Klub Podróżników – Śródziemie – portal podróżniczy | Polska, Europa, Świat
  • Slajdowiska
    • Spotkania autorskie
  • Relacje
    • Europa
      • Albania
      • Austria
      • Bułgaria
      • Chorwacja
      • Czarnogóra
      • Czechy
      • Dania
      • Francja
      • Hiszpania
      • Holandia
      • Kosowo
      • Litwa
      • Luksemburg
      • Macedonia
      • Malta
      • Niemcy
      • Norwegia
      • Portugalia
      • Rosja
      • Rumunia
      • Serbia
      • Slowacja
      • Slowenia
      • Szwajcaria
      • Ukraina
      • Wegry
      • Wielka Brytania
      • Włochy
    • Polska informacje i fotorelacje
      • Forty i twierdze
      • Góry
      • Kolej
        • Parowozownie
      • Miasta
      • Miejsca wyjątkowe
      • Muzea
      • Podziemia
      • Polska na weekend
      • Skanseny w Polsce
      • Woda
      • Województwa
        • Dolny Śląsk
        • Kujawsko-pomorskie
        • Łódzkie
        • Lubelskie
        • Lubuskie
        • Małopolskie
        • Mazowieckie
        • Opolskie
        • Podkarpackie
        • Podlaskie
        • Pomorskie
        • Śląskie
        • Świętokrzyskie
        • Warmińsko-mazurskie
        • Wielkopolskie
        • Zachodniopomorskie
      • Zabytki sakralne
      • Zamki i pałace
    • Świat
      • Afryka
      • Ameryka Południowa
      • Ameryka Północna
      • Ameryka Środkowa i Karaiby
      • Antarktyda
      • Australia i Oceania
      • Azja
    • Schroniska Górskie
  • Filmy
  • Sprzęt
    • Polecamy
    • Recenzje sprzętu
    • Testy sprzętu
  • Autorzy
    • Albin Marciniak
    • Karolina Zięba-Kulawik
    • Redakcja
  • Forum
  • Fundacja Aleja Podróżników
  • Kontakt
sobota, 28 marca, 2026
Klub Podróżników – Śródziemie – portal podróżniczy | Polska, Europa, Świat
  • Slajdowiska
    • Spotkania autorskie
  • Relacje
    • Europa
      • Albania
      • Austria
      • Bułgaria
      • Chorwacja
      • Czarnogóra
      • Czechy
      • Dania
      • Francja
      • Hiszpania
      • Holandia
      • Kosowo
      • Litwa
      • Luksemburg
      • Macedonia
      • Malta
      • Niemcy
      • Norwegia
      • Portugalia
      • Rosja
      • Rumunia
      • Serbia
      • Slowacja
      • Slowenia
      • Szwajcaria
      • Ukraina
      • Wegry
      • Wielka Brytania
      • Włochy
    • Polska informacje i fotorelacje
      • Forty i twierdze
      • Góry
      • Kolej
        • Parowozownie
      • Miasta
      • Miejsca wyjątkowe
      • Muzea
      • Podziemia
      • Polska na weekend
      • Skanseny w Polsce
      • Woda
      • Województwa
        • Dolny Śląsk
        • Kujawsko-pomorskie
        • Łódzkie
        • Lubelskie
        • Lubuskie
        • Małopolskie
        • Mazowieckie
        • Opolskie
        • Podkarpackie
        • Podlaskie
        • Pomorskie
        • Śląskie
        • Świętokrzyskie
        • Warmińsko-mazurskie
        • Wielkopolskie
        • Zachodniopomorskie
      • Zabytki sakralne
      • Zamki i pałace
    • Świat
      • Afryka
      • Ameryka Południowa
      • Ameryka Północna
      • Ameryka Środkowa i Karaiby
      • Antarktyda
      • Australia i Oceania
      • Azja
    • Schroniska Górskie
  • Filmy
  • Sprzęt
    • Polecamy
    • Recenzje sprzętu
    • Testy sprzętu
  • Autorzy
    • Albin Marciniak
    • Karolina Zięba-Kulawik
    • Redakcja
  • Forum
  • Fundacja Aleja Podróżników
  • Kontakt
Klub Podróżników – Śródziemie – portal podróżniczy | Polska, Europa, Świat
Klub Podróżników – Śródziemie – portal podróżniczy | Polska, Europa, Świat
  • Klub Podróżników – Śródziemie – portal podróżniczy | Polska, Europa, Świat
  • Fundacja Aleja Podróżników
  • Forum
  • Relacje
    • Europa
    • Polska
    • Świat
  • Sprzęt
    • Recenzje sprzętu
    • Testy sprzętu
  • Książka
  • Kontakt
Copyright 2025 - All Right Reserved
Cykliczne Spotkania Podróżników

W Iranie na perskim dywanie

przez Redakcja 2016-04-05
Napisane przez Redakcja

Fundacja Klubu Podróżników Śródziemie
Aleja Podróżników
Piwnica Pod Baranami,
23.05.2016 godzina 19:00
Szczepan „Pepe” Ligęza
W Iranie na perskim dywanie

 

 

Azja Środkowa oprócz krajów-stanów, to także niezwykły Iran (dawna Persja) kojarzony współcześnie niemal wyłącznie z Ajatollahami, szyizmem i antyzachodnim reżimem. Szczepan „Pepe” Ligęza spróbuje pokazać Wam ten inny Iran, znajdujący się z dala od mediów, zagubiony nieco w historii i niepewny swojej przyszłości. Kraj czterech pór roku, niekiedy pełny sprzeczności, kontrastów, trudny do zrozumienia na pierwszy rzut oka, niezbadany, ale także pełen gościnności i życzliwości napotkanych ludzi. Iran poprzecinany licznymi łańcuchami górskimi, ogromnymi pustyniami, czy zielonymi, żyznymi polami na północy, które fascynują każdego przybysza.
www.szczepanligeza.pl

https://klubpodroznikow.com/slajdowiska

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
2016-04-05 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Cykliczne Spotkania Podróżników

100 pomysłów na podróżowanie

przez Redakcja 2016-04-05
Napisane przez Redakcja
Fundacja Klubu Podróżników Śródziemie
Aleja Podróżników
Piwnica Pod Baranami,
16.05.2016 godzina 19:00
„100 pomysłów na podróżowanie”
Bernadetta Baran
 

 

 

„100 pomysłów na podróżowanie”
Zapraszamy na spotkanie autorskie z Bernadettą (Bebe) Baran połączone z prezentacją „Jak podróżować tanio i często?”

W trakcie spotkania dowiecie się m.in.:
– o czym jest książka i dlaczego warto ją kupić
– dlaczego warto podróżować
– w jaki sposób spędzam ponad 40 dni w podróży w ciągu roku pracując na etacie
– jak podróżować tanio i często

Książka jest z jednej strony kompendium wiedzy o tanim podróżowaniu: o sposobach komunikacji, tanich noclegach, możliwościach darmowego podróżowania, np. w ramach praktyk studenckich, wolontariatów, jak również inspiracją dla ludzi, którzy w swoim życiu spotykają się z różnymi barierami
tj. choroby, niepełnosprawność, brak funduszy, własne ograniczenia.

Autorka książki – Bernadetta (Bebe) Baran, przeprowadziła wywiady z Anną Chagowską (Salsa Libre), Magdą i Marcinem Musiałami (Poznajemy Świat, Magda i Marcin), Łukaszem Superganem (blog), Kubą Rydkodymem (Plecak wspomnień), Fudnadcją Kadry ze świata, Anną Olej – Kolbos (małypodroznik.pl), Romanem Roczeniem (muzyk), Teresą Bancewicz, Jarkiem Frankowskim & To nie koniec Drogi
i innymi.

Kim jest Bebe?
Podróżuję od 3 lat i do tej pory udało mi się odwiedzić 21 krajów oraz objechać naszą piękną Polskę wzdłuż i wszerz – wszystko tanim kosztem. Dzięki podróżowaniu moje życie zupełnie się odmieniło, ja sama stałam się bardziej otwarta, ufna ludziom, wyzbyłam się wielu stereotypów, zaczęłam przełamywać swoje słabości a także uświadomiłam sobie, że każdy człowiek ma prawo do szczęścia i nie potrzeba wiele, aby je odnaleźć. Podróże kształcą i są źródłem niesamowitych
doświadczeń, ale także stawiają nas w obliczu różnych wyzwań. Książka to tak naprawdę początek mojego projektu. Chcę publikować kolejne pomysły i opisywać prawdziwe historie ludzi, aby inspirować innych do działania – pisze autorka.
więcej informacji na stronie www.100pomyslow.org.pl
Instagramie: @100_pomyslow
Facebooku: 100 pomysłów na podróżowanie

 
 
 
 
2016-04-05 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Cykliczne Spotkania Podróżników

Dziewczyny na fali – Wieczorek żeglarski

przez Redakcja 2016-04-05
Napisane przez Redakcja

Fundacja Klubu Podróżników Śródziemie
Aleja Podróżników
Piwnica Pod Baranami,
09.05.2016 godzina 18:00
„Dziewczyny na fali”
Wieczorek żeglarski

 

 

Uwaga – Wieczorek żeglarski startuje nietopowo, bo już o 18:00 !

1. Żeglarstwo – z czym to się je?
2. Morskie opowieści
3. Piękna strona żeglarstwa
4. Żeglarze w Alei Podróżników
5. Na pokładzie kudłate mogą być tylko myśli, czyli słów kilka o żeglarskich przesądach
6. Kiedy rum zaszumi w głowie, cały świat nabiera treści – krótka historia żeglarskich trunków.
7. Żeglarski quiz z nagrodami
II. Prelekcja – Do Amsterdamu zapłynąć choć raz… – wspomnienia z Damskiego Rejsu – 19:00
III. Wspólne szantowanie

Czym jest żeglarstwo? Czy to sport tylko dla mężczyzn? Czy kobieta na pokładzie przynosi pecha? Udowadniamy, że wcale tak nie jest! Jesteśmy grupą ośmiu zapalonych żeglarek, związanych z Akademią Górniczo – Hutniczą im. Stanisława Staszica w Krakowie oraz z Akademickim Klubem Żeglarskim AGH. Żeglujemy razem już od kilku lat. W sierpniu odbyłyśmy nasz pierwszy Damski Rejs „Dziewczyny na fali” ze Świnoujścia do Amsterdamu. Poprzez rejs oraz liczne prelekcje i warsztaty chcemy promowad ideę kobiecego żeglarstwa.
W pierwszej części spotkania zapraszamy na wieczorek żeglarski. W luźnej atmosferze przybliżymy historię marynarskich trunków, morskich legend oraz przesądów. Nie zabraknie również wspaniałych historii. Opowiemy o dokonaniach polskich żeglarzy oraz o kobietach-piratach. W drugiej części przybliżymy uczestnikom naszą inicjatywę. Opowiemy o rejsie do Amsterdamu i przygotowaniach, które mu towarzyszyły, a także o planach na przyszłośd. Każda z nas przedstawi również krótkie historie z poprzednich wypraw. Nie zabraknie pięknych zdjęd i ciekawych powieści! Na zakończenie wieczorku z „Dziewczynami na fali” zapraszamy na wspólne szantowanie, gdyż jak mówi jedna z szant: „Bo kiedy śpiewu nie ma, Neptun się będzie gniewał”.

Damski Rejs „Dziewczyny na fali”
www.dziewczynynafali.pl

 
 
 
 
2016-04-05 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Cykliczne Spotkania Podróżników

Syberiada Adventure

przez Redakcja 2016-04-05
Napisane przez Redakcja

Fundacja Klubu Podróżników Śródziemie
Aleja Podróżników
Piwnica Pod Baranami,
25.04.2016 godzina 19:00
Krzysztof Nowakowski
Syberiada Adventure

 

 

Spotkanie z autorem książki pt. „23 kilometr”. To publikacja jedyna w swoim rodzaju. Jeszcze żaden Polak, czy Polka nie opisała swojego codziennego i podróżniczego życia przemierzanego psim zaprzęgiem. W tej książce autor zabiera czytelników w Swiat Dalekiej Północy, wypraw i wielkich wyścigów psich zaprzęgów. Pokazuje w niej życie wypełnione pasją i miłością do natury i zwierząt.

” Jazda psim zaprzęgiem to jeden z najlepszych sposobów obcowania z dziką przyrodą. Konkurować z nią może jedynie człowiek poruszający się pieszo, czy na nartach. Czuje on śnieg, lód, skałę, swoimi stopami. Jednak mamy nad nim przewagę, my mamy swoje stopy i cztery łapy każdego z psów, mamy swoją parę oczu i tyle par oczu jeszcze, ile w naszym zaprzęgu biegnie psów, tak samo mamy swój nos i wiele nosów psich. Jesteśmy człowiekiem i psami zarazem. Jednością, stadem, w którym każdy jest niezbędny. To bardzo pierwotne uczucie. Kiedy jeden z psów zobaczy renifera, czy ptaka, zobaczy go całe stado, także my. To właśnie stanowi magię psiego zaprzęgu.”

Krzysztof Nowakowski – marzyciel, sportowiec, maszer, adventurer. Mąż i ojciec. Razem z żoną Darią od niemal siedemnastu lat podróżuje przez życie psim zaprzęgiem, organizując wyprawy w rejony polarne i startując w najdłuższych wyścigach psich zaprzęgów w Europie.
W roku 2010 dwa psio-ludzkie zespoły prowadzone przez Darię i Krzysztofa objechały dookoła największe europejskie jezioro położone za kołem polarnym, Inarijarvi. Trzysta kilometrów pokonali w trzy dni. To był początek ich zmagań z Daleką Północą, o których opowiada ta książka.
http://syberiada-adventure.com/

 
 
 
 
 
 
2016-04-05 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Cykliczne Spotkania Podróżników

Kiribati – Poland. Na początku świata

przez Redakcja 2016-04-05
Napisane przez Redakcja

Fundacja Klubu Podróżników Śródziemie
Aleja Podróżników
Piwnica Pod Baranami,
18.04.2016 godzina 19:00
Kiribati – Poland. Na początku świata
Dariusz Zdziech

 

 

 

Czy kiedykolwiek chcieliście się znaleźć w miejscu, w którym rozpoczyna się każdy nowy rok, ba – każdy nowy dzień na Ziemi?
W dodatku jest to największy koralowy atol świata, znajdujący się na środku Pacyfiku, z urzekającą laguną i ogromnymi Palmami kokosowymi
Jakby tego było mało, to wg. ONZ jest to kraj najmniej zadeptany przez turystów, pełen nieskazitelnej przyrody i prostego życia
A co, gdybym powiedział, że to wszystko o czym piszę znajduje się w …. Poland, która za kilkanaście lat może przestać istnieć, jak nasze wioski w Bieszczadach?
O tym i wielu innych osobliwościach Kiribati opowie dr Dariusz Zdziech z Towarzystwa Naukowego Australii Nowej Zelandii i Oceanii (ANZORA) na co dzień oprowadzający gości po „Ambasadzie Pacyfiku”, znajdującej się w Krakowie, pierwszej w tej części Europy, restauracji z kuchnią z Polinezji,Melanezji i Mikronezji. Autor projektu „Poland helps Poland”

 
 
 
 
 
2016-04-05 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Cykliczne Spotkania Podróżników

W poszukiwaniu narciarskiego eldorado

przez Redakcja 2016-04-05
Napisane przez Redakcja

Fundacja Klubu Podróżników Śródziemie
Aleja Podróżników
Piwnica Pod Baranami,
11.04.2016 godzina 19:00
W poszukiwaniu narciarskiego eldorado
Wojciech Szatkowski
& Jan Krzeptowski
Tatrzański Park Narodowy

 

Współcześni narciarze szukają w górach kontaktu z przyrodą pozbawionego ułatwień i urządzeń technicznych. Ciszy, spokoju. W to poszukiwanie narciarskiego eldorado idealnie wpisuje się turystyka narciarska. Jak ze schroniska PTTK udać się na Grzesia ze zjazdem na Polanę Chochołowską, a później, Doliną Starobociańską, do Hali Stara Robota i z powrotem? W jaki sposób dobrać odpowiedni sprzęt do skituringu i dlaczego kurniawa może być niebezpieczna? „Tatry na nartach. Przewodnik skiturowy” odpowie na setki podobnych pytań. To książka zarówno dla początkujących narciarzy-turystów, jak i zapalonych oraz doświadczonych skiturowców. Powstała z myślą o tych, którzy nie lubią slalomu pomiędzy innymi narciarzami, unikają zatłoczonych stoków, kolejek do wyciągów, taśm ograniczających przestrzeń i sztucznego śniegu. W książce znajdziemy kilkadziesiąt propozycji wycieczek, o zróżnicowanym stopniu trudności, w polskich i słowackich Tatrach oraz szczegółowe mapy ułatwiające zaplanowanie tras narciarskich. Przewodnik uzupełniają informacje historyczne i fragmenty tekstów pionierów narciarstwa oraz ponad 200 barwnych fotografii najpiękniejszych zakątków Tatr. Liczne praktyczne rady, wskazówki dla początkujących, aktualne adresy schronisk i przydatnych serwisów internetowych okażą się pomocne dla tych, którzy chcą dopiero rozpocząć swoją przygodę z narciarstwem wysokogórskim. Pierwszą część spotkania poświęcimy prezentacji przewodnika wydanego nakładem Tatrzańskiego Parku Narodowego oraz kilkunastu wybranych tras wysokogórskich i reglowych przez autora publikacji. Wśród nich znajdą się te najpiękniejsze w Tatrach Polskich i Słowackich: na Wołowiec, Jarząbczy Wierch, Czerwone Wierchy, Kozi Wierch, Szpiglasową Przełęcz, Lodową i Czerwoną Ławkę. W drugiej części Jan Krzeptowski-Sabała z Tatrzańskiego Parku Narodowego opowie o zasadach etyki outdoorowej Leave No Trace w warunkach tatrzańskich – czyli o tym, jak odpowiedzialnie korzystać z Tatr i zminimalizować nasz wpływ na przyrodę.
Więcej informacji na temat tej idei można znaleźć na stronie Parku: http://tpn.pl/nowosci/leave-no-trace
 
 
 

 

I warto aby pamiętali o tym wszyscy:

 

2016-04-05 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Kościoły i obiekty sakralneZabytki sakralne

Klasztor i kościół na Salwatorze w Krakowie

przez Redakcja 2016-03-28
Napisane przez Redakcja

Klasztor i kościół na Salwatorze w Krakowie

 
   Miejsce tradycyjnego odpustu, który odbywa się corocznie w „lany” poniedziałek. Kościół wraz z klasztorem Sióstr Norbertanek, tworzy największy, po Wawelu, kompleks zabytkowy miasta.
 
 
 
 
 
 
Parafia Najświętszego Salwatora
 
Należy do najstarszych w Krakowie i obejmuje obszar historycznego Zwierzyńca.
Powstała przypuszczalnie w 1 połowie XII wieku. W 1183 r. została wcielona do Kościoła Norbertanek i od tego czasu jest z nim związana.
Na terenie parafii znajdują się trzy zabytkowe kościoły:
Św. Jana Chrzciciela i Św. Augustyna – kościół Sióstr Norbertanek
Najświętszego Salwatora – ul. św. Bronisławy
Kaplica Św. Małgorzaty – ul. św. Bronisławy
Kaplica Św. Bronisławy – Kopiec Kościuszki
 
 
 
 
 
 
 
 

Kalendarium parafii Najświętszego Salwatora

 
 
1148 Poświęcenie kościoła Najświętszego Salwatora.
1162 Jaksa z Miechowa funduje konwent Norbertanek i Norbertanów z kościołem św. Jana Chrzciciela i
św. Augustyna.
1183 Przeniesienie parafii z kościoła Najświętszego Salwatora do kościoła Norbertanek.
1241 Najazd Tatarów, zniszczenie kościoła i klasztoru Norbertanek.
1259 Śmierć bł. Bronisławy.
1494, 1527 Pożary kościoła i klasztoru.
1587 Spalenie Zwierzyńca w związku ze zbliżającymi się pod Kraków wojskami arcyksięcia Maksymiliana Habsburga.
1591-1643 Okres rządów ksieni Doroty Kątskiej, rozbudowa klasztoru.
1655 Zniszczenie klasztoru w czasie „potopu” szwedzkiego.
1656 Pożar kościołów Najświętszego Salwatora, Norbertanek i kaplicy św. Małgorzaty.
1662-1665 Odbudowa kościoła i klasztoru Norbertanek przez ksienię Annę Zapolską.
1670-1673 Restauracja kościoła Najświętszego Salwatora.
1689-1690 Budowa drewnianej kaplicy św. Małgorzaty przez ksienię Justynę Oraczewską.
1702 Fundacja na Sikorniku pierwszej kaplicy bł. Bronisławy.
1775-1777 Prace remontowe i przebudowa prezbiterium kościoła Norbertanek za ksieni Magdaleny Otffinowskiej.
1839 Beatyfikacja Bronisławy.
1856-1861 Budowa neogotyckiej kaplicy bł. Bronisławy na Sikorniku.
1910 Włączenie Zwierzyńca do Krakowa.
1932 Początek prac archeologicznych przy kościele Najświętszego Salwatora.
1976-2002 Gruntowne odnowienie kościoła Norbertanek staraniem Ks. Infułata Jerzego Bryły.
19. 08. 2002 Jan Paweł II zatrzymuje się przy kościele Sióstr Norbertanek i błogosławi parafię.
26. 05. 2006 Benedykt XVI zatrzymuje się na dziedzińcu klasztornym.
 
 
 
 
 
 
 
 
Historia parafii
 

Zwierzyniec (obecnie Salwator) to jeden z najstarszych ośrodków osadniczych na terenie Krakowa. Ok. 6 tys. lat p.n.e. przybyli tu pierwsi neolityczni osadnicy (pasterze, rolnicy). Pierwsze udokumentowane ślady osady ludzkiej pochodzą z V w. p.n.e. (kultura wschodniograwecka). W okresie wczesnochrześcijańskim (IX-X w.) Zwierzyniec stanowił silny ośrodek osadniczy państwa Wiślan (według legendy panońskiej, tu miał miejsce początek chrystianizacji Polski). Zwierzyniec jako wieś wzmiankowana jest po raz pierwszy w 1224 r. Nazwa okolicy Zwierzyniec zmieniła się w związku z powstaniem na tym terenie urzędniczej dzielnicy willowej nazwanej Salwator (proj. R. Bandurski – ok. 1908 r.).

W oparciu o wybudowany kościół Najświętszego Salwatora powstała najprawdopodobniej Parafia Najświętszego Salwatora. Kiedy rycerz Jaksa  Gryfita ufundował opactwo norbertańskie, losy Zwierzyńca  związały się z dziejami Panien Norbertanek (pomiędzy 1166 a 1185 r.). Nastąpiło wówczas wcielenie parafii Najświętszego Salwatora do kościoła klasztornego Norbertanek. Od tej pory tj. od XIII do XIX w. proboszczami na Zwierzyńcu byli Norbertanie. Po kasacie zakonu przez zaborcę, pracę w parafii kontynuowali księża diecezjalni. Pierwszym proboszczem został ks. Wawrzyniec Oprzędek (1881 – 1896).

Romański kompleks klasztorny Panien Norbertanek ufundował w 1162 r. rycerz Jaksa Gryfita z  Miechowa oraz sprowadził zakonników i zakonnice reguły św. Norberta (zakon męski istniał do XVI w.). W tym kompleksie wybudowano kościół pod wezwaniem Św. Augustyna i Jana Chrzciciela (konsekrowany w 1181 r. przez bpa Gedkę). Romańskie zabudowania klasztorne zostały kolejno niszczone i odbudowywane: najpierw przez Tatarów w 1241 r., potem przez pożary i powodzie, aż do tragicznego 1587 r., gdy prawie doszczętnie spłonął cały klasztor. W XVII w. przebudowano najpierw w stylu późnorenesansowym (proj. J. Trevano), potem zbarokizowano a w końcu odrestaurowane w XIX i XX w. z klasycystycznym i neogotyckim wyposażeniem. Zabytki:  romański portal z XIII w., klasycystyczna kolumnada z 2 poł. XVIII w. (wg proj. S. Sierakowski) zamknięta absydą z wizerunkiem św. Jana Chrzciciela (mal. W. Łuszczkiewicz w 1876 r.), barokowe ołtarze, malowidła (mal. F. Matzke w 1877 r.), trumienka ze szczątkami bł. Bronisławy na ołtarzu z obrazem Wizja Bł. Bronisławy (mal. W. Eljasz w 1849 r.).

 

 

 
 
 
 
Zabytki kościoła Św. Jana Chrzciciela i Św. Augustyna
 
Najstarsze fragmenty kościoła sięgają XIII wieku. Aktualny kształt kościoła pochodzi z czasów ksieni Doroty Kątskiej, która zainicjowała prace budowlane w 1596 r., zakończone w stanie surowym w 1604 r. Rozbudowaną i urządzoną świątynię konsekrował w 1638 r. biskup Tomasz Oborski.
Kościół składa się z prostokątnej nawy sklepionej krzyżowo z lunetami oraz węższego prezbiterium klasycystycznego. Polichromia na sklepieniu wyobraża świętych norbertańskich.
W przedsionku od strony północnej, przy wejściu głównym, na uwagę zasługuje romański portal z połowy XIII w. oraz krucyfiks z początku XVI w, odnowiony w 2011r.
Nawę z tyłu kościoła zamyka niedostępne dla wiernych oratorium Sióstr Norbertanek.
Na filarze przed oratorium znajduje się barokowa figura /XVIII w./ fundatora konwentu – Jaksy Gryfity.
W nawie jest sześć barokowych ołtarzy z XVIII wieku, wśród nich ołtarz bł. Bronisławy z jej relikwiami w złoconej trumience.
Pozostałe ołtarze poświęcone są: Najświętszej Trójcy, Matce Bożej Niepokalanie Poczętej, Św. Norbertowi, Św. Józefowi i Świętej Rodzinie ze św. Joachimem i Anną.
Po lewej stronie kościoła znajduje się marmurowa chrzcielnica z XVII w. fundacji ksieni Doroty Łukowskiej.
Prezbiterium obiega klasycystyczna kolumnada /1777 r./ zaprojektowana przez ksienię Magdalenę Otffinowską.
W apsydzie ołtarza głównego znajduje się wizerunek św. Jana Chrzciciela pędzla Władysława Łuszczkiewicza z 1876 r.
Pomiędzy kolumnami – owalne medaliony ze świętymi z zakonu Norbertanek i Norbertanów.
Przy tęczy znajduje się ambona z 1876 r.
Od strony północnej mieści się zakrystia, której wystrój powstał dzięki Magdalenie Otffinowskiej w 1776 r.
W przedsionku przy wejściu do zakrystii znajduje się marmurowy lawaterz z 1696 r. fundacji ksieni Zofii Urnańskiej.
 
 
Rzymskokatolicka Parafia Najświętszego Salwatora
ul. Kościuszki 88  Kraków
http://www.parafiasalwator.pl
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
zabytki sakralne w Polsce
 
 

zabytki sakralne

 

 

.

2016-03-28 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Świat

ekstremalne atrakcje turystyczne

przez Redakcja 2016-03-23
Napisane przez Redakcja
ekstremalne atrakcje turystyczne

ekstremalne atrakcje turystyczne

 ekstremalne atrakcje turystyczne

 

6 przerażających atrakcji turystycznych, które przyciągają ryzykantów
 
 
1. Przemroźna Jakucja
Ekstremalność tej atrakcji turystycznej nie polega na jakiś specjalnych ekscesach. Krew w żyłach
(dosłownie) mrozi tu po prostu temperatura. Rosyjska Jakucja – a żeby być bardziej precyzyjnym –
mała wioseczka Ojmiakon, to miejsce, w którym zimą słupki rtęci wskazują niemal -50 stopni
Celsjusza. Szczyt mrozów przypadł w roku 1924, kiedy to zima przyniosła -74,2 stopnie Celsjusza. Nie
myśl sobie, że te mrozy odstraszają turystów. Możesz wziąć udział w wielkiej wyprawie, podczas
której nauczysz się, jak przetrwać, jak pozyskać wodę, ugotować obiad z mięsa renifera i wypić
zamarznięte na kość mleko. Jako atrakcję dodatkową, możesz zajrzeć do muzeum mamutów, których
szczątki odnaleziono w zmarzlinie syberyjskiej.
 
 
 
 
2. Klify na dwóch kółkach
Przejażdżki rowerowe wcale nie brzmią, jak jakiś specjalny wyczyn. Ale się nim stają, kiedy na
dwuśladzie jedziesz po klifach Moheru. Ścieżka rowerowa jest szeroka zaledwie na 1m, a wysokość,
na której jesteś, to niebagatelne 200m. Widoki są niezapomniane i próżno szukać takich gdzie indziej,
ale ryzyko także ogromne – wystarczy silniejszy podmuch wiatru, lekki zawrót głowy lub chwilowa
utrata koncentracji i nieszczęście gotowe. Śmiałków jest jednak wielu, niestety kilka osób rocznie
płaci za te wrażenia życiem.
 
 
 
 
3. Podwodny taniec z meduzami
Jellyfish Lake w Palau to miejsce, które upodobały sobie meduzy. W słonowodnym akwenie jest ich
około 10 mln. Nie są może jakieś specjalnie trujące, oparzenia nie skutkują śmiercią, ale mimo
wszystko, są dotkliwe i bolesne. Nie powoduje to jednak braku chętnych do nurkowania dosłownie w
gąszczu meduz. To bardzo popularne miejsce wypraw płetwonurkowych.
 
 
 
 
4. Rekin i krokodyl na wyciągnięcie ręki
Rozkręciliśmy się meduzami, idziemy o krok dalej. Jeśli nie wystarczają ci wrażenia, dostarczane przez
galaretowate parzydełkowce, możesz zanurkować z rekinami. W RPA dostępne sposoby są dwa. Dla
mniej odważnych – na dno spuszczana jest specjalna klatka, w której względnie bezpiecznie możesz z
bliska przyjrzeć się rekinom, a jeśli szukasz ostrzejszych wrażeń – możesz zanurkować bez klatki –
może uda się wrócić? No a jeśli same rekiny to za mało, aby wywołać wyrzut adrenaliny, w Australii –
w Crocosaurus Cove, możesz zanurzyć się w basenie, w którym niebezpiecznych zwierząt jest więcej i
poznać z bliska krokodyle.
 
 
 
 
5. Nietoperze w natarciu
Prym jak widać wiodą zapierające dech ze strachu atrakcje ze zwierzętami, no to zapraszamy na
jeszcze jedną wizytę, tym razem do Tamana w Trynidadzie. Żyje tam ponad milion skrzydlatych
nietoperzy. Niektóre z nich są owadożerne, inne jednak wolą krew. Małe, ostre ząbki w połączeniu ze
śliną, zawierająca środek znieczulający – powodują, że ugryzienia czuć dopiero post factum. I jeśli
sądzisz, że brakuje chętnych do zwiedzania Tamana w towarzystwie krwiożerczych nietoperzy –
tkwisz w błędzie – jest ich całkiem sporo.
 
 
 
 
6. 300m w niebo
Na koniec atrakcja bez zwierząt, tym razem odwołująca się do lęku wysokości. Jeśli odwiedzisz kiedyś
Las Vegas i przegrasz już cały majątek w kasynach, dostarcz sobie wrażeń na kolejce X-Scream.
Pozornie przypomina rollercoaster, różnica jednak polega na wysokości – X-Scream mieści się na
dachu hotelu, pnącego się w niebo na wysokość ponad 250m. Rozpatrując pod kątem wysokości, to
trzecia – z najwyższych – tego typu atrakcja na świecie. Jeśli się nie boisz – wsiadasz w mały wagonik i
w drogę!
 
 
źródło: www.pansamolocik.pl
 
Do tego zestawienia śmiało możemy dołożyć kilka kolejnych
 
Vanish roller coaster, Cosmo Land, Japonia
 
 
Spacer po wieży CN, Toronto, Canada.

 
Skydive z Macau Tower (wysokość 338 m), Chiny
 
 
 
 
 
 
 
Wyjątkowe miejsca w Polsce
Polska na weekend
 
 
polecamy na weekend
 
2016-03-23 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Zamki i pałace

Pałac w Wilkanowie

przez Redakcja 2016-03-12
Napisane przez Redakcja

Pałac powstał w latach 1681-86 w z przebudowy renesansowego dworu z XVI w.

   W 1945 r. gmach uległ jedynie częściowemu zniszczeniu. Po 1945 roku pałac został opuszczony i ostatecznie spłonął. Od końca II wojny światowej do 1970 r. pałac był w posiadaniu PGR-u i popadł w ruinę. Na przełomie lat 80. i 90. XX w. prowadzono prace remontowe i adaptacyjne, z zamiarem przeznaczenia go na hotel. Cztery budynki bramne zyskały wtedy nowe stropy i dachy a w pałacu wykonano nowe stropy. W 1991 r. budynek przejęła gmina, która wystawiła go na sprzedaż. Fatalnym w skutkach była powódź w 1997 r. Wówczas to mury zostały poważnie uszkodzone, a część ścian runęła.
 
 
 
 
Pałac wraz z parkiem, domem ogrodnika, obecnie nr 127, z pierwszej ćw. XVIII w. i oranżerią, obecnie domem nr 130, z pierwszej ćw. XVIII w. jest częścią zespołu pałacowego.
Pierwotna budowla została przekształcona w letnią rezydencję hrabiowskiego rodu von Althann z Międzylesia.
 
 
 
zespół pałacowy, z XVII – XVIII w.
 
 
Przed rokiem 1708 powstało złożenie pałacowo-ogrodowe bez fosy, utrwalone na rycinie z 1738 roku. Z czasem uległo ono degradacji. Rezydencja posiadała powierzchnię 4500 m kw. i mieściła ponad 50 pomieszczeń.
 
 
 
 
Obecnie przed pałacem istnieje zachodnia część dziedzińca reprezentacyjnego z zabudową pierzei zachodniej, którą tworzą dwa narożne pawilony oraz łącznik z przejazdem. Z pałacem od północy sąsiaduje budynek gospodarczy, a od południa dziedziniec został wydzielony murowanym ogrodzeniem z ceglaną bramą filarową. Pałac i zachowana zabudowa są jednak znacznie zdewastowane. Dookoła pałacu można dostrzec ślady fosy w postaci zagłębień terenu od północy, wschodu i południa. Na dziedzińcu nie zachowały się żadne nawierzchnie; porośnięty trawa, chwastami i młodymi drzewkami w niczym nie przypomina swojej dawnej świetności.
 
 
 

Czytelna pozostała dawna platforma, a w jej narożnikach (północno-wschodnim i południowo-wschodnim) zarysowują się nikłe pozostałości dawnych pawilonów – po jednym zachowały się mury z kamienia. Na miejscu drugiego znajduje się pagórek kryjący gruzowisko. Większość budynków w obrębie zespołu pałacowego zawaliła się i popadła w ruinę.

 

Zdjęcia przedstawiają stan z 2014r.

 
 
 
Remontu pałacu miał dokonać obecny właściciel. Dziś dachu już nie ma, a większość dawnych stropów z fasetami została usunięta. W trakcie przeprowadzonego remontu wnętrza źle nakryto zbyt wysoko założonymi nowymi masywnymi stropami. Jedynie kilka wnętrz zachowało swe dawne sklepienia i stropy.
 
 
 
 

We wnętrzu pałacu pozostały jedynie relikty polichromii z XVIII i XIX wieku. Na trzeciej kondygnacji (w południowo-zachodnim narożniku pałacu) są widoczne tylko fragmenty barokowych malowideł, pochodzące być może z około 1855 roku. We wnętrzu natomiast na pierwszym piętrze (w północno-zachodnim narożniku pałacu) widnieje polichromia ścian w stylu neoklasycyzmu z lat 50. lub 60. XIX wieku.

http://www.mapakultury.pl/art,pl,mapa-kultury,102699.html

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Kościół obecnie znajduje się za murami terenu pałacowego.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Albin Marciniak
https://www.facebook.com/marciniak.albin
https://www.instagram.com/albinmarciniak/
 
 
 
 
Zamki w Polsce
 
164 obiekty polecane do zwiedzania
 
 
ZAMKI W POLSCE baner
 
 
 
2016-03-12 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Zabytki sakralne

Bazylika katedralna we Włocławku

przez Redakcja 2016-03-12
Napisane przez Redakcja

 

 Bazylika katedralna we Włocławku

 
Bazylika katedralna Wniebowzięcia NMP we Włocławku – budowla gotycka wznoszona od 1340 r., konsekrowana w 1411 r. po ukończeniu korpusu nawowego. Budowa kontynuowana jeszcze w ciągu XV i na pocz. XVI w., do 1526.
 
 
 
 
 

We Włocławku, w czasie gdy stał się on stolicą biskupstwa, mogły znajdować się już dwie świątynie. Jedną z nich była zapewne kaplica grodowa, drugą natomiast kościół św. Jana Chrzciciela, przy którym funkcjonowała parafia włocławska, zarządzana wówczas przez benedyktynów. Rola pierwszej katedry we Włocławku przypadła kaplicy grodowej będącej pod patronatem książęcym. Świadectwo Jana Długosza, przypisujące biskupowi Świdgerowi (ok. 1133) wyposażenie nowej katedry we Włocławku, zapewne dotyczy prac adaptacyjnych przeprowadzonych przy kościele grodowym, który wówczas otrzymał nowe wezwanie – Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Pierwsza pisana wiadomość o istnieniu katedry we Włocławku pochodzi dopiero z 1185 r., w którym nastąpiły nadania na jej uposażenie.

 

 

 
 
 
 

Pewnie ze względu na swe usytuowanie była ona często niszczona i podtapiana w czasie wylewów rzeki, zagrażały jej także pożary czy też inne zdarzenia, które mogły spowodować konieczność budowy nowej katedry. Tego zadania podjął się biskup Michał Godziemba (1222––1252), który postanowił wznieść ją na miejscu pierwszej świątyni katedralnej. Nie wiadomo dokładnie, kiedy została wzniesiona ta druga katedra we Włocławku. Była to prawdopodobnie trójnawowa budowla kamienna, wzniesiona z bloków granitu polnego, w stylu romańskim z drewnianym stropem. Dotrwała do 1329 r., kiedy to została zniszczona podczas najazdu Krzyżaków.

 

 

 
 

 

 

 

Resztki zgliszczy romańskiej katedry zostały usunięte dopiero w połowie XV w. W jej miejscu od 1474 do 1816 r. istniała drewniana świątynia pod wezwaniem św. Stanisława. Lokalizację katedry romańskiej potwierdzają znaleziska dokonane w 1902 r. podczas prac ziemnych pomiędzy ulicą Gdańską i Bednarską. Natrafiono wówczas na resztki murów romańskich, których użyto jako materiału rozbiórkowego przy wznoszeniu nowej kamienicy. W czasie kopania rowów fundamentowych natrafiono tam także na krypty ze szkieletami ludzkimi, przy których znaleziono kilkanaście monet pochodzących nawet z XII w. W latach 1957–1961 w czasie prac archeologicznych pomiędzy ulicami Gdańską i Bednarską odnaleziono pokłady odłupków granitu, które pochodziły zapewne od obróbki głazów użytych do wzniesienia włocławskiej katedry. Pod nimi natrafiono na warstwy kulturowe, które oszacowano na okres IX–XII w. W 2009 r. prowadzono kolejne prace archeologiczne w tym kompleksie kamienic. Na głębokości 3,5 m pod powierzchnią gruntu odnaleziono dwa fragmenty fundamentów budowli romańskich. Zinterpretowano to odkrycie jako fundamenty romańskiej katedry we Włocławku.

Dzieje pierwszych katedr we Włocławku osnute są licznymi hipotezami i domysłami wymagającymi szczegółowych badań, do których materiałów dostarczyć dziś mogą jedynie wykopaliska archeologiczne. Zapewne pojawić się mogą całkiem nowe przypuszczenia i hipotezy co do czasu budowy i lokalizacji, ale przede wszystkim – co do struktury i wyglądu pierwszych świątyń katedralnych we Włocławku. W lepszej sytuacji jesteśmy, gdy chodzi o trzecią, istniejącą do dziś, włocławską bazylikę katedralną, której dzieje sięgają pierwszej połowy XIV w.

 

 
 
 
 

Historia gotyckiej katedry pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny we Włocławku rozpoczyna się za pontyfikatu biskupa Macieja z Gołańczy (1323–1364). Był on kanonikiem włocławskim, gnieźnieńskim, poznańskim, płockim, krakowskim i wrocławskim oraz bliskim współpracownikiem swego wuja biskupa kujawsko-pomorskiego Gerwarda (1300–1323). Sakrę biskupią przyjął w Awinionie 8 stycznia 1324 r. Biskup Maciej był nie tylko inicjatorem i pierwszym budowniczym katedry, ale także zagorzałym zwolennikiem zjednoczenia pod jednym berłem, podzielonego wówczas na dzielnice, państwa polskiego, a zarazem zdecydowanym przeciwnikiem zaborczej działalności zakonu krzyżackiego, który pustoszył terytorium diecezji kujawsko-pomorskiej.

W dniu 7 maja 1329 r. wojska krzyżackie wspierane przez oddziały czeskie zdobyły Włocławek. Najeźdźcy spustoszyli gród, szczególnie koncentrując się na niszczeniu własności biskupiej. Wówczas spalona została także romańska katedra. Krzyżacy pod groźbą śmierci zabronili odbudowy biskupiego miasta i katedry, mając w zamiarze doprowadzić do oderwania od diecezji kujawsko-pomorskiej archidiakonatu pomorskiego i utworzenia tam odrębnej diecezji podległej zakonowi. Zamiary te nie znalazły jednak nigdy akceptacji Stolicy Apostolskiej.

 

 

 
 
 
 

Mając świadomość lekceważenia przez zakon postanowienia Stolicy Apostolskiej, biskup Maciej z Gołańczy zdecydował się 24 sierpnia 1330 r. na zawarcie niezbyt korzystnego układu z mistrzem krzyżackim, Wernerem von Orlsenem, który jednak umożliwił mu zorganizowanie na nowo życia religijnego w zniszczonym Włocławku i diecezji. W tym celu został wzniesiony, poza obrębem zniszczonego miasta, niewielki kościół dedykowany św. Witalisowi, który pełnił rolę tymczasowej katedry jako jedyna świątynia włocławska.

 

http://www.katedrawloclawek.pl

 

 

 

 

Zabytki Sakralne w Polsce
 
 
zabytki sakralne
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
2016-03-12 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Cykliczne Spotkania Podróżników

Ziemia,planeta Mars

przez Redakcja 2016-02-18
Napisane przez Redakcja

Fundacja Klubu Podróżników Śródziemie
Aleja Podróżników
Piwnica Pod Baranami,
04.04.2016 godzina 19:00
Artur Urbański,
„Ziemia,planeta Mars.
Ennedi, Ounianga, plemię Toubou. Północny Czad”.

 

 

slajdowisko 345

 

W styczniu 2012 roku dotarła w rejon Ennedi i Ouniaga w północnej, saharyjskiej części Czadu pierwsza czysto polska ekspedycja zorganizowana przez www.torre.pl...
Jeśli byliście w USA, to proszę wyobrazić sobie Bryce Canyon, Monument Valley i PN Arches w jednym – to jest Ennedi. Różnica jest taka, że Ennedi zajmuje 60 tys km kwadratowych, czyli bez mała ćwierć Polski….

Fotograficzny zapis 4 polskich wypraw na krańce znanego świata. Północny Czad, środek Sahary, terra incognita…. Obszar księżycowych krajobrazów, naznaczony dziesiątkami lat wojen. Centrum saharyjskiego szmuglu i największe na świecie złoża uranu
Krajobrazy Ennedi są niewiarygodne. Najsłynniejszym miejscem Ennedi jest guelta Archei. Guelta znajduje się w wielkim kanionie, od którego ścian odbija się niesamowitym echem ryk pojonych wielbłądów. Niesamowite są najwyższy na świecie naturalny łuk – d’Aloba, guelta Bachikele, las skalny Kerchevi z jego „Cytadelą”, labirynt skalny d’Oyo, skalne iglice Tokou…. Wszystkie te nazwy są nieznane, ale tylko dlatego, że mało kto do Ennedi docierał. Z Polski jak dotąd tylko 4 nasze grupy.
Plemię Toubou – liczące ok. 400 tys osób najbardziej wojownicze i niezależne plemię Sahary. Ich przywódca – derdre, jest de facto władcą Tibesti i Ennedi. Słyną z tego, że ich kobiety są również wojownikami.
Ounianga – największe pojezierze (sic!) na Saharze. Niegdyś było to jedno wielkie jezioro, ciągnące się na przestrzeni dziesiątek kilometrów. Jezioro wyparowało, ale zostało po nim kilkanaście mniejszych, nieustannie zaopatrywanych w wodę z podziemnych źródeł. Jezior jest około 20-u, a największe (Ouniaga Serir i Ouniaga Kebir) mają powierzchnię po około20 km kw.

Zdjęcia:
Artur Urbański www.torre.pl
Dominik Kruk http://www.dominik.it.pl/
Paweł Ziaja http://www.ziajafoto.pl/

autor:
Artur Urbański, szef firmy ekspedycyjnej www.torre.pl

2016-02-18 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Cykliczne Spotkania Podróżników

Myanmar

przez Redakcja 2016-02-18
Napisane przez Redakcja
Fundacja Klubu Podróżników Śródziemie
Aleja Podróżników
Piwnica Pod Baranami,
21.03.2016 godzina 19:00
Monika Szybowska
Myanmar – opowieści o kraju tysiąca pagód, generałów i noblistów
 

slajdowisko 344

 

 

 Monika Szybowska I Grzegorz Kasperczyk
Birma/Myanmar – Budda, noblistka i generałowie

Birma zaskakuje i fascynuje. Tu, gdzie tak wiele ludzi nie ma prawie nic, każdego stać na szczery uśmiech. To tutaj, wśród biednych bambusowych chatek, bądź zgiełku zakurzonych i brudnych ulic, Budda uśmiecha się z każdego rogu. I właśnie teraz, na naszych oczach, ten kraj, o którym świat zapomniał na tak długo, podnosi się z dyktatury swoich generałów i z wielkimi nadziejami otwiera się na zewnątrz oraz zmienia z każdym dniem. Jaka dziś jest Birma, czy jeszcze opiera się masowej turystyce i czym oczarowuje – opowiedzą Monika z Grzegorzem.
Monika – odwiedziła ponad 40 krajów, odbyła 13-miesięczną samodzielną podróż dookoła świata. Mieszkała we Francji, Irlandii, Nowej Zelandii, a ostatnio w Australii. W podróżach najbardziej ceni doświadczanie i odkrywanie, dlatego najmilej wspomina swoje pobyty w Indiach, na Kubie, Gwatemali, czy Laosie… Wędruje po górach, biega, fotografuje… albo sporadycznie skacze ze spadochronem.
Grzegorz – uczył angielskiego w Polsce i w Australii. Poza tym dużo biega, a przede wszystkim kocha góry i tam chciałby spędzać jak najwięcej czasu. Gdy ma okazję realizuje takie szalone pomysły jak skok ze spadochronem – mimo lęku wysokości, czy przeprowadzka na Antypody. Kocha świat zwierząt i wszystko to, co pozwala mu odkrywać siebie.
Oboje od 2014 mieszkali w Sydney, gdzie pracowali, pomagali studentom i zwiedzali Down Under.
Prowadzą bloga www.smokiikangury.pl, na którym dzielą się swoimi spostrzeżeniami z podróży i życia w Australii.

 
 
 
 
 
 
2016-02-18 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
  • 1
  • …
  • 219
  • 220
  • 221
  • 222
  • 223
  • …
  • 299

Archiwa

  • marzec 2026
  • luty 2026
  • styczeń 2026
  • grudzień 2025
  • listopad 2025
  • październik 2025
  • wrzesień 2025
  • sierpień 2025
  • lipiec 2025
  • czerwiec 2025
  • maj 2025
  • kwiecień 2025
  • marzec 2025
  • luty 2025
  • styczeń 2025
  • grudzień 2024
  • listopad 2024
  • październik 2024
  • wrzesień 2024
  • sierpień 2024
  • lipiec 2024
  • czerwiec 2024
  • maj 2024
  • kwiecień 2024
  • marzec 2024
  • luty 2024
  • styczeń 2024
  • grudzień 2023
  • listopad 2023
  • październik 2023
  • wrzesień 2023
  • sierpień 2023
  • lipiec 2023
  • czerwiec 2023
  • maj 2023
  • kwiecień 2023
  • marzec 2023
  • luty 2023
  • styczeń 2023
  • grudzień 2022
  • listopad 2022
  • październik 2022
  • wrzesień 2022
  • sierpień 2022
  • lipiec 2022
  • czerwiec 2022
  • maj 2022
  • kwiecień 2022
  • marzec 2022
  • luty 2022
  • styczeń 2022
  • grudzień 2021
  • listopad 2021
  • październik 2021
  • wrzesień 2021
  • sierpień 2021
  • lipiec 2021
  • czerwiec 2021
  • maj 2021
  • kwiecień 2021
  • marzec 2021
  • luty 2021
  • styczeń 2021
  • grudzień 2020
  • listopad 2020
  • październik 2020
  • wrzesień 2020
  • sierpień 2020
  • lipiec 2020
  • czerwiec 2020
  • maj 2020
  • kwiecień 2020
  • marzec 2020
  • luty 2020
  • styczeń 2020
  • grudzień 2019
  • listopad 2019
  • październik 2019
  • wrzesień 2019
  • sierpień 2019
  • lipiec 2019
  • czerwiec 2019
  • maj 2019
  • kwiecień 2019
  • marzec 2019
  • luty 2019
  • styczeń 2019
  • grudzień 2018
  • listopad 2018
  • październik 2018
  • wrzesień 2018
  • sierpień 2018
  • lipiec 2018
  • czerwiec 2018
  • maj 2018
  • kwiecień 2018
  • marzec 2018
  • luty 2018
  • styczeń 2018
  • grudzień 2017
  • listopad 2017
  • październik 2017
  • wrzesień 2017
  • sierpień 2017
  • lipiec 2017
  • czerwiec 2017
  • maj 2017
  • kwiecień 2017
  • marzec 2017
  • luty 2017
  • styczeń 2017
  • grudzień 2016
  • listopad 2016
  • październik 2016
  • wrzesień 2016
  • sierpień 2016
  • lipiec 2016
  • czerwiec 2016
  • maj 2016
  • kwiecień 2016
  • marzec 2016
  • luty 2016
  • styczeń 2016
  • grudzień 2015
  • listopad 2015
  • październik 2015
  • wrzesień 2015
  • sierpień 2015
  • lipiec 2015
  • czerwiec 2015
  • maj 2015
  • kwiecień 2015
  • marzec 2015
  • luty 2015
  • styczeń 2015
  • grudzień 2014
  • listopad 2014
  • październik 2014
  • wrzesień 2014
  • sierpień 2014
  • lipiec 2014
  • czerwiec 2014
  • maj 2014
  • kwiecień 2014
  • marzec 2014
  • luty 2014
  • styczeń 2014
  • grudzień 2013
  • listopad 2013
  • październik 2013
  • wrzesień 2013
  • sierpień 2013
  • lipiec 2013
  • czerwiec 2013
  • maj 2013
  • kwiecień 2013
  • marzec 2013
  • luty 2013
  • styczeń 2013
  • grudzień 2012
  • listopad 2012
  • październik 2012
  • wrzesień 2012
  • sierpień 2012
  • lipiec 2012
  • czerwiec 2012
  • maj 2012
  • kwiecień 2012
  • marzec 2012
  • luty 2012
  • styczeń 2012
  • grudzień 2011
  • listopad 2011
  • październik 2011
  • wrzesień 2011
  • sierpień 2011
  • lipiec 2011
  • czerwiec 2011
  • maj 2011
  • kwiecień 2011
  • marzec 2011
  • luty 2011
  • styczeń 2011
  • grudzień 2010
  • listopad 2010
  • październik 2010
  • wrzesień 2010
  • sierpień 2010
  • lipiec 2010
  • czerwiec 2010
  • maj 2010
  • kwiecień 2010
  • marzec 2010
  • luty 2010
  • styczeń 2010
  • grudzień 2009
  • listopad 2009
  • październik 2009
  • wrzesień 2009
  • sierpień 2009
  • lipiec 2009
  • czerwiec 2009
  • maj 2009
  • kwiecień 2009
  • styczeń 2009
  • listopad 2008
  • październik 2008

Kategorie

  • Administracyjna
  • Afryka
  • Akcje eko
  • Aktualności
  • Aktualności inne
  • Albania
  • Aleja Podróżników
  • Ameryka Północna
  • Ameryka Południowa
  • Ameryka Środkowa i Karaiby
  • Artykuły testowe
  • Australia i Oceania
  • Austria
  • Azja
  • Bez kategorii
  • Biegi
  • BUŁGARIA
  • Chorwacja
  • Ciekawostki
  • Cykliczne Spotkania Podróżników
  • CZARNOGÓRA
  • Czechy
  • Czyste Góry Czyste Szlaki
  • Czyste Tatry
  • Czyste Tatry
  • Dania
  • Dolny Śląsk
  • Europa
  • Festiwale
  • Filmy
  • Francja
  • Góry
  • HISZPANIA
  • HOLANDIA
  • Konkurs Fotograficzny
  • Konkursy
  • Konkursy inne
  • Korona
  • Kościoły i obiekty sakralne
  • KOSOWO
  • Książka
  • Kuchnia
  • Kuchnie świata
  • Kujawsko-pomorskie
  • LITWA
  • Łódzkie
  • Lotniska i powietrze
  • Lubelskie
  • Lubuskie
  • LUKSEMBURG
  • MACEDONIA
  • Małopolskie
  • Malta
  • Materiał zewnętrzny
  • Miasta
  • Miejsca wyjątkowe
  • Muzea
  • Najciekawsze szlaki piesze i rowerowe w Europie
  • Newsy
  • NIEMCY
  • NORWEGIA
  • Opolskie
  • Parowozownie
  • Podkarpackie
  • Podlaskie
  • Podziemia
  • Podziemia
  • Podziemia turystyczne w Europie Underground in Europe
  • Polecamy
  • Polska
  • Pomorskie
  • Portugalia
  • PRACE KONKURSOWE POLSKA
  • PRACE KONKURSOWE ŚWIAT
  • Projekt 4 Pory Roku
  • Projekt Mali Melomani
  • Projekt Mali Melomani II
  • Recenzje sprzętu
  • Reklama
  • Robocze inne
  • ROSJA
  • Rower
  • Różne media
  • Rumunia
  • Schroniska
  • SERBIA
  • Skanseny w Polsce
  • Śląskie
  • Slowacja
  • Slowenia
  • Spływy kajakowe
  • Spotkania autorskie
  • Spotkania, zloty, imprezy podróżników
  • Sprzęt
  • Świat
  • Świętokrzyskie
  • SZWAJCARIA
  • Tanie loty
  • Tatromaniak
  • Testy sprzętu
  • Twierdze i Forty
  • Ukraina
  • unesco
  • Via Adriatica Trail
  • Warmińsko-mazurskie
  • Warsztaty i plenery fotograficzne
  • WĘGRY
  • WIELKA BRYTANIA
  • Wielkopolskie
  • WŁOCHY
  • Woda
  • Wspomnienia z podróży
  • Wystawy
  • Wywiady
  • Zabytki sakralne
  • Zachodniopomorskie
  • Zamki i pałace
  • Zostań w domu nie odwołuj

Obserwuj nas

Top Selling Multipurpose WP Theme

Ostatnie posty

  • Skansen Przemysłu Naftowego Magdalena w Gorlicach

    2026-03-25
  • Skansen Józefa Chełmowskiego w Brusach – artysta z innego świata

    2026-03-24
  • Grota Mechowska – największa osobliwość przyrody na Niżu Europejskim

    2026-03-22
  • Jeziora Plitwickie – fenomen przyrodniczy w Chorwacji

    2026-03-22
  • krokusy w Tatrach – gdzie można podziwiać szafrany spiskie?

    2026-03-22
  • Park Gródek Polskie Malediwy w Jaworznie

    2026-03-21

Kanał społecznościowy

Kanał społecznościowy

Wybór redaktorów

zamek Drakuli w Poenari

2016-01-25

Rezerwat Groapa Ruginoasa, Góry Bihor w Rumunii

2022-08-06

Zamek – Twierdza Rupea w Rumunii

2022-08-09

Rezerwat Cheile Turzii – wąwóz Turda

2024-01-23

Zamek Drakuli w Hunedoarze w Rumunii

2024-03-03

Klub Podróżników Śródziemie

Ogólnopolski portal podróżniczy poświęcony odkrywaniu Polski i świata. Od znanych miast i zabytków, przez górskie szlaki i podziemia, po miejsca nieoczywiste i zapomniane.

Rzetelne relacje, autorskie przewodniki oraz praktyczne wskazówki dla turystów, pasjonatów historii i miłośników aktywnego podróżowania.

Odkrywaj świat z nami – świadomie, krok po kroku i z pasją.

Ciekawe w województwach

    • Dolnośląskie
    • Kujawsko-pomorskie
    • Lubelskie
    • Lubuskie
    • Łódzkie
    • Małopolskie
    • Mazowieckie
    • Opolskie
    • Podkarpackie
    • Podlaskie
    • Pomorskie
    • Śląskie
    • Świętokrzyskie
    • Warmińsko-mazurskie
    • Wielkopolskie
    • Zachodniopomorskie
dhosting

Polecane

Skansen Przemysłu Naftowego Magdalena w Gorlicach
Skansen Józefa Chełmowskiego w Brusach – artysta z innego świata
Grota Mechowska – największa osobliwość przyrody na Niżu Europejskim
Jeziora Plitwickie – fenomen przyrodniczy w Chorwacji

Ostatnio dodane

Skansen Przemysłu Naftowego Magdalena w Gorlicach
Skansen Józefa Chełmowskiego w Brusach – artysta z innego świata
Grota Mechowska – największa osobliwość przyrody na Niżu Europejskim
Jeziora Plitwickie – fenomen przyrodniczy w Chorwacji
Facebook Twitter Youtube Linkedin Envelope Rss

klubpodroznikow.com – Copyright & Copy 2025/26

Created by Konfig.Info

  • Klub Podróżników – Śródziemie – portal podróżniczy | Polska, Europa, Świat
  • Fundacja Aleja Podróżników
  • Forum
  • Relacje
    • Europa
    • Polska
    • Świat
  • Sprzęt
    • Recenzje sprzętu
    • Testy sprzętu
  • Książka
  • Kontakt
Klub Podróżników – Śródziemie – portal podróżniczy | Polska, Europa, Świat
  • Home
Klub Podróżników – Śródziemie – portal podróżniczy | Polska, Europa, Świat

Wybór redaktorów

  • Sighișoara miasto w środkowej Rumunii w Siedmiogrodzie

    2026-02-02
  • Góry solne w Rumunii – Muntele de sare

    2026-02-01
  • Droga Transfogaraska w Rumunii

    2025-09-17
  • Wulkany błotne w Rumunii, wyjątkowy rezerwat przyrody

    2024-08-20
  • Jaskinia Meziad, Peşteră

    2024-08-20
  • Kopalnia soli Salina Turda w Rumunii

    2024-08-17
@2021 - All Right Reserved. Designed and Developed by PenciDesign
Ta strona wykorzystuje pliki cookies w celu zapewnienia prawidłowego działania serwisu oraz analiz ruchu. Zobacz politykę prywatności .