Jest 25 grudnia godzina 6:00 rano – w progu drzwi zaspana rodzina po raz ostatni życzy powodzenia i bezpiecznego powrotu. Przed nami podróż na drugi koniec świata. Święta Bożego Narodzenia spędzamy z innymi podróżującymi w pociągach i samolotach, na dworcach i lotniskach. Od momentu, kiedy wyjeżdżamy z Bochni do chwili, kiedy meldujemy się w hotelu w Mendozie w Argentynie, mijają 33 godziny […].

Zapraszamy serdecznie do wysłuchania opowieści z naszej drogi na najwyższy szczyt Ameryki Południowej, czyli Aconcagua 6962 m n.p.m. Słowa zostaną dopełnione niesamowitymi fotografiami jednych z najpiękniejszych gór świata, czyli Andów. Fantastyczna feeria kolorów, niezapomniane widoki, wspaniali ludzie…

Do zobaczenia 20 marca!

Łukasz Mucha (ur. 1988 r.) – góry kreują jego najprawdziwsze ja, stąd spędza w nich przeszło 180 dni w roku. Organizator i kierownik kilkudziesięciu wypraw w Tatry, Alpy (w ciągu jednego sezonu m.in. pięciokrotnie zdobył Mont Blanc), góry Kaukazu (pięciokrotny zdobywca Elbrusa i Kazbeku), Pamir (Pik Lenina 7134 m) oraz Andy (Aconcagua 6962 m). Miłośnik nie tylko alpinizmu, ale i szerzej rozumianej aktywności fizycznej, m.in. crossfitu, biegania, pływania oraz jogi. Absolwent automatyki i robotyki na Akademii Górniczo-Hutniczej oraz kognitywistyki na Uniwersytecie Jagiellońskim.

Rafał Raczyński (ur. 1979 r.) – jest absolwentem geofizyki na Akademii Górniczo-Hutniczej. Umiejętności zdobyte podczas studiów wykorzystuje do badań meteorologicznych w prowadzonej przez siebie stacji meteorologicznej. Brał udział w wyprawach na Aconcague, Pik Lenina, Island Peak, Ama Dablam oraz kilkukrotnie kierował wyprawami na Elbrus, Kazbek, Mont Blanc, czy Matterhorn. Odwiedził blisko 20 krajów świata na czterech kontynentach, co zaowocowało zrobieniem setek tysięcy przepięknych zdjęć, bo jak sam twierdzi fotografia to obok alpinizmu jego największa pasja. Jako licencjonowany pilot bezzałogowych statków powietrznych fotografuje krajobrazy również z lotu ptaka. Jego zdjęcia gościły na festiwalach górskich w formie wystawy „Ja i moje góry” oraz były publikowane na łamach różnego rodzaju czasopism czy portali internetowych.

Być może to po prostu zbieg okoliczności a być może kwestia innych czynników ale życie moje potoczyło się tak, jak potoczyło. Życie nomadyczne, przerywane co pewien czas powrotami do ojczyzny gdzie czekają rodzina i przyjaciele by później znów ruszyć w trasę. I tak już od ośmiu lat, gdy po raz pierwszy naiwnie sądząc iż jadę po prostu zmienić miejsce pracy, wylądowałem za kołem podbiegunowym. Można powiedzieć metaforycznie że nie wróciłem z tamtej wyprawy, że ona dalej trwa.
Nie da się objąć całości tak by z jednej strony nie zredukować prelekcji do wyliczanki w pośpiechu a z drugiej nie pominąć wielu kluczowych wydawałoby się punktów. Pojawi się podróż do Japonii przez Władywostok i Koreę Południową.
Wspomnę o pięcio-miesięcznej wyprawie przez Iran gdzie na chwilę zatrudniłem się jako sprzedawca dywanów. O pracy jako tester gier komputerowych w Kanadzie jak również nieco bliżej, życia na squatach w Londynie, gdzie przypadkowo zostałem wmanerwowany
w bycie obrońcą na procesie tychże squaterów. Pojawią się wątki latynoamerykańskie zwłaszcza Guatemala, Honduras, Nicaragua. Czas spędzony samotnie w Tunrze Północy jak i na pustynnej Saharze. Wspomnę czemu rozważam powrót do Wietnamu. Kilka słów o Stanach Zjednoczonych. O kilku 'dziwnych’ zbiegach okoliczności i tak dalej.
Postaram się dokonać również ogólnej syntezy, tego jak zmieniały się podróże, tak pod względem praktycznym, zewnętrznych jak i osobistym. Postaram się odpowiedzieć czy faktycznie podróże kształcą i jaki miały wpływ na mnie jako człowieka.

„Grupa Na koniec Świata przedstawia: Trekking w okolicy Kanczendzongi, 2 tygodnie zabawy, przygoda etniczno-górska.
W listopadzie 2016 roku wybraliśmy się do Nepalu na trekking w najbardziej wysuniętym na wschód regionie tego kraju – okolicach Kanczendzongi – pomiędzy granicami z Chinami i indyjskim Sikkimem. W przeciągu dwóch tygodni przeszliśmy kilkadziesiąt kilometrów, odwiedziliśmy wiele wiosek, dotarliśmy do wysokości 4800 m n.p.m. w okolicach południowej bazy wypadowej na ten ośmiotysięcznik.
W trakcie prezentacji opowiemy o Nepalu, różnych grupach etnicznych zamieszkujących ten kraj i ich religiach. Omówimy proces przygotowań do tego typu wycieczki, jaki sprzęt jest potrzebny i jak zorganizowaliśmy wyżywienie, podzielimy się również przemyśleniami na temat procesu aklimatyzacji do wysokości.