Trudno opuścić Ghanę i przyjaciół z Moree. Po 3 urodzinach fundacji wszystko wróciło do codziennej normalności, biblioteka zaczęła pracować, dzieciaki mimo ogromnej pracy włożonej w treningi przed festiwalem, nie przestały regularnie ćwiczyć. Sąsiedzi ze wzgórza przyzwyczajeni do nowych twarzy, szczególnie zaś dzieci- Emanuel, Gladys- zaskoczeni naszym pożegnaniem, pytają kiedy przyjadą następni wolontariusze, mama Kristi
A dopiero co zauważyli, że my to nie Izabela i Thomas, a Anna i Christopher :) Trudno wyjechać...ale ile kilometrów przed nami, ile dni w drodze- zwłaszcza, że już przestaliśmy liczyć na cud i musimy się pogodzić na powrót tą samą trasą. Zrezygnować – szczególnie z Gambii, nie jest łatwo. Nic to, jedziemy na  północ Ghany, do Burkiny i to dość szybko, żeby zdążyć przed kończącymi się wizami.