Table of Contents
Najpiękniejsze parki narodowe w Europie
Kochasz przyrodę, lasy, jeziora, florę i faunę? Odkrywaj najpiękniejsze parki narodowe w Europie. Zapomnij o tłumie, plażach, miastach i zakupach i pojedź odpocząć w najlepszych parkach narodowych w Europie. Odkryj niesamowite parki narodowe, takie jak Jeziora Plitwickie w Chorwacji, Park Narodowy Szwajcarii Saksońskiej, Park Narodowy Dolomitów Belluno i Park Narodowy Göreme. Odkryj najlepsze miejsca dla miłośników przyrody. W Europie jest tak wiele do odkrycia. Oczywiście nie zapominając o naszych rodzimych i także wyjątkowych Parkach Narodowych.
foto Albin Marciniak
1. Park Narodowy Jezior Plitwickich
Chorwacja
Park Narodowy Jeziora Plitwickie, jedyny obiekt przyrodniczy na Liście światowego dziedzictwa UNESCO, spośród dziesięciu tego rodzaju obiektów w Chorwacji.
Główną atrakcją tego unikatowego na skalę światową Parku jest 16 jezior połączonych wodospadami powstałymi w wyniku osadzania się skał wapiennych – trawertynu. Do parku narodowego należą także źródła rzeki Korany na obszarze otoczonym gęstymi lasami bukowymi, jodłowymi i sosnowymi. Są tu też liczne jaskinie, kwieciste łąki, a spośród wielu gatunków zwierząt wymieńmy brunatnego niedźwiedzia. Po parku turyści mogą poruszać się panoramiczną kolejką i elektrycznymi, bezgłośnymi stateczkami. Trudno powiedzieć, czy Park jest piękniejszy na wiosnę, kiedy rozkwitają łąki i zielenią się lasy, czy w kolorach jesieni odbijających się w wodach jezior, czy w zimie, kiedy lód pokrywa wodospady, a drzewa otula śnieg. Szlaki turystyczne umożliwiają dostęp do kaskad i wodospadów, do brzegów jezior, nad którymi wznoszą się skały, a których intensywna zieleń przyciąga spojrzenia zwiedzających.
https://www.parkovihrvatske.hr/hr/web/parcs/nacionalni-park-plitvicka-jezera
foto Pinterest ©javarman
2. Szwajcaria Saksońska
Szwajcaria Saksońska – piaskowcowy świat skalnych miast
Szwajcaria Saksońska to jeden z najbardziej niezwykłych krajobrazów górskich Niemiec, położony w Wolnym Państwie Saksonia, niedaleko Drezna. Sercem regionu jest Park Narodowy Saskiej Szwajcarii (niem. Nationalpark Sächsische Schweiz), który chroni unikatowy fragment Gór Połabskich o łącznej powierzchni 93,5 km².
Park obejmuje dwa oddzielne obszary, rozciągające się w dolinie Łaby i jej dopływów, gdzie przez miliony lat erozja ukształtowała niezwykle malowniczy krajobraz piaskowcowych wież, iglic, bram skalnych, głębokich wąwozów i skalnych tarasów widokowych. To właśnie ta rzeźba terenu sprawiła, że region już w XIX wieku porównywano do alpejskiej Szwajcarii – stąd jego nazwa.
Szwajcaria Saksońska graniczy bezpośrednio z Parkiem Narodowym Czeska Szwajcaria w Czechach, tworząc wspólny, transgraniczny obszar chroniony o wyjątkowych walorach przyrodniczych i krajobrazowych. Charakterystycznym elementem regionu są ikoniczne formacje skalne, takie jak Bastei, Schrammsteine czy Pfaffenstein, oferujące jedne z najpiękniejszych punktów widokowych w środkowej Europie.
Park Narodowy Saskiej Szwajcarii to raj dla turystyki pieszej, fotografii krajobrazowej oraz wspinaczki skalnej (uprawianej tu w tradycyjnej, saksońskiej formule). Gęsta sieć szlaków prowadzi przez wąskie szczeliny skalne, lasy mieszane i wysokie tarasy nad doliną Łaby, pozwalając odkrywać krajobraz o niemal baśniowym charakterze.
To miejsce, w którym natura, geologia i historia turystyki górskiej tworzą spójną całość – jeden z najbardziej rozpoznawalnych i cenionych parków narodowych Niemiec.
3. Dolomity Belluno
Dolomity Belluno – kamienne serce północnych Włoch
Dolomity to jedno z najbardziej spektakularnych pasm górskich Europy, położone w północno-wschodnich Włoszech i stanowiące część Południowych Alp Wapiennych. Region Belluno obejmuje znaczną i wyjątkowo malowniczą część tego masywu, słynącą z monumentalnych ścian skalnych, ostrych turni oraz rozległych dolin o wyraźnie alpejskim charakterze.
Pasmo Dolomitów rozciąga się od rzeki Adige na zachodzie po dolinę Piave w rejonie Pieve di Cadore na wschodzie. Jego naturalne granice wyznaczają: od północy dolina Puster (Val Pusteria), a od południa dolina Sugana (Valsugana). Pod względem administracyjnym Dolomity są niemal równomiernie podzielone pomiędzy trzy prowincje: Belluno, Południowy Tyrol (Alto Adige) oraz Trentino, z których każda oferuje nieco inną perspektywę kulturową i krajobrazową tego samego górskiego świata.
Dolomity Belluno wyróżniają się niezwykłą budową geologiczną – jasne, wapienne skały zawdzięczają swój charakterystyczny kolor dolomitowi, od którego pochodzi nazwa całego pasma. To właśnie tutaj szczególnie efektownie widoczny jest fenomen tzw. enrosadiry – zjawiska, podczas którego o wschodzie i zachodzie słońca skały przybierają odcienie różu, czerwieni i złota.
Region Belluno to obszar o ogromnym znaczeniu przyrodniczym i krajobrazowym, wpisany w znacznej części na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Oferuje on gęstą sieć szlaków pieszych, via ferrat, tras widokowych i alpejskich dolin, które czynią Dolomity jednym z najważniejszych kierunków turystyki górskiej w Europie. To miejsce, gdzie monumentalna przyroda spotyka się z włoską kulturą, historią i wyjątkowym alpejskim klimatem.
foto Pinterest
4. Dzika Tajga
Dzika Tajga – kraina pierwotnej przyrody Finlandii
Dzika Tajga to rozległy obszar naturalnej dziczy położony we wschodniej Finlandii, stanowiący jedno z ostatnich miejsc w Europie, gdzie przyroda zachowała niemal nienaruszony, pierwotny charakter. To kraina bezkresnych lasów borealnych, torfowisk, jezior i cichych dolin rzecznych, w których obecność człowieka jest minimalna, a rytm życia wyznaczają pory roku i prawa natury.
Region ten uchodzi za jedno z najlepszych miejsc w Europie do obserwacji i fotografowania dzikich zwierząt w ich naturalnym środowisku. W Dzikej Tajdze żyją m.in. niedźwiedź brunatny, rosomak i wilk, a także liczne populacje łosia, jelenia leśnego, bobra oraz rzadkiej latającej wiewiórki. Bogactwo fauny uzupełniają duże ptaki drapieżne, takie jak orły i jastrzębie, które znajdują tu doskonałe warunki lęgowe.
Dzika Tajga nie jest izolowaną enklawą – podobne warunki przyrodnicze oraz występowanie wielu z tych samych gatunków można zaobserwować również w sąsiednich regionach Kuusamo oraz Pohjois-Karjala, co podkreśla skalę i spójność tego ekosystemu. To właśnie ta ciągłość krajobrazu sprawia, że zwierzęta mogą swobodnie migrować, a obserwacje są autentyczne i wolne od presji masowej turystyki.
Dzika Tajga przyciąga podróżników poszukujących ciszy, przestrzeni i bezpośredniego kontaktu z naturą. To miejsce dla miłośników przyrody, fotografów, obserwatorów ptaków i wszystkich tych, którzy chcą doświadczyć północnej Europy w jej najbardziej surowej i prawdziwej odsłonie.
foto Pinterest ©Andrzej Gibasiewicz
5. Park Narodowy Ecrins
Park Narodowy Écrins – alpejskie serce Francji
Park Narodowy Écrins to jeden z najcenniejszych obszarów chronionych Francji i zarazem piąty park narodowy utworzony w tym kraju. Położony w południowo-wschodniej Francji, w samym sercu Alp Delfinackich, obejmuje rozległą część potężnego masywu Écrins – jednego z najbardziej surowych i spektakularnych regionów alpejskich.
Krajobraz parku zdominowany jest przez wysokogórskie granie, głębokie doliny, rozległe lodowce oraz strome ściany skalne, które czynią Écrins obszarem o wyraźnie alpejskim charakterze. To właśnie tutaj znajdują się jedne z najwyższych i najbardziej imponujących szczytów południowych Alp, z Barre des Écrins (4102 m n.p.m.) – jedynym czterotysięcznikiem Francji położonym całkowicie poza masywem Mont Blanc.
Park Narodowy Écrins jest uznawany za wzorcowy przykład ochrony środowiska górskiego w Europie. Jego wyjątkowe walory przyrodnicze, krajobrazowe i naukowe zostały docenione przez Radę Europy, która uhonorowała go prestiżowym tytułem „Europejskiego Parku Gór”. Wyróżnienie to podkreśla zarówno skuteczność działań ochronnych, jak i harmonijne współistnienie turystyki z zachowaniem naturalnych ekosystemów.
Écrins oferuje rozbudowaną, lecz nienachalną infrastrukturę turystyczną – sieć schronisk, szlaków pieszych oraz tras wysokogórskich, które pozwalają odkrywać park na różnych poziomach zaawansowania. To miejsce, w którym dzika alpejska przyroda wciąż dominuje nad człowiekiem, a kontakt z nią wymaga szacunku, przygotowania i świadomości górskich realiów.
Park Narodowy Écrins pozostaje symbolem surowego piękna Alp i jednym z najważniejszych punktów na mapie europejskich parków narodowych, łącząc ochronę przyrody z najwyższej klasy krajobrazem wysokogórskim.
foto Karolina Zięba-Kulawik
6. Park Narodowy Durmitor
Czarnogóra
Park Narodowy Durmitor znajduje się w rozległym regionie górskim w północno-zachodniej części Czarnogóry, ograniczonym rzekami Piva i Tara, pomiędzy którymi znajdują się 23 szczyty górskie o wysokości ponad 2300 metrów. Park ma powierzchnię 39000 akrów i obejmuje 82 kilometry kanionu Tary na wysokości 1600 metrów nad poziomem rzeki. Biuro Parku znajduje się w Zabljaku.
Region Durmitor to najważniejsza część pasma górskiego Dinara charakteryzująca się wysokimi szczytami, obfitymi lasami, głębokimi wąwozami. Kanion Tary jest największym w Europie i ma ponad 1500 gatunków flory i 130 gatunków ptaków.
7. Park Narodowy Triglav
Slovenia
Park Narodowy Triglav (TNP) jest jedynym słoweńskim parkiem narodowym. Park został nazwany na cześć Triglav, najwyższej góry w sercu parku, która jest jednocześnie najwyższym szczytem w Słowenii (2864 m). Pochodzenie nazwy Triglav jest raczej niepewne. Triglav (»trójgłowy«) zawdzięcza swoją nazwę charakterystycznemu kształtowi widzianemu od strony południowo-wschodniej lub najwyższemu słowiańskiemu bóstwu, które miało mieć swój tron na szczycie góry. Góra jest prawdziwym symbolem narodowym i znajduje się na narodowym herbie i fladze.
foto Pinterest
8. Park Narodowy Soomaa
Estonia
Flora i fauna Parku Narodowego Soomaa jest fascynująca. Podróżując po rzekach często trzeba omijać zwalone pnie osiki – zazwyczaj jest to praca powodzi i bobrów. Inne oznaki występowania bobrów, takie jak przeżute pniaki i żeremia bobrów, są często wyraźnie widoczne wzdłuż brzegów rzeki. Oprócz bobrów dość często spotyka się tu inne małe stworzenie kochające wodę – wydrę.
Podczas wielkich powodzi każdego roku na równinach zalewowych można zobaczyć liczne migrujące ptaki wodne. W lasach bagiennych można spotkać dzięcioła białogrzbietego i trójpalczastego, a nad równinami zalewowymi można zobaczyć orliki krzykliwe i bociany czarne. Na łąkach łęgowych występują liczne miejsca lęgowe dubelta, a na torfowiskach zamieszkuje orły przednie.
foto Pinterest
9. Park narodowy Ordesa
Park Narodowy Ordesa i Monte Perdido – perła hiszpańskich Pirenejów
Park Narodowy Ordesa i Monte Perdido, położony w północnej Hiszpanii, w sercu Pirenejów Aragońskich, należy do najpiękniejszych obszarów górskich Europy. To miejsce, w którym monumentalne krajobrazy wysokogórskie łączą się z dostępnością tras turystycznych, pozwalając odkrywać przyrodę zarówno doświadczonym wędrowcom, jak i osobom poszukującym spokojnych spacerów w alpejskiej scenerii.
W parku wytyczono szlaki odpowiednie dla każdego poziomu zaawansowania, prowadzące przez zielone doliny, rozległe pastwiska i wzdłuż krystalicznie czystych rzek, u stóp masywu Monte Perdido – najwyższego szczytu tego regionu Hiszpanii, wznoszącego się na 3355 m n.p.m. Krajobraz Ordesy zdominowany jest przez potężne ściany skalne, głębokie kaniony i rozległe tarasy polodowcowe, które tworzą jedną z najbardziej rozpoznawalnych panoram Pirenejów.
Do największych atrakcji Parku Narodowego Ordesa należą łatwo dostępne cuda natury, takie jak spektakularny wodospad Cola de Caballo („Koński Ogon”), gdzie woda spływa kaskadami z wysokości sięgającej ponad 1700 metrów od górnych progów doliny. Równie imponujące są Gradas de Soaso – naturalne, tarasowe formacje skalne, oraz liczne punkty widokowe, w tym Garganta, położone na krawędziach klifów, skąd rozciągają się widoki na całą dolinę Ordesa.
Otoczony szczytami przekraczającymi 3000 metrów wysokości, park jest także ostoją rzadkiej i chronionej fauny. Przy odrobinie szczęścia można tu zaobserwować brodatego sępa (lammergeiera) – jednego z największych ptaków Europy, którego rozpiętość skrzydeł przekracza 2 metry. Jego majestatyczny lot nad skalnymi ścianami stanowi jedno z najbardziej niezapomnianych doświadczeń dla odwiedzających.
Park Narodowy Ordesa i Monte Perdido to doskonałe połączenie dostępności, dzikiej przyrody i wysokogórskiego majestatu. To miejsce, które pozwala w spokojnym tempie odkrywać Pireneje, jednocześnie oferując krajobrazy o prawdziwie alpejskim rozmachu.
11. Tatrzański Park Narodowy
Polska
Tatrzański Park Narodowy utworzony 30 października 1954 r. zajmujący powierzchnię 21197 ha należy do największych parków narodowych w Polsce. Został uznany za światowy rezerwat biosfery. Jest jednym z bardziej znanych polskich parków. Istotnym walorem Tatrzańskiego Parku Narodowego są liczne jeziora polodowcowe (nazywane stawami). Obejmuje obszar najwyższych polskich gór Tatr oraz kompleksy leśne przylegające do nich od północy. Położony jest na południowych krańcach województwa małopolskiego. Granice Parku obejmują cały obszar polskiej części Tatr i blisko 3 700 ha kompleksów leśnych przylegających do nich od północy. Od południa TPN sąsiaduje ze słowackim Tatrzańskim Parkiem Narodowym (TANAP-em), a od północy z miastem Zakopane oraz gminami Kościelisko, Poronin i Bukowina Tatrzańska.
foto Pinterest
11. Park Narodowy Sarek
Park Narodowy Sarek – dzika kraina wysokich gór Szwecji
Wysokogórski obszar Parku Narodowego Sarka przypomina bardzo Alpy z masywami wysokogórskimi i głębokimi dolinami. Najbardziej znana jest dolina Rapa ze wspaniałą deltą i bogatym życiem zwierzęcym. Wraz z topniejącą wodą, rwącymi górskimi strumykami i małymi wodospadami tworzy się około setki lodowców. Sześć szczytów znajduje się ponad 2000 metrów nad oceanem. Sarek nie jest łatwo dostępny i ma wymagające warunki terenowe. Poza Traktem Królewskim, który przebiega w południowej części, nie ma szlaków turystycznych.
Park Narodowy Sarek, położony w północnej Szwecji, w regionie Laponii, to jeden z najbardziej surowych i jednocześnie najcenniejszych przyrodniczo obszarów Europy. Ten wysokogórski park narodowy często porównywany jest do Alp – dominują tu potężne masywy górskie, ostre granie oraz głębokie, szerokie doliny, ukształtowane przez lodowce i gwałtowne procesy erozyjne.
Najbardziej rozpoznawalnym i widowiskowym miejscem parku jest dolina Rapa (Rapadalen), słynąca z rozległej, stale zmieniającej się delty rzeki Rapaätno. To obszar o wyjątkowym bogactwie przyrodniczym, stanowiący ostoję dla licznych gatunków ptaków, reniferów, łosi i drapieżników. Wraz z topniejącymi wodami lodowców, rwącymi górskimi potokami i kaskadami niewielkich wodospadów krajobraz Sarek pozostaje w nieustannym ruchu.
Na terenie parku znajduje się około stu lodowców, które odgrywają kluczową rolę w kształtowaniu lokalnego ekosystemu. Sześć szczytów wznosi się tu na wysokość ponad 2000 m n.p.m., co czyni Sarek jednym z najbardziej alpejskich regionów Skandynawii. Jednocześnie brak infrastruktury turystycznej sprawia, że jest to obszar niemal w całości pozostawiony naturze.
Sarek nie jest parkiem łatwo dostępnym. Poza fragmentem słynnego Traktu Królewskiego (Kungsleden), który przebiega przez jego południową część, na terenie parku nie wytyczono klasycznych szlaków turystycznych. Wędrówki wymagają bardzo dobrego przygotowania, umiejętności orientacji w terenie oraz gotowości na szybko zmieniające się warunki pogodowe.
Park Narodowy Sarek to miejsce dla doświadczonych wędrowców, poszukiwaczy prawdziwej dzikości i przestrzeni wolnej od cywilizacji. To jeden z ostatnich obszarów Europy, gdzie natura wciąż pozostaje niemal całkowicie nieujarzmiona, a kontakt z nią wymaga pokory, samodzielności i pełnej odpowiedzialności.
foto Pinterest
12. Park Narodowy Vatnajökull
Park Narodowy Vatnajökull – lodowe serce Islandii
Park Narodowy Vatnajökull składa się z lodowca Vatnajökull i niektórych jego okolic. Centra dla zwiedzających znajdują się w Skaftafell i Höfn (południowo-wschodnia Islandia), Skriðuklaustur (wschodnia Islandia) i Jökulsárgljúfur (północno-wschodnia Islandia).Duże obszary parku leżą na terenach wyżynnych. Jeśli wybierasz się w islandzkie wyżyny, musisz być odpowiednio przygotowany, ponieważ pogoda, przepływ rzeki i warunki jazdy lub spacerów mogą się bardzo nagle zmienić.
Park Narodowy Vatnajökull to jeden z największych i najbardziej spektakularnych obszarów chronionych w Europie, położony we wschodniej i południowo-wschodniej części Islandii. Jego sercem jest lodowiec Vatnajökull – największy lodowiec Europy pod względem powierzchni – wraz z rozległymi terenami, które go otaczają. To kraina lodu, ognia i wody, gdzie potężne jęzory lodowcowe sąsiadują z aktywnymi wulkanami, rozległymi pustkowiami sandrowymi oraz głębokimi dolinami rzecznymi.
Park Narodowy Vatnajökull obejmuje kilka odmiennych regionów, z których każdy posiada własne centrum dla zwiedzających. Najbardziej znane znajduje się w Skaftafell, popularnym punkcie wypadowym na szlaki piesze i do lodowców w południowej Islandii. Kolejne centra zlokalizowane są w Höfn na południowo-wschodnim wybrzeżu, w Skriðuklaustur we wschodniej Islandii oraz w rejonie Jökulsárgljúfur w północno-wschodniej części parku, słynącym z potężnych kanionów i wodospadów.
Znaczna część Parku Narodowego Vatnajökull leży na islandzkich wyżynach – surowych, słabo dostępnych terenach o niemal arktycznym charakterze. To obszary, gdzie natura rządzi się własnymi prawami, a warunki mogą zmieniać się gwałtownie i bez ostrzeżenia. Pogoda, poziom wód w rzekach lodowcowych oraz przejezdność dróg i szlaków potrafią ulec zmianie w ciągu kilku godzin, co czyni ten region szczególnie wymagającym dla turystów.
Wyprawa do Parku Narodowego Vatnajökull wymaga odpowiedniego przygotowania, doświadczenia i respektu wobec sił natury. W zamian oferuje jednak jedne z najbardziej spektakularnych krajobrazów Islandii – lodowce, wulkany, czarne pustkowia, turkusowe rzeki i rozległą ciszę, która pozwala w pełni doświadczyć potęgi i surowego piękna północnej przyrody.
.
