Ach…można się zachwycić tym miejscem, magiczną atmosferą, ciszą (niekoniecznie w schronisku), ludźmi z pasją, w szczególności w taki wieczór jaki miał miejsce w tę sobotę. Wernisaż wystawy po części oficjalnej przerodził się w…hmm..burzliwy wieczór, bo jednoznacznie nie da się tego określić: rozmowy, podziwianie zdjęć, wspólne oglądanie filmów, zdjęcia w nocnej scenerii przy blasku księżyca itd…;)
Musze przyznać, że dopiero drugi raz nocowałam w tym schronisku, a już mnie ono urzekło. Dzisiaj, po 3 dniach pobytu tam, żal było wracać opuszczając taką pogodę i te widoki! Słońce zostawiło jednak po sobie ślad… na czółku i policzkach 😀