Barokowy Dwór z Moniak w Janowcu to wyjątkowy zabytek dawnej architektury drewnianej, będący częścią Muzeum Nadwiślańskiego w Kazimierzu Dolnym, oddziału Zamek w Janowcu. Wzniesiony w drugiej połowie XVIII wieku na Lubelszczyźnie, a następnie przeniesiony do Janowca, pozwala poznać świat dawnego ziemiaństwa, jego codzienne zwyczaje i sposób urządzania domowych wnętrz. Drewniana konstrukcja, mansardowy dach kryty gontem i regularny układ pomieszczeń tworzą obraz szlacheckiej siedziby sprzed stuleci. Szczególny charakter tego miejsca podkreśla możliwość noclegu w zabytkowych wnętrzach, dzięki czemu zwiedzanie może zmienić się w niezwykłe spotkanie z przeszłością.
Przechodzimy obok, nie mając świadomości co kryje się za wysokim murem, za ścianą gęstego lasu czy za wzniesieniem. Przemierzamy nasz kraj autostradami, oddzieleni ekranami akustycznymi od tego co piękne i tajemnicze. Zachwycamy się tym co zobaczymy w trakcie wakacyjnych wyjazdów poza granice naszego kraju. Nie mając świadomości o tym co nas otacza, nie doceniamy i pomijamy wszytko to, co ma do zaoferowania nasz kraj. Polska jest wyjątkowa pod wieloma względami. Nie tylko na wakacyjne wojaże ale i na weekendowe wycieczki, warto poznawać uroki kraju leżącego pomiędzy morzem a górami. Na którego terenie są prawdziwe tysiącletnie bory i niezliczona ilość zabytków. Cudze chwalicie, swego nie znacie. Powiedzenie jakże trafne w przypadku naszego kraju.
Jedno z takich miejsc schowane jest w gęstwinie parku na wysokiej skarpie, tuż obok Zamku w Janowcu. Barokowy Dwór z Moniak, bo o nim mowa, to wyjątkowy zabytek Muzeum Nadwiślańskiego, oddział Zamku w Janowcu. Wybudowany w latach 1760-1770 we wsi Moniaki, niedaleko Urzędowa na Lubelszczyźnie. Drewniany z mansardowym dachem, pobitym gontem, wyróżnia się regularnym ukształtowaniem wnętrza charakterystycznym dla dworów z drugiej połowy XVIII wieku. Przeniesiony do Janowca w latach 1978-1985. Wcześniej rozebrany na części i odtworzony już w Janowcu. We dworze znajduje się stała wystawa wnętrz domu ziemiańskiego oraz pokoje gościnne. To tworzy niesamowitą okazję, by zwiedzając taki zabytek jednocześnie przenieść się do minionych czasów, nocując w tak szacownych wnętrzach. Skrzypiące drewniane podłogi, okna otwierane jak dawniej na zewnątrz, wychodzące na ogród i pachnący park o poranku z mnogością rozśpiewanych ptaków.
– sześć pokoi dwuosobowych związanych z historycznymi właścicielami dworu
– w skrzydle zachodnim: „Pokój Ewy”, „Pokój Zofii”, „Pokój Marysi”
– w skrzydle wschodnim : „Pokój Babci Broni”, „Pokój Ludwika”, „Pokój Tadeusza”
– facjata – centralny pokój przechodni z dużym stołem, krzesłami i ławą, łączący oba skrzydła, służący do spotkań dziennych i wieczornych, z wyjściem na taras widokowy
– kuchnia – pomieszczenie znajdujące się w suterenach, wyposażone w kuchnię indukcyjną, czajniki, dwie lodówki
– jadalnia przy kuchni, podzielona na dwa pomieszczenia, wyposażona w stoły z krzesłami oraz obszerną ławę
– Sala Konferencyjna – pomieszczenie znajdujące się na parterze dworu umeblowana w stylu dworskim, mieści do 20 osób
– w budynku istnieje możliwość przechowywania rowerów i wózków dla dzieci
– możliwość odpoczynku w parku z pięknym widokiem na Dolinę Wisły
– budynek nie jest przystosowany dla osób z niepełnosprawnością
