Na irańską wersję ubera nie musieliśmy długo czekać. Mężczyzna macha mi na pożegnanie i jeszcze dodaje przez szybę – pamiętaj, że w Iranie jedyni terroryści, to właśnie taksówkarze!
… Czy ty w ogóle oglądasz telewizję? Wiesz co tam się teraz dzieje?…
Kiedy upał w ciągu dnia nie pozwala normalnie funkcjonować, życie towarzyskie zaczyna się po zachodnie słońca. Zamknięte przestrzenie zdają się być zbyt klaustrofobiczne dla serdecznych i żywiołowych Irańczyków. Wieczorem wychodzą na plac, rozkładają swój perski dywan między jednymi, a drugimi nieznajomymi. Wszyscy razem – mężczyźni, kobiety i dzieci zasiadają do wspólnego posiłku.
Ja też przysiadam gdzieś z brzegu, na wolnym skrawku trawy i przyglądam się chłopcom, bawiącym się w berka. Ich śmiech przeplata się z gwarem rozmów dorosłych i wypełnia przestrzeń.
Z zamyślenia wyrywa mnie kobieta, wręczając mi mały dywan. Wzięli na wszelki wypadek.
Zmieszczą się i bez niego, a niedobrze, żebym siedziała na ziemi. Po chwili podchodzi do mnie
mężczyzna z talerzem arbuza. Wszyscy dookoła mają piknik, niech mam i ja. Nie mają zbyt wiele, ale podzielą się chętnie.

… A po co ty tam? Nie wystarczy, że oni tu przyjeżdżają i chcą wprowadzać ten swój szariat *8 ?…
Amina spotkałam pod meczetem. Przypadek, zrządzenie losu, a być może opatrzność boża zesłała mi tego młodego chłopaka, który nie mając nawet pojęcia kim jestem, od razu postanowił mi pomóc. Pomimo usilnych prób umówienia się do lekarza, ubezpieczyciel milczał. Odwodnienie i odmienna flora bakteryjna zrobiły swoje. Najwyraźniej muszę prezentować się dość nędznie, bo Irańczyk od razu proponuje, że jeśli się źle czuję, to zabierze mnie do przychodni. Z początku podchodzę do tego pomysłu sceptycznie – poznałam go ledwie dwie minuty temu, ale ostatecznie się zgadzam. Wszystko, byle tylko w końcu poczuć się lepiej.
Kroplówka i parę zastrzyków stawiają mnie na nogi w zaledwie godzinę. Procesu uzdrowienia dopełnia pizza.
– Jeśli nie masz się gdzie zatrzymać, to możesz zostać u mnie – pada propozycja. – Mama uwielbia gości, na pewno się ucieszy.
Miałam jechać dalej na południe, ale jedna noc dłużej w Isfahanie nie pokrzyżuje żadnych planów, więc dlaczego nie.
Matka Amina nie może oderwać oczu od moich jasnych blond włosów. Ciągle podtykając mi kolejne słodkie rzeczy, od czasu do czasu bawi się pojedynczymi kosmykami opadającymi na moje ramiona.

– Zawsze chciałam mieć córkę. Może mogłabym cię adoptować? Mogłabym oddać jednego z moich synów – śmieje się okręcając wokół palca moje włosy.
Po posiłku siadamy przy szklance herbaty. W Iranie chcąc ją posłodzić, kostkę cukru często zamiast do szklanki, wrzuca się prosto do ust i pozwala by ciepła herbata rozpuszczała ją powoli przy każdym łyku.
– Amin, jakie jest twoje największe marzenie? – pytam, walcząc z cukrem w moich ustach.
– Chciałbym kiedyś pojechać gdzieś poza Iran. – Oczy chłopaka zaczynają świecić, niczym pięciolatkowi, zapytanemu o prezent pod choinkę. – Najlepiej do Europy! Może do Polski. Nauczyłabyś mnie jak pić wódkę!
Jeszcze chwilę snujemy plany o tym, gdzie mogłabym go zabrać na wycieczkę i co pokazać. Co byśmy zjedli, do którego klubu poszli potańczyć. Oboje wiemy, że Amin nigdy nie przyjedzie do Polski. Nigdy nie dostanie wizy, która jest przepustką do mojego świata. Świata bez granic, w którym o wjeździe do innego państwa informuje tylko tablica przy drodze. Jesteśmy w podobnym wieku. Ja zwiedziłam ponad 30 państw. On nigdy nie był zagranicą.

… Żeby taka mądra kobieta się pchała do muzułmańskiego państwa, nie wierzę… Jedziemy dalej na południe w stronę Shirazu. Wiatr wpada przez otwarte szyby z takim impetem, że muszę przytrzymywać hidżab oburącz, żeby nie spadł mi z głowy. Kierowca zerka przez wsteczne lusterko na moją nierówną walkę z żywiołem.
– Możesz go zdjąć – rzuca z uśmiechem, który łowię w odbiciu.
Z ulgą pozwalam aby materiał zsunął mi się na ramiona.
– To prawo narzucone nam odgórnie. To nie tak, że my tego chcemy. – Kierowca łapie głębszy oddech i mocniej zaciska palce na kierownicy. – Wiesz, ja nawet nie wierzę w Boga.

…Tylko zdejmij swój krzyżyk przed wyjazdem, żeby nikt tam nie zauważył… Javad mieszka z całą swoją rodziną, łącznie sześć osób. Pomimo tego często zaprasza do siebie gości z zagranicy.
– Sam się nauczyłem angielskiego. Z telewizji, z piosenek, z gazet, które dostałem od wujka z Malezji. Jak przyjmujesz do domu turystów, to trochę tak jakby samemu być w podróży. To mój własny sposób na ,,zwiedzanie” świata.

Wszyscy razem siadamy do kolacji przy obrusie rozłożonym na dywanie. Dopiero teraz uświadamiam sobie, że w mieszkaniu nie ma ani jednego stołu. Chociaż klimatyzacja działa kiepsko, matka Javada nie zdejmuje czadoru. Niepewnie spoglądam to na nią, to na moją koszulkę z krótkim rękawkiem i niczym nie przesłonięte włosy. Chłopak uśmiecha się widząc moje zakłopotanie.
– Nie przejmuj się. Jeśli nie chcesz, to w domu nie musisz przestrzegać tych wszystkich zasad. Możesz nosić to co lubisz. To jest jej decyzja.
Po kolacji sadowimy się z Javadem na wygodnej kanapie. Staramy się rozmawiać szeptem, bo jego wujek właśnie rozłożył matę i zaczyna modlitwę. Tutaj sacrum bardzo naturalnie przeplata się z profanum.
– To dla ciebie – Javad wyciąga z kieszeni małe zawiniątko. – Sam zrobiłem. Na znak pokoju między naszymi religiami. Delikatnie obracam w palcach misternie wyrzeźbiony w drewnie krzyż. Wersja kieszonkowa – idealnie mieści się do moich jeansów.
– Pewnie nawet nie wiesz, ale my wierzymy, że w Dniu Sądu Ostatecznego przyjdzie Jezus wraz z Mahometem. We dwoje. Ramię w ramię. Iran został uznany przez USA za jedno z 10 najniebezpieczniejszych kierunków podróży, obok takich państw jak Afganistan, Sudan Południowy i Irak. W tym samym czasie według statystyk międzynarodowych organizacji International SOS oraz Control Risks wycieczka do Iranu jest tak samo bezpieczna, jak wyjazd do m.in. Wielkiej Brytanii, Danii, Szwecji czy Polski. Droga do granicy z Armenią zaczyna się dłużyć. Serpentyny nie pozwalają rozwinąć prędkości, więc wleczemy się kilometr za kilometrem. Wyciągam z plecaka notes, w którym zbieram wpisy od osób poznanych w podróży. Szybko wertuję parę ostatnich stron, których nie zdążyłam wcześniej przeczytać.

To miłe patrzeć jak podróżujesz w taki sposób. Mam nadzieję, że pewnego dnia Irańczycy również będą mogli pojechać do każdego państwa, jakiego zapragną. Cieszę się, że Cię poznałam i liczę, że kiedyś się jeszcze spotkamy.

~Faezeh

Moim największym marzeniem jest móc pojechać do Polski.

~Amin

Obiecuję, że jeszcze się kiedyś spotkamy, nawet jeśli umrę próbując.

~Javad

Koła samochodu wzbijają w powietrze tumany kurzu. Za oknem niezmienny krajobraz – góry i pustynia. Od dwóch tygodni dokładnie taki sam, ale nadal nie mogę oderwać od niego oczu.
W jego surowości tkwi niewyjaśnione piękno.