Zdążyć na czas

Dodaj do:

              

Im wyżej na północ tym temperatura w marcu była coraz bardziej odczuwalna a  po ostatniej chorobie nasze organizmy różnie reagowały na stawiane przez nas wymagania.
Szybko, zmieniło się na powoli, chęć zobaczenia więcej- na  „w cieniu jest równie przyjemnie” ...  :)

Burkinę opuściliśmy bez przeszkód choć z żalem. Mali też przykro było pożegnać, choć tu nie poszło tak gładko i z przyczyn finansowo-organizacyjnych zostaliśmy parę dni dłużej, niż plan przewidywał. Informacja praktyczna – w Bamako z kart maestro i master card  nie będzie Wam dane skorzystać.

Mauretania. Ponownie odwiedziliśmy znajomą Auberge Nouvelle, by następnie shared taxi udać się w stronę Nouadibou. Po drodze herbatka z współpasażerami i pieszy spacer do granicy. I znowu za szybko chcieliśmy...Wymieniamy pieniądze i stajemy przed okienkiem odpraw. Tam przepychający się tłum ludzi.
My wraz z wszystkimi wyciągamy ręce z paszportami. 2000- czne banknoty wciśnięte między  dokumenty znacznie usprawniają prace urzędników, którzy nie śpiesznie odpisują dane personalne w tabelki, odbierając przy tym telefony i kolekcjonując banknoty w szufladzie. Czekamy 1,5 godziny. Słońce schodzi coraz niżej a zostanie na noc na tej granicy jest ostatnią rzeczą, którą chcielibyśmy powtórzyć.
W końcu już wiemy w czym problem- nie wypuszczą nas, bo nie podaliśmy numerów rejestracyjnych samochodu, którym podróżujemy. Pieszo? Dla waszego bezpieczeństwa nie jest to możliwe!
Już my w to zatroskanie średnio wierzymy...
Sytuacja jest już nerwowa, żaden z Europejczyków, którzy jadą w stronę Sahary, nie chce nam pomóc i zabrać na stopa. Chyba nas nie zastrzelą gdy wyjdziemy bez pieczątki w paszportach? Wkurzeni zabieramy dokumenty i ruszamy się w stronę żandarmerii – jest jeszcze druga bramka. Yh. W końcu wybiega za nami strażnik, zabiera dokumenty, zamaszyście notuje coś w swoich księgach i wbija stempel.

Musimy wyciągać nogi, by zdążyć przed zachodem słońca, wiatr zasypuje ślady opon, nie chcemy zgubić drogi
( nie trzeba wspominać, że pas ziemi niczyjej między Saharą a Mauretanią zaminowany!)
Na horyzoncie flagi Maroka, jeszcze 2-3 kilometry! Kiedy dochodzimy, strażnicy wpuszczają nas mimo zamkniętych szlabanów..
W Hotelu du frontier zamawiamy tadżin, herbatkę...I co za spotkanie- Mohamed- znajomy kierowca- wita się z nami, jedzie do Agadiru.
Możemy się zabrać?
Pewnie, jeśli chcecie.
Chcemy, i to jak!

Czekanie wraz  i na Mohameda nie opłaciło się jednak.  A cała ta sytuacja spowodowała, że znaleźliśmy się całkowicie bez gotówki i możliwości ruszenia się z miejsca w którąkolwiek stronę.
Mohamed owszem jechał w stronę Agadiru, ale znowu oczekiwał na przepustkę z firmy, która miała przyjść faksem dnia następnego – przepustka jednak nie przyszła…

Ocenialiśmy ryzyko- być może  stracimy ostatnie dirhamy na nocleg,  nie będzie nas wtedy stać na taksówkę a inne pojazdy rzadko tutaj jeżdżą,  najbliższy bankomat jest ok. 300 km stąd... jednak podjęcie takiej decyzji mogło się opłacać.  1200 kilometrów za free?

Druga noc spędziliśmy już nie w berberyjskim namiocie a w małym pomieszczeniu obok restauracji. Kolacją i herbatką poczęstował nas Tahib, manager hotelu, chwaląc islamską religię i nakaz gościnności, z czego byliśmy radzi, ale umiejąc liczyć, sądzimy, że jej jednak nie nadużył  :)Za to dla nas było to dość krępujące...
Zaproponował nam również ... odzienie –nieźle musieliśmy wyglądać!

Rano od 9 czekaliśmy na kierowcę,  który najpierw spał, potem jadł, potem nadal nic nie było wiadomo.
Było wiadomo za to, że jest problem z taksówkarzami- ktokolwiek zabierze im klientów, ten może zacząć się bać- taki to lokalny postrach, sądząc po relacjach Tahiba i Mohameda, którzy myśleli jak tu zaaranżować sytuację, by nie wyszło na jaw, że jedziemy razem ciężarówką.

Nie wiadomo więc ile prawdy jest w nie przychodzącej  na czas akredytacji,  a ile zwłoki wynikającej z nieprzemyślanej  obietnicy.

Pożegnaliśmy się wiec wychodząc na drogę, którą od rana minęło może 5 samochodów. Myśląc o tym jak los jest przewrotny a ryzyko się nie opłaciło, karta jednak zechciała się odwrócić zsyłając na stację paliw dwóch Francuzów w Toyocie Landcruiser.

Gil- jeden z nich, na nasze pytanie, zareagował potokiem słów. W ciągu dwóch minut, kupił od innego kierowcy kanister ropy, której na stacji nagle brakło, wręczył nam 200 dirhamów na taksówkę, dowiedział się, że jednak to za mało byśmy skorzystali z tej niespotykanej darowizny –ta przyjemność kosztuje 500, popukał taksówkarzowi po głowie, zatankował auto, zabrał nasze bagaże i zanim coś zdążyliśmy powiedzieć, już zasuwaliśmy w stronę Dakhli.   Po drodze okazało się, że Francuzi jadą dziś do Layoune...
No proszę, w osiem godzin pokonaliśmy 800 kilometrów, udało się tak gładko, mimo, że  poranek  wróżył śmiercią głodową na pustyni lub bytem na łasce i niełasce Muzułmanów ;)

Stop był podwójnie opłacalny... zarobiliśmy 200 MRO, bo banknotu nie chcieli od nas przyjąć...
mamy więc dług wdzięczności, który na pewno kiedyś spłacimy.