Klub Podróżników – Śródziemie – portal podróżniczy | Polska, Europa, Świat
  • Slajdowiska
    • Spotkania autorskie
  • Relacje
    • Europa
      • Albania
      • Austria
      • Bułgaria
      • Chorwacja
      • Czarnogóra
      • Czechy
      • Dania
      • Francja
      • Hiszpania
      • Holandia
      • Kosowo
      • Litwa
      • Luksemburg
      • Macedonia
      • Malta
      • Niemcy
      • Norwegia
      • Portugalia
      • Rosja
      • Rumunia
      • Serbia
      • Slowacja
      • Slowenia
      • Szwajcaria
      • Ukraina
      • Wegry
      • Wielka Brytania
      • Włochy
    • Polska informacje i fotorelacje
      • Forty i twierdze
      • Góry
      • Kolej
        • Parowozownie
      • Miasta
      • Miejsca wyjątkowe
      • Muzea
      • Podziemia
      • Polska na weekend
      • Skanseny w Polsce
      • Woda
      • Województwa
        • Dolny Śląsk
        • Kujawsko-pomorskie
        • Łódzkie
        • Lubelskie
        • Lubuskie
        • Małopolskie
        • Mazowieckie
        • Opolskie
        • Podkarpackie
        • Podlaskie
        • Pomorskie
        • Śląskie
        • Świętokrzyskie
        • Warmińsko-mazurskie
        • Wielkopolskie
        • Zachodniopomorskie
      • Zabytki sakralne
      • Zamki i pałace
    • Świat
      • Afryka
      • Ameryka Południowa
      • Ameryka Północna
      • Ameryka Środkowa i Karaiby
      • Antarktyda
      • Australia i Oceania
      • Azja
    • Schroniska Górskie
  • Filmy
  • Sprzęt
    • Polecamy
    • Recenzje sprzętu
    • Testy sprzętu
  • Autorzy
    • Albin Marciniak
    • Karolina Zięba-Kulawik
    • Redakcja
  • Forum
  • Fundacja Aleja Podróżników
  • Kontakt
niedziela, 29 marca, 2026
Klub Podróżników – Śródziemie – portal podróżniczy | Polska, Europa, Świat
  • Slajdowiska
    • Spotkania autorskie
  • Relacje
    • Europa
      • Albania
      • Austria
      • Bułgaria
      • Chorwacja
      • Czarnogóra
      • Czechy
      • Dania
      • Francja
      • Hiszpania
      • Holandia
      • Kosowo
      • Litwa
      • Luksemburg
      • Macedonia
      • Malta
      • Niemcy
      • Norwegia
      • Portugalia
      • Rosja
      • Rumunia
      • Serbia
      • Slowacja
      • Slowenia
      • Szwajcaria
      • Ukraina
      • Wegry
      • Wielka Brytania
      • Włochy
    • Polska informacje i fotorelacje
      • Forty i twierdze
      • Góry
      • Kolej
        • Parowozownie
      • Miasta
      • Miejsca wyjątkowe
      • Muzea
      • Podziemia
      • Polska na weekend
      • Skanseny w Polsce
      • Woda
      • Województwa
        • Dolny Śląsk
        • Kujawsko-pomorskie
        • Łódzkie
        • Lubelskie
        • Lubuskie
        • Małopolskie
        • Mazowieckie
        • Opolskie
        • Podkarpackie
        • Podlaskie
        • Pomorskie
        • Śląskie
        • Świętokrzyskie
        • Warmińsko-mazurskie
        • Wielkopolskie
        • Zachodniopomorskie
      • Zabytki sakralne
      • Zamki i pałace
    • Świat
      • Afryka
      • Ameryka Południowa
      • Ameryka Północna
      • Ameryka Środkowa i Karaiby
      • Antarktyda
      • Australia i Oceania
      • Azja
    • Schroniska Górskie
  • Filmy
  • Sprzęt
    • Polecamy
    • Recenzje sprzętu
    • Testy sprzętu
  • Autorzy
    • Albin Marciniak
    • Karolina Zięba-Kulawik
    • Redakcja
  • Forum
  • Fundacja Aleja Podróżników
  • Kontakt
Klub Podróżników – Śródziemie – portal podróżniczy | Polska, Europa, Świat
Klub Podróżników – Śródziemie – portal podróżniczy | Polska, Europa, Świat
  • Klub Podróżników – Śródziemie – portal podróżniczy | Polska, Europa, Świat
  • Fundacja Aleja Podróżników
  • Forum
  • Relacje
    • Europa
    • Polska
    • Świat
  • Sprzęt
    • Recenzje sprzętu
    • Testy sprzętu
  • Książka
  • Kontakt
Copyright 2025 - All Right Reserved
Podziemia

Ranking podziemi turystycznych w Polsce

przez Redakcja 2019-08-17
Napisane przez Redakcja
NAJPIĘKNIEJSZE PODZIEMIA

Podziemia turystyczne w Polsce

 

 Zwiedzając Polskę warto zwrócić także uwagę na to co kryje się pod ziemią.
Nasz kraj to wciąż odkrywane bogactwo podziemnych atrakcji turystycznych.
To setki jaskiń, dziesiątki kopalń, setki schronów a także kilometry piwnic i lochów.

 

 Miliony turystów każdego roku w sezonie wakacyjnym szuka miejsc by je zwiedzić. Podziemia pozwalają zwiedzać nie tylko w wakacje. Wiele z obiektów zaproponowanych w rankingu, wygodniej jest zwiedzać poza sezonem wakacyjnym, bez tłoku, kolejek i wcześniejszych rezerwacji.
Niniejszy ranking ma na celu zachęcenie do wskazania tego ulubionego i wyjątkowego obiektu, oraz uświadomienie turystom, jak wiele nasz kraj ma do zaoferowania także poza sezonem, jesienią a nawet w zimie. Sztolnie, kopalnie, jaskinie, obiekty militarne do którym można i warto wejść, by zobaczyć jak ciekawy i różnorodny jest świat, nie tylko na powierzchni ale także pod ziemią.

 Przechodzimy obok, nie mając świadomości co kryje się za wysokim murem, za ścianą gęstego lasu czy za wzniesieniem. Przemierzamy nasz kraj autostradami, oddzieleni ekranami akustycznymi od tego co piękne i tajemnicze. Zachwycamy się tym co zobaczymy w trakcie wakacyjnych wyjazdów poza granice naszego kraju. Nie mając świadomości o tym co nas otacza, nie doceniamy i pomijamy wszytko to, co ma do zaoferowania nasz kraj. Polska jest wyjątkowa pod wieloma względami. Nie tylko na wakacyjne wojaże ale i na weekendowe wycieczki, warto poznawać uroki kraju leżącego pomiędzy morzem a górami. Na którego terenie są prawdziwe tysiącletnie bory i niezliczona ilość zabytków. Cudze chwalicie, swego nie znacie. Powiedzenie jakże trafne w przypadku naszego kraju.

 

Gospodarzy obiektów podziemnych, zainteresowanych aktualizacją danych prezentowanych obiektów, wizytami dziennikarzy oraz konkursami, zapraszamy do współpracy:

[email protected]

 

 

NAJPIĘKNIEJSZE PODZIEMIA W POLSCE I EUROPIE
 
 

 NAJPIĘKNIEJSZE PODZIEMIA

 
 
 
 
 

Underground in Europe

profil na facebooku

 
2019-08-17 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Francja

Tuluza

przez Albin Marciniak 2019-08-15
Napisane przez Albin Marciniak
Tuluza we Francji
Tuluza we Francji
Tuluza
 
Miejscowość i gmina we Francji, stolica regionu Midi-Pyrénées, w departamencie Górna Garonna, nad rzeką Garonną.


Tuluza to urokliwe miasto łaczące w sobie wiele kultur, kolorów i oferujace każdemu bardzo wiele.
Do Tuluzy ściągają studenci z całego świata. Fabryka Airbusa i zakłady przemysłu kosmicznego we Francji przyciągają pracowników i biznesmenów.
Tu życie toczy się non stop i nigdy nie można się nudzić.

Tuluza jest największym węzłem komunikacyjnym południowo-zachodniej Francji. Istnieją tam ważne linie kolejowe i autostrady do Bordeaux, Narbonne, połączenie drogowe z Hiszpanią i Andorą. Funkcjonuje tu metro, port lotniczy oraz port rzeczny (połączony Kanałem Południowym z Morzem Śródziemnym).

Główny ośrodek przemysłu lotniczego i kosmicznego Francji – siedziba koncernu lotniczego Airbus oraz centrum badań lotniczych i kosmicznych.



W starożytności miasto założone przez Rzymian Tolosa, później (V w.) stolica państwa Wizygotów. W 507 roku została zdobyta przez Franków. Od IX wieku stolica hrabstwa Tuluza. W 1227 powstały statuty regulujące sukiennictwo. W średniowiecznej Tuluzie odbywały się od Wielkiego Postu do początków grudnia słynne jarmarki. 7 maja 1463 miasto zostało doszczętnie zniszczone w pożarze.


Kapitol w Tuluzie



strona miasta
http://www.toulouse.fr/

Kolory mieszają się z zapachami




Tu życie toczy się przez całą dobę



Tuluza to także ważny ośrodek akademicki. Obok Paryża i Lyonu zaliczana jest do miast o największej liczbie studentów. Stanowi siedzibę trzech siostrzanych uniwersytetów: Uniwersytet Tuluza I – Capitole, Uniwersytet Toulouse II – Le Mirail oraz Uniwersytet Tuluza III – Paul Sabatier.


Miasto przyciąga bezdomnych. Prawie każdy ma przy sobie psa a nawet kilka

Przestronne alejki pomiędzy zadbanymi kamienicami



Tuluza to także wiele zabytków



Katedra Św. Szczepana w Tuluzie




Garonna w Tuluzie

Prawie we wszystkich uliczkach dochodzących do głównego placu przed ratuszem, są kuchnie z całego świata.
Każda uliczka to swoisty inny kraj w pigułce. Uliczki Tureckie, Arabskie, Indyjskie, Włoskie i wiele innych. To sklepy, restauracje i bary.

 






Kuchnia Francuska plus kuchnie całego swiata
Tu każdy zje coś pysznego




Coraz wiecej połaczeń i coraz tańsze przeloty a z Tuluzy zaledwie dwie godziny jazdy w Pireneje


Po drodze widoki z samolotu na Alpy





Opracowanie & foto: Albin Marciniak

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

2019-08-15 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Ukraina

Pałac Wiśniowieckich na Wołyniu

przez Redakcja 2019-08-15
Napisane przez Redakcja
Pałac Wiśniowieckich i Mniszchów Ukraina

Pałac Wiśniowieckich i Mniszchów w Wiśniowcu

 
   Moja kolejna już podróż na Ukrainę, tym razem zawiodła mnie do obwodu tarnopolskiego. Odwiedzając wiele miejsc z bogatą historią Polski i Polaków, dotarłem także do Wiśniowca. Wiśniowiec od początku swego istnienia aż do ostatniego rozbioru wchodził w skład Polski i był częścią województwa wołyńskiego. 
 
 
Pałac Wiśniowieckich i Mniszchów Ukraina
 
 
Miasto liczy około 3400 mieszkańców. W 1944 r. nastąpiła ponowna okupacja radziecka. W 1945 na podstawie traktatu pokojowego kończącego drugą wojnę światową Wiśniowiec ostatecznie znalazł się w Ukraińskiej SRR, a po upadku ZSRR w roku 1991 miasto należy do Ukrainy. Pomimo licznych działań wojennych prowadzonych na tych terenach w ciągu ostatnich 300 lat zachowały się w Wiśniowcu liczne zabytki, z których największym jest pałac Wiśniowieckich.
 
 
 
 
Zespół pałacowo-parkowy jedno z najznakomitszych barokowych rezydencjalnych założeń magnackich na Wołyniu.
 
 
 
 
Jest wielce prawdopodobne, że w miejscu wznoszącej się obecnie budowli istniała wcześniejsza, być może w typie palazzo in fortezza. Przemawia za tym fakt eksponowania bardzo regularnych, bastionowych fortyfikacji. Najprawdopodobniej zastąpiła ją kolejna, pochodząca z przełomu XVII i XVIII wieku.
Budowla ta miała zostać następnie przekształcona za sprawą francuskiego architekta majora Jakuba Daprèsa Blangeya około roku 1720 z fundacji księcia Michała Serwacego Wiśniowieckiego. Rozbudowa skrzydeł pałacowych nastąpiła zapewne po 1728 r., po ślubie hetmana z Teklą Rożą z Radziwiłłów. Powstały ostatecznie układ założenia z dwustopniową gradacją dziedzińców avant-cour i cour d’honneur stanowi najbardziej klarowny przykład kompozycji przestrzennej o genezie francuskiej.
Za czasów Mniszchów pałac rozszerzono i przebudowano w stylu rokokowym. Został wykończony w 1781 r. Okres, kiedy Wiśniowiec należał do przedstawicieli tej rodziny, jest uznawany za czas największego rozkwitu rezydencji. W pałacu dwa razy gościł król Stanisław August Poniatowski.
Pałac przetrwał I wojnę światową stosunkowo dobrze, a dopiero w 1920 r. w czasie wojny z ZSRR został doszczętnie zniszczony i obrabowany. Odnowiony został w okresie międzywojennym przez architekta Władysława Horodeckiego w roku 1924. Ponownie ucierpiał w 1944 r., w czasie II wojny światowej, po której w latach 50. XX wieku odbudowano go i zamieniono na szkołę
 
 
 
 Pałac był otoczony fortyfikacjami bastionowymi z trzema dużymi wysuniętymi bastionami i czwartym mniejszym w narożu od strony rzeki.
 
 
Stan obecny odbudowanego pałacu.
 
 
 
 
 
 
 
 
Obszerny opis i rys historyczny:
https://zabytki.in.ua/uk/470/vishnevetskii-palats
 
 
Адреса: Україна, Тернопільська область, смт Вишнівець, вул. Замкова, 5.
Тел. (03550) 3-12-34,.
Час роботи: з 8-00 до 17-00.
 
 
 
 
Jako ciekawostka:
 
 
 
Herb identyczny jak herb Milicza – w kształcie tarczy o zaokrąglonym dnie i prostym szczycie, z białym tłem. Ukazuje św. Jerzego w pełnej zbroi płytowej i z kopią w dłoni, jadącego na rycerskim rumaku. Święty zmaga się z zielonym smokiem.
 
 
http://mspdion.home.pl/uploads/images/herb_milicza_hi-res.jpg
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
W głównym holu pałacowym, wisi sporych rozmiarów panorama Warszawy z XIXw.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Widok z okien pałacu

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

opracowanie & foto: Albin Marciniak

https://www.facebook.com/marciniak.albin

 

 
2019-08-15 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Cykliczne Spotkania Podróżników

Pakistan i Nepal– wędrówki po Karakorum

przez Redakcja 2019-08-10
Napisane przez Redakcja

Fundacja Klubu Podróżników Śródziemie Aleja Podróżników
Wojewódzka Biblioteka Publiczna w Krakowie
ul. Rajska 1, sala 315
30.09.2019 godzina 19:00
Teresa Tokarz
Pakistan i Nepal– wędrówki po Karakorum oraz trekking do Everest Base Camp

 Do Pakistanu wybraliśmy się tyko z zarysem planu, w którym zawierał się Nanga Parbat Base Camp oraz dotarcie, w miarę możliwości do najwyżej położonej granicy państw na świecie między Pakistanem a Chinami. Zakładaliśmy również możliwie jak najniższy budżet i podróżowanie tylko i wyłącznie autostopem. Dzięki wielu niesamowitym ludziom poznanym w drodze udało nam się zrobić cztery bardzo przyjemne trasy w Karakorum i przejechać ponad 3000 km autostopem, w tym Karakorum Highway w dwie strony oraz dotrzeć do granicy z Chinami.
Nie obyło się bez kilku mniejszych lub większych wpadek, ale kraj taki jak Pakistan nie pozwala na zaplanowanie zbyt wielu rzeczy. Zdarzały się niespodzianki, nie tylko widokowe, ale przede wszystkim w życzliwości ludzi których spotykaliśmy na trasie.
Czując wciąż niedosyt gór udaliśmy się do Nepalu. Zaczynając wędrówkę w Jiri, przez malowniczo położone wioski dotarliśmy do Lukli, a po dwóch tygodniach trekkingu, Mount Everest ukazał nam się w całej okazałości. Nie lada emocji i przygód dostarczyło przejście przez przepiękną Cho La Pass.

Oprócz opowieści z drogi, podpowiemy jak przygotować się do trekkingu, co ze sobą zabrać i jak zaplanować trasy zarówno w Pakistanie jak i w Nepalu. Zobaczycie, że przygoda w najwyższych górach świata jest „na wyciągnięcie ręki”.

Zapraszamy na solidną porcję górskich opowieści.

 

 slajdowisko nr 484

 

 Obraz może zawierać: niebo, góra, na zewnątrz, przyroda i woda

2019-08-10 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Cykliczne Spotkania Podróżników

Pakistan i Nepal– wędrówki po Karakorum

przez Redakcja 2019-08-10
Napisane przez Redakcja

Fundacja Klubu Podróżników Śródziemie Aleja Podróżników
Wojewódzka Biblioteka Publiczna w Krakowie
ul. Rajska 1, sala 315
30.09.2019 godzina 19:00
Teresa Tokarz
Pakistan i Nepal– wędrówki po Karakorum oraz trekking do Everest Base Camp

 Do Pakistanu wybraliśmy się tyko z zarysem planu, w którym zawierał się Nanga Parbat Base Camp oraz dotarcie, w miarę możliwości do najwyżej położonej granicy państw na świecie między Pakistanem a Chinami. Zakładaliśmy również możliwie jak najniższy budżet i podróżowanie tylko i wyłącznie autostopem. Dzięki wielu niesamowitym ludziom poznanym w drodze udało nam się zrobić cztery bardzo przyjemne trasy w Karakorum i przejechać ponad 3000 km autostopem, w tym Karakorum Highway w dwie strony oraz dotrzeć do granicy z Chinami.
Nie obyło się bez kilku mniejszych lub większych wpadek, ale kraj taki jak Pakistan nie pozwala na zaplanowanie zbyt wielu rzeczy. Zdarzały się niespodzianki, nie tylko widokowe, ale przede wszystkim w życzliwości ludzi których spotykaliśmy na trasie.
Czując wciąż niedosyt gór udaliśmy się do Nepalu. Zaczynając wędrówkę w Jiri, przez malowniczo położone wioski dotarliśmy do Lukli, a po dwóch tygodniach trekkingu, Mount Everest ukazał nam się w całej okazałości. Nie lada emocji i przygód dostarczyło przejście przez przepiękną Cho La Pass.

Oprócz opowieści z drogi, podpowiemy jak przygotować się do trekkingu, co ze sobą zabrać i jak zaplanować trasy zarówno w Pakistanie jak i w Nepalu. Zobaczycie, że przygoda w najwyższych górach świata jest „na wyciągnięcie ręki”.

Zapraszamy na solidną porcję górskich opowieści.

 

 slajdowisko nr 484

 

 Obraz może zawierać: niebo, góra, na zewnątrz, przyroda i woda

2019-08-10 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Cykliczne Spotkania Podróżników

Wyprawa trekkingowa na Arctic Circle Trail na Grenlandii

przez Redakcja 2019-08-10
Napisane przez Redakcja
Fundacja Klubu Podróżników Śródziemie Aleja Podróżników
Wojewódzka Biblioteka Publiczna w Krakowie ( ul. Rajska 1, sala 315)
23.09.2019 godzina 19:00
Karol Martyński
Wyprawa trekkingowa na Arctic Circle Trail na Grenlandii

 „Arctic Circle Trail (Grenlandia) – pożary, upały. Czy to na pewno Arktyka?”

 

     Po obejrzeniu zabytków pięknej Italii, wędrówce po niesamowitej Islandii, czy odwiedzeniu miejsca, gdzie ludzie chodzą do góry nogami, postanowiłem zrobić krok dalej i wybrać się w miejsce, gdzie próżno szukać uciech współczesnego świata. Tak oto wybrałem się na Grenlandię, miejsce (jeszcze) nie zalane falą turystów. Codzienne kąpiele w jeziorach i rzekach, karmienie psów zaprzęgowych, poznanie lokalnej społeczności, liofilizowana żywność, zbieranie jagód, walka z upałami (sic!), czy pożar na szlaku, to jedynie nieliczne z przygód, jakie spotkały mnie podczas 3 tygodni na największej wyspie świata.

Arctic Circle Trail w zachodniej Grenlandii okazało się strzałem w dziesiątkę. Samotna wędrówka przez arktyczną tundrę była wspaniałą okazją do wielu przemyśleń, podziwiania pięknych widoków, czy zawarciu ciekawych znajomości. Podczas prelekcji opowiem o:
– zaplanowaniu wyjazdu na Grenlandię
– przygotowaniu psycho-fizycznym
– zniszczeniach wywołanych przez czynnik ludzki jakie zaobserwowałem podczas wędrówki
– ile to kosztuje
– co można zobaczyć
– czy warto
– i przede wszystkim co mnie spotkało podczas 3 tygodniowego pobytu.
 

Obraz może zawierać: niebo, ocean, góra, chmura, na zewnątrz, przyroda i woda

Obraz może zawierać: chmura, niebo, góra, ocean, na zewnątrz, przyroda i woda

Obraz może zawierać: góra, niebo, chmura, na zewnątrz, przyroda i woda

Obraz może zawierać: niebo, góra, ocean, na zewnątrz, przyroda i woda

Obraz może zawierać: niebo, góra, trawa, na zewnątrz i przyroda

Obraz może zawierać: góra, niebo, na zewnątrz, przyroda i woda

2019-08-10 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Cykliczne Spotkania Podróżników

Syberia – egzotyka, życie i mróz

przez Redakcja 2019-08-10
Napisane przez Redakcja

Fundacja Klubu Podróżników Śródziemie Aleja Podróżników
Wojewódzka Biblioteka Publiczna w Krakowie
ul. Rajska 1, sala 315
16.09.2019 godzina 19:00
Syberia – egzotyka, życie i mróz.
Szymon Przebinda & Eryk Krysowski

 Syberia to synonim egzotyki w chłodnym wydaniu. Zadziwia różnorodnością kultur i narodów. W opowieści usłyszymy o doświadczeniu życia, studiowania i nauczania języka polskiego wśród ałtajskiej Polonii. Poznanie Syberii od środka zamieniło się w niezapomnianą przygodę. Kontynuacją tej przygody jest zimowa ekspedycja Pik Dybowskiego, której celem jest nazwanie najwyższego szczytu w górach Momskich położonych w północno-wschodniej Jakucji. Czyshaan – jakucki duch chłodu nie był łaskawy dla Kapitana i Admirała. Oni jednak konsekwentnie szli dalej… Podczas prelekcji zrobi się piekielnie zimno.

Kapitan i Admirał – Przygoda i Przypał – dwójka podróżników, których humorystyczne podejście do przeżywanych sytuacji wywoła u niejednego słuchacza ból brzucha (ze śmiechu oczywiście 🙂 ).

Szymon „Kapitan” Przebinda: Absolwent lingwistyki stosowanej na UAM Poznań. Miłośnik gór, języków, geografii oraz dzikiej przyrody. Zna dobrze Rosję. Obecnie jest współorganizatorem największej w Europie wystawy żywych pająków i skorpionów, dzięki czemu miał okazję mieszkać w wielu krajach.

Eryk „Admirał” Krysowski: Ekonomista, doktorant Uniwersytetu Wiedeńskiego. Fan motoryzacji, kolarstwa i wypraw w nieznane. W podróży preferuje tylny napęd i dużo koni mechanicznych. Zna dobrze Stany Zjednoczone. Ma doświadczenia z policją na całym świecie i kolekcjonuje mandaty.

 

Obraz może zawierać: niebo, drzewo, śnieg, na zewnątrz i przyroda

Obraz może zawierać: niebo, śnieg, drzewo, na zewnątrz i przyroda

Obraz może zawierać: co najmniej jedna osoba, niebo, śnieg, góra, drzewo, na zewnątrz i przyroda

Obraz może zawierać: niebo, chmura, drzewo, na zewnątrz i przyroda

Obraz może zawierać: góra, niebo, przyroda i na zewnątrz

Obraz może zawierać: na zewnątrz

Brak dostępnego opisu zdjęcia.

Obraz może zawierać: śnieg, niebo, drzewo, na zewnątrz i przyroda

2019-08-10 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Cykliczne Spotkania Podróżników

Olśniewający Kraj” – Sri Lanka

przez Redakcja 2019-08-10
Napisane przez Redakcja

Fundacja Klubu Podróżników Śródziemie Aleja Podróżników
Wojewódzka Biblioteka Publiczna w Krakowie
ul. Rajska 1, sala 315
09.09.2019 godzina 19:00
Mariola Wójtowicz
Olśniewający Kraj” – Sri Lanka

 Dwadzieścia sześć wieków historii, spacery wśród herbacianych tarasów, niezliczone możliwości wędrowania po górach, słońce topiące się w Ocenie Indyjskim a dla lubiących nicnierobienie kilometry plaż. To jest właśnie Sri Lanka.

Dwumiesięczną podróż do Indii, Nepalu i Sri Lanki, samodzielnie zorganizowaną i samodzielnie zrealizowaną, zaczęłam właśnie w Sri Lance. Jadąc szlakiem trzech stolic (Anuradhapura, Polonnaruwa, Kandy) poznawałam historię tego kraju od VI wieku p.n.e. do początku wieku XVIII, kiedy ostatnie syngaleskie królestwo uległo brytyjskim kolonizatorom.

Ambiwalentne uczucia towarzyszyły mi gdy spacerowałam po murach „perły kolonialnej architektury” – Galle, czy ulicach innych miejscowościach wyspy, gdzie ślady panoszenia się Europejczyków pozostaną już na zawsze. Z dużo większym jednak zainteresowaniem oglądałam realizacje Geoffreya Bawy, najwybitniejszego architekta lankijskiego, twórcę tzw. modernizmu tropikalnego.

Wędrówki na Szczyt Adama, Mały Szczyt Adama, Skałę Ella czy szlakami PN Równiny Hortona dostarczyły mi niezapomnianych przeżyć – bo to i resztki lasu deszczowego, i rozległe widoki, szum strumieni i wodospadów, ptaków świergolenie, owady spijające nektar z różnokolorowego kwiecia i wężowe potomstwo wijące się na leśnych ścieżkach nieświadome grożącego ze strony turystów niebezpieczeństwa.

Ja też nie byłam świadoma zagrożenia, kiedy odwiedzałam kościoły św. Sebastiana w Negombo i św. Antoniego w Kolombo, w których cztery tygodnie później wybuchły bomby ataku terrorystycznego.

Czy zdecydowałbym się odwiedzić Sri Lankę teraz? Czy też czułabym się bezpieczna, tak jak wtedy kiedy wmieszana w tłum Lankijczyków jeździłam lokalnymi autobusami i chodziłam ulicami miast i miasteczek oraz szlakami wokół nich?

Obraz może zawierać: niebo i na zewnątrz

Obraz może zawierać: niebo, roślina, kwiat, drzewo, na zewnątrz i przyroda

Obraz może zawierać: drzewo, niebo, na zewnątrz i przyroda

Obraz może zawierać: niebo, na zewnątrz i woda

Obraz może zawierać: niebo, chmura, drzewo i na zewnątrz

Obraz może zawierać: chmura, niebo, drzewo, roślina, na zewnątrz, przyroda i woda

2019-08-10 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
HOLANDIA

Amsterdam

przez Redakcja 2019-08-03
Napisane przez Redakcja
Amsterdam

Amsterdam

Amsterdam

Widziane z Kanału

W Amsterdamie życie toczy się wokół wody. Mieszkanie na barce lub tuż nad kanałem należy do prestiżowych lokalizacji. Liczba jednostek pływających przekracza obecnie 2 i pół tysiąca, co sprawia, że na wodzie nie ma już miejsc postojowych i opłaty są bardzo wysokie, tak więc posiadanie siedliska na wodzie ( lub pod wodą, w przypadku większego zanurzenia jednostek ) nie jest konkurencyjne cenowo w stosunku do mieszkań na lądzie i stanowi rodzaj drogiego hobby.

01 DSC00601

22 DSC00530

Miasto widziane z wody wygląda zupełnie inaczej, niż podczas przechadzki ulicami. Wśród przewoźników turystycznych po kanałach, których w Amsterdamie operuje kilku, popularna firma „Lovers”, zapewnia podczas rejsu audioprzewodnik w języku polskim. Zaopatrzeni w słuchawki, rozpoczynamy rejs z przystani przed Dworcem Centralnym. Budynek ten bywa czasem mylony przez turystów z muzeum narodowym Rijksmuseum, bowiem obie te budowle zaprojektował w końcu XIX wieku znany architekt Peter Kuipers.

20 DSC00638

17 DSC00633

Przepływamy niespiesznie wzdłuż największych atrakcji historycznych, takich jak kościół Westerkirk słynny ze swojej wysokiej na 85 m wieży. W pierwszej połowie XVII wieku, gdy został zbudowany, był największym kościołem w Europie, kryje w swoim wnętrzu grób Rembrandta i innych artystów . Za czasów swojej świetności miał 47 dzwonów, które uległy zniszczeniu. Wspomina o nim w swoim słynnym dzienniku Anna Frank, żydowska dziewczynka ukrywająca się wraz z rodziną przed hitlerowcami w pobliskim domu. Kryjówka została odkryta, a rodzina Franków zginęła w obozie nazistowkim. Dzięki odnalezionemu pamiętnikowi dziewczynki dziś Dom Anny Frank to obowiązkowy punkt zwiedzania Amsterdamu.

1 DSC00597

03 DSC00606

Obiekty te znajdują się w dzielnicy Jordaan – dzielnicy dziś najmodniejszej, niegdyś robotniczej. Czym byłyby dziś europejskie stolice bez tych nobilitowanych do artystycznych przybytków nie tak dawno szarych zaułków? Warsztatów przerobionych na modne butiki, magazynów na atelier i galerie, zapyziałych podwórek na artystyczne ogródki ? Czym dla Warszawy Praga, dla Krakowa Podgórze, dla czeskiej Pragi Kampa, dla Paryża Montmarte a dla Rzymu Zatybrze, tym Jordaan jest dla Amsterdamu. Dzielnica założona została w XVIII wieku jako nowe miejsce pracy dla robotników, którzy często potem konsolidowali się wokół protestów i zamieszek, takich jak bunt węgorzowy ( po zakazie gry „ w węgorza”) czy zamieszki ziemniaczane (podczas których grabiono sklepy i magazyny). Dziś artystyczna bohema zastąpiła robotniczą brać… W XX wieku Jordaan stał się ulubioną sceną muzyczną, a wśród śpiewaków wyróżniał się Jan Jordaan, który teraz ma tu swój pomnik przy Jordaanplein. Co roku latem odbywa się tu muzyczne wydarzenie, Jordaanfestival, podkreślający różnorodność kulturową dzielnicy.

02 DSC00602

05 DSC00609

Fronty zabytkowych kamieniczek często są pochylone do przodu – nie, to nie złudzenie optyczne ! Tak niegdyś budowano. Z frontowej ściany sterczy pozioma belka- to belka podnosząca, służąca do transportowania towarów wprost z ulicy na wyższe pietra. Belki te używane są do dziś, bo wg statystyk Amsterdamczycy przeprowadzają się średnio co 8 lat, a studenci znacznie częściej i wtedy robi się użytek z belki. Duże przestrzenie miasta budowano na bagnistych terenach, stąd wiele domów stoi na palach głęboko wbitych w ziemię.

04 DSC00607

23 DSC00519

Średniowieczny Amsterdam liczył ok. tysiąca mieszkańców, a szczyt świetności przypadł na XV – XVI wiek, czas Zjednoczonych Niderlandów . Założono wówczas Kampanię Wschodnioindyjską – pierwsze takie przedsięwzięcie w świecie zarządzające dalekomorskim handlem . O Złotym Wieku przypominają stojące Na Złotym Zakolu czy też Złotym Zakręcie nad kanałem Herengracht najbardziej okazałe kamienice, zbudowane z drogiego marmuru. By zwiększyć jeszcze optycznie wygląd domów, stosowany prosty zabieg: małe drzwi i duże okna. Dziś mają w nich siedziby banki i instytytucje, są za duże i za drogie do utrzymania dla mieszkańców. W jednym z nich, zdobnym w greckie kolumny, pod numerem 502, zamieszkują kolejni burmistrzowie Amsterdamu.

21 DSC00674

Dużą atrakcją dla zwiedzających są mosty, o charakterystycznych łukowych filarach. Dzisiejsze kamienne dzieła hydrotechniki zastąpiły wcześniejsze, drewniane. Najbardziej znany most to Magere Brug (Chudy Most) na rzece Amstel , pochodzący z XVII wieku, nazwany tak dla swojej konstrukcji czy Most Piętnastu Mostów, który zawdzięcza nazwę widokowi na 15 innych, mniejszych mostków. Mosty zwodzone często bywają podniesione, stąd też popularna wymówka w Amsterdamie dla spóźnialskich: „ bo most był otwarty”.

07 DSC00616

Na całe wodne bogactwo miasta składa się w sumie ponad 160 kanałów, a ich łączna długość wynosząca ponad 100 km sprawia, że Amsterdam bywa porównywany do Wenecji. System kanałów to obiekt wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Kanały ułożone są pierścieniowo przecinając uliczki starego miasta. Woda czyści się dzięki śluzie św. Antoniego, pozwalającej na wymianę wody z rzeką Amstel. W wodach kanałów i jeziora IJ przegląda się wiele szacownych budowli, atrakcyjnych dla turystów, jak dawny browar Heineken Experience, gmach Opery i Baletu, Narodowe Muzeum Morskie czy nowoczesne Centrum Nauki Nemo. Pod tym ostatnim przebiega tunel IJ, otwierany raz w roku dla biegaczy podczas maratonu. Są też bardziej klimatyczne miejsca, jak historyczna chińska, a właściwie azjatycka dzielnica z Sea Palace – największą pływającą restauracją chińską w Europie, no i , na koniec wspomnieć należy jedna z większych atrakcji miasta: dzielnicę czerwonych latarni z erotycznymi „żywymi wystawami” i Muzeum Seksu.

10 DSC00619

12 DSC00623

Dziękuję Holandia.pl i firmie Lovers za zaproszenie na rejs po kanałach Amsterdamu.

Przelot z Krakowa do Amsterdamu liniami lotniczymi KLM

13 DSC00627

14 DSC00629

15 DSC00630

16 DSC00631

Elżbieta Tomczyk-Miczka

2019-08-03 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Zachodniopomorskie

Regaty Unity Line

przez Redakcja 2019-07-29
Napisane przez Redakcja
Regaty Unity Line 2

 XIX Regaty Unity Line. Wielkie, żeglarskie święto

 

Na trasie Świnoujście – Dziwnów, 1 – 4 sierpnia 2019 roku, odbędą się XIX Regaty Unity Line im. Piotra Waszczenko. Impreza ta to nie tylko wielkie emocje dla zawodników, ale też mnóstwo atrakcji dla kibiców i turystów. Oficjalne otwarcie Regat odbędzie się w czwartek o godzinie 19:30. Do wyścigów zgłosiło się już prawie 50 załóg. Zapowiada się więc niezwykle emocjonujące widowisko. Ciekawostką jest fakt, że podczas zawodów, Łódzka Szkoła Filmowa będzie realizować zdjęcia do filmu dokumentalnego o Regatach. W piątek (2 sierpnia) około godziny 11:30 rozpocznie się parada jachtów w Świnoujściu. Widowisko będzie doskonale widoczne z obu nabrzeży Portu Świnoujście. Znak do startu samych wyścigów da sygnał z promu „Polonia”, nadany o godzinie 13:20. Wówczas zaczną się zmagania sportowe na dwóch trasach: długiej (Extreme) i krótkiej (Standard). 3 sierpnia w sobotę odbędą się starty wszystkich jachtów na Bałtyku w rejonie Dziwnowa. W niedzielę (4 sierpnia) od godziny 9:30 rozpocznie się oficjalne zakończenie Regat z ogłoszeniem wyników i wręczaniem nagród. Natomiast o 11:30 przewidziana jest druga parada jachtów. Tym razem na redzie portu Dziwnów, która jednocześnie zakończy XIX Regaty Unity Line 2019.

 

 

Regaty Unity Line 2

 

Zawody organizowane są przez Unity Line od 2001 roku i cieszą się niesłabnącym zainteresowaniem. Tegoroczna edycja jednak, będzie pod wieloma względami wyjątkowa. Pomysłodawca i dotychczasowy organizator imprezy, Piotr Stelmarczyk, pełni obecnie funkcję Honorowego Komandora Regat Unity Line oraz Przewodniczącego Kapituły Fair Play. Nowym Komandorem Regat został kpt. Paweł Hapanowicz. W związku z tym pojawiło się kilka istotnych zmian. Przede wszystkim impreza wróciła do Świnoujścia. Co więcej, po raz pierwszy w historii, patronat honorowy nad Regatami Unity Line objął Polski Związek Żeglarski. Zawodnikom zaproponowano także dwie trasy. Trasa Standard ze Świnoujścia do Dziwnowa i wyścigi w pobliżu Dziwnowa. Trasa Extreme zostanie wyznaczona bezpośrednio przed wyścigiem z uwzględnieniem aktualnych warunków pogodowych i będzie to długi wyścig w kierunku Bornholmu.

 

 

Regaty Unity Line 1

 

Osoby towarzyszące zawodnikom, entuzjastów żeglarstwa, a także wszystkich wypoczywających w nadmorskim pasie – od Świnoujścia po Dziwnów – serdecznie zapraszamy do kibicowania. Emocjonujące zmagania będzie można swobodnie obserwować z lądu. Biuro Regat zlokalizowane jest na terenie mariny Basen Północny w Świnoujściu. Tam też, 1 sierpnia od godziny 9:00, zawodnicy będą mogli dopełnić wszelkich formalności związanych ze startem. Więcej informacji dostępnych jest na stronie oficjalnej Regat: www.regaty-unityline.pl.

 

 Regaty Unity Line 3

 

 

Regaty Unity Line 4

 

 

Regaty Unity Line 5

 

2019-07-29 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Kościoły i obiekty sakralneZabytki sakralne

Klasztor Ojców  Paulinów na Skałce i Krypta Zasłużonych

przez Albin Marciniak 2019-07-17
Napisane przez Albin Marciniak

Krypta Zasłużonych – Panteon Narodowy

 
Klasztor  Ojców  Paulinów  na  Skałce
 

 

 
 

Klasztor  Ojców  Paulinów  na  Skałce

Historia Klasztoru

   Od czasów przyjęcia chrztu przez Mieszka I, i jego podwładnych wzgórza takie jak Skałka zostają zamienione po kulcie pogańskim na miejsca poświęcone Bogu. Bardzo często, co można zauważyć w całej Polsce w miejscach tych budowano Kościoły, bądź też rotundy dedykując je Najświętszej Pannie Maryi lub św. Michałowi Archaniołowi. Czego dowodem i przykładem jest wybudowanie romańskiej rotundy na wzgórzu skałecznym. W tym to właśnie kościele Stanisław ginie pod ciosem miecza, który według notatek Wincentego Kadłubka trzymał sam król Bolesław.

Do kiedy świątynia ta stała nie wiemy dokładnie. Kolejnym na tym miejscu był gotycki kościół, ten jednak jak czytamy w długoszowych notatkach z 1441 roku podupadł, choć w wieku XV, a zwłaszcza w jego II połowie notowano napływ pątników, którzy przybywali do miejsca męczeństwa biskupa ze Szczepanowa. Sam Jan Długosz kanonik i wychowawca synów królewskich także ubolewał nad zaniedbaniem skałecznej świątyni, choć sam zaliczał siebie do czcicieli św. Stanisława. W „Liber bebeficiorum” tak pisze o swej fundacji i zmartwieniach wywołanych fatalnym stanem kościoła św. Michała Archanioła: „Nie mógł Jan Długosz starszy, kanonik krakowski, na to bez przykrości patrzeć, iż miejsce tak znamienite, krwią świętą i zdumiewającemi przez tyle wieków cudami św. Stanisława wsławione, do tyła zaniedbywano, że tam zaledwie w niedziele, piątek i sobotę nabożeństwo się odprawiało. Przez kilka lat, więc mimo doznawanych trudności, wszelkich dokładał on starań i zabiegów, iżby tutejszy kościół parafialny, będący dotąd w ręku duchowieństwa świeckiego przemieniony został na zakonny i oddany zakonnikom”.
Od tego, więc czasu zaczyna się historia klasztoru skałecznego, gdzie ze wzgórza częstochowskiego zostali sprowadzeni „zakonnicy św. Pawła Pustelnika, wiodący żywot bogomyślny i czynny, którzy by tu służbę bożą dniem i nocą pilnie sprawowali”.
Fundacja klasztoru, była ważna dla Jana Długosza,iż pośrednictwo w niej objął sam Król Kazimierz Jagiellończyk, dzięki prośbom wniesionym do króla przez Długosza. W dniu 25 marca 1471 roku, biskup Jan Rzeszowski wyraził zgodę na oddanie kościoła na Skałce Paulinom. „Po wynagrodzeniu plebana tegoż kościoła (…) ufundował klasztor braci pustelniczych św. Pawła”. Taki zapisek odnajdujemy w notatkach długoszowych pod datą 22 czerwca 1472 roku.
O samej budowli  niewiele mamy przekazów. Nie zachowały się żadne graficzne obrazy przedstawiające budynek klasztorny, brak również rycin pozwalających na obejrzenie tej ze fundacji. Można przypuszczać, iż był usytuowany przy kościele, co jest charakterystyczne dla zabudowań klasztornych. Wiemy jednak, że wejście do klasztoru znajdowało się od strony Wisły, co jest także zrozumiałe, gdyż od tej samej strony było wejście do kościoła. Źródła historyczne podają skąpe informacje, mógł to być dwupiętrowy gmach z płaskim dachem.
KRYPTA  ZASŁUŻONYCH
udostępniona zwiedzającym
od kwietnia do października w godzinach od 9:00 do 17:00
od listopada do marca tylko na prośbę osób zainteresowanych
po zgłoszeniu na furcie klasztornej.
 
 

 

 

Znajdująca się pod kościołem jednonawowa krypta, częściowo wykuta w skale, ukończona została w 1792 roku. Przebudowana z myślą o pomieszczeniu Grobów Zasłużonych w latach 1876-1880, nakryta jest kolebkowym sklepieniem, z głębokimi niszami pod przęsłami naw bocznych.
W prezbiterium krypty, również nakrytym kolebkowym sklepieniem o obniżonym łuku, oddzielonym od nawy gurtem, wspartym na dwóch parach neoromańskich kolumn, znajduje się neoromański ołtarz wykonany według projektu Tomasza Prylińskiego, a w ścianie głównej naprzeciwko wejścia witraż przedstawiający Matkę Boską Częstochowską, zaprojektowany przez Adama Bunscha.

Zgodnie z życzeniem Jana Długosza, fundatora i dobrodzieja skałecznego klasztoru, pochowano go na Skałce (1480r.), w pobliżu pierwotnego grobu św. Stanisława. W uroczystościach żałobnych tego wybitnego kronikarza i historyka, wreszcie arcybiskupa – nominata lwowskiego, wzięli udział królewscy synowie, przedstawiciele społeczności akademickiej, duchowieństwa etc. Kiedy na terenie zaboru austriackiego zezwolono na celebrowanie patriotycznych uroczystości, organizowano w Krakowie liczne uroczyste pogrzeby zasłużonych Polaków, świętowano narodowe rocznice. Projekt utworzenia Grobów Zasłużonych w krypcie pod kościołem zrodził się w 1876 roku, a jego inicjatorem był profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego Józef Łepkowski, który w związku z przypadającą w 1880 roku 400. rocznicą śmierci Jana Długosza, poddał myśl ponownego pogrzebu sławnego dziejopisa.

W 1880 roku, w rok po uroczystościach 800-lecia męczeństwa św. Stanisława, przechowywane dotąd w glinianej urnie szczątki Jana Długosza, złożone zostały do metalowej trumienki i pochowane w odnowionej krypcie. W uroczystościach wzięli udział przedstawiciele władz kościelnych, miejskich, uniwersyteckich, środowisk artystycznych i rzesze ludzi różnych stanów. W 10 lat później wykonano w warsztacie braci Trembeckich okazały sarkofag na trumnę Długosza, według projektu Tomasza Prylińskiego.

Otwarto tym samym na Skałce – jak pisano na łamach popularnego „Czasu” – „palladium dla uczczenia popiołów zasłużonych w Narodzie mężów”. Obok wawelskiego panteonu – z grobami królów, biskupów i bohaterów narodowych, przybyła narodowi nowa krypta – sepulchrum Patriae, mająca mieścić szczątki osób najwybitniejszych w najnowszej historii polskiej kultury.

W październiku 1881 roku, przeniesiono z Cmentarza Rakowickiego na Skałkę prochy zmarłego w 1872 roku znanego poety, profesora geografii UJ i pamiętnikarza – Wincentego Pola oraz zmarłego w 1877 roku Lucjana Siemieńskiego – popularnego naówczas poety, dziennikarza, nade wszystko zaś znakomitego tłumacza arcydzieł literatury antycznej – zwłaszcza Homera i Horacego. Obaj jako uczestnicy Powstania Listopadowego i gorący patrioci uważani byli za bohaterów narodowych.
W 1901 roku gmina miasta Krakowa ufundowała tym pisarzom sarkofagi zaprojektowane przez Karola Knausa, a ozdobione medalionami portretowymi wykonanymi przez Jana Tombińskiego.
O ile pochówek Wincentego Pola i Lucjana Siemieńskiego odbył się bez wystawnych ceremonii, pogrzeb zmarłego w marcu 1887 roku w Genewie Józefa Ignacego Kraszewskiego był nader uroczysty. Zanim trumna pisarza złożona została 8 kwietnia na Skałce, przewożono ją przez miasto z najwyższą czcią, w obecności wielkich rzeszy rodaków. W kościołach krakowskich odprawiano przy niej żałobne nabożeństwa, przedstawiciele różnych stanów żegnali pisarza, który jak nikt dotąd wywarł ogromny wpływ na kształtowanie świadomości historycznej narodu. W pogrzebie, który stał się olbrzymią manifestacją patriotyczną wzięły udział nieprzeliczone rzesze Polaków z wszystkich zaborów i spoza ziem polskich. Składaniu trumny do krypty towarzyszył głos królewskiego dzwonu – „Zygmunta”. Sarkofag Kraszewskiego zaprojektował Tomasz Pryliński,
a medalion z podobizną artysty według projektu Piotra Kozakiewicza odlał w brązie Franciszek Kopaczyński. Pogrzeb Kraszewskiego na Skałce był pierwszym tak starannie przygotowanym wówczas pochówkiem w Krakowie i nawiązywał do uroczystości żałobnych królów.
 
 
 
Z końcem XIX wieku pochowano w skałecznej krypcie dwóch znanych poetów: Teofila Lenartowicza i Adama Asnyka. Ciało zmarłego we Florencji Teofila Lenartowicza sprowadzono do Krakowa, gdzie podczas uroczystości żałobnych (2 czerwca 1893r.), uświetnionych płomiennymi mowami pożegnalnymi, z udziałem dziesiątków tysięcy rodaków, złożono je w krypcie.
W kościele na Skałce znajdują się wykonane według jego modeli płaskorzeźby w stallach.
Wieść o śmierci Adama Asnyka (2 sierpnia 1897r.) okryła żałobą cały Kraków, w którym mieszkał ten znany i powszechnie szanowany poeta i powstaniec z 1863 roku, członek Powstańczego Rządu Narodowego. Rychło też wiadomość ta dotarła do szerokiej rzeszy Polaków, żyjących we wszystkich zaborach, a 6 sierpnia tłumy ludzi żegnały poetę na ulicach miasta i na Skałce. Oba sarkofagi: Lenartowicza i Asnyka wykonane zostały według projektu Karola Knausa,
z medalionami autorstwa Jana Tombińskiego.
Na początku XX wieku umieszczono na Skałce prochy wybitnego malarza Henryka Siemiradzkiego. Zmarłego w sierpniu 1902 roku malarza pochowano pierwotnie na Powązkach, ale za zgodą jego rodziny, we wrześniu 1903 roku ekshumowane szczątki złożono na Skałce. Pogrzebowi nadano niezwykle uroczysty charakter i oprawę, a w roku następnym zbudowany został sarkofag według projektu Karola Knausa, z marmurowym medalionem, wykonanym przez Stanisława Wójcika.
W kilka lat później 2 grudnia 1907 roku żegnał Kraków artystę najwszechstronniejszego w swoich dziejach, Krakowem w najwyższym stopniu zauroczonego – malarza, poetę, dramaturga – Stanisława Wyspiańskiego. Zgotowano artyście pogrzeb iście królewski żegnany tłumnie przez przedstawiceli wszystkich stanów i z różnych stron ziem polskich, rozdzwoniły się dzwony wszystkich krakowskich kościołów, z wawelskim „Zygmuntem” na czele. Sarkofag Wyspiańskiego, dzieło Jana Rzymkowskiego, został wykonany w 1912 roku.
W dwudziestoleciu międzywojennym skałeczna krypta przyjęła dwóch wielkich artystów. W 1929 roku złożona tu została trumna wybitnego malarza Jacka Malczewskiego, żegnanego przez rzesze ludzi, z udziałem przedstawicieli najwyższych władz państwowych i kościelnych. Sarkofag wykonany według projektu Stanisława Popławskiego pochodzi z 1930 roku.
W 1937 roku sprowadzono z Londynu, najpierw do Warszawy, a następnie do Krakowa ciało wybitnego kompozytora, Karola Szymanowskiego. Artystę pochowano z najwyższymi honorami. W uroczystościach pogrzebowych wzięli udział przedstawiciele władz państwowych i środowisk twórczych, hierarchii kościelnej i nieprzebrane rzesze ludzi. W niespełna rok później wykonano Szymanowskiemu sarkofag według projektu Stefana Strojka.
Po II wojnie światowej pochowano na Skałce dwóch luminarzy: wybitnego artystę sceny polskiej – Ludwika Solskiego i światowej sławy astronoma
i matematyka, profesora UJ – Tadeusza Banachiewicza. Solski zmarł w 1954 roku w wieku nieomal stu lat. Już za życia towarzyszyła mu legenda. W niełatwych tamtych latach, przy ogromnej wystawności ceremonii w Teatrze im. Juluisza Słowackiego, nie pozwolono ze względu na katolicki charakter, by orszak przeszedł ulicami miasta. Dopiero w pobliżu Skałki mógł rozwinąć się kondukt, w którym hetmanowi sceny narodowej towarzyszyły w jego ostatniej drodze tysiące osób. Nie z wieży Mariackiej, jeno z tarasu przed kościołem rozległ się hejnał, dopiero w krypcie, a nie w jednym z krakowskich kościołów, jak to poprzednio bywało, odbyły się egzekwie. Sarkofag, w którym spoczęła trumna artysty, wykonano według projektu Fryderyka Totha. Jeśli pogrzebowi Solskiego nie zgodzono się nadać właściwej rangi i ceremoniału, to pochówek w Krypcie Zasłużonych Tadeusza Banachiewicza (1955r.) okryty był poniekąd tajemnicą. Trumnę uczonego, pochowanego w 1954 roku na cmentarzu Rakowickim, ekshumowano, a następnie przewieziono na Skałkę, gdzie w skromnych uroczystościach obok paulinów uczestniczyła zaledwie grupa kolegów i znajomych Profesora. Ostatni pochówek na Skałce miał więc charakter nieomal konspiracyjny. Sarkofag Banachiewicza wykonał krakowski kamieniarz Franciszek Łuczywo, a popiersie jest dziełem Karola Hukana.

Nie pochowano na skałce Jana Matejki ani Karola Huberta Rostworowskiego, czy Adolfa Szyszko-Bohusza, choć tak uczynić zamierzano. Różne powody o tym zadecydowały, umieszczono natomiast w 1989 roku, z inicjatywy prof. Tadeusza Ulewicza, tablicę upamiętniającą wybitnego historyka literatury, prof. Aleksandra Bricknera.

 

info
http://www.skalka.paulini.pl

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 

Kościół

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
2019-07-17 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Cykliczne Spotkania Podróżników

Islandia na butach, czyli rzecz o trawersach

przez Redakcja 2019-07-15
Napisane przez Redakcja

Fundacja Klubu Podróżników Śródziemie Aleja Podróżników
Wojewódzka Biblioteka Publiczna w Krakowie
ul. Rajska 1, sala 315
02.092019 godzina 19:00
Kuba Szczęśniak
Islandia na butach, czyli rzecz o trawersach

 W lipcu 2019 roku pojechałem na wycieczkę na Islandię. Celem był pieszy trawers Wyspy na linii północ – południe.

Wycieczka była realizowana w trybie „bez pomocy z zewnątrz”, czyli zależało mi na osiągnięciu niezależności energetycznej, sprzętowej i zaopatrzeniowej. Całe jedzenie na zaplanowany czas niosłem na plecach, nie korzystałem po drodze z (nielicznych) sklepów, ani z dobroci wożonych przez kierowców samochodów terenowych. Wodę nabierałem ze strumieni i jezior, a baterie gps i telefonu ładowałem słońcem. W przeciągu dziesięciu dni przeszedłem ponad trzysta kilometrów, od morza do morza. Przechodziłem przez lodowcowe rzeki, poruszałem się po polach lawowych i suchych obszarach pokrytych czarnym piaskiem wulkanicznym. Starałem się omijać drogi asfaltowe, dlatego wycieczkę zakończyłem ponad oplecionym autostradami Reykjavikiem, w miejscowości Akranes.

Podczas slajdowiska opowiem co z tego wszystkiego wynikło, przygotowaniach do wycieczki, jej przebiegu i przemyśleniach po fakcie na temat doboru trasy, sprzętu i żywności. Opiszę zjawisko trawersowania Wyspy, jego różne warianty i poziomy trudności. Postaram się zwrócić uwagę na specyficzne wymagania, które niesie ze sobą samodzielna wycieczka na Islandię. Ta szerokość geograficzna, izolowane położenie na północnym Atlantyku oraz ukształtowanie Wyspy wynikające z działalności wulkanicznej, posiadają swoją unikalną charakterystykę i determinują charakter wycieczki. Podzielę się również wspomnieniami z innych wyjazdów tego typu, podsumowując jak się zabrać do organizacji samodzielnych wyjazdów z niezależnym kampingiem w tle.

Serdecznie zapraszam!

Galeria foto: totem.gallery

FB: facebook.com/PrzekraczamyGranice

slajdowisko nr 480

 

Obraz może zawierać: chmura, niebo, na zewnątrz i przyroda

 

Obraz może zawierać: niebo, ocean, chmura, na zewnątrz i przyroda

 

Obraz może zawierać: niebo, chmura i na zewnątrz

 

Obraz może zawierać: chmura, niebo, góra, na zewnątrz i przyroda

 

Obraz może zawierać: ocean, niebo, chmura, na zewnątrz, przyroda i woda

 

Obraz może zawierać: niebo, roślina, drzewo, trawa, na zewnątrz i przyroda

2019-07-15 0 komentarze/y
0 FacebookTwitterPinterestEmail
  • 1
  • …
  • 176
  • 177
  • 178
  • 179
  • 180
  • …
  • 299

Archiwa

  • marzec 2026
  • luty 2026
  • styczeń 2026
  • grudzień 2025
  • listopad 2025
  • październik 2025
  • wrzesień 2025
  • sierpień 2025
  • lipiec 2025
  • czerwiec 2025
  • maj 2025
  • kwiecień 2025
  • marzec 2025
  • luty 2025
  • styczeń 2025
  • grudzień 2024
  • listopad 2024
  • październik 2024
  • wrzesień 2024
  • sierpień 2024
  • lipiec 2024
  • czerwiec 2024
  • maj 2024
  • kwiecień 2024
  • marzec 2024
  • luty 2024
  • styczeń 2024
  • grudzień 2023
  • listopad 2023
  • październik 2023
  • wrzesień 2023
  • sierpień 2023
  • lipiec 2023
  • czerwiec 2023
  • maj 2023
  • kwiecień 2023
  • marzec 2023
  • luty 2023
  • styczeń 2023
  • grudzień 2022
  • listopad 2022
  • październik 2022
  • wrzesień 2022
  • sierpień 2022
  • lipiec 2022
  • czerwiec 2022
  • maj 2022
  • kwiecień 2022
  • marzec 2022
  • luty 2022
  • styczeń 2022
  • grudzień 2021
  • listopad 2021
  • październik 2021
  • wrzesień 2021
  • sierpień 2021
  • lipiec 2021
  • czerwiec 2021
  • maj 2021
  • kwiecień 2021
  • marzec 2021
  • luty 2021
  • styczeń 2021
  • grudzień 2020
  • listopad 2020
  • październik 2020
  • wrzesień 2020
  • sierpień 2020
  • lipiec 2020
  • czerwiec 2020
  • maj 2020
  • kwiecień 2020
  • marzec 2020
  • luty 2020
  • styczeń 2020
  • grudzień 2019
  • listopad 2019
  • październik 2019
  • wrzesień 2019
  • sierpień 2019
  • lipiec 2019
  • czerwiec 2019
  • maj 2019
  • kwiecień 2019
  • marzec 2019
  • luty 2019
  • styczeń 2019
  • grudzień 2018
  • listopad 2018
  • październik 2018
  • wrzesień 2018
  • sierpień 2018
  • lipiec 2018
  • czerwiec 2018
  • maj 2018
  • kwiecień 2018
  • marzec 2018
  • luty 2018
  • styczeń 2018
  • grudzień 2017
  • listopad 2017
  • październik 2017
  • wrzesień 2017
  • sierpień 2017
  • lipiec 2017
  • czerwiec 2017
  • maj 2017
  • kwiecień 2017
  • marzec 2017
  • luty 2017
  • styczeń 2017
  • grudzień 2016
  • listopad 2016
  • październik 2016
  • wrzesień 2016
  • sierpień 2016
  • lipiec 2016
  • czerwiec 2016
  • maj 2016
  • kwiecień 2016
  • marzec 2016
  • luty 2016
  • styczeń 2016
  • grudzień 2015
  • listopad 2015
  • październik 2015
  • wrzesień 2015
  • sierpień 2015
  • lipiec 2015
  • czerwiec 2015
  • maj 2015
  • kwiecień 2015
  • marzec 2015
  • luty 2015
  • styczeń 2015
  • grudzień 2014
  • listopad 2014
  • październik 2014
  • wrzesień 2014
  • sierpień 2014
  • lipiec 2014
  • czerwiec 2014
  • maj 2014
  • kwiecień 2014
  • marzec 2014
  • luty 2014
  • styczeń 2014
  • grudzień 2013
  • listopad 2013
  • październik 2013
  • wrzesień 2013
  • sierpień 2013
  • lipiec 2013
  • czerwiec 2013
  • maj 2013
  • kwiecień 2013
  • marzec 2013
  • luty 2013
  • styczeń 2013
  • grudzień 2012
  • listopad 2012
  • październik 2012
  • wrzesień 2012
  • sierpień 2012
  • lipiec 2012
  • czerwiec 2012
  • maj 2012
  • kwiecień 2012
  • marzec 2012
  • luty 2012
  • styczeń 2012
  • grudzień 2011
  • listopad 2011
  • październik 2011
  • wrzesień 2011
  • sierpień 2011
  • lipiec 2011
  • czerwiec 2011
  • maj 2011
  • kwiecień 2011
  • marzec 2011
  • luty 2011
  • styczeń 2011
  • grudzień 2010
  • listopad 2010
  • październik 2010
  • wrzesień 2010
  • sierpień 2010
  • lipiec 2010
  • czerwiec 2010
  • maj 2010
  • kwiecień 2010
  • marzec 2010
  • luty 2010
  • styczeń 2010
  • grudzień 2009
  • listopad 2009
  • październik 2009
  • wrzesień 2009
  • sierpień 2009
  • lipiec 2009
  • czerwiec 2009
  • maj 2009
  • kwiecień 2009
  • styczeń 2009
  • listopad 2008
  • październik 2008

Kategorie

  • Administracyjna
  • Afryka
  • Akcje eko
  • Aktualności
  • Aktualności inne
  • Albania
  • Aleja Podróżników
  • Ameryka Północna
  • Ameryka Południowa
  • Ameryka Środkowa i Karaiby
  • Artykuły testowe
  • Australia i Oceania
  • Austria
  • Azja
  • Bez kategorii
  • Biegi
  • BUŁGARIA
  • Chorwacja
  • Ciekawostki
  • Cykliczne Spotkania Podróżników
  • CZARNOGÓRA
  • Czechy
  • Czyste Góry Czyste Szlaki
  • Czyste Tatry
  • Czyste Tatry
  • Dania
  • Dolny Śląsk
  • Europa
  • Festiwale
  • Filmy
  • Francja
  • Góry
  • HISZPANIA
  • HOLANDIA
  • Konkurs Fotograficzny
  • Konkursy
  • Konkursy inne
  • Korona
  • Kościoły i obiekty sakralne
  • KOSOWO
  • Książka
  • Kuchnia
  • Kuchnie świata
  • Kujawsko-pomorskie
  • LITWA
  • Łódzkie
  • Lotniska i powietrze
  • Lubelskie
  • Lubuskie
  • LUKSEMBURG
  • MACEDONIA
  • Małopolskie
  • Malta
  • Materiał zewnętrzny
  • Miasta
  • Miejsca wyjątkowe
  • Muzea
  • Najciekawsze szlaki piesze i rowerowe w Europie
  • Newsy
  • NIEMCY
  • NORWEGIA
  • Opolskie
  • Parowozownie
  • Podkarpackie
  • Podlaskie
  • Podziemia
  • Podziemia
  • Podziemia turystyczne w Europie Underground in Europe
  • Polecamy
  • Polska
  • Pomorskie
  • Portugalia
  • PRACE KONKURSOWE POLSKA
  • PRACE KONKURSOWE ŚWIAT
  • Projekt 4 Pory Roku
  • Projekt Mali Melomani
  • Projekt Mali Melomani II
  • Recenzje sprzętu
  • Reklama
  • Robocze inne
  • ROSJA
  • Rower
  • Różne media
  • Rumunia
  • Schroniska
  • SERBIA
  • Skanseny w Polsce
  • Śląskie
  • Slowacja
  • Slowenia
  • Spływy kajakowe
  • Spotkania autorskie
  • Spotkania, zloty, imprezy podróżników
  • Sprzęt
  • Świat
  • Świętokrzyskie
  • SZWAJCARIA
  • Tanie loty
  • Tatromaniak
  • Testy sprzętu
  • Twierdze i Forty
  • Ukraina
  • unesco
  • Via Adriatica Trail
  • Warmińsko-mazurskie
  • Warsztaty i plenery fotograficzne
  • WĘGRY
  • WIELKA BRYTANIA
  • Wielkopolskie
  • WŁOCHY
  • Woda
  • Wspomnienia z podróży
  • Wystawy
  • Wywiady
  • Zabytki sakralne
  • Zachodniopomorskie
  • Zamki i pałace
  • Zostań w domu nie odwołuj

Obserwuj nas

Top Selling Multipurpose WP Theme

Ostatnie posty

  • Bezpieczne (prawie) szlaki zimowe w Tatrach- propozycje (prawie) dla każdego

    2026-03-28
  • Via Bulgarica – Bułgarski Szlak Przygody

    2026-03-28
  • Schrony i schroniska górskie w Chorwacji

    2026-03-27
  • Skansen Przemysłu Naftowego Magdalena w Gorlicach

    2026-03-25
  • Skansen Józefa Chełmowskiego w Brusach – artysta z innego świata

    2026-03-24
  • Grota Mechowska – największa osobliwość przyrody na Niżu Europejskim

    2026-03-22

Kanał społecznościowy

Kanał społecznościowy

Wybór redaktorów

zamek Drakuli w Poenari

2016-01-25

Rezerwat Groapa Ruginoasa, Góry Bihor w Rumunii

2022-08-06

Zamek – Twierdza Rupea w Rumunii

2022-08-09

Rezerwat Cheile Turzii – wąwóz Turda

2024-01-23

Zamek Drakuli w Hunedoarze w Rumunii

2024-03-03

Klub Podróżników Śródziemie

Ogólnopolski portal podróżniczy poświęcony odkrywaniu Polski i świata. Od znanych miast i zabytków, przez górskie szlaki i podziemia, po miejsca nieoczywiste i zapomniane.

Rzetelne relacje, autorskie przewodniki oraz praktyczne wskazówki dla turystów, pasjonatów historii i miłośników aktywnego podróżowania.

Odkrywaj świat z nami – świadomie, krok po kroku i z pasją.

Ciekawe w województwach

    • Dolnośląskie
    • Kujawsko-pomorskie
    • Lubelskie
    • Lubuskie
    • Łódzkie
    • Małopolskie
    • Mazowieckie
    • Opolskie
    • Podkarpackie
    • Podlaskie
    • Pomorskie
    • Śląskie
    • Świętokrzyskie
    • Warmińsko-mazurskie
    • Wielkopolskie
    • Zachodniopomorskie
dhosting

Polecane

Bezpieczne (prawie) szlaki zimowe w Tatrach- propozycje (prawie) dla każdego
Via Bulgarica – Bułgarski Szlak Przygody
Schrony i schroniska górskie w Chorwacji
Skansen Przemysłu Naftowego Magdalena w Gorlicach

Ostatnio dodane

Bezpieczne (prawie) szlaki zimowe w Tatrach- propozycje (prawie) dla każdego
Via Bulgarica – Bułgarski Szlak Przygody
Schrony i schroniska górskie w Chorwacji
Skansen Przemysłu Naftowego Magdalena w Gorlicach
Facebook Twitter Youtube Linkedin Envelope Rss

klubpodroznikow.com – Copyright & Copy 2025/26

Created by Konfig.Info

  • Klub Podróżników – Śródziemie – portal podróżniczy | Polska, Europa, Świat
  • Fundacja Aleja Podróżników
  • Forum
  • Relacje
    • Europa
    • Polska
    • Świat
  • Sprzęt
    • Recenzje sprzętu
    • Testy sprzętu
  • Książka
  • Kontakt
Klub Podróżników – Śródziemie – portal podróżniczy | Polska, Europa, Świat
  • Home
Klub Podróżników – Śródziemie – portal podróżniczy | Polska, Europa, Świat

Wybór redaktorów

  • Sighișoara miasto w środkowej Rumunii w Siedmiogrodzie

    2026-02-02
  • Góry solne w Rumunii – Muntele de sare

    2026-02-01
  • Droga Transfogaraska w Rumunii

    2025-09-17
  • Wulkany błotne w Rumunii, wyjątkowy rezerwat przyrody

    2024-08-20
  • Jaskinia Meziad, Peşteră

    2024-08-20
  • Kopalnia soli Salina Turda w Rumunii

    2024-08-17
@2021 - All Right Reserved. Designed and Developed by PenciDesign
Ta strona wykorzystuje pliki cookies w celu zapewnienia prawidłowego działania serwisu oraz analiz ruchu. Zobacz politykę prywatności .