Grossglockner na początek sierpnia.
Zwolniło się miejsce…
31.07 – 2.08 czyli dojazd, podejście do schroniska, noclegi i poranny atak. Prosto ze szczytu na parking i powolny powrót z noclegiem pod namiotem na trasie.
Koszt dojazdu dzielimy na 4 osoby plus 1 nocleg w schronisku na Grossglockner (ok 35euro)
Wyjazd z Krakowa i dojazd na parking pod schroniskiem Luckner Haus. Podejście do schroniska Studl Hutte na wysokości 2.801m. n.p.m. Czas podejścia do schroniska to ok. 3 godziny.
Następny dzień wczesne śniadanie i wyjście na szczyt Grossglockner (czas podejścia ok. 5godzin). Początkowo trasa prowadzi po lodowcu, natomiast ostatni odcinek wiedzie skalną granią. Zejście do doliny na parking pod schroniskiem Luckner Haus (ok. godziny 15-16) i powolny powrót w stronę Polski.

Wymagany sprzęt do zimowej wspinaczki: raki, czekan, kask, uprząż, lonża (jest graniowy odcinek ferraty) i oczywiście odpowiednie ubezpieczenie.

Zdecydowanych zainteresowanych proszę o pisanie na maila:
[email protected]

Grossglockner 3.798 m n.p.m. – najwyższy szczyt w Austrii o wysokości 3798 m n.p.m. Znajduje się w Centralnych Alpach Wschodnich w Wysokich Taurach w grupie górskiej Glockner. Trudności najłatwiejszej drogi na szczyt określane są na poziomie PD+ (nieco trudno). Wierzchołek główny pierwszy raz zdobyty został 28 lipca 1800 roku. Natomiast pierwszego polskiego wejścia na szczyt dokonał Ludwik Chałubiński z przewodnikami w 1884 lub 1885 roku.
Na charakterystyczny kształt szczytu (przypomina on piramidę) składają się dwa wierzchołki – Grossglockner oraz Kleinglockner. Rozdziela je mała, wąska przełęcz. Na szczycie znajduje się krzyż o masie 350 kg, zwany cesarskim (Kaiserkreuz). Ustawiony został w 25. rocznicę ślubu Franciszka Józefa I z Elżbietą Wittelsbach (Sissi). Krzyż wniesiony został na szczyt w częściach i tam zmontowany. W 2000r. poddano go renowacji.
Grossglockner to piękny alpejski szczyt, którego zdobycie nie wymaga aklimatyzacji, jest też dobrym początkiem do zdobywania kolejnych, wyższych szczytów alpejskich.

Wysokoalpejska droga na Grossglockner, Grossglockner Hochalpenstrasse.
Fotorelacja Karoliny: https://klubpodroznikow.com/relacje/europa/1730-wysokoalpejska-droga-na-grossglockner

relacja znajomego Wiktora Rozmusa z przejścia 1 czerwca czyli w innych bardziej zimowych warunkach.
https://klubpodroznikow.com/relacje/europa/1028-grossglockner
My mamy czystą skałę poza przejściem samego płata lodowca.

Trasa zaczyna się na parkingu Lucknerhause (1920m n.p.m.), przechodzi łagodną doliną Kodnitztal przez schroniska Lucknerhutte (2241 m n.p.m.) oraz Studlhutte (2802 m n.p.m.) i Erzherzog-Johann Hutte (3454 m n.p.m.) aż do szczytu. Sprawny, mały zespół w dobrych warunkach pogodowych, startujący na lekko około 1-2 w nocy jest w stanie przejść całą drogę na szczyt i z powrotem w ciągu jednego dnia. Najczęściej zdobywa się szczyt na drugi dzień po przyjeździe z noclegiem w Studlhutte. Nasze czasy przejść (14osobowa grupa z ciężkimi plecakami, w tym przerwy): Parking – Studlhutte = 3:14h, Studlhutte – Szczyt (na lekko) = 5:31h.

Ubezpieczanie drogi zaczyna się już pomiędzy schroniskami Studlhutte oraz ostatnim schroniskiem przed szczytem – Erzherzog-Johann Hutte. Stalową linę poręczową widać już niedaleko powyżej śnieżnego platu lodowca Kodnitzkees. Do asekuracji na tym odcinku wystarczy nam dowolnego typu uprząż i lonż złożona z taśmy lub liny dynamicznej i dwóch karabinków. Idealna na ten odcinek jest lonża typu Via Ferrata. Skały są zaporęczowane na najbardziej wymagających odcinkach. Podczas ładnej pogody i w szczycie sezonu na tym odcinku często wytwarzają się korki powstałe przez zróżnicowane doświadczenie i szybkość wielu wspinających się ekip. Pomimo, że dwa ostatnie schroniska nie dzieli duży dystans, czas dojścia przez trudności waha się pomiędzy 2,5-3h (nasz czas: 2:40h).

Powyżej ostatniego schroniska (EJB), początkowo dość prosta droga prowadzi przez szerokie śnieżne pola lodowców Hofmannskees oraz Kleinglocknerkees. Pomimo, że pola są pozornie bardzo łatwe do przejścia, zalecam lotną asekurację całego zespołu. Spięcie liną całego zespołu doskonale się sprawdzi nawet wśród początkujących górskich turystów, choć jak zawsze należy uważać na prawidłową drogę. Pod koniec biała połać zaczyna się ostro wznosić, żeby przerodzić się w śnieżną grań o małej ekspozycji. Skalno-lodowa grań następnie rozszerza się i zbliża coraz bardziej do szczytu masywu, tym samym stając się coraz bardziej stromą i trudniejszą do pokonania. Grań po kilkunastu metrach lodowo-śniegowej wspinaczki kończy się, zakręca w prawo i przechodzi finalnie w skalną grań Kleinglocknera. Stąd zaczyna się ponowne ubezpieczenie drogi i tylko kilkadziesiąt metrów w pionie, dzieli nas od pierwszego wierzchołka góry. Miejsce to łatwo rozpoznać, w wystającej skale osadzony jest stały punkt asekuracyjny (batinox) .

Ubezpieczenie samej stromej i wąskiej grani stanowią stalowe trasery. W praktyce są to pręty różnej wielkości pionowo wbite w skałę. Część z nich nie za bardzo trzyma się już skały i prosi o wymianę, jednak póki co zapewniają jeszcze wystarczającą asekurację dla całego zespołu. Do asekuracji z użyciem traserów teoretycznie potrzebne są taśmy lub repsznury z karabinkami. W rzeczywistości jednak wiele ekip z braku sprzętu, lub innych powodów po prostu „okręca” linę wokół stalowego słupka idąc dalej w górę.
Krótki (4m w pionie) i nieco nachylony fragment od szczytu Kleinglocknera, do przełęczy pomiędzy szczytami jest zabezpieczony stalową poręczówką. Przełęcz Obere Glocknerscharte ma długość kilku metrów, po czym zaczyna się ostatni, chyba najtrudniejszy moment wspinaczki na właściwy szczyt Grossglocknera. Dla osób sprawnych we wspinaczce odcinek ten jest bardzo prosty i wycenić go można zaledwie na łatwe wspinaczkowe II, jednak osobom mało wprawionym może zająć sporo czasu. Tym bardziej, że miejscami zalega śnieg, a sama wspinaczka odbywa się najczęściej w rakach, rękawiczkach i na sporej wysokości n.p.m. Całość drogi do pokonania w pionie ma 32m, po około 15 metrach teren przechodzi w mniej stromy, aż wchodzi na małą połać śniegu. Tutaj do wystających skał za pomocą wyciągów, przytwierdzony jest około dwumetrowy stalowy krzyż – zwieńczenie szczytu Grossglocknera. Czas przejścia od schroniska EJB to przedział 3-6h (czas naszej ekipy: 2:51h). Łączny czas naszego ataku szczytowego od wyjścia ze schroniska Studlhutte to 5:31h – wyjście o 5:22, na szczycie o 10:53.

Droga klasyczna nie jest jedyną. Grossglockner oferuje jeszcze kilka innych dróg na szczyt. Fanom prostej wspinaczki oraz miłośnikom Orlej Perci mogę polecić trochę krótszą ale bardziej wysiłkową trasę prowadzącą od Studlhutte, przez szczyt Luisenkopf (3207m n.p.m.), granią Luisengrat. W sposób czysto wspinaczkowy można na szczyt dostać się też innymi drogami o trudnościach nie przekraczających zazwyczaj więcej niż IV+ z przewagą II i III. Lodowych wojowników na pewno ucieszy wariant wchodzenia rynną Pallaviciniego, od południa wprost na przełęcz pomiędzy wierzchołkami. Lecz wejście tą drogą polecam w zasadzie tylko wczesną wiosną, ze względu na jeszcze duże ilości śniegu i lodu.

Grossglockner polecam ludziom świadomym i doświadczonym w górach, dla nich będzie to prosta wycieczka. Wspinaczom wiedzącym co to asekuracja, oraz dobrze znającym techniki linowe, góra nie powinna przysporzyć żadnych problemów, ale pod warunkiem dobrej pogody. Pogoda w wysokich górach bywa kapryśna i w momencie jej załamania, grań przez dużą ekspozycję, nachylenie i wysokość, staje się bardzo niebezpieczna. Widać to po liczbie ofiar. W listopadzie 2010r. w skutek pobłądzenia, złej kalkulacji umiejętności w stosunku do pogody oraz ciężkich warunków atmosferycznych, pod szczytem zginęła trójka polskich alpinistów. Polecam dobrze sprawdzić prognozy pogody przed wejściem na górę i realnie ocenić nasze szanse na wejście.
.