukrytej w dżungli. Jest ona znana w całym kraju gdyż stanowi swoiste centrum czarowników u których porady zasięgają  nawet najbogatsze i najbardziej wykształcone osoby . W takim miejscu zwanym  także przez miejscowych” sioni kodro” czyli „zła wioska”  tarnowscy księża prowadzą misję katolicką i opiekują się niewielkim szpitalem. Tam właśnie miałam okazję pracować  przez ponad pół roku. Szpital zbudowany był głównie z myślą o Pigmejach, którzy stanowią liczną i ciekawą grupę w tamtejszej społeczności.
Będę chciała więc podzielić się tym co zobaczyłam i usłyszałam w sercu Afryki,
a ponieważ jestem lekarzem opowiem również:
– o tym co się dzieje jeśli ktoś kogoś zamieni  w świnię
– ile wielkich robali może zmieścić się w brzuchu
– w której części ciała gnieździ się zły duch
– i o tym co w naszej wiosce porabia Baba na jaju

Alicja Toton

Republika Środkowej Afryki

Republika Środkowoafrykańska zlokalizowana jest w samym centrum Czarnego Lądu
i  w sango – najbardziej rozpowszechnionym tam języku-jej nazwa to Beafrica- Serce Afryki.
Jak przystało na serce- jest gorące i tętni życiem- ale jakże to życie  jest inne od naszego!
W tym tak mało znanym kraju więcej niż  połowa ludności nie umie czytać i pisać i nie ma dostępu do wody pitnej. Rzadko spotyka się tam staruszków, bo średnia wieku to niecałe 45 lat.  Ponad 70 % ludności utrzymuje się z bardzo prymitywnego rolnictwa. Na terenie dwukrotnie większym od Polski jest tylko kilkaset kilometrów asfaltowych dróg. ..

Zapraszam do fotograficznej podróży do tego miejsca, a zwłaszcza do pewnej wioski ukrytej w dżungli. Jest ona znana w całym kraju gdyż stanowi swoiste centrum czarowników u których porady zasięgają  nawet najbogatsze i najbardziej wykształcone osoby . W takim miejscu zwanym  także przez miejscowych” sioni kodro” czyli „zła wioska”  tarnowscy księża prowadzą misję katolicką i opiekują się niewielkim szpitalem. Tam właśnie miałam okazję pracować  przez ponad pół roku. Szpital zbudowany był głównie z myślą o Pigmejach, którzy stanowią liczną i ciekawą grupę w tamtejszej społeczności.
Będę chciała więc podzielić się tym co zobaczyłam i usłyszałam w sercu Afryki,
a ponieważ jestem lekarzem opowiem również:
– o tym co się dzieje jeśli ktoś kogoś zamieni  w świnię
– ile wielkich robali może zmieścić się w brzuchu
– w której części ciała gnieździ się zły duch
– i o tym co w naszej wiosce porabia Baba na jaju

Alicja Toton

Na Dachu Świata podczas festiwalu Saga Dawa – czyli 19 dni w Tybecie

Niezwykły kraj, niezwykli ludzie, niezwykłe krajobrazy. Upragniony i
wymarzony od dawna cel wyprawy. W trakcie tych prawie trzech tygodni
miałem okazję przekonać się jak wyobrażenia mają się do
rzeczywistości.

Zobaczyć rzesze pielgrzymów modlących się podczas jednego z
najważniejszych religijnych świąt w roku.

Podziwiać potężne góry, święte miejsca. Spać w klasztorze, rozmawiać z
mnichami.

Na wycieczkę po tym pięknym skrawku naszej planety zaprasza Klub
Podróżników Śródziemie i Kazimierz Pawłowski.

Na Dachu Świata podczas festiwalu Saga Dawa – czyli 19 dni w Tybecie

Niezwykły kraj, niezwykli ludzie, niezwykłe krajobrazy. Upragniony i
wymarzony od dawna cel wyprawy. W trakcie tych prawie trzech tygodni
miałem okazję przekonać się jak wyobrażenia mają się do
rzeczywistości.

Zobaczyć rzesze pielgrzymów modlących się podczas jednego z
najważniejszych religijnych świąt w roku.

Podziwiać potężne góry, święte miejsca. Spać w klasztorze, rozmawiać z
mnichami.

Na wycieczkę po tym pięknym skrawku naszej planety zaprasza Klub
Podróżników Śródziemie i Kazimierz Pawłowski.