Wg mnie – największy atut tego typu spotkań, to możliwość poznania hierarchii wartości podróżniczej. Inaczej na świat patrzy entomolog Janusz Kasza a inaczej znany absolwent historii UJ – Robert Makłowicz.
Nie sposób tu podać dziedzin w których specjalizują się podróżnicy ale można co nieco uogólnić:
1. Rekordziści: dążą do zaliczenia jak najwięcej państw świata, ilości najwyższych gór, najdłuższych rzek – byle by wszystko było wymierne w ;liczbach.
2. Łowcy zjawisk – to ciekawa i bardzo specjalistyczna grupa. Mamy tu łowców zaćmień, tornad.. itp. Starają się brać udział w zjawiskach przewidywalnych albo być najszybciej po zjawiskach nieprzewidywalnych. Najbliższy przykład to Maciek Cybulski.
3. Przyrodnicy ożywieni – wysoko wyspecjalizowani miłośnicy fauny i flory. To dla nich organizowane są foto-safari w Afryce lub w Laponii. Szacunek przed osobami które przemierzają tysiące km, aby popatrzyć na Filipinach w oczy tarsjusza.
4. Przyrodnicy nieożywieni – dla nich najważniejsze jest to co nie widzialne dla innych. Rozumieją genezę powstania form skalnych, gór i kanionów. Cechuje ich detektywistyczny – odwrotny o przeciętnego tok myślenia.
5. „Homo homini” to specyficzna grupa nastawiona na poznawanie ludzi. Uczą się języków i zachowań, poznają kultury i człowiek jest podmiotem ich poznania. Ola, referująca w sobotę jest tu znakomitym przykładem lub Ela podróżująca teraz po Afryce.
6. Specyficzna grupa „toolsowców” dla których najważniejszy jest środek transportu. Tu więc zaliczę miłośników podróży traktorem, fiatem 126p, żukiem, rowerem. Cel jest jakby drugorzędny, ważne jest aby wspólnym mianownikiem był środek transportu. Tu zalicza się np gwiazda soboty – Natasza Caban. Ale i rajd lajkonika, Bradziaga-team itp.

Największym jednak szacunkiem darzę dwoje – nieżyjących już podróżników – Katię i Maurice’a Krafftów. Małżeństwo Alzatczyków, którzy swojej pasji – poznawaniu wulkanów oddali ofiarę największą – własne życie.
Mam nadzieję, że któraś edycja 3Ż będzie im właśnie poświęcona…
.

Emocji dużo, więc słów też dużo.

Dzień pierwszy: maraton. Był termos z kawą i zieloną herbatą. Tym razem w zasadzie zbędny. Czas do 5.00 upłynął w mgnieniu oka, przy kilku tylko ziewnięciach i dwukrotnym przecieraniu oczu.
HOME – S.O.S. Ziemia zobaczyć trzeba, nawet kilka razy. Zobaczyć i opowiadać – rodzinie przy obiedzie i znajomym przy piwie.
Moja perełka to Preety Dyana – ta romska fantazja!
Ślepy los – ktoś mówił. że ckliwe, inny, że takie „amerykańskie”, ale tu było pierwsze przecieranie oczu. Drugie – tym razem ze zdziwienia – przy okazji ostatniego filmu o ludzie Surma. Zadziwiająca świetna jakość obrazu i dziwny rytuał. Panowie w namalowanych spodniach okładają się kijami. Sport, zabawa, ćwiczenia, walka? Nie. To jest Inny Świat i inny sposób myślenia. Historia Malaiki i jej sprowadzenia do Polski wpisuję się w ten nurt. Na Afrykę nie można patrzeć przez nasze okulary. Nie można przenieść tak po prostu Afryki na nasz grunt i odwrotnie.
Najmniej punktów dostaje Rastaman – kręcony chyba pod wpływem jamajskiego dobra narodowego. Nie zrozumiałam przekazu. Chaos.

Dzień drugi: pokazy. Warsztaty foto i pokaz pierwszy odpuszczone na rzecz zupy szpinakowej.
Chiny – cenne, bo autentyczne, spontaniczne, z poczuciem humoru i z rowerem.
Afryka – profesjonalnie, zgrabnie, z muzyką (!).
Fotokasty dały trochę luzu widzom i czas na kanapkę, ale na Pasterzach patrzyłam
i słuchałam bez przeżuwania.
Yanomami – dość zaskakująco. Trochę się wkradło szowinizmu, ale wybaczamy za całość i dedykację w książce kolegi. Nie da się opisać ani opowiedzieć.
Tanasza i Natasza – faceci mówili, że sztuczność i nieautentyczność (mimo, że wrażenia estetyczne mieli zapewnione ;)), kobiety odwrotnie. Jestem kobietą i jestem pod wrażeniem. Zabrakło mi trochę podkładu dźwiękowego, ale nie o to tu lotto.

Dla otworzenia oczu, inspiracji, refleksji i przeżycia bardzo warto było być.

Dzień trzeci: ?

Z perspektywy czasu najważniejszą informacją, jaką wyniosłem z przezentacji „3 ż” było kilka zdań Oli:
Podaczas 250 dniowej podróży po Afryce i to nie po utartych szlakach turystycznych, nie spotkała ani jednego umierającego z głodu.
Wniosek dla mnie jest oczywisty:
Media karmią nas papką pokazującą jak to „Afryka umiera z głodu i AIDS”. Każdy, kto żyw powinien pomagać Adryce itp.
Czy nie jest przypadkiem tak, że ludzi pokoroju Oli jest bardzo bardzo mało, a media liczą na to, że jak mawiał Kurski „ciemny lud wszysko kupi” i co najważniejsze – da kasę.
Od miesięcy w najlepszym czasie antenowym idzie spot krasnoludzki (salezjanie) apelujący o wysyłanie sms i wpłacanie kasy na Afrykę. Janina Ochojska z miną cierpiętnicy opowiada „sierdceszczipatielnyje” historie niczym z wyzwolenia obozów koncentracyjnych.
To samo robią Włosi I Niemcy bo ich dzienniki w TV oglądam.
Czy ktoś zastanowił się, że zebrana kasa idzie tylko w 30% na pomoc a cała reszta jest przejadana przez biurokratyczne machiny?
Dobroczynnoć stała się szalenie lukratywnym zajeciem. Dość wiarygodny tygodnik informował, że pewna bardzo znana fundacja dostająca kilkanaście mln zł z 1% opiekuje się 26 (słownie dwudziestoma sześcioma) niepełnosprawnymi. Reszta zasila zapewne m. innymi lustracyjny obłęd pewnego brodacza chorego z nienawiści.
Mam nadzieję że Ela Wiejaczka i E, Muzawazi przywiozą nam wiarygodne informacja nt prawdziwego oblicza Afryki i można będzie przygotować materiał pokazujący hipokryzję mediów.

Tak zgadzam się w zupełności – sos był piękny widokowo. Ale udowadniał z góry założoną tezę…

Jeżeli ktoś chce poczytać fachowej literatury o zmianach klimatu, to polecam prace prof. dr hab. Wiesława Ziaji, jest to człowiek, który od 30 lat bada zmiany w zasięgu lodowców na Spitsbergenie i jest autorytetem na skalę światową w tej dziedzinie. Dzięki wykładom z nim inaczej zacząłem na to wszystko patrzeć.

Luc4s – dzięki za info. Masz może coś na dysku i możesz mi to podesłać?

Słowo każdy jest mocne. Wierzę, że nie każda fundacja marnotrawi i defrauduje powierzone finanse, ale wykorzystuje je na koszty utrzymania typu opłaty biurowe, transportowe, płatności za media itp. Istnieją też subkonta poszczególnych podopiecznych. Można też zwyczajnie kupić koc dla psiaków ze schroniska albo kupić komuś chleb. Tak, żyć lokalne, ale myśleć globalnie to dobra idea.

Jestem przekonana, że lwia część społeczeństwa nie jest sterowalna. Może trochę bierna i milcząca. Ci głośni i napastliwi są widoczni, co nie znaczy, że jest ich dużo.
Jestem daleka w myśleniu od „spiskowej teorii dziejów” i mieszania do wszystkiego polityki, którą się nie zajmuję i nie interesuję. Mam złe doświadczenia i w tym obszarze moja ignorancja sięga szczytów.

Na szczęście mamy wolność wyboru.

Panel dyskusyjny nam się zrobił miły;)

luna napisał:

Luc4s – dzięki za info. Masz może coś na dysku i możesz mi to podesłać?

Niestety trzeba się przejść do biblioteki…. albo na wykłady Profesora 🙂